Skip to main content

ನೆನಪಿನಂಗಳದಲ್ಲಿ

ನೆನಪುಗಳು ಹಳೆಯದಾದಷ್ಟು (ಸಾರಿ ಎಳೆಯದಾದಷ್ಟು) ಅದರ ಮೌಲ್ಯ ಹೆಚ್ಚು. ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕೆ, ನೆನಪಿನ ಸ್ಥಾನ ಕೊಟ್ಟು, ಅದನ್ನ ಮೆಲಕು ಹಾಕಿ, ಕಣ್ಣು ಒದ್ದೆ ಮಾಡ್ಕೊತಾರೋ..?  
" ಸರ್ಕಲ್ ಗಣೇಶನ್ನ ಅಡಕೆ ಆಳಿ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಊರು ತುಂಬ ಎಳೆದಾಡಿ ಚಿಕ್ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದ್ದು,  ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ನಾಯಿಗೊಂದು ಮನೆ ಕಟ್ಟಿ ಅದರ ಗೃಹ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದ್ದು, ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನ ಬಾಲ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿದ್ದು, ಅಮ್ಮ ದೆವ್ವ ಅಂತ ಹೆದರಿಸಿದರು, ಅದೇ ಹುಣಸೆ ಮರದ ಮೇಲೆ ಮರಕೋತಿ ಆಡಿದ್ದು, ಚಾನಲ್ ನಲ್ಲಿ ಈಜದೊಕೊಗಿ ಅಪ್ಪನ ಹತ್ರ ಏಟು ತಿಂದಿದ್ದು,"  
ಹೀಗೆ.. ನೆನಪಾಗೋಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಅಲ್ದೆ ಇರೋದೆಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳಾಗಿ ಕಾಡುತ್ವೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ  ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬರೆಯುವಾ..? ಈಗೊಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ. 


ತರಿಕೆರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ 'ಗೌತಮ್ ಕಾನ್ವೆಂಟ್' ನನ್ನ ಸ್ಕೂಲಿನ ಆದಿ ಅನುಭವ.  ಎರಡನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಅದು ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಯ್ತು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ನಾವುಗಳೆಲ್ಲಾ... ಹೋಲ್-ಸೇಲ್ ಆಗಿ ವಡ್ಡರಹಟ್ಟಿಯ ಗಾಳಿಹಳ್ಳಿ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಸೆರಿದೆವು.
ನಾವುಗಳು ಅಂದರೆ  'ನಾನು, ಸೀನ(ಅತ್ಯಂತ ಆತ್ಮೀಯನಾದವನು), ಪ್ರಸಾದ್, ವೆಂಕಿ, ಶಿವು, ಅಥಿಕುರ್'. ನಮ್ಮದು ಪುಟ್ಟ ಗ್ಯಾಂಗು.

ಬಡ್ಡಿಮಕ್ಕಳು "ಇಡ್ಲಿ ವಡಾ ಸಾಂಬಾರ್.  ಪುತ್ತು. " ಅಂಥ ರೇಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಪ್ರಸಾದ್ ತನ್ನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಸ್ಯಾಲರಿ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಪ್ಯಾಕ್ ಗಟ್ಟಲೆ ಚಾಕಲೇಟು ತರಿಸಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವನ ಹಾಲು ಹಲ್ಲುಗಳೆಲ್ಲಾ ಆ ಜಮಾನದಲ್ಲೇ ಉಳಿತು ಹೋಗಿದ್ದುವು. 

ಯೋಗಾಸನದ ಖಯಾಲಿ ಶುರುವಚ್ಚಿಕೊಂಡು... ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಜಾಗಿಂಗ್  ಮಾಡುತ್ತಾ ಎಲಿಪ್ಯಾಡ್ ವರೆಗೂ ಹೋಗಿ ಯೋಗಾಸನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ  ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ದೆವ್ವಗಳಿವೆಯೆಂದು ಹೇಳಿ,  ದಾರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಮಲಗಿ, ಟೈಮ್ ಪಾಸು ಮಾಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ಉಂಟು. 

ಎಳೆದರೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಶೂ-ಲೇಸ್ ಕಟ್ಟುವುದನ್ನು  ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಸಾದ. 

ಮಾವಿನತೋಪಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಸ್ ಕಂಪನಿ ಯವರು ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟಾಗ. ,ಆನೆ, ಹುಲಿ, ಸಿಂಹ ಎಲ್ಲಾ ಇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ತೋಪಿಗೆ ಕದ್ದು ನುಗ್ಗಿದ್ದುಂಟು. 

ಕಲಾವತಿ ಮೇಡಂ ಆಯತಪ್ಪಿ ಹೋಗಿದ್ದನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕಾಗಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರಿ ಉತ್ಖನನ ಮಾಡಿದರು. 


ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಊರು ಹೊನ್ನವಿಲೆ (ಶಿವಮೊಗ್ಗದಿಂದ ೧೦ ಕಿಮಿ ದೂರ) ಸೇರಿದೆ. 
ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೊಂದು ದಿಕ್ಕಿನ ಪಾಲಾದರು. 

ಸೀನ ಹೊನ್ನಾಳಿ ಮಠ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಸುದ್ದಿ ಬಂತು. ಅಥಿಕುರ್ ಸ್ಕೂಲು ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಕೋಳಿ ಅಂಗಡಿ ಸೇರಿದ(ಅವರಮ್ಮ ಅಥಿಕುರ್-ಅಥಿಕುರ್ ಎಂದು ಕೂಗಿದರೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೋಳಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಕುಕ್ ಕುಕ್ಕ್ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವಂತೆ). 

ಪ್ರಸಾದ್ ಅವರಪ್ಪಂಗೆ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಫರ್ ಆಯಿತಂತ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿದ. ವೆಂಕಿ ಒಬ್ಬನೇ ವಡ್ಡರಹಟ್ಟಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದದ್ದು. 
ಅಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚ, ಹೊಸ ಗೆಳೆಯರು, ಹೊಸ ಹೊಸ ಅನುಭವಗಳು. 

ಇವೆಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಎಂಟು-ಹತ್ತು ವರುಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಕೋಳಿ ತರೋದಕ್ಕೆ, ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಥಿಕುರ್ ಸಿಗ್ತಾನೆ. ವೆಂಕಿ, ನನಗೆ ಹತ್ತಿರದ ನೆಂಟನೂ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಗೆಳೆತನ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ. 
ಸೀನ ಎಲ್ಲಿದಾನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಬಹಳ ಕಾಡ್ತಾನೆ ಬಡ್ಡಿಮಗ. ಶಿವುನ ನಾನೆ ಕಾನ್ಷಿಯಸ್ ಆಗಿ ಮರೆತಿದ್ದೇನೆ.ಇವರಲ್ಲಿ  ಪ್ರಸಾದ್!! ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಸ್ಪೆಷಲ್.. 

ಸೆಕೆಂಡ್ ಪಿಯುಸಿ ಮುಗೀತು. ಸ್ಟಡಿ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಮಾಡಿಸಬೇಕಂತ ಹಳೇ ಸ್ಕೂಲುಗಳನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋದೆ. 
ನನಗೆ ನನ್ನ ಸ್ಕೂಲು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರ ಹೆಡ್ ಮೇಡಂ ಸುಲೋಚನ ಟಿಚರ್ ಸಿಕ್ಕರು. 
ನಾನು ಗುರುತಿಸಿದೆ, ಅವರೂ ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ. (ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ಸುಳಿಯು, ಅವರಿಗೆ ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಟಾಪಿಕ್ ಆಗಿತ್ತು. ತಲೆ ಬಾಚುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ಚಕ್ರಾಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮುಂದಿನ ಸುಳಿ, ಅತಿ ಕೆಟ್ಟ ಆಕರ್ಷಣೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು ).  ಅಶ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನ ನೆನಪನ್ನು ಕೇಳಿ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು. 
' ಪ್ರಸಾದ್ ಎನ್ನುವ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಾಗಿಯೂ, ಈಗ ಹೋದರೆ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಸಿಕ್ಕುವುದಾಗಿಯೂ' ಸುಲೋಚನ ಮೇಡಂ ಹೇಳಿದರು. 
ಅಷ್ಟು ಕೇಳಿ, ಬಹಳ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು. 

ಅವನ ಮನೆ ಇದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಮಾಮನ ಅಟ್ಲಾಸ್ ಸೈಕಲ್ ಹತ್ತಿ ಹೊರಟೆ. ಚೈನಿನ ಕರಕರ ಸದ್ದಿನ ಜೊತೆಗೆ, ಗಾಲಿ ಸುತ್ತಿದಂತೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಿನ ಹಕ್ಕಿ ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರ ತೊಡಗಿತು. ಮನಸ್ಸಿಗೆ 'ಹಾಯ್' ಎನಿಸಿತು. 
ನಾವು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಸಂಧಿಸಿದಾಗ ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಇರಬಹುದೆಂದು ಊಹಿಸಿ ಪುಳಕಗೊಂಡೆ. ' ಶೂ.. ' ಗೆ ಲೇಸ್ ಕಟ್ಟುವುದನ್ನು, ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಗೆಳೆಯ. ಕಲ್ಪನೆಯ ನೂರೆಂಟು ಟ್ರೇಲರ್ ಗಳು ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. 

ಅವರ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಸೈಕಲ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, ಅವೇ ಆ ಎರಡು ತೆಂಗಿನ ಮರಗಳು.
"ಹಸಿ ಗರಿಗಳು ಪವರ್ ಲೈನ್ ಗೆ ತಾಗಿ ಕರೆಂಟ್ ಹೊಡೀತದೆಂದು" ಬಣ್ಣ ತುಂಬಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಇನ್ನೋಸೆಂಟ್ ಸದ್ದು, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.  
ಆದರೆ ಈಗವು ಪವರ್ ಲೈನ್ ದಾಟಿ ಬಹಳ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದವು. ಆ ತೆಂಗಿನ ಗರಿಗಳು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿ, ತಾವುಗಳೂ ದೊಡ್ದವರಾಗಿದ್ದೇವೆಂದು ಬೀಗಿದಂತಾಯ್ತು. 
ನಾನು ಗೇಟ್ ತೆಗೆದು ಒಳಗೆ ಹೋದಾಗ ಆ ತೆಂಗಿನ ಮರಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದಕ್ಕೆಂದು, ಮರ ಕಡಿಯುವವರು ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು.  ಪ್ರಸಾದ್ ನ ಅಣ್ಣ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಎಂತದನ್ನೋ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. 
ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ತಿಳಿದುಬಂದ ಸುದ್ದಿಯೆಂದರೆ, ಈ ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಮನೆ, ಇತ್ಯಾದಿ ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಪ್ರಸಾದು ತನ್ನ ಅಣ್ಣನೊಂದಿಗೆ ತರಿಕೆರೆಗೆ ಬಂದದ್ದು.

ಅಣ್ಣನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ " ಪ್ರಸಾದ್ ಇದ್ದಾನ " ಎಂದು.  
ನಾನಷ್ಟು  ಕೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಹೊರಗೆ ಬಂದ. 
ಪ್ರಸಾದ್!! ಹ್ಹಾ , ಗುಂಡು ಗುಂಡಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಸಾದನನ್ನು  ಮೊದಲು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. 
ಆದರೆ ಅಸಾದ್ಯ ಎನ್ನುವ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೆಷ್ಟೋ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ವಾರಸುದಾರನಾಗಿದ್ದ. 
ನಾನು ಮೊದಲು ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಕೂಡ.
ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. 
ನನ್ನ ಗುರುತುಗಳನ್ನ ಹೇಳಿದೆ, ಹಳೆಯ ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳನ್ನ ಉದಾಹರಿಸಿದೆ...
ಊ. ಹುಂ ನೆನಪಾಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಯಾರೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಈ 'ಪುತ್ತು' ನದು ಒಂದು ತುತ್ತೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಸ್ಮೃತಿ ಪಟಲದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಯಾವುದೇ ಇಮೇಜ್ ಮೂಡಲಿಲ್ಲ.  
(ಈಗ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಖತ್ ಶೇಪ್ ಔಟ್ ಆಗಿತ್ತು ನನಗೆ ಅನ್ಸತ್ತೆ, ಆದರೆ ಆವೊತ್ತಿಗೆ, ಅದು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು.)
ಬೇಜಾರಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದೆ. 

ನಾನು ಸೈಕಲ್ ಓಡಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತ,  ಕಣ್ಣಿನ ಕೆಳಗೆ ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಕಲೆ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಗಾಯ ಮಾಡಿದ್ದ, ಮಾಮನ ಅಟ್ಲಾಸ್ ಸೈಕಲ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ತೆಗೆದೆ. 
ಆದೂ ಕರಕ್ ಅಂತ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು. ಪ್ರಸಾದನ ಮನೆಯ ಎದುರಲ್ಲಿ ಸುನಿತ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು(ಮಸ್ತಾಗಿದ್ದಳು). 
ಇವಳೂ ಕೂಡ ನನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದವಳು. ನನ್ನ ಹ್ಯಾಂಡ್-ರೈಟಿಂಗ್ ಎಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು, ಇವಳ ನೋಟ್-ಬುಕ್ ರೆಫರೆನ್ಸ್ ಆಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು. ನೆನಪಾಗಿ ನಗು ಬಂತು.

 ನಮ್ಮತನದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಚಿತ್ರಣ ಮೂಡುವುದಕ್ಕೂ. ಮುಂಚೆ ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಸಂಬಂದಗಳು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದಂತವು,.  ಅವುಗಳನ್ನ ಪೋಷಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಸೆ ಅಷ್ಟೇ!!

ಒಂದು ಸಾರಿ ಧೂಳು ಹಿಡಿದು ಸುಕ್ಕಾಗಿರುವ ನೆನಪಿನ ಹಾಳೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಮಡುಗಟ್ಟಿರುವ ಭಾವಗಳನ್ನ ಮೆಲುಕು ಹಾಕಲೇಬೇಕು.  (ಕಾಲ : 2005)


(ಪ್ರಸಾದನನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು ತೀರಾ ಸಹಜವಾದ ಬಾಲ್ಯದ, ಗೆಳೆತನದ ತುಡಿತ. ಇದಕ್ಕೆ ಅಪಾರವಾದ ಅರ್ಥಗಳೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವನು ಗುರುತಿಸದಿದ್ದುದು ಕೂಡ ಅಶ್ಟೇ ಸ್ವಭಾವಿಕವಾದ ಕ್ರಿಯೆ. ಆದರೆ, ಅದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯೋಗ ತೀರಾ ಎಮೋಷನಲ್ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು.)

Comments

  1. Excellent one. engrossing, good job man. Expecting the next one now.

    ReplyDelete
  2. u macha ulti macha...first class,second class,FCD ellanu kodona macha...

    ReplyDelete
  3. Namma image annodu develop aagakkoo munchenE sambhavisida sambhandhagalu amooly ananya.. ya.. u r ryte maga :)


    --------------------------------------------ran

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ.

ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ.
ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು.

'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ...
'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ '
ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು.

' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

' ಲೋ!! ಇವ್ರು ಆಲ್ಬಂ ಕೊ…

ಕಾಮೆಂಟ್ ಕವಿಗಳು

ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಯಾರಾದ್ರು ಬರೆದಾಗ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಆಗತ್ತೆ. ಆ ರೀತಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ
ಬರೆದವರನ್ನ, ಸರಿಯಾಗಿ aknowledge ಮಾಡಕ್ಕಾಗದೇ ಇದ್ರೂ ಕೂಡ, ಅವರುಗಳ ಸಾಲುಗಳು
ಮಾತ್ರ, ನನ್ನ ಖುಷಿಯ ಬುತ್ತಿಯ ತುತ್ತುಗಳಂತಿವೆ.

ಅರೆಘಳಿಗೆಯ ಮನೋಲ್ಲಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ನನ್ನ ಪದ್ಯಗಳಿಗೂ ಮತ್ತು ಮೆಚ್ಚಿ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ
ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿರುವ ಕಾಮೆಂಟ್ ಕವಿಗಳಿಗೂ ಇಬ್ರಿಗೂ ಥ್ಯಾಂಕ್ಯು. ಕೆಲವು ಕವಿತೆಗಳು
ಮತ್ತು ಕವಿತೆಯ ಭಾವಕ್ಕೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಗೆಳೆಯರ ಪ್ರತಿ ಭಾವಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ
ಹಾಕುತ್ತಿರುವೆ. Enjoy :)

1. ಕನಸೂರ ದಾರಿಯಲಿರೆಪ್ಪೆ ಕೂಡಿದ ಮೇಲೆ,  ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಾಯಾನಗರಿ(ಕನಸು)  ಮೈ ಕೊಡವಿ ಏಳುವ ಪಾತ್ರಗಳು  ಸೂತ್ರ ಹರಿದು ಸಜ್ಜಾಗುವ  ಎಲ್ಲೋ. ನೋಡಿದ ಮುಖಗಳು.
ಕನಸೂರ ದಾರಿಯಲಿ  ಅಂತ್ಯಗಾಣದ ದೃಶ್ಯಗಳು.  ಭ್ರಮೆಯ ಸೂರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ  ನನ್ನ ಕೂಡುವ ಜೀವಗಳು.
ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಥೆ,  ಕಥೆಯೊಳಗೊಂದು ಉಪಕಥೆ  ಎಚ್ಚರವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದಲು ಬದಲಾಗುವ ಪಾತ್ರಗಳು.
ಕನಸುಗಳ ಮೌನ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ  ಕಲ್ಪನೆಗಳದ್ದೆ ಕಾರು-ಬಾರು  ಅಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಾಜ, ಅವಳೇ ರಾಣಿ,  ನನ್ನ ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲಾ ಸೈನಿಕರು.
ಮೊದಮೊದಲು ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಗೆಳೆಯ ನಿರಂಜನ ಈ
ಕವಿತೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ.
`ಕನಸುಗಳ ಮೌನ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನೆಗಳದ್ದೆ ಕಾರು-ಬಾರು  ಅಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಾಜ……. ಅಲ್ಲಿ ನೀ ಪ್ರಣಯರಾಜ, ಪ್ರೇಮ…

ಒ೦ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ

“ ಅಮ್ಮಾ!! ಅವಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಯಾಕಮ್ಮಾ… ? ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ?. ನೋಡು!! ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ-ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ. !!”.

“ ಸಾರಿ!! ಕಂದ. ತಪ್ಪಾಯ್ತು. ನಿನ್ನಾಣೆ ಮರೆಯೊಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ
ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ, ಸರೀನಾ. ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಇರೋ ಟೈಮಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ
ಬರುತ್ತಲ್ಲೋ ಮಗನೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಬಂದದ್ದೂ; ಹೋದದ್ದು ಗೊತ್ತ್ ಇಲ್ಲ.
ಆದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ಎಷ್ಟೇ. ಕಷ್ಟ ಆದರು. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೊಣ. ”

‘ ಆಯ್ತಮ್ಮಾ. ಸರಿ!! ’ ಎಂದನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು
ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನಾಜೂಕು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು
ಅವರು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

October 7, 2010 ‘ ಹೋಳಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದ ಮಗು, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರು ಊಟಕ್ಕೆ
ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.’ ಅಮ್ಮ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಮಗನ ಬರುವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ,
ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರಟುತ್ತಾ
ಕೂರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ “ ಪಾಪ ಮಗು!! ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ,
ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಸರ-ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್…

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು.
ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು.
ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ.
ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು.
ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು.
ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ.
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ,
ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು.
ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು.
ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ
ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು
ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ
ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ,
ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕ…

​ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ​ ( ದಿನ -1)

ರವಿ!! ರೂಪಿ!! ಮತ್ತು ನಾನು(ಚೇತನ್) ಚಳಿಗಾಲದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಲ ತುಣುಕುಗಳ ಆಸ್ವಾದನೆಗೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಟ್ರಿಪ್ಪು. ಮಿಜಾಲ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರೋ ಗಂಡು ಮಕ್ಳದೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಸಮ ಮದ್ವೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಟೆಂಪೋ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ನಂಥ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು, ವ್ಯಾಗನಾರ್ ಗೂ ಸಾಕೆನಿಸುತ್ತಲಿದೆ.
ಪ್ರವಾಸದ ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಹೊನ್ನವಿಲೆ. ಅಂದರೆ ನನ್ನೂರು.  ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಬೇಗಬೇಗ ಕಾರು ಹತ್ತಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂದು ಹಠ ತೊಟ್ಟಿರುವ ನಾವುಗಳು, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ.. ಮದುವೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಸಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಪೋಷಕರ ಬ್ರೇನ್ ವಾಷ್ ಮಾಡುವ ಯಾನೆ ಫಿಟಿಂಗ್ ಇಟ್ಟು ಬರುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಾಂಘಿಕವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಲಿದ್ದೆವು. ಈ ಬಾರಿ ಬಲಿ ಕಾ ಬಕ್ರ ನಾನು.

ಸಕ್ರೆಬೈಲು!! ಪಸ್ಟು ವಿಸಿಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಥಳ ಸಕ್ರೆಬೈಲು.  ಸಕ್ರೆಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆನೆ ಬಿಡಾರವಿದೆ. ಆನೆ ಸವಾರಿ, ಆನೆ ಸೆಲ್ಫಿ, ಸೊಂಡಿಲು ಆಶೀರ್ವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ರಜಾ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಜನ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಒಂದೊಂದು ಸೊಂಡಿಲ ಆಶಿರ್ವಾದಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ಸೊಂಡಿಲ ಸಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಲು ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು, ಸೊಂಡಿಲಿನ ಏಟಿಗೂ, ಕೋರೆ ಹಲ್ಲಿನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿಯೂ …

ಒಂದು ಅಪಘಾತದ ಸುತ್ತ

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷ. ಶೈಲು, ರವಿ ಹೊರತಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ( ಗುಂಪಿನ ಹೆಸರು ಬಿ ಬಿ ಹುಡುಗರು) ಉಳಿದೋರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಶೈಲುಗೆ, ಸಿಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಾಧ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ರವಿ:

ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲು ಅವನಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಖುಷ್ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇತ್ತು. ಸುಮಾರು ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಎಡತಾಕಿದರೂ, ಒಂದಕ್ಕೂ ಆಯ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅಭಿ, ಜೋಬಿ, ಶೇಕ್ ನಂತ ಗಮಾಡ್ ಗಳಿಗೇ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿರೋವಾಗ, ಧೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ ‘ರವಿ’ ಗೆಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಖೇದಕರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ರವಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ, ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಲಕ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಮಸ್ಯೆ. ಕೋಡಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇರೋದು. ಆದರೂ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಕಂಪನಿ ಮಿಸ್ ಆದಾಗಲೂ. ‘ ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡದು, ಕಾಯ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಬಿಡು, ಮಗ ’ ಅಂತ ನಾವು, ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ‘ನನಗೆ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ ಮಗ. ಆದರೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕಂಪನಿ, ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟಾಪ್ ಟೆನ್ ಒಳಗೆ ಬರೋದನ್ನ, ಜಸ್ಟು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತು. ‘ಎನ್ನುವನು. ‘ಎಲಾ ಬಡ್ಡಿಮಗನೆ ’ ಅಂದುಕೊಂಡುಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಇಂತಹ ಸಂದಿಗ್ಧ, ಸುಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಿ ಇ …

ಮದ್ವೆ 'ಈಗ ಬೇಡ..'

ಟೀ ಕುಡಿಯೋದಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗ ಎದ್ದೋಗದು ಅನ್ನೋ ಯೋಚ್ನೆಲಿದ್ದಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ, ನಟ್ಟ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ.
“ಹಲ್ಲೋ…ದೇವ್ರು  ಯಾರಪ್ಪ..?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾ ಆಫೀಸಿಂದ ಎಸ್ಕೇಪ್ ಆಗಿ, ಹೊರ ಬಂದೆ.  ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿರೋ(ವಯಸ್ಸಾಗಿರೋ.. ) ಹುಡುಗರ ಕಾಲ್ ಬಂದರೆ, ಅವರು ಹೇಳೋಕ್ ಮುಂಚೇನೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕಂಡ್ ಬುಡಬೇಕು, ‘ಮದ್ವೆಯ… ಮಮತೆಯ ಕರೆಯೋಲೆ ‘ ಅಂತ .
ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ನಟ್ಟ ನಗುವ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
“ಹೇಳೊ ಮಾರಾಯ ದೇವ್ರು ಯಾರು ..? ” ಅಂದೆ.
“ಇಲ್ಲೇ ಮಗಾ.. ಸಾಸ್ವೆಹಳ್ಳದಿಂದ, ಒಂದು ದೇವಿ  ” ಅಂದ.
ನಾನು, ನಟ್ಟ ಪಿಯುಸಿ ನಲ್ಲಿ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ಸು ಗಳು. ಹತ್ನೆ ಕ್ಲಾಸು ಓದುತ್ತಿದ್ದ, ಒಂದು ಹುಡುಗಿನ ಅವ್ನು ‘ನಮ್ಮ ದೇವ್ರು’ ಅಂತ ಕರೀತಿದ್ದ.
ಆ ನೆನಪಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆತನನ್ನು ರೇಗಿಸಲೆಂದೇ “ದೇವ್ರು ಯಾರು..? ” ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದು.
ಹುಡ್ಗ ಒಂದ್ ಸೆಕೆಂಡ್ ಫ್ಲಾಶ್ ಬ್ಯಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಅನ್ಸತ್ತೆ.
ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥಕ್ಕೆ, ಮದ್ವೆ ಗೆ ಎರಡಕ್ಕೂ ಆಮಂತ್ರಣ ಕೊಟ್ಟು, “ಅಪ್ಪಾಜಿ  ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಕೊಡು ” ಅಂದ.
” ನಮ್ಮಪ್ಪ ನ್ನೇನೊ ಕರೆಯೋದು. ನಾನೇ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಬಿಡು ” ಅಂದೆ.
ಅವರಿಗೂ ಕರೆಯಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಮಾಡಿ ನಂಬರ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡ.
“ನೀನು ಮದ್ವೆ ಆಗು… ನೀನು ಮದ್ವೆ ಆಗು… ” ಅಂಬೋ ಕೊರ ಕೊರ ಕೊರ ಅನ್ನೋ ಗ್ರಾಮಾ ಫೋನು ಮತ್ತೊಂದು ರೌಂಡು ನಮ್ಮನೇಲಿ ಪ್ಲೇ ಆಗತ್ತೆ.
______________________________________________…

ಕಾರು, ದೇವರು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ

ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕಾರು ಕೊಡಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಆ ಕಾರನ್ನು ಮನೆವರೆಗೂ ತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಕರ್ಮವು 'ಕರುಣ' ನ ತಲೆಗೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು. ಕಾರು ಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಲೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯಲು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ವಾದ. ಆದರೆ ಕೂಸು ಹುಟ್ಟದೇ ಕುಲಾವಿ ಹೊಲಿಸೋದು ಬೇಡ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅಂತೂ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಮನೆವರೆಗೂ ಕಾರು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ.


ಅಮ್ಮ; ಕಾರಿಗೆ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿಯೇ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಅನುವಾದಳು. ಅಪ್ಪನಂತು, ‘ ಎಷ್ಟು ಕೊಡಬೋದು ಹೇಳಿ ಕಾರಿಗೆ..? ’ ಅಂತ ಪೂಜೆಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಊರಿನ ಸಹ ವರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿ; ಕೇಳಿ; ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ; ತನ್ನ ಮಗ ಮೋಸ ಹೋಗದೇ ವ್ಯವಹಾರವೊಂದನ್ನು ಕುದುರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾರು ತಂದಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನು ಪದೆಪದೆ ಕ್ರಾಸ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ. ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂಭ್ರಮಗಳನ್ನು ಮರೆಸುವಂತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ನಾನ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.


ಕಾರಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚೌಕಾಸಿ-ಡೀಲ್ ಅನ್ನು ಕರುಣನ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ನಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿದ್ದೆ. ಪೂಜೆ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೀತಲಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಕಡೆ ಕಾರಿನ ಗುಣಗಾನ ಮತ್ತು ಅವಗುಣಗಾನದ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಗಳೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.


ಹೇ!! ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಕಾರಾ… ರೀಸೇಲ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಕಮ್ಮಿ. ಯಾರ್ ತಗೋತಾರೆ.?


ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತೇನೋ, ಮಾಡೆಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೇದು


ಎಷ್ಟ್ ಓಡಿದೆ..? ಟೈರ್ ಹೊಸಾವ. ಸ್ಟ…