Tuesday, December 28, 2010

Unusual episode of an Engineer

Weather is super-hot from last 7-8 months. In chennai one can only see  three seasons.  One is Winter-Hot, Spring-Hotter and Summer-Hottest.
Today is the season of Spring-Hotter but raining heavily because of Cyclone Laila .

Prasad, the Tekki guy is shouting at the Rain. Knotted his shoe lase.

Prasad is constantly getting call from his Boss.
' I have done my Electrical engineering from reputed college. That  was my dream college and  THE DREAM COURSE indeed. 

But now writing holy-banking-software for  an English people. They are controlling me and my machine remotely from London.
I feel it is a modern slavery. 

' We are 5 n half hour ahead.  They screws me
till mid night. But My local Boss is calling from
early in the morning. They work in  their time slots but expects us to work in common time as well.'    

'But, Today!! How can I goto work..? look at the road.  wow!! BTW Where is road. ? full of water. guys!! please shut-down all the motor-vehicles and start providing some boats.  I beg'  

Prasad  switched off all the lights.  He toggled switches twice before switching off completely. That is his hobby!! 

' Electricity!!  Electrical energy is  converted into light energy. Again in solar cells, light energy is  converted into electrical energy. What a flexible source of energy. This is the form of energy, accountable for all sort of magics happening around"
Prasad murmured looking at the bulbs.  

He is standing near the door and watching the drama running in ground floor.  

One old lady!! is trying to evacuate water from her house with the help of her small grand-kids. She is a neighbor staying alone in ground floor with her grand kids.  

"shitt!! how do i goto work by wearing this stupid shoes." He threw his shoes and took the sandals. He walked down. Gave a smile to old lady.
she also smiled at him. She  showed her shoulder saying 'it is paining'. She is pushing water-away  from morning 4 'o' clock.  By signs she
imitated that ' she has not even  prepared food inside.'  Looking at the sky she prayed god to stop the  rain.

He showed sympathy for her and told her to take food from hotel. She is feeling cold but still trying to push water away from her way. 

Prasad  wondered!! Is her effort to stop water to enter house is fruitful.  

No way!! The Entire city is submerged but this stupid old lady is trying  to construct a Dam of hope. We are in a sea level. where does water goes.

Prasad folded his lower pant.  The Old lady is waiting for him to go. so that she can start her work. She is holding one small mug and bucket.
Kids are playing in the water.

'Kid-1' said : 'I am a Super Hero. I can drink this water completely and
can Omit all into The Sea.'

Kid-2 : No need of omitting, you can piiiii also.

Kid-1 got angry and said 'What are you saying. I had never seen, super
heroes piiiiiiiiii. '

Kid-2 was also smart. I dint even see, superman omitting. Both started
fighting. Phone rings.  

Prasad's Boss is shouting at the other end  " Where are you..? Code is in production. We are getting bugs!! I want you to be at your space.  "

 Prasad: 'what can I Do. ? its raining heavily here. roads are full of water and. '  Prasad speech interrupted in between.  ' So!! sir do i
need to send one private jet for you. We are paying for your work not for excuses. '

Prasad got pissed and tried to threw away his mobile. but he dint. The
poor old lady is still waiting for him to go. The kids said bye-bye him.
He walked for 5 minutes in the rain. He switched off his mobile and came back to home.  

-> **2** <- br="">
Old lady gave him a strange look.  Her eyes are questioning " why kid??
what happened??? "  prasad asked for mug and bucket.   Old lady is still
confused. He snatched mug and bucket from her hand.  He started
evacuating water from her house. But the efficiency is 10 times greater
than that of old lady. Her eyes become wet.  So many people all around
but busy. This young boy came here to work for me.  She prayed for him.

He is doing non stop work by thinking about his PM's face. After the
 continuous effort of two hours,  water level came down.  He got
 completely exhausted. His hands and legs were literally  shaking.  The
Old lady requested him to take rest but he dint.  Now the  time has come
to fell down on the ground.    He sat on the steps.  From nowhere she
brought a cup of tea and chakli.

He  rejected her offer. Because he is not in a position to hold the cup
of  tea. If he started shaking the cup,  that will embarrass both. She
felt  very bad. Then he told her to put those things on steps.  He got
some energy and managed to drink without shaking it.  She said to stop
the work and thanked him.

Now  he started thinking about permanent solution.  He tried to route
water  into the sump,  so that he can pull it to the tank and divert
outside. But the stupid house owner constructed the sump such that the
mouth is  little above the ground level and its fully packed. Old lady
said that she has one extra burnt motor in her house.  He checked the
motor.  cleaned-off all the burnt copper.  He  has made winding by
bringing copper from shop.  Repaired all the  connections.  insulated
electric components and wires properly.  connected two pipes and
switched ON the motor.

One pipe of the motor is  sucking water and the another pipe outside the
street is shitting.  Kids started clapping. Prasad felt something good
about himself.  He switched on the mobile and sent an SMS to a missed
call : " fuck offfffff ".    

Monday, December 6, 2010

ಹೂನವಿಲೆಯ ಹ೦ತಕ

                                     ಹೂನವಿಲೆಯ ಹ೦ತಕ
‘ ನಾಯಿಗಳು ಬೂದಿ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿರುವಾಗ, ಹಿಂದಿನ ಜನುಮ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮಂಕಾಗಿ
ಕಾಣುತ್ತವೆ.’ ದೆವ್ವ ಭೂತದ ಕಥೆ ಸಾಕೆನಿಸಿ, ಪುವರ್ಜನ್ಮದ ಎಳೆಯೊಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟಳು
ಅಜ್ಜಿ. ಬೆಂಬಿಡದೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಸ್ಕೂಲಿಗೂ ರಜೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು.
ಸರಿ ಹಾಗಾದರೆ, ನೋಡಿಯೇ ಬಿಡುವ ಎಂದು ನನ್ನ ಕಿಲಾಡಿ ಕಂತ್ರಿ ನಾಯಿ ಜಿಮ್ಮಿಯನ್ನು
ಹಿಡಿದು ತಂದೆ. ಅಡಿಕೆ ಒಲೆಯ ಜಾಲರಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ; ಬೂದಿ ಹೊರ ಎಳೆದು; ಬೂದಿಯ ಮೇಲೆ
ಜಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ಮಲಗುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಿದೆ. ಅಡಿಕೆ ಬೇಯಿಸುವ ಬೃಹತ್ ಒಲೆಯ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು
ಸುತ್ತು ಹಾಕಿದವನೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡ. ಮಲಗುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಮೀನ-ಮೇಷ ಎಣಿಸುವನಲ್ಲ
ನನ್ನ ಜಿಮ್ಮಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ.

ನಾಯಿಗಳಿಗೂ ಕನಸು ಬೀಳುತ್ತದಾ. ? ಹಿಂದಿನ ಜನುಮ ನೆನಪಾಗುತ್ತದಾ. ? ನೆನಪಾದರೂ ಜಿಮ್ಮಿ
ನನ್ನ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವನಾ. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಯೇ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಮೈ
ಸೆಟೆದುಕೊಂಡು, ತನ್ನ ನಾಲ್ಕೂ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿ, ಮೂತಿ ಸೊಟ್ಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡು,
ಇಹ-ಪರದ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಜಿಮ್ಮಿಯ ಭಂಗಿಯು, ಏನನ್ನೋ ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲು
ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಅಣಕಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ‘ ಥೂ. ಥ್ ಬಡ್ದಿ-ಮಗಂದು. ಯಾವ ಜನುಮದ
ರಹಸ್ಯಾನೂ ಇಲ್ಲ, ಮಲೆನಾಡಿನ ಚಳಿಗೆ ಬೂದಿ ಮೇಲೆ ಬಿಸಿ-ಬಿಸಿ ನಿದ್ದೆ ಹೊಡಿತಿದೆ
ಅಷ್ಟೆ!! ’ ಬಯ್ದುಕೊಂಡು ಆ ಸಂಶೊಧನೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ. ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಮಾತು
ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಇಲ್ಲ-ಸಲ್ಲದ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ತಲೆಗೆ
ಕಟ್ಟಿ, ಅವುಗಳ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುವರಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜಿಮ್ಮಿಗೆ ಭೂಕಂಪನ ತಿಳಿಯುತ್ತಾ;
ಅಥವಾ ಭೂತ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾ, ನನ್ನಜ್ಜಿಗೆ ತಲೆ ಇಲ್ಲ.


ನಾಯಿ-ಬೆಕ್ಕುಗಳನ್ನು ವಿಷಜಂತುಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ, ಮನೆಯವರ ವಿರೋಧ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು,
ಕಂತ್ರಿ ಕುತಂತ್ರಿ ಗಂಡು ನಾಯಿ ಜಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ತಂದು ಸಾಕಿದೆ. ಜಿಮ್ಮಿಯ ಮೊದಲ ನಾಮಧೇಯ
ಹನುಮಂತ. ಅದೇಕೊ, ಕುರ್ರೋ.. , ಕುರ್ರೋ.. , ಎನ್ನುವ ಶ್ವಾನ ಸಹಜ ಪುರಾತನ ಸಂಭೋಧನೆಯ
ರಾಗಕ್ಕೆ ’ಹನುಮಂತ’ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೆಸರನ್ನು ’ಜಿಮ್ಮಿ’ ಎಂದು ಬದಲಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಆ
ದ್ವಿರುಕ್ತಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯಿತು.

ಗಂಡು ನಾಯಿ ಜಿಮ್ಮಿಯನ್ನೇ, ಹುಡುಕಿ ತಂದದ್ದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಿದೆ. ಪದೆಪದೆ
ಬಸುರಾಗುವ ಹೆಣ್ಣು ನಾಯಿಗಳ ಬಾಣಂತನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ. ? ಒಂದೇ.
ಬಾರಿಗೆ ಏಳೆಂಟು ಮರಿಗಳಿಗೆ ಜನುಮ ನೀಡಿ ತಾನು ‘ಮಹಾತಾಯಿ’ ಆಗುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಆ
ಸಂತ್ರಸ್ತ ಮರಿಗಳ ಹೊಣೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಬಿಡುವವು.

ಅಂತೂ ಸಾಕಿದ, ಕಂತ್ರಿ ನಾಯಿ ’ಜಿಮ್ಮಿ’ಯನ್ನು ಪೋಲೀಸು ನಾಯಿಯಂತೆ ಚೂಟಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು
ಹರಸಾಹಸ ಪಟ್ಟೆ. ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ನೆಗೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಲು ಆಳವಾದ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ
ಪ್ರಚೋಧಿಸಿದೆ. ತಿನ್ನುವಾಗ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ ನೆಗೆಯುವಾಗ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಾಯಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿದರೆ, ಹೆಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚು ರೋಷ ಬರುತ್ತದೆಂದು ಗೆಳೆಯ ಸೀನ ಐಡಿಯಾ
ಕೊಟ್ಟ. ಆದರೆ ಜಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕುತ್ತಲೇ. ಅದು ಕುಯ್ಯೋ, ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ, ಎಂದು
ಊಳಿಡಲು ಶುರುವಿಟ್ಟಿತು. ಹಂದಿಗಳ ಆರ್ತನಾದಕ್ಕಿಂತ ಕರ್ಕಶವಾಗಿದ್ದ ಧ್ವನಿಯಿಂದಾಗಿ,
ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಬಂದು ಛೀ-ಥೂ ಎಂದು ಉಗಿದರು. ಅಮ್ಮನಿಗೂ ರೇಜಿಗೆಯಾಗಿ ಹಗ್ಗ
ಬಿಚ್ಚಿ ಓಡಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು ಅಂತೂ ನಾಟಕ ಆಡಿ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಿತು.

ಬಿದಿರಿನ ದಬ್ಬೆಯನ್ನು ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ. , ಅದರಾಚೆಗೆ ಒಂದು ಬನ್ ಇಟ್ಟು ‘ಜಿಮ್ಮಿ
ಛೂ.. ’ ಎಂದರೆ, ಹೈ ಜಂಪ್ ಮಾಡುವ ಬದಲು, ದಬ್ಬೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ’ಬನ್’
ಹಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ಪರ್ಧಾ ಮನೋಭಾವ ಹೋಗಲಿ, ಶ್ವಾನ ಕುಲದ ಕನಿಷ್ಠ ಯೋಗ್ಯತೆಗಳಾದರೂ

ಇಂತಹ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ಜಿಮ್ಮಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು
ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ನನ್ನ ಸರ್ವ-ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನೂ ಅಣಕಿಸುತಿದ್ದ ಜಿಮ್ಮಿ ಉಡಾಳನಂತೆ
ಬೆಳೆದನು. ಈ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ಬೇಲಿ ಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿ, ಮನೆ-ಮನೆಯ
ಅಡುಗೆ-ಕೊಬ್ಬರಿಗಳನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡಲು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ದುರಂತ ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು.


ಯಕಃಶ್ಚಿತ್ ಒಂದು ಬನ್ ಗಾಗಿ, ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿಕೊಂಡು
ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಜಿಮ್ಮಿ, ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಊರೆಂಬ ಊರಿಗೇ, ಢಾಕುವಿನಂತೆ ಕಾಡಿದನು
ಎಂದರೆ, ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಬಹುದು. ಅಡ್ಡ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತಂತ್ರನಾಗಿ ಅತಂತ್ರನಾಗಿ,
ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ ಜಿಮ್ಮಿಯ ಪ್ರತಾಪ ದಿನೆ-ದಿನೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಸಾಗಿತು. ‘ಆಡು ಮುಟ್ಟದ
ಸೊಪ್ಪಿಲ್ಲ, ಜಿಮ್ಮಿ ನುಗ್ಗಲಾಗದ ಮನೆಯಿಲ್ಲ’ ಎಂಬಂತಾಯಿತು.

ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಇಂದಾ ಹಿಡಿದು ’ಮಾಡಿದ ಅಡುಗೆ’ ಯನ್ನು ಪಾತ್ರೆ-ಸೌಟು ಸಮೇತ ಹೊತ್ತು
ಓಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಮರುದಿನ ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ತಿಪ್ಪೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರೆಯ ಅವಶೇಷಗಳು ಅನಾಥವಾಗಿ
ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ’ಅಂಗಳದ-ಕೋಳಿ’ ಗಳನ್ನು ಹಾಡಹಗಲಲ್ಲೇ, ಮನೆಯಜಮಾನನ ಕಣ್ಮುಂದೆಯೆ
ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರದರೂ ಹೊಡೆಯಲು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದರೆ. , ಹತ್ತಿರ ಬರುವವರೆಗೂ
ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು. , ನಂತರ ಛಂಗನೆ ನೆಗೆದು ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಾಯಿಯ ಈ ’ವಿಲಕ್ಷಣ
ಅತಿರೇಕದಿಂದ ’ ಬರೀ ಹೊಡೆಯಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದವರು, ಕೊಲ್ಲಲೇಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ
ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಹಲ್ಲೆಗಳು ನಡೆದಿದ್ದರೂ ಬದುಕಿ-ಉಳಿದದ್ದು
ಮಾತ್ರ ಸೋಜಿಗ.

ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಏಕೈಕ ಸಾರಿಗೆ, ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ಬಸ್ ಡ್ರೈವರನ್ನು, ಕಾಡಿಸಿದ್ದು ದಾರುಣವೆಂದೇ
ಹೇಳಬೇಕು. ನಡೆದಾಡುವ ಬೆದರು ಬೊಂಬೆಯಂತಿರುವ ಡಕೋಟ ಬಸ್ಸಿನ ಸೂತ್ರ ಹಿಡಿದವನು, ಪ್ರಯಾಸ
ಪಟ್ಟುಕೊಂಡು ಊರಿನ ಗಡಿ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವಾಗ, ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವೇಚ್ಚೆಯಾಗಿ
ಮಲಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಜಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಅದರ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗದೇ ಇದ್ದುದು
ಡ್ರೈವರು ಜನಾಂಗದ ತಾಳ್ಮೆಯ ಮಿತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವಂತದು. ಜಿಮ್ಮಿಯ ರುಂಡದವರೆಗೂ ಟೈರು
ಉರುಳಿಸಿ, ಉಭಯಸಂಕಟದಿಂದ ನರಳಿ ಬ್ರೇಕು ಹಾಕುವನು. ಕಿವಿ-ಬಿದ್ದು ಹೋಗುವಂತೆ ಹಾರನ್ನು
ಬಾರಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಮಲಗಿದ್ದ ಜಿಮ್ಮಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಎದ್ದು, ತಲೆ ಕೊಡವಿ, ಮೈ ಮುರಿಯುತ್ತಾ
ಒಂದೊಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಡೆಯುವನು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ!! ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದು, ತಾನೇ
ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಳಿದು, ನಾಯಿಯನ್ನು ಹೊಡೆಯಲೋಸುಗ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದದ್ದೂ ಇದೆ.

ಶ್ವಾನಪ್ರಪಂಚದ ವಿವಿಧ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಉಪಾಯವಾಗಿ ದಾಟಿಕೊಂಡು ಹೂನವಿಲೆಯ ಸರ್ವಂತರ್ಯಾಮಿ
ಜೀವಿಯಾಗಿ ಹೋದ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಗಡಿದಾಟುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ, ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು
ಬಲಿಪಶು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದೂ ಇದೆ. ನನ್ನ ಸೈಕಲ್ ನೆರಳಿನಲ್ಲೇ ಕಳ್ಳನಂತೆ ಓಡಿ ಬರುವನು.
ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಜಿಮ್ಮಿಯ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಬೀಳುವ ನಾಯಿಪಡೆಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ರೇಸಿಗೆ
ಬಿದ್ದವನಂತೆ ಸೈಕಲ್ ಓಡಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಅಂಗಡಿ-ಲಕ್ಕಮ್ಮ ಹೊಸದಾಗಿ
ಮದುವೆಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟ ತನ್ನ ಮಗಳು-ಅಳಿಯರಿಗೆ ಬೀಗರ-ಬಾಡೂಟ!! ಹಾಕಿಸಲು ಎಳೆ ಕುರಿಯನ್ನು
ತಂದು ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಮೇವು ಹೊತ್ತು ತರುವುದರೊಳಗಾಗಿ ಜಿಮ್ಮಿ ಮತ್ತು
ಸಹಚರರು ಹಗ್ಗದ ಸಮೇತ ಕುರಿಯನ್ನು ಹೈಜಾಕ್ ಮಾಡಿ ದಾರುಣವಾಗಿ ಕೊಂದು ತಿಂದಿದ್ದರು.
ಅಳಿಯಂದಿರ ಹೊಟ್ಟೆ ಸೇರಬೇಕಾಗಿದ್ದ, ಎಳೆ-ಮಾಂಸವು ಬೀದಿನಾಯಿಗಳ ಪಾಲಾಗಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು
ಕುಪಿತಗೊಂಡ ಲಕ್ಕಮ್ಮ, ಹಲ್ಲು ಮಸೆಯುತ್ತಾ ಜಿಮ್ಮಿಯ ಬೇಟೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸತೊಡಗಿದಳು.

ಬಸುರಿ ಹಸುಗಳು, ಕರು ಹಾಕುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸರ್ಪಗಾವಲಿನಂತೆ ಸುತ್ತುವರೆದು ಕಾಯುವರು.
ಡಿಫೆನ್ಸೀವ್ ಭಾವನೆಯೇ ಅರಿಯದ ಎಳೆ-ಕರು ಗಳು, ನಾಯಿಗಳ ಬರ್ಚಿಯಂತಹ ಕೋರೆಹಲ್ಲುಗಳಿಗೆ
ಗೋಣು ಕೊಟ್ಟರೆ, ನಿಮಿಷಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ಹಾರಿಹೋಗುವುದು. ಇಂತಹ ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿ
ಹಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿಯು ಜಿಮ್ಮಿ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ. ಯಾವುದೇ ಕ್ರೈಮು ನಡೆದರೂ, ಅದರಲ್ಲಿ
ಜಿಮ್ಮಿಯ ಮುಂದಾಳತ್ವ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂಪನ್ನನಂತಿದ್ದವನ
ಗರಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ಹಾಳುಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ಟ್ರಾಜೆಡಿ. ‘ ನಿನ್ನ
ಸಹವಾಸ ಮಾಡಿಯೇ. , ಆ ನಾಯಿ ಹಾಳಾ.. ಗಿ ಹೋಗಿರುವುದು’ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಹೆಳುತ್ತಿದುದು, ಅದರ
ಪಾಪಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಭಾಗಿಯಾಗಿರದ ನನಗೆ ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತು.

‘ ಇಂತ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ನಾಯಿನ ನಾನೆಲ್ಲೂ ನೋಡಿಲ್ರಪ್ಪೊ. , ಅದಕ್ಕೆಷ್ಟು ಗಾಂಚಲಿ ಅಂತೀನಿ.
ಮುಂದಿನ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದಲೇ ಒಳ-ನುಗ್ಗಿ ಅಡುಗೆ-ಮನೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ’
ಊರಿನ ಹರಟೆ-ಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆಗೀಡಾದವರು ನಾಯಿಯ ಅವಗುಣಗಾನ ಮಾಡುವರು. ‘ಕಂಡಲ್ಲಿ
ಗುಂಡು’ ಕಾಯಿದೆಯನ್ನು ಜಿಮ್ಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅಘೋಷಿತವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಮುಂದಿನ ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಮೇಲೆ ಅಮ್ಮಣ್ಣಿ-ಪಾಪುವಿನಂತೆ ಕೂತು
ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಊರು ಸುತ್ತುದ್ದಿದ್ದ ಪುಟಾಣಿ ಜಿಮ್ಮಿ , ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾದ ವಾಂಟೆಡ್


ಬಹಳಷ್ಟು ದಿನಗಳಾದರೂ. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಜಿಮ್ಮಿಯ ಸುಳಿವು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದರಿಂದ ತೊಂದರೆಗೀಡಾದ
ಮನೆಯವರ ಟಪಾಲುಗಳೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಂತು ಹೋಗಿದ್ದವು.

‘ ಯಾರೋ. ಅದರ ರಂಡಿ ಮುರಿದು ಕಾಲುವೆಗೆ ಎಸೆದಿರಬೇಕು. ಬಿಡ್ತಾರ..? ಅದನ್ನ. ಅದೇನು
ನಾಯಿನೋ, ದೆವ್ವನೋ, ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ ಅದರ ದೆಸೆಯಿಂದ
’ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕುಡುಕ-ರಂಗಣ್ಣ ಹೇಳುತ್ತಿದುದರಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಸರಿ
ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕುಡಿದು ತೇಲುತ್ತಾ ರಸ್ತೆ-ಯೆಂಬೋ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ, ಅತ್ತಿತ್ತ-ತೂರಾಡುತ್ತ,
ಉಟ್ಟ ಪಂಜೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲಗುಡಿಸುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ.. ಊರ-ಬಾಗಿಲಿನವರೆಗೂ
ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬೆದರಿಸಿತ್ತು. ಕುಡಿದ-ನಷೆ ಇಳಿದು, ಜೀವ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತಾಗಿದ್ದ
ರಂಗಣ್ಣ ಅಂದಿನಿಂದ ಸರಿ-ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ ಜಿಮ್ಮಿಗೆ ಹೆದರಿ ಶಿಸ್ತಿನ ಸಿಪಾಯಿಯಂತೆ
ನಡೆದು ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೂ ಜಿಮ್ಮಿಯ ಮೇಲೊಂದು ಕಣ್ಣಿತ್ತು. ಯಾರೋ
ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ. ಇವನೇ ಅದನ್ನು ಕೊಂದು ಮುಗಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ.

ದನಕಾಯುವ ಬಸಿಯಾ ಜಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ಒಂದಷ್ಟು ಬಾರಿ, ಊರಾಚೆಯ ಪೊದೆಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿರುವುದಾಗಿ
ಹೇಳಿದನಾದರೂ, ಬದುಕಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸದೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತೆ. ? ‘ಅದ್ಯಾರ
ಕೋಪಾಗ್ನಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ. , ರಣಹದ್ದುಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿದೆಯೋ ’ ಎಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಒಂದಷ್ಟು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ಊರಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಏಕಾ ಏಕಿ ಜಿಮ್ಮಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿಬಿಟ್ಟ.
ಮೈಕೈ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬೆಳ್ಳಗೆ ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದ ಜಿಮ್ಮಿ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ, ಅತಿ
ವಿನಯದಿಂದಲೋ!! ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದಲೋ!! ಅತಿಯಾಗಿ ನುಲಿಯತೊಡಗಿದ. ‘ ಏನ್ ಗುರುಗಳೇ
ಹೆಂಗಿದೀರಿ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ!, ಸೂಪರ್ ಆಗಿದ್ದೀನಿ. ಈ ಊರಿನ ಜನ ನನ್ನನ್ನು ಏನೂ
ಮಾಡ್ಕೊಳಕ್ಕಾಗ್ಲಿಲ್ಲ” ಜಿಮ್ಮಿ ರೇಗಿಸಿದಂತಾಯ್ತು.

‘ ಜಿಮ್ಮಿ ನೋಡೋ!!. ನಿನಗಿಂತ ದಪ್ಪ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ’ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಹೆಳಿದ್ದರಲ್ಲಿ
ಹೆಚ್ಚಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಭೂಗತನಾಗಿದ್ದ ಜಿಮ್ಮಿ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಆನೆ
ಮರಿಯಂತಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರ ರಹಸ್ಯ ಭೇದಿಸಲು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಶಿವಮೊಗ್ಗ
ಬೆಂಗಳೂರು ರೈಲು ಹಳಿಯು ಊರಿನ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಗೇಟು ಇಲ್ಲದ ಈ ರೈಲು
ಹಳಿಯನ್ನು ದಾಟಿಯೇ ಊರಿನ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಬೇಕು. ಆದಕಾರಣ ಕೇಕೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವ
ರೈಲುಗಾಡಿಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ, ಹಸು-ಎಮ್ಮೆ-ಮನುಷ್ಯಾದಿ ಜೀವಿಗಳು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಆತ್ಮಾಹುತಿ
ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೀಗೆ ಸಾಯುವ ಹಸು-ಎಮ್ಮೆ-ಮನುಷ್ಯಾದಿ ಜೀವಿಗಳ ತೊಗಲು ತಿಂದೇ
ಜಿಮ್ಮಿ ದಷ್ಟ-ಪುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದ.

ಸಸ್ಯಾಹಾರವನ್ನು ಸಂಪಾರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದ ಜಿಮ್ಮಿ, ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಡೀಲು ಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ
ಊರಿನೊಳಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಆಹಾರದ ಕೊರತೆಯಾದಗ ಊರಿಗೆ ಬಂದು
ತನ್ನ ಹಳೆ ಶೈಲಿಯಂತೆ ಕೋಳಿ ಹಿಡಿದು ಭೂಗತನಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಈ ಸುಡುಗಾಡು ಹಳ್ಳಿಗೊಂದು
ರೈಲ್ವೆ-ಗೇಟು ಕೊಡಿ ಎಂದು ಸರಕಾರದ ಮೊರೆಯಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನರ ಕೋರಿಕೆ
ಅರಣ್ಯರೋದನವಾಗಿತ್ತು, ಇದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲಾನುಭವಿಗಳಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಜಿಮ್ಮಿ, ಮತ್ತವನ
ಪಶು-ನರಹಂತಕ ಮಿತ್ರರು ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ಸಿನಿಮಾಗಳ ಖಳನಾಕರಂತೆ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ವೈಭವೋಪೇತವಾಗಿ ಮೆರೆದ ಕುಕ್ಕನ ಇತಿಹಾಸವೊಂದು ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸಿತ್ತು.

Wednesday, November 17, 2010

ತೀರದ ಹುಡುಕಾಟ

ಘಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಬಾರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಊರೆಲ್ಲಾ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ, ಗಡಿಯಾರ
ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್ ಗಲಾಟೆ ಆರಂಭಿಸಿತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ದ್ವಂದ್ವಗಳು. ಅರೆ
ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಕೂಡ ತನ್ನ ಮರಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿಯುವವರೆಗೂ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿಕೊಂಡು
ಗುಟುಕು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಹಾರಲು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಅಂಥಹದರಲ್ಲಿ ರೆಕ್ಕೆ ಮೂಡಿ ವರುಷಗಳು ಕಳೆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಾರಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೇಕೆ.? ಅರೆ
ಮನುಷ್ಯರು ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ, ಆರೈಕೆ
ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷತೆ ಏನಿದೆ. ? ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇನೋ
ನಮಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸವೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಪೋಸು ಕೊಡುವರಲ್ಲ.. ವಿಪರ್ಯಾಸ

Saturday, October 30, 2010

ಈಜಲು ಹೋದ ಸೀನ, ಗುಳ್ಳು ಮತ್ತು ಕೋಳಿಕಾಲು

ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದು, ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿತ್ತು.ಗುಳ್ಳ ಮತ್ತು
ಕೋಳಿ ಹರಳಿಮರದ ಕಟ್ಟೆಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಚೌಕಾಬರ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕೋಳಿಯ ಮೂಲನಾಮಧೇಯ ಚಿದಾನಂದ.ಆದರೆ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಚಿದು ಧೈರ್ಯಗೆಟ್ಟು
ಕಾಲು ನಡುಗಿಸುವನು.ಗಂಡಸರು ಕೋಳಿ ಕಾಲು ತಿಂದರೇ ಹಿಂಗಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಪ್ರತೀತಿ ಇದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಚಿದಾನಂದನಿಗೆ ಕೋಳಿಕಾಲು ಎಂಬ ಅನ್ವರ್ಥನಾಮ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಕೋಳಿ, “
ಗುಳ್ಳಾ ಅಂತೂ ಹತ್ತನೆ-ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತಲ್ಲೋ..?. ಮುಂದೆ ಕಾಮರ್ಸ್ ತಗೋಬೇಕು
ಅಂತಿದ್ದೀನಿ.” ಅಂದ ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಟಿನುಗಳಲ್ಲಿ, ಪಾರ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಗ-ಹುಡುಗಿಯರ
ಸಲುಗೆಯ ನಡೆ-ನುಡಿಗಳು ಅವನ ಮನದಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚು ಫ್ಯಾಂಟಸಿಯನ್ನು ಸ್ರುಷ್ಟಿಸಿದ್ದವು.
ಕಾಲೇಜು ಸೇರಿದಾಕ್ಷಣ ಸರಸ-ಸಲ್ಲಾಪಗಳು ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಂಟರಿಯಂತೆ ಮತ್ತು ಹಚ್ ನಾಯಿಯಂತೆ
ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ.

Wednesday, October 20, 2010

ಏಡವಟ್ಟಾಯ್ತು!!! ತಲೆಕೆಟ್ ಹೋಯ್ತು!!

" ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿ ಬಂದವು. ಗೊಡ್ಡು ಮುದುಕನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಆನಂದಬಾಷ್ಪ
ಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ಈ ಮುದುಕನ ಮುಖ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ.ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದರು ಈತ
ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆಂದು.ಆದರೆ ಈ ಮುದುಕ ರಿನ್-ಪಾಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು
ವರುಷಗಳಿಂದಲೂ ಬದುಕೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ ಸುಳ್ಳಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವೂ
ಇತ್ತೆನ್ನಿ.ಯಾಕಂದ್ರೆ ಹುಚ್ಚು ವಾಸಿಯಾದ ಮೇಲೂ , ರೋಗಿಯೊಬ್ಬ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ
ಹುಚ್ಚಾಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವಂತ ಕೊರಡಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾನೆಂದರೆ... ಯಾವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ
ಬದುಕಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನುವುದು.ಅಲ್ಲವೇ..? "

Monday, October 18, 2010

ಒ೦ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ


`ಕೈ-ಕಾಲು ;
 ಕಿವಿ-ಕಣ್ಣು ;
 ಹಾರ್ಟು-ಕಿಡ್ನಿ ;
 ಬ್ರೇನೋ-ಲಿವರ್ರೋ…. ಏನನ್ನಾದರೊಂದು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಹುಟ್ಟುವ ಮತ್ತು ಹುಟ್ತಾನೆ
ಧಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನ ತರುವ ಆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು;
 ತನಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಭೂಮಿಗೆ ಸಾಗಿಸುವಳು.

ಆಮೇಲೆ!! ಜನುಮ ನೀಡಿದ ಕರ್ಮಕ್ಕೋ;
 ತಾಯ್ತನದ ಮರ್ಜಿಗೋ;
 ಅಥವಾ ಹೆಣ್ತನದ ರಾಜಿಗೋ ಕಟ್ಟು ಬೀಳುವಳು;
 ಮೊಲೆ-ಹಾಲಿನೊಂದಿಗೆ ಮಮತೆ-ಮಮಕಾರಗಳನ್ನು ಉಣಿಸಿ;
 ಕೈ-ತುತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ “ ನಿಂಗೇನಾದರೂ ಜೊತೆಯಲಿ ನಾನಿರುತ್ತೇನೆ ” ಅನ್ನೋ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ
ಟಾನಿಕ್ಕು ಕುಡಿಸಿ;
 ಸ್ವಂತ ಆಸೆ, ಬಯಕೆ, ಬೇಕು-ಬೇಡಗಳನ್ನು ತಿಪ್ಪೆಗೆ ಎಸೆದು, ಮಗುವನ್ನು!!! ಕೊನೆವರೆಗೂ
ಮಗುವಿನಂತೆಯೇ ಕಣ್ಣಳತೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು;
 ಲಾಲಿಸಿ!! ಪಾಲಿಸಿ!! ಪೋಷಿಸಿ!!. ಮಗುವಿನ ನಗುವಿನಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವನ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಕಾಣುವ…
 **ವಿಕಲಾಂಗ ಮಕ್ಕಳನು ಹೆತ್ತ, ವಿಶೇಷ ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಮತ್ತು ಆ ವಿಶೇಷ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ**
ನನ್ನ ಈ ಪುಟ್ಟ ಕಥೆಯನ್ನು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.`

1.  [ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು, ಕಾಯುತ್ತಾ]
2.  [ಪಯಣ; ಸಂಜೀವಿನಿಯ ಕಡೆಗೆ]
3.  [ಸುಬ್ಬಿಯ ಅನುರಾಗ ಮತ್ತು ಅನುಕಂಪ]
4.  [ಮುಂದುವರೆದ ಸಂಜೀವಿನಿಯ ಹುಡುಕಾಟ]
5.  [ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ]
6.  [ಮುಗಿದ ಮಾತುಗಳು]
7.  [ಬರೆದವನ ಸ್ವಗತ]
8.  [ನುಡಿ ನಮನ]

### 1. ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು, ಕಾಯುತ್ತಾ

> “ ಅಮ್ಮಾ!! ಅವಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ
> ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಯಾಕಮ್ಮಾ… ? ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ?. ನೋಡು!! ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ
> ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ-ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ. !!”.

“ ಸಾರಿ!! ಕಂದ. ತಪ್ಪಾಯ್ತು. ನಿನ್ನಾಣೆ ಮರೆಯೊಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ
ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ, ಸರೀನಾ. ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಇರೋ ಟೈಮಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ
ಬರುತ್ತಲ್ಲೋ ಮಗನೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಬಂದದ್ದೂ; ಹೋದದ್ದು ಗೊತ್ತ್ ಇಲ್ಲ.
ಆದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ಎಷ್ಟೇ. ಕಷ್ಟ ಆದರು. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೊಣ. ”

‘ ಆಯ್ತಮ್ಮಾ. ಸರಿ!! ’ ಎಂದನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು
ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನಾಜೂಕು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು
ಅವರು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

**October 7, 2010** ‘ ಹೋಳಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದ ಮಗು, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರು ಊಟಕ್ಕೆ
ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.’ ಅಮ್ಮ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಮಗನ ಬರುವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ,
ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರಟುತ್ತಾ
ಕೂರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ “ ಪಾಪ ಮಗು!! ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ,
ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಸರ-ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟರೆ,
ಹಗಲಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ತಾರಾ. ?‘ ಅವನು ಬಾರದೆ ಇದ್ದುದಕ್ಕೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು,
ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ‘ಅಮ್ಮ!! ಹಂಗೆಲ್ಲಾ ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು, ಫ್ರೆಂಡು ಮನೆಗೆ ಬರಬೇಡ.
ಅವರ ಮುಂದೆ ನಂಗೆ ಶೇಮ್ ಆಗುತ್ತೆ ’ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ ಮಗ. ಅವನ ಮಾತನ್ನು

‘ಹೋಯ್!! ಎಂತದೆ!! ಯಾರಿಗಂತ ಕಾಯ್ತಿದಿ. ಬಾ!! ಊಟಕ್ಕೆ ನೀಡು. ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸೀತಾ ಇದೆ’
ಯಜಮಾನನ ಮಾತಿಗೆ ಎಚ್ಚರಳಾದಳು. ‘ ಇಲ್ಲ ರೀ ಮಗ!! ಬರಲಿ. ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡು
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ. ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು
ಊಟಕ್ಕೆ ಕರೀತಿರಲ್ಲ.’ ಹೆಂಡತಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಯಜಮಾನನಿಗೂ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ತೋಚಲಿಲ್ಲ.
ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡುತ್ತಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತರು. ಯಜಮಾನನೆ ಮಾತಿಗಿಳಿದ.

‘ ನೆನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನಂಗೊಂದು ಕನಸು ಬಿದ್ದಿತ್ತು ಮಾರಾಯ್ತಿ. ನಾನು ಮಗನ ಜೊತೆ ಜೋಗ
ಜಲಪಾತ ನೋಡೋಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಮಂಜು ಇತ್ತು. ಜಲಪಾತ ಕಾಣ್ತಲೆ
ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಛೇ!! ಏನಂತ ಹೇಳೋದು. ತುಂಬಾನೆ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದವರೆಗೂ ಅಲ್ಲೇ ಕಾಲ
ಹಾಕಿದ್ವಿ. ಆಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ-ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂಜು ಆರಿಹೋಗಿ, ಜಲಪಾತ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ
ಶುರುವಾಯ್ತು. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ಜೋಗ. ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತಾ. ಮಂಜು
ಆರುವ ಮೊದಲು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಜಲಪಾತ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಅದು ಇದೆ, ಅನ್ನೋ ನಂಬಿಕೆ ಮೇಲೆಯೇ
ನಾವೂ ಕೂಡ ಕುಳಿತದ್ದು. ಈಗ ಹೇಳು ಅಲ್ಲಿ ಜಲಪಾತ ಇದ್ದದ್ದು ಸತ್ಯಾನ..? ಅಥವಾ ಅರೆ-ಬರೆ
ಮಂಜು ನೋಡಿ ವಾಪಾಸ್ ಬಂದು, ಜಲಪಾತವೇ ಇಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಿಯಾ ’

‘ ನಿಮ್ಮ ಪಿಲಾಸಪಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿತ್ತು. ಮಗುಗೆ ಶೀತ ಅಂದ್ರೆ ಆಗಲ್ಲ. ಸಿಂಬಳ
ಸೀಟುವುದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತೆ. ಅವನ ಹ್ರುದಯದಿಂದ ದಮ್ಮು ಕಟ್ಟಿ ಉಸಿರು ಬರಲ್ಲ
ರೀ. ನೀವು ಅವನಿಗೆ ಮುಖದ ತುಂಬಾ ಮಂಕಿ-ಟೋಪಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ರಿ ತಾನೆ.’

“ ಅಯ್ಯೋ!! ಅಲ್ಲಿ ಜನಗಳ ಮುಂದೆ, ‘ ನಂಗೆ ಶೇಮ್ ಆಗುತ್ತೆ ಅಪ್ಪ ’ ಅಂತ ಹಠ ಮಾಡಿ, ಟೋಪಿ
ತೆಗೆಸಿದ. ಕಿವಿಗೆ ಹತ್ತಿ ಅಷ್ಟನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದು. ”

‘ ಹೌ. ದಾ!!!. ಪ್ಚ. ಪುರುಸೊತ್ತು ಕೊಡದ ಹಂಗೆ ಅವನನ್ನ ನಡೆದಾಡಿಸಿರ್ತೀರಾ. ? ಮಗೂಗೆ
ತುಂಬಾ ಬೇಗ ಸುಸ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಲ್ಲ. ಬಾಯಿ ತೆಗೆದು
ತೇಗುತ್ತಾ ಉಸಿರಾಡಿದರೂ… ಸರಿ; ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರ ಮುಂದೆ ತಾನು ಖಾಯಿಲೆಯವನು ಅಂತ
ಸಹಾನುಭೂತಿ ತೋರಿಸದೆ ಇರೊ ಹಂಗೆ ನಡ್ಕೋತಾನೆ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇನೋ ಆಸೆ ಇದೆ. ಆದ್ರೆ ದೇಹ
ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕಲ್ಲಾ. ? ’

“ ನನ್ನ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ವಾ. ಸ್ವಲ್ಪ-ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನೇ
ಸುಸ್ತಾದವನಂತೆ ನಟಿಸಿ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದೆ. ‘ ಅಪ್ಪಾಜಿ ನಿಂಗೆ ವಯಸ್ಸಾಯ್ತು ’ ಅಂತ
ನನ್ನನ್ನೇ ರೇಗಿಸ್ತಿದ್ದ. ” ಇಬ್ಬರೂ ನಕ್ಕರು.

‘ ಮತ್ತೇನು!! ವಯಸ್ಸಾಗಿಲ್ವಾ. ? ತಲೆ ತುಂಬಾ ಬೆಳ್ಳಿ-ಕೂದಲುಗಳು ತುಂಬ್ಕೊಂಡಿವೆ. ನನ್ನ
ಮಗನೇನಾದ್ರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇದ್ದಿದ್ರೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೆ ಜೋಗ ಸುತ್ತಿಸಿರೋನು.
 ಮತ್ತೆ ನಗು!!

‘ಕನ್ನಡಕ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡೇ!! ಹೋಗಿದ್ರಿ ತಾನೆ…?’ ತಾಯಿ ಕರುಳು ಕನಸಲ್ಲೂ ತನ್ನ
ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿತ್ತು. ‘ ಕನ್ನಡಕ ಬಿಟ್ಟು ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಕೂಡ ಅವನು
ಇರಲ್ಲ. ತಲೆ ನೋವು, ಕಣ್ಣು ನೋವು ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೆ. ಒಂದು ಸಾರಿ ಆ ಕನ್ನಡಕ ಕೆಳಗೆ
ಬಿದ್ದು, ಫ್ರೇಮು ಎರಡು ಪೀಸ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತಂತೆ. ದಿನವಿಡೀ ಅಟ್ಟದ ಮೇಲೆ
ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆ ಕನ್ನಡಕವನ್ನ ಮೇಣದ ಬತ್ತಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಅಂಟಿಸಿ, ಮೊದಲಿನಂತೆ
ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಸಣಕಲು-ದೇಹ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೂ ಎಷ್ಟು ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಅಂತೀರಾ. ? ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ
ಕಲೆಯಾಗಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ಯಾಕೊ ಹಿಂಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ…

‘ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಮಗ್ಯಾಕಮ್ಮ ತೊಂದರೆ. ಪಾಪ!! ಅಪ್ಪಾಜಿ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಡ್ತಾರೆ. ನನ್ನ
ಕೈಲಂತು ಯಾವ ಕೆಲಸಾನೂ ಮಾಡಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ನನ್ನಿಂದ ನಿಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿ ತೊಂದ್ರೆ
ಆಗದು ಬೇಡ. ’ ಅಂತ ಏನೇನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ತಾನೆ.

‘ ಎಷ್ಟೇ ಆದ್ರು, ನನ್ನ ಮಗನಮ್ಮ ಅವನು. ಅವನಲ್ಲಿರೊ ಶಿಸ್ತು ನಮಗಿಲ್ಲ ಬಿಡು.

-   ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ವಾಂತಿಯಾಗಿ; ಸುಸ್ತಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರೂ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೊರಡುವ ಮುಂಚೆ,
    ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತು; ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಬಾಚಣಿಕೆ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಕ್ರಾಪು ತಗೆದು, ಮುಖ
    ನೋಡಿಕೊಂಡು.. ಹೊರಗೆ ಬರ್ತಾನೆ.
-   ನಿಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ತ್ರಾಣವೇ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವಷ್ಟು ಸುಸ್ತಾದರೂ, ಯಾವತ್ತೂ ತನ್ನನ್ನು
    ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಹೇಳುವವನಲ್ಲ.
-   ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತವನ್ನೇ ಉಗುಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಹಾಕುವವನಲ್ಲ.
-   ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಶಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
-   ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಅಂಗಲಾಚಿ ತನ್ನ ಘನತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

-   ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯ ಮುಂದೆ, ದೈಹಿಕ ನ್ಯೂನ್ಯತೆಗಳು ಮೊಣಕಾಲೂರಿ ಸೋಲು
    ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು.‘ ತಮ್ಮ ಮಗನ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಬಾಯಿತುಂಬಾ-ಹೊಗಳುತ್ತಾ,
    ಕಲ್ಪನೆಯ ಹಾಸಿನಲ್ಲಿ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಯ
    ಸಾಕು-ಬೆಕ್ಕು ಸುಬ್ಬಿ ಮಿಯಾವ್ ಎಂದು ಒಂದೇ ರಾಗಕ್ಕೆ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತ ಅಡುಗೆ ಕೋಣೆಗೆ
    ಬಂದಳು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವರ ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕ ನಡುಗಿದಂತಾಯ್ತು.

### 2. ಪಯಣ; ಸಂಜೀವಿನಿಯ ಕಡೆಗೆ

ರಾತ್ರಿಯಿಂದಲೂ ಒಂದೆ-ಸಮನೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಗಾದರೂ ಮಳೆ ನಿಲ್ಲುವ ಸೂಚನೆಗಳು
ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಮುಂಜಾನೆ 7 ಗಂಟೆಯಾದರೂ ಸೂರ್ಯನ ಸುಳಿವು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಪ್ಪನೆ ಮೋಡದ
ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಅರೆ-ಬರೆ ಬೆಳಕು.

‘ರೀ!! ಮಳೆ ಕಮ್ಮಿ ಆಗ್ಲಿ, ಸ್ವಲ್ಪ-ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡೋಣ’ ಹೊನ್ನಮ್ಮ ಗಂಡನ ಕಡೆಗೆ
ನೋಡುತ್ತಾ ಈಗ ಬೇಡವೆಂಬಂತೆ ಕೇಳಿದಳು.

‘ಅಯ್ಯೋ. ಮಾರಾಯ್ತಿ, ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದುಕೊಂಡು, ಮಳೆಗೆ ಹೆದರಿ ನಿಲ್ಲುವುದಾ. ? ಇದು
ಈವತ್ತಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವ ಮಳೆಯಲ್ಲ. ಆಕಾಶ ತೂತು ಬಿದ್ದಂತೆ ಸುರೀತಾ ಇದೆ. ನಿಮ್ಮದು ತುಂಬಾ
ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣ. ಶಿಮೊಗ್ಗ ಖಾಸಗಿ ಬಸ್-ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಉಡುಪಿ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವ
ಬಸ್ ಹಿಡೀಬೇಕು. ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಆಗುಂಬೆ-ಘಟ್ಟ ಇಳಿದು ಉಡುಪಿ ಸೇರುವುದು ಅತೀ
ತ್ರಾಸದಾಯಕ ಪ್ರಯಾಣ. ಉಡುಪಿಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮಣಿಪಾಲು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ
ಹೊತ್ತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ’ ಎಂದು ರಾಜಪ್ಪ ಅವಸರಸ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದ.

ಹದಿನಾರು-ವರುಷದ ಹ್ರುದಯರೋಗಿ ಮಗ ಚಿರಂಜೀವಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಹೊನ್ನಮ್ಮ ಒಬ್ಬಳೇ
ಮಣಿಪಾಲಿನ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟು ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಶಿವಮೊಗ್ಗದಿಂದ 10 ಮೈಲು
ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ, ಹೊನ್ನವಿಲೆ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಇವರು ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಮಳೆಯ
ಆರ್ಭಟದ ನಡುವಲ್ಲಿಯೇ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಶಿಮೊಗ್ಗ ತಲುಪಿ, ಮಂಗಳೂರು ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ
ಮಿನಿ-ಬಸ್ ಹತ್ತಿದರು. ಚೀರು ಕಿಟಕಿ-ಬದಿಯ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಒದ್ದೆಯಾಗಿ
ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ರಾಜಪ್ಪನಿಂದ ಬೀಳ್ಕೊಂಡು
ಬಸ್ಸನ್ನೇರಿದ ಹೊನ್ನಮ್ಮ, ಮಗನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು. ಮಿನಿ-ಬಸ್ಸು ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ
ಹಾರನ್ನು ಬಜಾಯಿಸುತ್ತಾ, ತುಂಬಿ-ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ತುಂಗಾನದಿಯನ್ನು ದಾಟಿ, ಸಿಟಿಯಿಂದ
ಹೊರಬಿದ್ದಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ 8 ಘಂಟೆ.

ಮಗ ಚೀರುವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಸಂಭ್ರಮ.

> ನಿತ್ರಾಣನಾಗಿ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ, ಕೃಶ ಜೀವಿಯೊಂದನ್ನು ಐದಡಿ ಉದ್ದಕ್ಕೆ, ಬಸ್ಸಿನ
> ಒಂದು ಸೀಟು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡವನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆನೆನ್ನುವ ಸಾರ್ಥಕ
> ಭಾವ. ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಮೃದುವಾಗಿ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯ
> ಮುತ್ತಿಟ್ಟಳು.

ತಾನು ಸ್ರುಷ್ಟಿಸಿದ ಈ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಅಂತಿಮ-ರೂಪ ಕೊಡಲು ಹೊರಟಿರುವುದು, ತನಗಿದ್ದ
ಏಕಮಾತ್ರ ಧ್ಯೇಯ ಸಾಧನೆಗೆ ಹೊರಟಂತಿತ್ತು. ಆರ್ಥಿಕ ಧಾರಿದ್ರ್ಯದ ಮಡುವಿನಲ್ಲಿ; ತಮ್ಮ
ಜೀವನದ ಸಂಕಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ, ಪಾಪದ ಕೂಸನ್ನು ನೆನೆದು ಅವಳ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ
ಬಂದವು. ಮಿನಿ-ಬಸ್ಸು ಪಶ್ಚಿಮ-ಘಟ್ಟದ ಅಭೇದ ಕಾಡನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಾ,
ಭವಿಷ್ಯತ್ಕಾಲದಲ್ಲಿರುವ ಊರಿನ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹೊನ್ನಮ್ಮನ ಮನಸ್ಸು
ಭೂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿದ್ದ ನೆನಪುಗಳ ಶೋಧನೆಗೆ, ಕಾಲಗರ್ಭವನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಾ ಹಿಂದೆ-ಹಿಂದೆ

ಅಂದಾಜು ಹದಿನೇಳು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ‘ಹೊಟ್ಟೇಲಿ ಮಗುವಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ
ಆಗಿಲ್ಲಮ್ಮ. ಸರಿಯಾದ ಊಟ-ಉಪಚಾರ ಇಲ್ಲದೇ, ಪೋಷಕಾಂಶಗಳ ಕೊರತೆ ಆದ್ರೆ ಹಿಂಗಾಗುತ್ತೆ.
ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಈ ಟಾನಿಕ್ಕು-ಮಾತ್ರೆ ತಗೋಳಿ. ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡ್ಕೋಬೇಕು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ
ಹುಟ್ಟುವ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗುತ್ತೆ. ’ ಡಾಕ್ಟರಮ್ಮ ಚೀಟಿ ಹರಿದು ತೆಗೆದು
ಕೈಗಿತ್ತಳು. ಮೇಡಿಕಲ್-ಷಾಪಿ ನಲ್ಲಿ ಔಷದಿಗಳಿಗೆ 200 ರೂಪಾಯಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದಾಕ್ಷಣ
ಚಿಂತೆಯಾದದ್ದು ಕಹಿ ಸತ್ಯ. ಒಪ್ಪತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕೆ ಸರಿದೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಆದಾಯದಲ್ಲಿ ಔಷಧಿ
ಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲರೂ ಸಾಮೂಹಿಕ ಉಪವಾಸ ಮಾಡುವ ಮಹಾಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಡಲಾಯ್ತು. ಡಾಕ್ಟರಮ್ಮ
ಕೊಟ್ಟ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕಿ ಮನೆಯತ್ತ ನಡೆದೆ. ಡಿಲೆವರಿಯ ದಿನವೂ ಬಂತು. ಆ
ಡಾಕ್ಟರಮ್ಮನ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಸುಳ್ಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಣೆಬರಹ ಸರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗು
ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆಯಂತೆ ಮುದುಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಮೈ-ಕೈ-ಕಾಲು ರಚನೆಯಾಗಿ ಆಕಾರವಿತ್ತೇ ವಿನಃ
ಜೀವಕಳೆ ಇಲ್ಲ. ಕಪ್ಪಯಂತೆ ಬಾಯಿ ಅಗಲಿಸಿ ಹಾಲು ಗುಟುಕಿಸುವನು. ಮಗುವನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು
ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಅಲೆದಾಡಿದೆವು. ‘ನೋಡಮ್ಮ !!! ನಿಮ್ಮಂತವರು ಸಾಕಬಹುದಾದ ಮಗು ಇದಲ್ಲ.
ಒಂದು ORS ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಕೊಡ್ತೇನೆ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಲಸಿ ಒಂದೊಂದೇ ಚಮಚ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿ.
ಎಲ್ಲಿವರೆಗು ಜೀವ ಇರುತ್ತೋ ಇರಲಿ. ಅದು ಯಾವಾಗ ಕುಡಿಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೋ,
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರಾಣ ಹೋಯ್ತು ಅಂತ ಲೆಕ್ಕ. ನೀವು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದದ್ದು ಇಷ್ಟೇ ಎಂದು
ಭಾವಿಸಿ, ಮಗುವನ್ನು ಮಣ್ಣು ಮಾಡಿಬಿಡಿ.“ ಡಾಕ್ಟರೊಬ್ಬ ORS ಪ್ಯಾಕೆಟು ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿದ.
ಡಾಕ್ಟರು ಇಷ್ಟು ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವನೆದೆಯು ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು.

ಕಲ್ಲು-ದೇವರುಗಳಿಂದ ಕಮ್ಮಿ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು
ಸುತ್ತಿದೆವು. ಅದೇನು ಪವಾಡವೋ..? ಮಗ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡ. ಸಕ್ಕರೆನೀರು, ORS ಪುಡಿಯನ್ನು
ಸಂಜೀವಿನಿಯನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿ ಬೆಳೆಸಿದೆವು. ಆರೇಳು ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಗ ಚಿರಂಜೀವಿ
ಕುಕ್ಕರ-ಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಂಡಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ತೆವಳುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹುಷಾರಾದ.
ಕಾಲು ಬರ್ಲಿ ದೇವ್ರೆ ಅಂತ ಮರಳಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹೂತಿಟ್ಟೆವು. ಅವರು ಬೇಡ ಅಂದರೂ ಹಠ ಮಾಡಿ
ಮತ್ತೊಂದು ಮಗು ಬೇಕು ಅಂದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ-ಸ್ಥಿತಿಯೂ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ
ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಚೀರುವಿಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ತಂಗಿಯು ನಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ
ಸಂಸಾರವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡಳು. ಶಿಲ್ಪ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರನ್ನೂ ಇಟ್ಟೆವು. ಅದಾಗಲೇ ಕಡ್ಡಿ
ಕಾಲುಗಳು ಬಲವಾಗಿ, ಚೀರು ನಡೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದ.

ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅವನ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ರಹಸ್ಯವು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಹೊರಬಿತ್ತು. ಸ್ರುಷ್ಟಿ ಅವನನ್ನು
ತಿದ್ದುವಾಗ, ಹ್ರುದಯದಲ್ಲೊಂದು ತೂತು ಮಾಡಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಸಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ‘ಹ್ರುದಯದ
ಕವಾಟಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ತೂತು ಇರತ್ತಂತೆ. ಆ ತೂತು ಓಳ್ಳೆ-ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ
ರಕ್ತಗಳನ್ನು ಮಿಕ್ಸ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದಿಯಂತೆ. ಹೃದಯದ ಸ್ನಾಯುಗಳಲ್ಲಿ ಬಲವಿಲ್ಲದೇ , ರಕ್ತ
ಸರಿಯಾಗಿ ಪಂಪ್ ಆಗದೇ, ದೇಹದ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿವೆಯಂತೆ. ’
ವೈದ್ಯನೊಬ್ಬ ಸಂಪೂರ್ಣ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಿ ವರದಿ ಹೇಳಿದ. ‘ಮಗು ದೊಡ್ಡದಾದಂತೆ, ಕವಾಟಗಳ
ನಡುವಿನ ತೂತು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಹಾನಿ’ ಎಂದು ಒಬ್ಬರು, ‘ಹೇ!! ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ ಹೃದಯ
ದೊಡ್ಡದಾದಂತೆ ಮಾಂಸ ಬೆಳೆದು ತೂತು ಮುಚ್ಚಿಹೋಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ತಾನಾಗಿಯೇ ಸರಿಹೋಗುವನು’
ಎಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಡಾಕ್ಟರು. ಇವರ ಮಾತುಗಳ ಹಿಂದು-ಮುಂದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ
ಮಗನಿಗೆ ಹೃದಯ ಸಂಬಂಧಿ ಶ್ರೀಮಂತ ಖಾಯಿಲೆಯೊಂದು ಬಂದಿದೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದು.

ಜೀವಮಾನದ ಸಂಪಾದನೆಯನ್ನು ಸುರಿದರೂ, ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಆಪರೇಷನ್ನು ಮಾಡಿಸುವುದು
ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದಿಲ್ಲದೆಯೂ ಬೇರೇನೂ ದಾರಿ ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯೋ!! ದುಡ್ಡು ಅನ್ನೋದೊಂದು
ಧರಿದ್ರರ ಮರೀಚಿಕೆ. ತನು-ಮನ-ಧನ(?) ವನ್ನು ಚೀರುವಿನ ಸೇವೆಗಾಗಿಯೇ ಮುಡಿಪಿಟ್ಟು ಕಾಲ
ನೂಕಿದೆವು. ಬಾಯಿ ತುಂಬಾ ರಕ್ತವನ್ನೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಬಕ್-ಬಕ್ ಎಂದು ವಾಂತಿಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ
ಕೂಡ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಸಕ್ಕರೆ-ನೀರು ಕುಡಿಸುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಟುಕರಾಗಿಬಿಟ್ಟೆವು.
ಕರುಳು ಹಿಂಡಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪಗೆ ಚೆಲ್ಲಾಡಿರುತ್ತಿದ್ದ ರಕ್ತದ
ಕೋಡಿಯನ್ನು, ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲದೇ ಪೊರಕೆಯಿಂದ ಗುಡಿಸಿ ಸಾರಿಸುವೆವು. ನಮ್ಮ
ಧಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನು ಮನಸೋ-ಇಚ್ಛೆ ಶಪಿಸುವುದು; ದೇವರಲ್ಲಿ ದಾರಿಗಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಮಾಡುವುದು
ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮಗಳಾದವು.

ಕೆಲವು ವರುಷಗಳು ಹೀಗೇ ಸಂದವು. ಪುಟ್ಟಪರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಯಿಬಾಬರವರ ಉಚಿತ ಹ್ರುದಯ
ಶುಶ್ರೂಷೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದು ಇರುವುದು ತಿಳಿಯಿತು. ಫಾರಿನ್ ಇಂದ ಡಾಕ್ಟ್ರುಗಳು
ಬರ್ತಾರಂತೆ, ಫ್ರೀ ಯಾಗಿ ಆಪ್ರೇಷನ್ನು ಮಾಡ್ತಾರಂತೆ ಎಂಬ ವಿಚಾರಗಳು ರೆಕ್ಕೆ-ಪುಕ್ಕ
ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮನೆಯ ತುಂಬಾ ಹಾರಾಡ ತೊಡಗಿದವು. ನಮಗೂ ಒಂದು ಕಾಲ ಬರುತ್ತದೆಂದು
ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅದು ಸಾಯಿಬಾಬಾರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಆ ದಿನ ಖುಷಿಯಿಂದ,
ಕ್ರುತಜ್ನತೆಯಿಂದ ದೇವರಿಗೊಂದು ತುಪ್ಪದ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿದೆನು.

ಸ್ವಲ್ಪವೂ ತಡ ಮಾಡದೆ ಪುಟ್ಟಪರ್ತಿಗೆ ಹೊರಟೆವು. ಪುಟ್ಟಪರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು-ಮೂರು ದಿನಗಳು
ತಪಾಸಣೆ ನಡೆಸಿದ ವೈದ್ಯರು, ಆಪರೇಷನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗುಣವಾಗುವುದಾಗಿಯೂ; ಅತ್ಯಂತ
ಶಿಘ್ರದಲ್ಲಿ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವೆವು ಎಂದು ಭರವಸೆ ನೀಡಿ ಕಳಿಸಿದರು. ನನ್ನ ಸಂತೋಷವನ್ನು
ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕಾಗಿ ಬಂದ ಜೀವಂತ ದೇವರು!!!
ಸಾಯಿಬಾಬರ ದರುಶನ ಮಾಡಿ, ವಾಪಾಸು ಊರಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದೆವು. ಆ ದಿನ!! ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ
ನನ್ನ ಮಗ ಮನುಷ್ಯನಂತಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ. ತಾನೂ ಬದುಕಬಲ್ಲೇ ಎಂಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಅವನಲ್ಲಿ
ಚಿಗುರೊಡೆದದ್ದು ಆ ದಿನದಿಂದಲೇ.

ವರುಷಗಟ್ಟಲೆ ಕಾದೆವು. ಪುಟ್ಟಪರ್ತಿಯಿಂದ ಯಾವುದೆ ಕರೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಡಾಕ್ಟರುಗಳಿಂದ
ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆಸಿದೆವು. ಖುದ್ದಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವೈಟ್-ಫೀಲ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಬಾಬ!!
ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಎಡತಾಕಿದೆವು. ಪೊಳ್ಳು ಭರವಸೆಯ ಹೊರತಾಗಿ ಏನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ‘ ಫಾರಿನ್ನಿಂದ
ಫಂಡು ವಸೂಲಿ ಮಾಡಲು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೆಂಬ ನಾಟಕಶಾಲೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದಿರುವರು ’ ಎಂದು
ಮೂದಲಿಸಬೇಕು ಎನಿಸಿತು. ನಮ್ಮ ಹಣೆಬರಹಕ್ಕೆ ಯಾರನ್ನಂತ ತೆಗಳುವುದು. ಬಡತನವನ್ನು
ಹೀಗಳೆದು ಸುಮ್ಮನಾದೆವಾದರೂ.., ಮನೆಯಿಂದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೊರಗಿಟ್ಟಿದ್ದು
ಸಾಯಿಬಾಬರಿಂದಾಗಿ. ಬಹುಷಃ ಅದೊಂದು ಕೃತಜ್ನತೆಗಾಗಿ, ಬಾಬಾರ ಫೋಟೋ ದೇವರ

ಇವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ತೆಲಗಿ ಎಂಬ ಊರಿನಿಂದ ಆಯುರ್ವೇದ ಔಷಧವನ್ನು
ಕೊಡಿಸಿದೆವು. ಹೃದಯ ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡಿಸದೆಯೂ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾಪಾಡಬೇಕೆಂದು ಹರಸಾಹಸ ನಡೆಸಿದೆವು.
ಚಮತ್ಕಾರವೆಂಬಂತೆ ಚೀರು ಗುಣಮುಖನಾದ. ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯಯಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದು ಎದೆಗರ್ಭದಲ್ಲಿ
ಅಡಗಿದ್ದರೂ, ಅತಿ-ಸಾಮಾನ್ಯನಂತೆ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಂಡು ದೊಡ್ಡವನಾದ. ಹದಿನಾರು ವರುಷದ
ಯುವಕನಿಗೆ, ಚಿಗುರು ಮೀಸೆಗಳು ಚಿಗುರಲಾರಂಭಿಸಿವೆ. ಯಾರ ಸಹಾಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ
ಜೀವಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತ. ದುಡ್ಡಿಗೆ-ದುಡ್ಡು ಪೇರಿಸಿ, ಮಗನಿಗೊಂದು ಕೊಡಲೇಬೇಕು ಎಂದು
ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಮಣಿಪಾಲಿನ ಹೃದಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ಈಗಲೂ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಯಕ್ಷ
ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಂದರೆ - ‘ಅಲ್ಲಾ!! ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರೋ ನನ್ನ ಮುದ್ದು ಮಗನಿಗೆ, ಆಪರೇಷನ್
ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಅಂತ. ’

**ಭೂತಕಾಲದಿಂದ ಹೊರಟ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು, ಭವಿಷ್ಯತ್ಕಾಲಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟ ಬಸ್ಸು ವರ್ತಮಾನದ
ಬಸ್-ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕೂಡಿದವು.**

### 3. ಸುಬ್ಬಿಯ ಅನುರಾಗ ಮತ್ತು ಅನುಕಂಪ

ಮನೆಯ ಸಾಕು-ಬೆಕ್ಕು ಸುಬ್ಬಿ ಮಿಯಾವ್ ಎಂದು ಒಂದೇ ರಾಗಕ್ಕೆ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತ ಅಡುಗೆ
ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದಳು. ಮಿಯಾವ್ ಎಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹಾಲು ಸುರಿಯುವ ಗೆಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ‘
ಅಹ್ಹಾ !! ಸುಬ್ಬಿ!! ಈಗ ಬಂದೇನೆ. ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿವಾದ ತಕ್ಷಣ ಬಂದ್ ಬಿಡ್ತಾಳೆ. ಹಾಲು
ಕುಡಿದ-ಮೇಲೆ ಕೈಗೆ ಸಿಗದ ಹಾಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗ್ತಾಳೆ. ಹೊಟ್ಟೆಯೆಲ್ಲಾ ಒಳಗೋಗಿ ಸೊರಗಿ
ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯಲ್ಲೆ.’ ಎಂದು ಅದರ ತಲೆ ನೇವರಿಸುತ್ತಾ ಹೊನ್ನಮ್ಮ, ಬಟ್ಟಲಿಗೆ ಹಾಲು

‘ ಅಲ್ಲಾ ರೀ!! ನಿಮಗೆ ಬೆಕ್ಕು ಅಂದ್ರೆ, ಆಜನ್ಮ ವೈರಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಅಲ್ವಾ!!. ಮದುವೆಯಾದ
ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ನೀವು ಹೋಗುವವರೆಗೂ, ನಮ್ಮಮ್ಮ ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಪುಟ್ಟಿ
ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿ ಇಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಳಂತೆ. ಈಗೇನು ಬೆಕ್ಕಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ
ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ? ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಕ್ಕು ಸಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದೀರಿ.
? ’

‘ಥೂ…ಥ್ ಪ್ರೀತಿನಾ..? ಬೆಕ್ಕು!!! ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಲಾಯಕ್ಕಾದ ಪ್ರಾಣೀನಾ ?
ಹಾವು-ಉಳ-ಉಪ್ಪಟೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬರುತ್ತೆ. ಅದನ್ನ
ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುದ್ದಾಡ್ತೀರಾ. ನಿಮಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಗನಿಗೋಸ್ಕರ ಮಾತ್ರ
ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು.’

“ ನೀವು ಏನೇ ಹೇಳಿ ಸುಬ್ಬಿ!! ಅಂದ್ರೆ ಚೀರೂಗೆ ಪಂಚಪ್ರಾಣ. ಅದು ಒಂದು ಸಾರಿ ಮಿಯಾವ್
ಅನ್ನೋ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೋಸ್ಕರ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಲನ್ನೂ ಅದಕ್ಕೇ ಹಾಕಿ ಬಿಡೋನು. ‘
ಏಯ್ ಬಾ. ರೆ ಸುಬ್ಬಿ. ನಿಂದು ಒಳ್ಳೆ. !!! ಹಾಲು-ಅನ್ನ ಹಾಕಿದ್ರೆ ಬರಿ-ಹಾಲನ್ನು ಹೀರಿ
ಹೋಗ್ತಾಳೆ. ಹಿಂಗೇ ಆದ್ರೆ ಬೆಕ್ಕು ಸಾಕಿದ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಹಸುನು ಸಾಕಬೇಕು ’
ಎಂದು ಬಯ್ಯುತ್ತಾ ಹಾಲು ಹಾಕುವನು. ಹಾಲು ಕುಡಿದ ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುದ್ದಾಡುವನು.
ದಿನವಿಡಿ ಅದರ ಜೊತೆ ಚಿನ್ನಾಟ ಆಡುವುದು, ರಾತ್ರಿ ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ, ತನ್ನ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲೇ
ಮಲಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತಾ ಮಲಗುವನು. ”

‘ಅದಕ್ಕೇ ಅಲ್ವೆ!! ಎಷ್ಟೇ ಮುಟ್ಟು-ಚಟ್ಟಾದರೂ ಇದನ್ನ ಸಾಕಿಕೊಂಡಿರೋದು. ಈಗೆಲ್ಲಾ…!!
ರಾತ್ರಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರಾನೆ ಬಂದು ಮಲಗೋಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ ನೋಡು ಮಾರಾಯ್ತಿ.!!! ಬೆಳಗ್ಗೆ
ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅದರ ದರುಶನ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಏನಾದರು ಮಾಡು ಆಯ್ತಾ…?’

‘ಅಯ್ಯೋ. !! ಅದೇನು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲ್ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬರುತ್ತೆ ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ರಾ. ನೀವು ಹೊದಿಯೋ,
ಬೆಡ್-ಶೀಟು ನನ್ನ ಮಗನದ್ದು. ಅವನು ಅಂದುಕೊಂಡು, ನೀವು ಒದ್ದರು. !!! ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರವೇ,
ಬೆಡ್-ಶೀಟ್ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಮಲಗುತ್ತೆ. ಅದನ್ನ ಮಡಿಸಿಟ್ಟರೂ, ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅದರ
ಮೇಲೆ ಮಲಗುತ್ತೆ ಗೊತ್ತಾ. ? ”

ಮೂಖ-ಪ್ರಾಣಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯಾಮೋಹವನ್ನು ಕಂಡು, ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲಾಗದೆ ಸುಮ್ಮನಾದ.
ನಡುಮನೆಯಲ್ಲಿ ಟೀವಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಗಳು ಶಿಲ್ಪ - “ ಅಮ್ಮಾ!! ಊಟ ” ಅಂದುಕೊಂಡು ಅಡುಗೆ
ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದಳು.

### 4. ಮುಂದುವರೆದ ಸಂಜೀವಿನಿಯ ಹುಡುಕಾಟ

ಚೀರುವನ್ನು ಮಣಿಪಾಲಿನ ಹಾರ್ಟ್-ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಿಸಿದರು. ಎಂಜಿಯೋಗ್ರಾಮ್; ಆಗ್ರಾಮ್;
ಈಸ್ಕ್ಯಾನ್; ತರತರದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಸ್ಮಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ಹ್ರುದಯದ ಇಂಚಿಂಚನ್ನೂ
ಸೆರೆಹಿಡಿದರು. ದಬ್ಬಳದಂತಹ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ತೊಡೆ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಚುಚ್ಚುವಾಗ, ಚೀರು ಅಮ್ಮನ
ಕಡೆ ತಿರುಗಿ “ ಅಮ್ಮಾ!!! ” ಎಂದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೊಸರುವನು. ಹೊನ್ನಮ್ಮನಿಗೆ ಮಾತ್ರ
ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ, ಕಣ್ಣಂಚಿನ ಎರಡು-ಮೂರು ಹನಿ ಕಣ್ಣೀರು ಅವನ ನೋವಿನ ತೀವ್ರತೆಗೆ
 **‌ ತಾನೂ ಎಲ್ಲರಂತೆ ಆಗಬಲ್ಲೆ** ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಆಸೆಯೊಂದು, ಟ್ರೀಟ್ ಮೆಂಟ್ ಹೊತ್ತಿನ
ಯಮಯಾತನೆಯ ನೋವುಗಳನ್ನು ಮೆಟ್ಟುವ, ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಕೃಶಕಾಯನಲ್ಲಿ
ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು. ತೆಕ್ಕೆ-ತೆಕ್ಕೆ ನೋಟಿನ ಕಂತೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು, ರಾಜಪ್ಪ
ಹೊನ್ನಮ್ಮನನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡ. ಒಂದು ವಾರಗಳ ತರುವಾಯ, ಸೀನಿಯರ್ ಸರ್ಜನ್ ದಂಪತಿಗಳನ್ನು
ತಮ್ಮ ಕೋಣೆಗೆ ಕರೆಸಿದರು.

‘ಕೇಸು!! ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ರಿಟಿಕಲ್ ಇದೆ. ಹುಷಾರಗಲ್ಲ ಅಂತೇನಿಲ್ಲ. ಇಂಥವನ್ನು ನಾವು ತುಂಬಾ
ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಫೆಸಿಲಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಂಡ್ರೆಡ್ ಪರ್ಸೆಂಟು ಛಾನ್ಸ್
ಕೊಟ್ಟು ಆಪ್ರೇಷನ್ನು ಮಾಡೋದು ಕಷ್ಟ. ನೀವು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ. ಅಲ್ಲಿರುವ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ
ತಂತ್ರಾಜ್ನಾನದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಐ ಯಾಮ್ ಸಾರಿ. ಬಿಲ್
ಪೇ ಮಾಡಿ, ನೀವ್ ಹೊರಡಬಹುದು’ ಎಂದರು ಡಾಕ್ಟರು.

ತೀರ್ಥ!! ಶಂಖದಿಂದಲೇ ಉದುರಿದ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಮಾತಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ತಾಯಿ ಹೃದಯ.
ಡಾಕ್ಟರ ಮುಂದೆ ಅತ್ತು-ಕರೆದು ಗೋಳಾಡಿತು. ವಾಪಾಸು ಊರಿಗೆ ಹೊರಡಲು ಅಣಿಯಾದರು. ರಾಜಪ್ಪನ
ಮನಸ್ಸು, ಖಜಾನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರಬಹುದಾದ ಸಂಪತ್ತಿನ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಯಿತು. ಮನದಲ್ಲಿ
ಭಾವನೆಗಳ ತಾಕಲಾಟ-ಪೀಕಲಾಟ ಎಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೂ, ಕಾಂಚಾಣದ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ
ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತ ವಾಸ್ತವವಾದಿಯಾಗಿದ್ದನವನು.

> ‘ಅಮ್ಮಾ!! ಯಾಕಮ್ಮ ಹೋಗ್ತಿದೀವಿ. ಆಪರೇಷನ್ನು ಮಾಡಲ್ವಂತಾ. ಅವರು ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದ್ರು
> ಟೆಷ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ನಂಗೇನು ನೋವಿಲ್ಲಪ್ಪ. ”

ಚೀರು ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬಂತು.

‘ಇಲ್ಲ!! ಕಂದ!! ಇವರ ಹತ್ರ ಸರಿಯಾದ ಸಾಮಾನುಗಳು ಇಲ್ವಂತೆ. ಡಬ್ಬ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕಣೋ!!
ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಬೆಂಗ್ಳೂರಿಗೆ ಹೋಗುವಾ. “ ನಗುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

ಮಣಿಪಾಲಿನಿಂದ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ವರುಷ ಹಾಗೆಯೇ ಕಳೆದು ಹೋಯಿತು. ಆರಾಮಾಗಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡು
ಇರುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ‘ ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ ಆಪ್ರೇಷನ್ನು..? ’ ಎಂಬ ಮೂಲಭೂತ
ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಭವಿಷ್ಯದ ಕರಾಳ ದಿನಗಳನ್ನು
ನೆನೆದು, ಬೆಂಗ್ಳೂರಿಗು ಹೊರಟು ನಿಂತರು. ಯಶಸ್ವಿನಿ ಆರೋಗ್ಯ ವಿಮೆಯನ್ನು ಪಡೆದು,
ಡಾಕ್ಟರುಗಳು ನೀಡಿದ್ದ ವರದಿಗಳ ಭಾರಿ-ಕಡತವನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡರು. ನಾರಾಯಣ
ಹೃದಯಾಲಯ ಎಂಬ ಸೂಪರ್-ಸ್ಪೆಷಾಲಿಟಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಂದು ನಿಂತರು.

ಪುನಃ ಮೊದಲಿನಿಂದ ತಪಾಸಣೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಡಾಕ್ಟರುಗಳು, ಹಿಂದಿನವರು ನೀಡಿರಬಹುದಾದ
ಎಲ್ಲಾ ಚಿತ್ರ-ಹಿಂಸೆಗಳಲ್ಲಿ, ಒಂದನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ಪಾಲಿಸಿದರು. ಅವರ ಮನೆ ಹಾಳಾಗ. ಡಾಕ್ಟರ್
ದೇವಿಶೆಟ್ಟಿ ಎಂಬ ತಜ್ನ-ವೈದ್ಯರು, ಚೀರುವಿಗೆ ಚಾಕಲೇಟು ಕೊಟ್ಟು ತಲೆ ಸವರುತ್ತಾ -

‘ಇದು ತುಂಬಾ!! ಮೈನರ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಮು. ಆರಾಮಾಗಿ ಗುಣ ಮಾಡಬಹುದು. ಒಂದು ತಿಂಗಳು
ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆಪರೇಷನ್ನಿಗೆ ರೆಡಿಯಾಗಿ ಬನ್ನಿ. ಮಾಡೋಣ’ ಎಂದರು.

ಪದೆ-ಪದೆ ಖುಷಿಯ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು, ನಿರಾಶರಾಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ
ಹೊನ್ನಮ್ಮನಿಗೆ ಸಂತಸ ತಾಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆನಂದಬಾಷ್ಪಗಳನ್ನು ಹರಿಸುತ್ತಾ ಡಾಕ್ಟರಿಗೆ
ಕೃತಜ್ನತೆಯ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರ ನಡೆದರು. ಮನಸ್ಸು
ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರಿಗೂ, ನೆಂಟರಿಷ್ಟರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಖುಷಿ
ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದದ್ದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಅನಿಶ್ಚಿತ
ಮೊತ್ತದ ಹಣವನ್ನು, ಸಾಕಷ್ಟು ಕ್ರೂಢೀಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಮಲ್ಟಿ-ಸ್ಪೆಷಾಲಿಟಿ ಹೈ-ಟೆಕ್
ವಾರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಅಡ್ಮಿಟ್ ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ರಕ್ತ ಹೀರುವುದು; ಸೂಜಿ ಚುಚ್ಚುವುದು;
ತರತರದ ತಪಾಸಣೆಗಳು ನಡೆದಿತ್ತು.

> ದೇವರ ಮೇಲೆ; ದೇವರಂತಹ ವೈದ್ಯರ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆಯಿರಿಸಿ, ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಅಖಾಡಕ್ಕೆ
> ಮಗನನ್ನು ಇಳಿಸಿದರು. ಈ ಆಟದಲ್ಲಿ ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವಂತೆ ಇಲ್ಲ. ಸಾವು ಅಥವಾ ಸಫಲ
> ಬದುಕು ನಿರ್ಧಾರವಾಗುವುದು.

ಅಮ್ಮನ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದೆ, ಇಷ್ಟು ವರುಷಗಳು ಚೀರು ಉಸಿರಾಡಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ
ಜೀವವಾಯು. ಈಗಲೂ ಅದೊಂದೆ ನಂಬಿಕೆಯ ಬುನಾದಿ. ನಾಳೆ ನಾಡಿದ್ದು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆಪರೇಷನ್ನಿನ
ದಿನವನ್ನು, ತಿಂಗಳವರೆಗೂ ಮುಂದೂಡಿದರು. ಒಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಚೇಂಬರಿಗೆ
ಕರೆಸಿದರು. ತಜ್ನ ವೈದ್ಯರು ಚೀರುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ - ‘ಆಪರೇಷನ್ನು ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವೇ
ಇಲ್ಲ. ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರಕ್ತನಾಳದ ಬ್ಲಾಸ್ಟ್ ತಂತ್ರಜ್ನಾನ ಬಳಸಿ ಕ್ಲೀಯರ್
ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಯಾವ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಮಗು!! ಯಾವುದಕ್ಕೂ
ಟೆನ್-ಶನ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳದೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಇರಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಮುಂದಿರುವ ಜೀವನವನ್ನು
ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಬೇಕು. Now you are perfectly all right. May god
bless you my child.’ ಅವನ ಭುಜವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅಲುಗಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು.

ತಾನು ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆದಂತೆ ಸಂತಸಪಟ್ಟ. ಗಂಟು-ಮೂಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ವಾಪಾಸು ಹೊರಡುವಾಗ
‘ಅಮ್ಮಾ!! ಯಾಕಮ್ಮ ಆಪರೇಷನ್ನೇ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ. ?’ ಎಂದು ಪುನಃ ಕೇಳಿದ.

‘ಡಾಕ್ಟರೇ ಹೇಳಿದ್ರಲ್ಲಪ್ಪ!! ಆಪ್ರೇಷನ್ನು ಇಲ್ಲದೇ ವಾಸಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಅವರು ಹೇಳಿದ
ಮೇಲೆ ಮುಗೀತು. ಅವರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರಿದಾರೆ ಹೇಳು..? ಇನ್ನು-ಮುಂದೆ, ತಾನು
ಖಾಯಿಲೆಯವನು ಅಂತ ಭಾವಿಸದೆ, ಫುಲ್-ಲ್ ಎಂಜಾಯ್ ಆಗಿರಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ ??’ ಅಮ್ಮ
ನಾಟುವಂತೆ ಹೇಳಿದಳು.

‘ಸರೀನಮ್ಮಾ!!! ಆಯ್ತು’ ಎಂದನು.

### 5. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ

“ಅಮ್ಮಾ!! ಊಟ ” ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಬಂದವಳು, ಅಪ್ಪನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು. ಅಣ್ಣನ
ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಸ್ಪೆಷಲ್-ಊಟ ನೋಡಿ ‘ಹೈ!!’ ಎಂದು ಬಾಯಿ ಚಪ್ಪರಿಸಿದಳು. ರಾಜಪ್ಪ ತನ್ನ
ಮಗಳ ತಲೆ ನೇವರಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ -

‘ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನ ಮರತೇ ಬಿಟ್ವಿ ಮಗಳೆ. ನೀ ಅದು ಹ್ಯಾಗೆ,
ದೊಡ್ಡ ಹುಡುಗಿ ಆಗಿ ಬೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟೆಯೋ ತಿಳಿಲಿಲ್ಲ.’ ಅಪ್ಪ ಕನ್ಫೆಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ
ಮಗಳ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದ.

‘ ಹೂಂ!! ಒಂದೊಂದ್ ಸಾರಿ ನಂಗೂ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಚೀರು!!
ಚೀರು!! ಅಂತ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ರಿ. ಚಿಕ್ಕವಳಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ, ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡ್ಲೇ
ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಂಗೇನು ಅಷ್ಟು ಬೇಜಾರಿಲ್ಲಪ್ಪ. ಅಣ್ಣನನ್ನ ಕೂಸುಮರಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು
ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದ ದೃಶ್ಯಗಳು ನಿನ್ನೆ-ಮೊನ್ನೆ ನಡೆದ ಹಾಗಿವೆ. ನನ್ನ ನೋಡ್ಕೋಳೋ
ಅಣ್ಣಂಗಿಂತ, ನಾನು ಕೂಸುಮರಿ ಮಾಡಿದ ಅಣ್ಣನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಜಾಸ್ತಿ ನಂಗೆ ’

ಆ ದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಭಾವನೆಗಳ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿದ್ದರು.

“ ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕಿಯರ ಹತ್ತಿರ ಹಳೆ-ಕಾಲದ ಕಥೆ ಕೇಳುತ್ತಾ ಕಾಲ ಹಾಕುವನು. ಅವನು
ಅಂದ್ರೆ ಆಸೆ ಅವರಿಗೆ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವ ಹೆಂಗಸರ ಹತ್ರಾ ಪದ ಹಾಡಿಸಿ, ಮೊಬೈಲಲ್ಲಿ
ರಿಕಾರ್ಡು ಮಾಡಿ, ಅವರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವನು. ಕುಡುಕರೆಲ್ಲಾ!! ಹಾಡು ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಅವನ
ಮುಂದೆ ತಕ ಥೈ ಅಂತ ಕುಣಿಯುವರು. ಫ್ರೆಂಡುಗಳಿಗೆ ಸ್ಕೂಲು ಫೀಜಿಗೆ ಅಂತ ದುಡ್ಡು
ಕೊಡ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಅತ್ತೆ, ಅಜ್ಜಿ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮರುಗಳ ಜೊತೆ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಜಗಳ
ಆಡುವನು. ಪುಟಾಣಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸುಂಠಿ-ಕಾಮ್ ಕೊಟ್ಟು ಅಳಿಸಿ,ಆಡಿಸುವನು. ಯಾವ ಕಟ್ಟು
ಪಾಡುಗಳಿಲ್ಲದೇ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ, ಬೇಕಾದ್ದು ಮಾಡುವನು. ನನ್ನ ಮಗ ಅಪರಂಜಿ!!! ಅಪರಂಜಿ!!!
ಇವತ್ತು ಅವನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ, ಊಟಕ್ಕೆ ಬಂದೇ ಬರ್ತಾನೆ. ” ಅಮ್ಮ ಗೋಳಿಡಲು

ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಆಪ್ತವಲಯಯೊಂದು, ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಅಗೋಚರವಾದ, ಅಳಿಸಲಾಗದ
ಛಾಯೆ ಸ್ರುಷ್ಟಿಸಿ, ವಾಸ್ತವಕ್ಕೂ ಭ್ರಮೆಗೂ ಮದ್ಯೆ ಇದ್ದ ಗೆರೆಯನ್ನು ಹಳಿಸಿ ಹಾಕಿತ್ತು.

‘ ಹುಚ್ಚಿ!! ಅವನನ್ನು ನಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಇಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕೇ
ಹೊರತು, ಪವಾಡಗಳನ್ನು ನಿರಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಸೈರಣೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ… ನಾವು
ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವುದು, ಭವಿಷ್ಯದ ಖಜಾನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿರುವ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು
ನಿಜಮಾಡಲೆಂದು. ಬಾ!! ಊಟಕ್ಕೆ ನೀಡು.’ ರಾಜಪ್ಪ ಎಲೆ ಹಾಕಿದನು.

### 6. ಮುಗಿದ ಮಾತುಗಳು

ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನಾರಾಯಣ ಹೃದಯಾಲಯದಿಂದ ವಾಪಾಸಾದ ಮೇಲೆ, ಚೀರು!! ಅತಿಯಾದ
ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ನಲಿಯತೊಡಗಿದ. ಇದುವರೆವಿಗೂ ತಾನು ಖಾಯಿಲೆಯವನು ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕ
ಹುಡುಗನು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದವನು, ಬೆಂಗಳೂರಿಂದ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸುಗಳನು
ಕಾಣಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಚಿಕ್ಕ-ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನೆರವಾಗುವುದು;
ಓದುವುದು-ಬರೆಯುವುದು ; ಕಂಪ್ಯೂಟರ್-ಮೊಬೈಲು ಬಳಸುವುದು ;
 ರಿಪೇರಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು; ಏನಾದರೊಂದು ಮಾಡುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಲಾಂಗ್-ಟರ್ಮ್
ಜೀವನಕ್ಕೆ ತಯ್ಯಾರಿ ನಡೆಸುವನು. ತಾನು ಎಲ್ಲರಂತೆ ಆಗಿಬಿಟ್ಟೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು
ಹೆಚ್ಚು ಆಸೆ-ಅಭಿರುಚಿಗಳನ್ನು ಬೆಳಸಿಕೊಂಡ. ಬಹಳ ಬೇಗ!! ಅವನ ಕನಸುಗಳು
ನುಚ್ಚು-ನೂರಾಗತೊಡಗಿದವು. ದೇಹದ ಆರೋಗ್ಯ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಕುಸಿಯತೊಡಗಿತು. ಬಿಡದೆ
ಬೆಂಬತ್ತಿದ ವಾಂತಿ, ತಲೆ-ನೋವು, ಸುಸ್ತು, ಕೈ-ಕಾಲು ಶಕ್ತಿ ಹೀನತೆಗಳು, ಅವನ ದೇಹವನ್ನೂ
ಜೊತೆಗೆ ಆಸೆ-ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ ಹಿಂಡಿ-ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡಿ ಬಿಸಾಡಿದವು.

> ಏನೇನೋ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವನು, ಕೊನೆಗೆ ‘ ತಾನೊಬ್ಬ ನೋವಿಲ್ಲದ ಜೀವಂತ
> ಪ್ರಾಣಿಯಂತಾಗಿ ಉಳಿದರೆ ಸಾಕಲ್ಲವೇ ದೇವರೆ ’ ಎನ್ನುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿರಾಶನಾದ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೊರಡುವ ದಿನ ಆಪರೇಷನ್ನು ಮಾಡದ ಡಾಕ್ಟರು ಹೇಳಿದ್ದ ‘Now you are
perfectly all right ’ ಎಂಬ ಮಾತುಗಳ ಒಳಾರ್ಥ ತಿಳಿಯಿತು. ಆದರೂ ಒಮ್ಮೆಯೂ..
‘ನನಗೇನಾಗಿದೆಯಮ್ಮಾ ..? ನನಗೆ ಆಪರೇಷನ್ ಯಾಕ್ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ..? ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಯಾಕ್
ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ರಿ..? ನಾನು ಬದುಕೋದಿಲ್ವಾ..? ’ ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಅಮ್ಮನ
ಹತ್ತಿರ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿ, ಅವಳನ್ನು ನೋಯಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅವನ
ಎದೆಯೊಳಗೆ ಇದ್ದದ್ದು ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಹಾರ್ಟು. ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಅದು ಹೊಲಿದು
ಮುಚ್ಚಲಾಗದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡಗೆ ತೂತು ಬಿದ್ದಿತ್ತು.

ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವ ಕೊನೆಯ ದಿನ ತಜ್ನವೈದ್ಯರು!!, ಚೀರುವಿಗಿಂತಲೂ ಮೊದಲು ಹೊನ್ನಮ್ಮ
ಮತ್ತು ರಾಜಪ್ಪನನ್ನು ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಕರೆಸಿದರು.

‘ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೈ ಮೀರಿದೆ. ಆಪರೇಷನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಬದುಕುವ ಛಾನ್ಸು ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ.
ಹಾರ್ಟ್ ಓಪನ್-ಮಾಡ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬ್ಲಡ್ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಏನು ಆಗುತ್ತದೆಯೋ
ಹೇಳಲಿಕ್ಕಾಗದಷ್ಟು ಕ್ರಿಟಿಕಲ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಹೆಂಗಿದ್ರೂ ನೋಡ್ಲಿಕ್ಕೆ
ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಎಷ್ಟು ದಿನ ಬದುಕುವನೋ ಅಷ್ಟು ದಿನ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವಂತೆ
ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಮ್ಮ ಕೈಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಐ ಯಾಮ್ ಸಾರಿ ’ ಡಾಕ್ಟರು ಅಕ್ಷರಷಃ ಕೈ

ಆಕಾಶವೇ ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದಂತಾಗಿರಬೇಕು.

‘ ಸಾ!! ಸಾ!! ಸಾ!! ಇದು ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಮು. ವಾಸಿಯಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ, ನೀವೆ
ಅಲ್ವೇ ಹೇಳಿದ್ದು. ? ಈಗ ಏನೇನೊ ಹೇಳ್ತೀರಲ್ಲ. ನಾವ್ ಬಡವರು ಅಂತ ಹಿಂದೇಟು
ಆಗ್ತಿದಿರೇನು,,? ಹಣ ಎಷ್ಟು ಖರ್ಚಾದರೂ ಸರಿ. ಕೈಗೆ ಬಂದಿರುವ ತೋಟ ಇದೆ. ಮನೆ ತೋಟ
ಮಾರಿಯಾದ್ರು ಹಣ ಹೊಂದಿಸ್ತೇವೆ. ಆಗಲ್ಲ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಡಿ. ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದಲೂ
ಬರೀ ನೋವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿರುವವನು ನನ್ನ ಮಗು. ಅವನಿಗೊಂದು ಜೀವನ ಕೊಡಿ ಸಾ!!!. ’

ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಹೊನ್ನಮ್ಮ ಡಾಕ್ಟರರ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದಳು. ತಾಯಿ ಹೃದಯ ನಾಗರಿಕ
ಎಲ್ಲೆಯನ್ನು ಮೀರಿತ್ತು. ಡಾಕ್ಟರು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು.

‘ನೀವು ಕೊಡುವ ಹಣಕ್ಕೆ, ಜೀವದ ಜೊತೆ ಆಟ ಆಡಲಿಕ್ಕಾಗತ್ತಾ..? ನಮ್ಮ ಸೀನಿಯರ್
ಡಾಕ್ಟರುಗಳೆಲ್ಲಾ, ,, ವಾರಗಟ್ಟಲೇ ಈ ಕೇಸನ್ನು ಅಬ್ಸರ್ವೇಷನ್ ನಲ್ಲಿಟ್ಟು
ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೇವೆ. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಮೀಟಿಂಗ್ ಮಾಡಿಯೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದು. ಆಗುವ
ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಾವ್ಯಾಕೆ ಮಾಡಲ್ಲ ಅಂತೀವಿ ಹೇಳಿ. ? ನೀವು ಎಷ್ಟೇ ಹಣ ಸುರಿದರೂ,
ಫಾರಿನ್-ವರೆಗೂ ಹೋದರೂ ಇದು ಇಷ್ಟೇ. ಇಷ್ಟು ದಿವಸ ಹೆಂಗೆ ನೋಡ್ಕೊಂಡ್ರೊ,
ಇನ್ನು-ಮುಂದೆಯೂ ಹಂಗೇ ನೋಡ್ಕೋಳಿ. ದಟ್ಸ್-ಆಲ್. “ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಹಿಂದೆ ಸರಿದರು.

ಈಗಲೂ ಡಾಕ್ಟರನ್ನು ದೇವರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದವರಿಗೆ, ಡಾಕ್ಟರು ಹಿಂದೆ ಸರಿದದ್ದು.. ದೇವರೆ
ಕೈಬಿಟ್ಟು ಹಿಂದೆ ಸರಿದಂತತಾಯ್ತು. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಎನಿಸಿಕೊಡವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಜೀವಿತಕಾಲದಲ್ಲಿ
ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಕೆಟ್ಟ ಸುದ್ದಿಯೆಂಬುದು ಮತ್ತೊಂದು ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜಪ್ಪ, ಪರಿ ಪರಿಯಾಗಿ
ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಹೊನ್ನಮ್ಮಳ ಭುಜವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೊರಗೆ ನಡೆದ. ಪುನಃ ಏನನ್ನೋ
ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡವರಂತೆ ಒಳಬಂದು.

‘ಸಾರ್!! ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಒಂದು ಮಾತು ಕೇಳ್ತೇವೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ಬೇಡಿ. ನಮ್ಮ ಮಗ
ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ವರುಷ ಬದುಕಿರಬಹುದು ಹೇಳಿ..? ದಯವಿಟ್ಟು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬೇಡಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ!!
ಅವನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆ ದೇವರಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಎಲ್ಲರೂ ಸುಳ್ಳು ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡೇ
ಬದುಕಿಸ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೀರಾ..? ಈಗ ನಮಗೆ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳು, ಇದಾವೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ
ತಿಳ್ಕೋಬೇಕು ಅಂತಿದೆ.’

‘ ಇಷ್ಟು!! ಅಂತ ಹೇಳಲಿಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಒಂದೋ ಎರಡೋ ಅಥವಾ ಆಯಸ್ಸು ಗಟಿ ಇದ್ರೆ
ಹತ್ತು-ಇಪ್ಪತ್ತು ವರುಷಗಳು ಬೇಕಾದ್ರು ಬದುಕಬಹುದು. ಇಂಥ ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದನ್ನು
ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಇಷ್ಟು ವರುಷಾನೆ ನಿಮ್ಮ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ ಅಂದ್ರೆ, ಗಟ್ಟಿ
ಮಗ!! ರಿ ಅವನು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡ್ಕೋಳಿ. ’

‘ ನನ್ನ ಮಗ ಕಲ್ಲು ತಿಂದು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತವನು. ಏನೂ ಆಗಲ್ಲ “ ರಾಜಪ್ಪ ತನಗೆ ತಾನೆ
ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಹೊನ್ನಮ್ಮಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರನಡೆದ.
ಪುನಃ ಮಗನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಲು ಧೈರ್ಯ ಸಾಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಧೈರ್ಯ ಅಂದರೆ ಅರ್ಥ ಏನು ಇನ್ನೋದನ್ನ ಈ
ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದ್ರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹೊರಗಿದ್ದ
ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು. ಬೆಳಗಿನಿಂದ-ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ಮಸೋ-ಇಚ್ಛೆ, ಕಣ್ಣೀರು ಬತ್ತುವ
ವರೆಗೂ ಅತ್ತರು. ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಅಳಲೂ ಅವರ ಬಳಿ ಇದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳು.
ಪಾರ್ಕಿನಿಂದ ಎದ್ದವರು ಪುನಃ ಡಾಕ್ಟರ ಬಳಿಗೆ ನಡೆದರು.

‘ಸಾ!! ನನ್ನ ಮಗ ತುಂಬಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮ!!. ನಮ್ಮ ನಡುವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆದ್ರೂ
ಅವನಿಗೆ ಅನುಮಾನ ಬಂದುಬಿಡತ್ತೆ. ಅವನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿ, ಏನೂ ಆಗೊಲ್ಲ ಅಂತ ನಾಲ್ಕು
ಒಳ್ಳೆ ಮಾತಾಡಿ ಸಾರ್. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರುತ್ತೆ.’

ಇದಾದ ನಂತರವೇ ಡಾಕ್ಟರ ‘perfectly all right’ ನುಡಿಮುತ್ತು ಬಂದಿದ್ದು.

ಅಮ್ಮನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಇಂಥಹ ಕಟು-ಸತ್ಯದ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿ ಇದ್ದರೂ,
ಹೊರಗೆಡವಲಾಗದಷ್ಟು ಅಸಹಾಯಕತೆ. ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಮಗ, ತನ್ನ ಕಣ್ಣಳತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವಂತೆ

> ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಮಗ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಏಳುವುದು ತಡವಾದರೆ, ತಲೆ ಸವರುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ,
> ಮೆಲ್ಲಗೆ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಡುವಳು. ಪಾಪಿ ಹೃದಯ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ
> ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುವಳು. ಉಸಿರಿಗಿಂತ ಹೃದಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ನಂಬಿದ್ದಳು.

ಇಂತಹುದೇ ನೋವಿನ ಮಡುವಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ವರುಷ ದೂಡಿದರು. ತನ್ನ ಮಗ ದಪ್ಪಗೆ,
ದುಂಡು-ದುಂಡಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಮೈ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಯಾವಾಗ ಎಂದು ಹೊನ್ನಮ್ಮ,
ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆ ದಿನವೂ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಚೀರುವಿನ
ಕೈ-ಕಾಲುಗಳು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿ ಊದಿಕೊಂಡವು. ಹಲವಾರು ಸಾವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದವರು, ಮೈ ಕೈ
ಊದಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಅರಿಯಲಾರದವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಚೀರು ಅನ್ನಾಹಾರಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಿತ್ತು. ಹಾಲು, ಸಕ್ಕರೆ ನೀರು, ಎಳನೀರು
ಗಳು ಜೀವಸತ್ವಗಳಾದವು. ತಾನು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ವರುಷಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡಲು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಬಾಕಿ
ಇದ್ದಂತೆ september 8/ 2010 ರಂದು, ಬೆಳಗ್ಗೆ 6 ಘಂಟೆಗೆ ಅಪ್ಪನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ, ಪ್ರಾಣ
ಬಿಟ್ಟನು. ಆಸೆಗಳ ಮಹಾಗೋಪುರಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಸಾಧಿಸಲಾಗದೇ, ನೋವಿಲ್ಲದ ಜೀವನವನ್ನು
ಅನುಭವಿಸಲೂ ಆಗದೆ ಹೊರಟು ಬಿಟ್ಟ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಿದನು. ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು
ಕಲಿಸಿದನು. ‘ಅಣ್ಣಯ್ಯ!! ಲೈಫು ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟ.

ಇಲ್ಲಿಗೆ ಈ ಕಥೆ ಮುಗಿಯಿತು.

### 7. ಬರೆದವನ ಸ್ವಗತ

ಕಥೆಯಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ತಮ್ಮ!!ನ ಜೊತೆಗೆ ಕಳೆದ ಸಾವಿನ ಕೊನೆಯ ಎರಡು ದಿನಗಳು, ನಂತರದ
ದುರಂತಗಳು, ಜೀವನದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಗ್ಗುಲನ್ನು ತೋರಿಸಿದಂತವು. ಅವುಗಳನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ
ಬರೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ.

-   ಸಾಯುವುದಕ್ಕೂ ಒಂದು ದಿನ ಮೊದಲು, ಹೊರಟು-ಹೋಗಿದ್ದ ಜೀವ 15 ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ
    ಪುನಃ ಬಂದದ್ದು, ‘ಅಮ್ಮಾ ಅಳಬೇಡಮ್ಮ!! ನೀ ಅತ್ತೆ ಅಂತ ಬಂದೆ ’ ಎಂದು ಅವನು
-   ದೊಡ್ಡಪ್ಪನನ್ನು ದೇವರು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಬದುಕಿಸುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದು,
-   ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಗಣಪತಿ ಕೂರಿಸಲು ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು, ಹಬ್ಬ ಮಾಡಲು
-   ಸಾಯುವುದಕ್ಕೂ ೨ ಘಂಟೆ ಮೊದಲು, ಅಪ್ಪಾಜಿ ತನ್ನ ಕೈಯಾರೆ ಹೊಲೆದು ಕೊಟ್ಟ ಹೊಸ
    ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು
-   ಮತ್ತು ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.
-   ದುಃಖ ತಾಳಲಾಗದೇ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಮೂರ್ಛೆ ಹೋಗಿದ್ದು, ಅಮ್ಮಂಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು
    ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಂತಾಗಿದ್ದು, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸೇರಿದ್ದು,
-   ತಾನು ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಅಪಾರ-ಅಪಾರ ಬಂಧುಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು
    ಅಂತಿಮ-ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದು.
-   ಪ್ರಾಣ-ಹೋದ 1 ಘಂಟೆಯ ನಂತರ ‘ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಪವಿ, ಹ್ಯಾವ್ ಎ ನೈಸ್ ಡೇ’ ಎಂದು
    ಅವನ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿದ್ದು,

ಯಾವುದನ್ನಂತ ಬರೆಯಲಿ. ಬದುಕು ಸಾರ್ಥಕ.

### 8. ನುಡಿ ನಮನ

> ಸಾವಿನ ಮನೆಯಲಿ ನರಳುವ ಪಾತ್ರವ
>  ಜೀವಿತದುದ್ದಕೂ ಜೀವತುಂಬಿ ನಟಿಸಿದೆ.
> ಸೂತ್ರವ ಹಿಡಿದವನೊಬ್ಬ
>  ಪಾತ್ರವ ಗೋಳಾಡಿಸಿ
>  ಅಯ್ಯೋsss ನೋವು ಸಾಕೆನಿಸಿ
>  ಹಿಡಿದ ಸೂತ್ರವನೆ, ಹರಿದು ಬಿಸಾಡಿದ.
> ನಿನ್ನಾತ್ಮಕೆ ಮೆತ್ತಿರುವ ತೊಗಲಿನ ಬಣ್ಣವ; ಮಣ್ಣು ತಿನ್ನಲು ಬಿಟ್ಟು, ರಂಗಮಂಚವನೆ
> ತೊರೆದು ಹೊರಟೆಯಾ. ?
> ಅದೆಷ್ಟೋ ರಾತ್ರಿಗಳು ನಿದಿರೆಗಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸಿ;
>  ಚಿರನಿದ್ರೆಗೇ ಜಾರಿದೆಯಾ. ?
> ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಯನು ಎದೆಗವುಚಿ ಬೆಳೆದೆ;
>  ನಲ್ಮೆಯ ಕೂಸಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಮನ ಗೆದ್ದೆ.
> ಮತ್ತೆ ದುಷ್ಟನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದರೂ,
>  ಬಡವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟದಿರು.
> ನಿನ್ನಾತ್ಮಕೆ ಕೋರುವೆ.
>  **ಶಾಂತಿ!! ಶಾಂತಿ!! ಶಾಂತಿ!!**

Sunday, September 5, 2010

ಚೆನೈ ಟೆಂಟ್ ನಲ್ಲೊಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ಅನುಭವ

ಭಾನುವಾರ ಸಂಜೆ ಆಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ವಿಲವಿಲನೆ ಮನಸ್ಸು ಹೊಯ್ದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಒಂಥರಾ
ಅಪೂರ್ಣತೆಯ ಅನುಭವ. ‘ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು’. ಎರಡು ದಿನ ರಜೆ
ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳೋಕಾದೇ.. ದಿನವಿಡಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಈ
ಬಿಸಿಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಹಗಲೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬೀಳಲು ಮೋಟಿವೇಷನ್ ಆದರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ
ಬರಬೇಕು..? ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಗಳಾದ ಜಾಕ್ಸನ್ ಮತ್ತು ಮೂರ್ತಿ ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನಂತೆ ವೀಕೆಂಡ್
ಅತೃಪ್ತಿ ಖಾಯಿಲೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದರು.

‘ಎಂತ ಸಾವುದು ಮಾರಾಯ. ಭಾನುವರಾನೂ ಹಂಗೇ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಉಂಟು. ಎಂತದಾದ್ರು
ಮಾಡ್ಬೇಕು’ ಜಾಕಿ ಗೊಣಗಿದ.

‘ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಒಂದು ಮೆಗಾ-ಪ್ಲಾನ್ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ 15-20 ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದಲ್ಲಿ
ವನಲೂರು ಅನ್ನೋ ಊರಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಟೆಂಟ್ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರ ಇರೋದನ್ನ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ
ನೋಡಿದ್ದೆ. ಟೆಂಟ್-ನಲ್ಲಿ ಸೆಕೆಂಡ್ ಶೋ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ‘Just for a change’
ಅನುಭವ. ನಾನು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮಾರುತಿ ಟೆಂಟ್ ಗೆ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ.
ಮಸ್ತ್ ಥಿಯೇಟ್ರಿಕಲ್ ಫೀಲ್ ಇರತ್ತೆ. ‘ ಎಂದೆ.

Thursday, August 19, 2010

ಪ್ರೀತಿ ಕಾಮಕಾಮ , , ಲೈಫು ಪೂರ್ತ ವಿರಾಮ.

ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ರಿ೦ಗಿಸಿದರೂ ಆ ಕಡೆಯಿ೦ದ ಎ೦ತ ರೆಸ್ಪಾನ್ಸು ಇಲ್ಲ..
ನನಗೂ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಯ್ತು.. ಏನಾಯ್ತಪ್ಪ ಈ ಬಡ್ಡಿಮಗನಿಗೆ ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕೊನೆಯ-ಬಾರಿ ಎ೦ಬ೦ತೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದೆ...

" ಲೋ.. ಏನೋ... ನಿ೦ದು ಸಮಸ್ಯೆ ..,ಒ೦ದೇ-ಸಮ ಕಾಲ್ ಮಾಡ್ತಿದೀಯ. ನಾ..ನ್ ರೌ೦ಡ್ಸ್ ಮೇಲಿದ್ದೇನೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ರಾತ್ರಿ-ಪಾಳಿ , ಅದೂ ಔಟ್-ಪೇಶೆ೦ಟು ಡಿಪಾರ್ಟ್-ಮೆ೦ಟು  ಹೆವ್ವಿ ಕೆಲಸ. ಇನ್ನೊ೦ದ್ ಸ್ವಲ್ಪ-ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟು ಫೋನ್ ಮಾಡೋ.. ಕಷ್ಟ-ಸುಖ ಮಾತಾಡೋಣ.."
ಎ೦ದು ಒ೦ದೇ ಉಸಿರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ .., ನನ್ನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೂ ಕಾಯದೆ ಕರೆ-ಕತ್ತರಿಸಿದ.

ನಾವು ಖಾಲಿ- ಇದೇವೆ ಅ೦ದ್ರೆ. . . ಊರವರೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿ ಇರ್ತಾರೆ ಅ೦ಥ ಭ್ರಮಿಸೋದು ನಮ್ಮ ಮೂರ್ಖತನ. ಇರಲಿ!!
ಇವನು ನನ್ನ ವೈದ್ಯ-ಮಿತ್ರ ಚ೦ದ್ರು. ಡಾಕ್ಟರು ಆಗಬೇಕು ಎ೦ದು , ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಳ್ಳಾರಿ-ಕಾಲೇಜು ಸೇರಿದ್ದೆವು.ಆದರೆ ಹೆಣ-ಕೊಚ್ಚುವುದನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೆ ಹೆದರಿ-ಬೆದರಿ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಓಟಕಿತ್ತು, ನಾನು ಅಬ್ಬಾಪೇರಿ ಯಾದೆ.ಅವನು ಎಲ್ಲರ೦ತೆ ಡಾಕ್ಟರಾದ.

ಆಗಲೆ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊ೦ದು ಬಾರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ನನ್ನ ರೂಮ್-ಮೇಟು ಇನ್ನೂ ಕೆಲಸದಿ೦ದ ಬ೦ದಿರಲಿಲ್ಲ.ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟು ಡೆಡ್-ಲೈನು ಎನ್ನುವ ಕು೦ಟು ನೆಪ-ಒಡ್ಡಿ ಕ೦ಪನಿಯವರು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಎನ್ನದೆ ಅವನಿ೦ದ ದುಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ವಯಸ್ಸಿಗಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಸಿರ ಸ೦ಬಳ ಬರುವುದರ ಒಳಗುಟ್ಟುಗಳಿವು.
ಸ೦ಕೀರ್ಣ ಸಮಾಚಾರವೊ೦ದು ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದರಿ೦ದ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಸರಿ ಚ೦ದ್ರುವಿನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲೇಬೇಕು ಎ೦ದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೆ.

********* 1 *******
" ಒಹೋ... ಏನಪ್ಪಾ ಕವಿಗಳು!?? ಮಧ್ಯ-ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನೆನಪಾಯ್ತೆ. ನಿನ್ನ ಫೋನು ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಾದ್ರೆ , ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಭಯ ಆಗುತ್ತೆ. ಏನ್ ಮಾಡೋದು ವಿಧಿ ಇಲ್ಲ " ...ಎ೦ದು ತನ್ನ ಮಾಮೂಲಿ ಒಕ್ಕಣೆಯೊ೦ದಿಗೆ ಮಾತು ಉದುರಿಸಿದ.

" ಹೆದರುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ.. ಕವನ-ಗಿವನ ಏನ್ ಹೇಳಲ್ಲಾ .."

"ಹೌದಾ..!! ಅದಕ್ಕೆ ಮಗಾ ದೇವರು ಇದಾನೆ ಅ೦ತ ಹೇಳೋದು . ನಮ್ಮ೦ತ ಬಡಪಾಯಿಗಳ ಮೇಲೆ ಆಗಾಗ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸ್ತಾನೆ " ಎ೦ದು ಗಿಚಾಯಿಸುವ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ.

" ಇರಲಿ ಬಿಡೋ."ಎವರಿ ಡಾಗ್ ಹ್ಯಾಸ್ ಎ ಡೆ "... ನನಗೂ ಒ೦ದು ದಿನ ಬರುತ್ತೆ .. "

"ಆದ್ರೆ ನಾಯಿ-ಜೊತೆ ಕ೦ಪೇರ್ ಮಾಡ್ಕೊ೦ಡು , ನಾಯಿ ಮರ್ಯಾದೆ ಯಾಕಪ್ಪ ತೆಗೀತಾ ಇದೀಯ " Click-ON Read more >> to view full post

Friday, August 13, 2010

ಸೀನ ಮತ್ತು ದುರ೦ತ-ಅ೦ತ್ಯ

‘ಹೆಬ್ಬಂಡಿ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ ಬಾರೋ. ಆ ದೆವ್ವದ ನೆರಳೆ ಮರದಲ್ಲಿ ಸಖತ್ತಾಗಿ ಹಣ್ಣು
 ಸೀನ ತನ್ನ ಲಟ್ಕಾಸಿ ಸೈಕಲ್ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಕೂಗಿದ.

‘ಹೌದೇನೋ…? ಮನೇಲಿ ಕೇಳುದ್ರೆ, ಬಯ್ತಾರೆ. ನೆನ್ನೆ ಮಳೆ ಬೇರೆ ಬಂದಿದೆ. ಕೊಂಬೆಗಳ ಮೇಲೆ
ಕಾಲಿಟ್ರೆ ಜಾರುತ್ತೆ.’

ಹಣ್ಣಿನ ಆಸೆ ಇದ್ದರೂ, ಸರಿಯಾಗಿ ಮರ-ಹತ್ತಲು ಬರದ ಅರೆ-ಹಳ್ಳಿಗನಾದ್ದರಿಂದ, ಸತ್ಯವನ್ನು
ಮರಮಾಚಿ ಹೇಳಿದೆ.

‘ನಿನಗ್ಯಾವನೊ ಮನೇಲಿ ಹೇಳಿ ಬಾ ಅಂದವನು. ಈಗೇನು ಬರ್ತೀಯೊ, ಇಲ್ವೋ..? ಅಷ್ಟು ಹೇಳು.
ನಾನಂತೂ ಹೋಗ್ತಿದೀನಿ ’
 ಪೆಡಲ್ ತುಳಿಯುತ್ತಾ, ಹೊರಡಲು ಅಣಿಯಾದ. ಥೂ. ಥ್!! ಹಾಳಾದವನು, ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತವನಿಗೆ
ರಸಪೂರಿ ನೇರಳೆಗಳ ಕನಸು ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಈಗ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವನು. ಆಮೇಲೆ ಅವನ ಮುಂದೆ
ಹೋಗಿ ಹಣ್ಣಿಗಾಗಿ ಹಲ್ಲು-ಗಿಂಜುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ.

‘ ಲೋ. , ಸೀನ ಬರ್ತೀನ್ ತಡಿಯೋ. “ ಓಡುತ್ತಾ ಹೋಗಿ, ನೆಗೆದು ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ.

ಹತ್ತು-ಇಪ್ಪತ್ತು ಅಡಿಯವರೆಗೂ ಮಳ್ಳನಂತೆ ಸೀದಾ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು, ನಂತರ ಕೊಡೆಯನ್ನು
ಅಗಲಿಸಿದಂತಿತ್ತು ನೇರಳೆ ಮರದ ರೆಂಬೆಕೊಂಬೆಗಳು. ಆ ಮರವನ್ನು ಕಂಡು ತಲೆ ಕೆಟ್ಟಿತು. ಇದು
ಮರ-ಹತ್ತಲು ಬರದವರಿಗೆ ತೀರಾ ಪ್ರತೀಕೂಲ ವಾತಾವರಣ.

‘ ಫುಲ್ ಹಣ್ಣು ತರೆಯುವವರೆಗೂ, ಇಬ್ಬರೂ ತಿನ್ನಿವಂತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ
ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಸಮಪಾಲು. ತರಲೆ-ಗಿರಲೆ ಮಾಡಂಗಿಲ್ಲ.’
 ಪಾರ್ಟ್-ನರ್ ಶಿಪ್ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ತನ್ನ terms ಅಂಡ್ condition ಗಳನ್ನು
ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಿದ. ನನ್ನ ಮರ-ಹತ್ತುವ ಕೌಶಲ್ಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದರಿಂದ,
ಹಿಂದು-ಮುಂದೂ ಯೋಚಿಸದೆ ಡೀಲಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿದೆ.

ನಾಲ್ಕೈದು ಜಿಗಿತಕ್ಕೆ ಸೀನ ಮರವೇರಿಬಿಟ್ಟ. ನಾನಿನ್ನು ಮರದ ಬೊಡ್ಡೆಯನ್ನು, ಗೊಂಚಲು
ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಮರದ ಬುಡ ಹಿಡಿದಾಗ, ಮಂಡಕ್ಕಿ
ಗಾತ್ರದ ಕೆಂಜಿಗ ಇರುವೆಗಳು ಸಾಲು-ಸಾಲಾಗಿ ಗುಳೇ ಹೊರಟಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ತಲೆ
ಮತ್ತಷ್ಟು ಹಾಳಾಯಿತು. ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅಡಚಣೆಗಳು. ಮರ-ಹತ್ತಲು

‘ ಇನ್ನೂ… ಎನ್ಲಾ. ಮಾಡ್ತಿದೀಯ ಕೆಳಗೆ. ಬೇಗ ಹತ್ತೊ…. “ ಮೇಲಿಂದಲೇ ಆವಾಜು ಹಾಕಿದನವನು.
ಇವನೇನೊ ಕೋತಿ-ವಂಶದವನು. ನನ್ನ ಕಥೆ ಹ್ಯಾಗೆ ಹೇಳಲಿ. ಆದರು ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಲೇಬೇಕಿತ್ತು.
ಮರ-ಹತ್ತಿ, ತಾನೆ ಬಿಡಿಸಿ ತಿನ್ನುವ ಹಣ್ಣಿನಲ್ಲಿಯೂ ಒಂಥರಾ ಮಜವಿರುತ್ತದೆ.

ಮರಕ್ಕೆ ತಾಗಿಕೊಂಡೇ ಇದ್ದ ತಂತಿ ಕಂಬದ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಮರವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ
ತಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕೊಸರುತ್ತಾ ಮೇಲೇರಿದೆ. ಕೆಂಜಿಗ-ಇರುವೆಗಳು ಮರದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು
ಹೊಲಿದುಕೊಂಡು ಗೂಡು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ನಿಧಿ ಕಾವಲಿಗೆ ನಿಂತ ಸರ್ಪನಂತೆ, ತಮ್ಮ
ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಊರಗಲ ತೆರೆಯುತ್ತಾ ಪಂಥಾಹ್ವಾನ ನೀಡಿದವು. ಕವಲು-ಕೊಂಬೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು
ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಇರುವೆ ಗೂಡಿಗೆ ತಾಗದಂತೆ ಹಣ್ಣು ಕೀಳಲು ಶುರುವಿಟ್ಟೆ.
ಹಣ್ಣುಗಳೆಲ್ಲಾ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮರದ ತುಂಬಾ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಸೀನ ಮಾತ್ರ
ಕೈಗೆಟುಕದ ದಪ್ಪ-ದಪ್ಪ ಹಣ್ಣುಗಳ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದು ರೆಂಬೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ. ಮರದ ಮೇಲಿಂದ
ಆಳ ನೋಡಿದರೆ, ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ನೆಲ ನೋಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು
ಹಣ್ಣುಕೀಳುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾದೆ. ಸೀನ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ರೆಂಬೆಗೆ ಗಂಟು ಹಾಕಿ, ತಲೆ
ಅಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಣ್ಣು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಟರ್-ರ್-ರ್. ಕ್ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ಧ ಕೇಳಿತು. ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು
ತಿರುಗಿ ನೊಡಿದೆ. ಸೀನ ನೇತು-ಬಿದ್ದ ರೆಂಬೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೊಗಟೆ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ
ಬೀಳುತ್ತಿದೆ. ‘ಅಮ್ಮಾ….’ ಎಂಬ ಆಕ್ರಂದನ. ನೋಡು-ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರೆಂಬೆಯನ್ನು
ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸೀನ ಪಾತಾಳ-ನಾಥ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಇಪ್ಪತ್ತು-ಅಡಿಗೂ ಎತ್ತರದಿಂದ, ತಲೆ ಅಡಿ
ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿರುವವನ ಗತಿ ಏನಾಗಿರಬಹುದು. ? ತತ್-ತತ್ತಕ್ಷಣ ಇಳಿಯುವತ್ತ ಹೋದೆ.

ಇಳಿಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ. ? ಎದೆ ಡವ-ಡವ. ಕಾಲು ನಡುಗುತ್ತ್ತಿದೆ. ಭಯ-ಉದ್ವೇಗ-ಆತಂಕ
ಇತ್ಯಾದಿ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದವುಗಳೆಲ್ಲಾ… ಒಮ್ಮೆಗೇ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು
ಅಸಹಾಯಕನನ್ನಾಗಿಸಿದವು. ಮರ ಹತ್ತಿದವನಿಗೆ ಇಳಿಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ

ದನ ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಣ್ಣ ಮತ್ತು ತೋಟದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಪಯ್ಯ ದುರಂತ ನಡೆದ
ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದರು. ರೆಂಬೆ-ಮುರಿದ ಸದ್ದಿನ ಜೊತೆ ಬಂದ ‘ ಅಮ್ಮಾ. ’ ಎಂಬ ಕೊನೆಯ
ಆಕ್ರಂದನ ಇವರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಅಥವ ನನ್ನ ಅರಣ್ಯರೋದನವೂ ಕೇಳಿಸಿರಬಹುದು.
ರೆಂಬೆ-ಎಲೆಗಳ ರಾಶಿಯ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ, ನಿತ್ರಾಣನಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅವನನ್ನೂsss ಹಾಗೂ
ಇಳಿಯಲು ಬರದೆ ಮಿಕ-ಮಿಕ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಾ ಒಯ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನೂss ನೋಡಿದರು.
ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅರಿವಾಗಿರಬೇಕು. ರಾಜಣ್ಣ ಅವನನ್ನು ರೆಂಬೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ

ನಾನೂ ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡು ಮರದಿಂದ ಇಳಿಯಲು ಮುಂದಾದೆ. ಹತ್ತಿದ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಮರವನ್ನು
ತಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಜಾರಿದೆ. ಮೈ-ಕೈ ಯೆಲ್ಲಾ ತರಚಿಕೊಂಡು ಭೂ ಸ್ಪರ್ಶಸಿದೆ. ರಾಜಣ್ಣ ಸೀನನನ್ನು
ಸಮತಟ್ಟಾದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಕಾಡೆ ಮಲಗಿಸಿ, ಬೆನ್ನು ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ. ಕೆಂಪಯ್ಯ ಹತ್ತಿರದ
ಕಾಲುವೆಯಿಂದ, ತನ್ನ ಮಲೆನಾಡಿನ ಟೊಪ್ಪಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮುಖಕ್ಕೆ ಚಿಮುಕಿಸಿದ.
ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಟವೆಲ್ ಅನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿ ಮುಖ-ಮೈಯನ್ನೆಲ್ಲಾ
ಒರೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರನ್ನು ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಅದು ವಾಪಾಸಾಯಿತು.
ಪ್ರಜ್ನೆ ಇರಲಿ, ಉಸಿರಾಟದ ಸದ್ದು ಕೂಡ ಇರಲಿಲ್ಲ.
 ‘ಪಿಂಡ ಹಾಕಲು ಇದ್ದ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನನ್ನು ನುಂಗಿ ಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲೋ ..?’ ಎಂದು ಸೀನನ
ಮಾತ್ರುಶ್ರೀ ಯವರು, ಕೂಗು ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೊಡೆಯಲು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ
ದ್ರುಶ್ಯವೊಂದು ಕಣ್ಮುಂದೆ ಹಾದು ಹೋಯಿತು.
 ಭಯ-ದಿಗಿಲಿನಲ್ಲಿ, ನನ್ನಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ-ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳು ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ.

ರಾಜಣ್ಣ ಮತ್ತು ಕೆಂಪಯ್ಯ ಅದೇನು ಕಣ್-ಕಟ್ಟು ನಡೆಸಿದರೋ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಸೀನ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಉಸಿರು ಎಳೆದುಕೊಂಡ. ಬದುಕಿತು ಬಡ-ಜೀವ. ಬಿದ್ದ ರಭಸಕ್ಕೆ
ಹೌಹಾರಿದ್ದರಿಂದ ಜ್ನಾನ ತಪ್ಪಿತ್ತು. ಉಸಿರು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ನರದ ಮೇಲೆ ತಿಕ್ಕಿ
ಮಸಾಜು ಮಾಡಿದ್ದರು. ತಲೆಯ ಬದಲಾಗಿ, ಬೆನ್ನು ಸೀದಾ ನೆಲಕ್ಕೆ ತಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಮೂಳೆ
ಮುರಿಯದಿದ್ದುದು ಆಶ್ಚರ್ಯ!!. ಹೊರ-ಒಳ ಒಡೆತಗಳು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದನ್ನು
ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿಡಿಸಿದರು. ಅವನ ಅನ್-ಮೃತ ದೇಹವನ್ನು ನನ್ನ ಸುಪರ್ದಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಆ
ಜೋಡಿ-ಜಟ್ಟಿಗಳು ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಸೀನ ನೆಲದ ಮೇಲೆಯೆ ಮಂಕಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ. ಅವನನ್ನು
ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೊರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಾಕು-ಬೇಕಾಗಿ ಹೋಯಿತು.

ಈ ಪ್ರಕರಣವು, ಸಂಜೆಯೊಳಗಾಗಿ ಕನಸೂರಿನ ಹಾದಿ-ಬೀದಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಗರಿಗೆದರಿಕೊಂಡು
ಹಾರಾಡಿತು. ಜೋಡಿ-ಜಟ್ಟಿಗಳು, ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಇಂಚಿಂಚೂ ಬಿಡದೆ ಅತಿ-ಸ್ವಾರಸ್ಯವಾಗಿ
ಹೇಳಿದ್ದರು. ಸೀನ ನೋವು ತಿಂದವನಾದ್ದರಿಂದ ಅಪಮಾನಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಇಬ್ಬರ
ಮನೆಯವರಿಂದಲೂ ಸರ್ವ-ನಿಂದನೆ ಗಳು ನನ್ನೊಬ್ಬನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ್ದು ದುರಾದ್ರುಷ್ಟ. ರೆಂಬೆ
ಮುರಿದು ಸೀನ ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದ್ದು, ಮರ-ಇಳಿಯಲು ಆಗದೆ ನಾನು ಪೇಚಾಡಿದ್ದು,
ಕೆಂಪಯ್ಯ-ರಾಜಣ್ಣ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಒದಗಿದ್ದು, ಸಾವು-ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ಸೀನನ ಜಿವ
ಉಳಿದಿದ್ದು. ಎಲ್ಲವೂ ‘ಸಂಜೆ ಕನಸೂರಿನ’ ಮುಖಪುಟದ ಸುದ್ದಿಯಾದವು. ಈ ಗ್ಯಾಪಲ್ಲಿ ನೇರಳೆ
ಹಣ್ಣು ಮಣ್ಣು ಪಾಲಾಗಿದ್ದಿದು, ಗೊತ್ತೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

Sunday, July 25, 2010

ಎಮ್ಮೆ ಕಾನೂನು ; ಜಸ್ಟಿಸ್ ಡೀಲೈಡ್ ಈಸ್ ಜಸ್ಟಿಸ್ ಡಿನೈಡ್

'ಜನನ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ' ಪಡೆಯಲು ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿ ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದವು. ನೋಟರಿ
ಸರೋಜಮ್ಮ ರನ್ನು ಕಂಡು 'ನಾನು ಹುಟ್ಟಿರುವುದು ಸತ್ಯ ಎಂದು ಇರುವಾಗ,  ಎಲ್ಲೋss ಒಂದು
ಕಡೆ ಜನನ ಆಗಿರಲೇಬೇಕಾಗಿಯೂ,  ಸೊ ಅದನ್ನು  ಪರಿಗಣಿಸಿ ದಾಖಲೆ ಒದಗಿಸಬೇಕಾಗಿಯೂ '
ಕೇಳೋಣವೆಂದು ಹೊರಟೆ.

1995ಮಾಡೆಲ್ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಕಿಕ್ಕರ್ ನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ -
' ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿಸೊ.  ಮಕ್ಳು-ಮರಿ ಓಡಾಡ್ತಿರ್ತವೆ ' ಕೀರಲು ಧ್ವನಿಯೊಂದು
ಒಳಗಿನಿಂದ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಬ್ರೇಕ್ ನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ-ನಿಂತರೂ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ.  ಅಷ್ಟೋಂದು ಕಂಡೀಶನ್
ನಲ್ಲಿರುವ ಬೈಕನ್ನು,  ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಲು ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಬರುತ್ತದೆಯೆ. ? ರಸ್ತೆಯ
ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಜನಗಳ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ,  ಗಾಡಿ
ಓಡಿಸಬೇಕು.  ಅವರು ಅಡ್ಡ-ಬರುವುದನ್ನು ಮೊದಲೇ. , ಊಹಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಿಂದಲೇ
ಬ್ರೇಕು-ಕಾಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿ,  ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು.  ಹಾರನ್ನು ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ
ಕ್ಲಚ್-ಹಿಡಿದು ಅಕ್ಸಿಲರೇಟರ್ ರೈಸ್  ಮಾಡಿ ಬರ್-ರ್-ರ್sssss ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ
ದಾರಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಬೈಕ್-ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಮನೆಯಿಂದ ನೂರು-ಗಜ ಕೂಡ ಮುಂದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ,  ಅಂಗಡಿ-ಲಕ್ಕಮ್ಮ
ತಾನೂ ಕೂಡ ಮೇನ್-ರೋಡಿನ ವರೆಗೂ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು, ಹಲ್ಲು-ಬಿಡುತ್ತಾ ತನ್ನ
ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು.
' ಹಿಂದಿನ ಗಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಕಡಿಮೆ ಐತೆ, 'ಡಬಲ್ ರೈಡಿಂಗು' ಆಗೋದಿಲ್ಲ' ಕುಂಟುನೆಪ
ಹೇಳಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟೆ.  ನನಗೇನು ಆಕೆಯನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು
ಎಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದೇ-ಕಡೆ ಕೂರುವ ಈ 'ಬಡಾ-ಹೆಂಗಸರನ್ನು' ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು,
 ಬೈಕ್-ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸು ಮಾಡುವ ಕುಶಲತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಯಾವುದಾದರೂ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಹಾರಿಸಿದರೆ,
ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತವರು ಉದುರಿ ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲದ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ಬೆನ್ನಿಗೆ
ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಊರಿನ ಸರಹದ್ದು ದಾಟಿರಲಿಲ್ಲ. ,  ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಮದುವೆ-ಮೆರವಣಿಗೆಯಂತೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ
ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಎಮ್ಮೆಗಳ ಹಿಂಡು ಕಾಣಿಸಿತು.  ಲಕ್ಕಮ್ಮ ನನ್ನು ನೆನೆದು,  ಹೆಂಗಸರ ಶಾಪ
ಇಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖಗೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಚ್ಚರಿ ಆಯ್ತು. ಜಡ-ಎಮ್ಮೆಗಳ ನಿರ್ಭಾವುಕ
ನಡಿಗೆಯನ್ನು ಕಂಡು,  ನನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಲ್ಪ ಉತ್ಸಾಹವೂ ಬತ್ತಿ ಹೋಯಿತು.  ಎಮ್ಮೆ-ಹಿಂಡಿನ
ನಾಯಕನಾದ 'ಬಸಿಯಾ' ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೋಲು ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಹಾಯ್-ಹೂಯ್ ಎಂದು
 ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ.

'ಲೋ ಮಾರಾಯ ಎಮ್ಮೆ ಸೈಡಿಗೆ ಹೊಡ್ಕೊಂಡು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡು, ಪೇಟೇಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಇದೆ.
ಬೇಗ ಹೋಗ್ಬೇಕು' ಎಂದೆ.

' ಅಯ್ಯೋ ಎಮ್ಮೆಗಳು ಸೈಡು ಕೊಟ್ರೆ ಹೋಗ್ರಿ..., ಮೈಸೂರು ಕಡೆ ಟ್ರೈನು ಬರುವುದರೊಳಗೆ
ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿಸಬೇಕು ' ಎಂದು ಉದ್ವೇಗ ತೋರಿದ.

ಅವನ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ ಮೈಸೂರು ರೈಲು ಬರುವುದರೊಳಗೆ ಊರಾಚೆ ಹಾದು-ಹೋಗಿದ್ದ ರೈಲು-ಹಳಿ ಯಿಂದ
ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿಸಿಬಿಡಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು. ಮೂರ್ಖ-ಶಿಖಾಮಣಿ ಎಮ್ಮೆಗಳಾದರೊ
ರೈಲ್ವೆ-ಹಳಿಯ ಮೇ. ಲೇ.  ನಿಂತು ರೈಲು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಣ್-ಕಣ್ ಬಿಟ್ಟು ನೋಡುವವು.
ರೈಲಿನವನು ತನ್ನ ಕಿವಿ ಪೊಟರೆ ಹರಿದು ಹೋಗುವಂತೆ ಹಾರನ್-ಬಾರಿಸಿದರು ಎಮ್ಮೆಗಳು ಮಾತ್ರ
ಹಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದಕ್ಕೋ-ಹಿಂದಕ್ಕೋ ಹೋಗುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ನಾನವನ್ನು ತೋರುವುದಿಲ್ಲ.
ಇದನ್ನು ಎಮ್ಮೆಗಳ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಎಂದು ಕೇಸು-ಕ್ಲೋಸು ಮಾಡಬೇಕಷ್ಟೆ. ಮಾನವನಂತಹ
ಸೂಪರ್-ಅನಿಮಲ್ ಜೊತೆ ಬೆಳೆದರೂ ಜೀವವಿಕಾಸದ ಧೀರ್ಘಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದರ ಮೆದಳು ಉಪಯೊಗಕ್ಕೇ
ಬಾರದೆ ಹೋಗಿದ್ದು ದುರಂತ.

ಕವಲು-ದಾರಿ ಸಿಗುವ ವರೆಗೂ ಎಮ್ಮೆ-ಹಿಂಡನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಯಿತು.
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪಶುಗಳು, ತಾವು ಮೂತ್ರ ಮಾಡುವಾಗ ಸಭ್ಯತೆಗಾಗಿಯಾದರು ತಮ್ಮ ಬಾಲವನ್ನು
ಮೇಲೆ ಎತ್ತುತ್ತವೆ.  ಎಮ್ಮೆಗಳ ವಿಲಕ್ಷಣ ಕೊಳಕು-ಬುದ್ಧಿ ಎಂದರೆ. , ಬೇಧಿಯಂತಹ
ಸಗಣಿಯನ್ನು ತಪಕ್-ತಪಕ್ ಎಂದು ಸುರಿಸುವಾಗ,  ತಮ್ಮ ಬಾಲವನ್ನು ಲೊಲಕದಂತೆ ಅಂಡಿನ ಮೇಲೆ
ಬಾರಿಸುತ್ತವೆ.  ಇದರಿಂದ ಸಗಣಿ ಸುತ್ತಲೂ ಚಿಮ್ಮಿ 'ಗೊಂದಲದ ವಾತಾವರಣ'
ಸ್ರುಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಭಯದಿಂದಲೇ ನಾನು ಎಮ್ಮೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೊಗುವ
ಐಡಿಯಾವನ್ನು ಕೈ-ಬಿಟ್ಟು ಬೈಕನ್ನು ಗುಟುರು ಹಾಕಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದೆ.  ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ
ಎಮ್ಮೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಾಗ ಅವು ಹಾಗೇ-ಸುಮ್ಮನೆ ತಮಾಷೆಗೆಂದು ತಮ್ಮ ಮೈ-ಉಜ್ಜಿದರೂ
ಸಾಕು. , ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬೈಕು ಗುಜರಿಗೂ ಬಾರದಂತೆ ಪುಡಿ-ಪುಡಿ ಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಕೇವಲ ಗುಂಡಿಗಳೆ ಇರುವ ನಮ್ಮೂರ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ,  ಶಾಕ್-ಅಬ್ಸಾರ್ ಇಲ್ಲದ ಬೈಕನ್ನು ಜರ್ಕು
ಹಾಕುತ್ತಾ ಓಡಿಸುವಾಗ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಅನುಭವವಾದರೆ ರೋಡಿಗೂ-ಬೈಕಿಗೂ ಒಂದು
ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಲೇಬೇಕು


ತುಂಗಾ-ನದಿ ದಾಟಿ ಶಿಮೊಗ್ಗ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ,  ಟ್ರಾಫಿಕ್-ಜಾಮ್-ನಿಂದಾಗಿ
ಪೊವ್-ಬೊವ್ ಎಂದು ಅರಚುತ್ತಿದ್ದ ವಾಹನಗಳ ಆರ್ತನಾದ ಕೇಳಿಸಿತು.  ರಸ್ತೆ ಅಗಲ ಮಾಡಿ
ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ರೋಡು ಮಾಡುತ್ತೇವೆಂದು ೨-೩ ವರುಷಗಳಿಂದ ಸಿಹಿಮೊಗೆಯನ್ನು ಧೂಳು ಹಿಡಿಸಿ
ಘಾಟುಮೊಗೆ ಯನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದರು.  ಮುಖ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡಗಳು,  ಶೇವ್ ಮಾಡುವ
ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ಡಿಂಗುಗಳನ್ನು ಬೀಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪೋಕ್-ಲೈನುಗಳು,  ಬುಲ್ಡೋಜಾರುಗಳು,
 ಟಿಪ್ಪರ್ ಲಾರಿಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಚಿಕ್ಕದಾದ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯೊಂದು
ಸ್ರುಷ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು.  ಅಡ್ಡ-ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಕೋರ್ಟು ಸೇರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಯಿತು.

ನೋಟರಿ-ಸರೋಜಮ್ಮನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಟೆ.  ಅವರು ಯಾವುದೋ ಕೇಸಿನ ಟ್ರಯಲ್ ಗಾಗಿ
ಜಡ್ಜಿನ ಮುಂದೆ ವಾದ ಮಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೋಣೆಯ ಹೊರಗೆ ಹಲವರು
ಕೈ-ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಸಾಲಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.  ಆ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೂರಿನ
ಕೆರೆತಾಳು-ಮಂಜಣ್ಣನವರನ್ನು ಕಂಡು ಬಹುಶಃ ಇಂದು ಡೇಟು ಕೊಟ್ಟಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡೆ.
ದೊಂಬಿ-ಕೇಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಕಳೆದ15 ವರುಷಗಳಿಂದಲೂ ತಮ್ಮ ಎಕ್ಕಡ
ಸವೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸರೋಜಮ್ಮನವರು ಬರುವವರೆಗೂ ಅವರ ಛೇಂಬರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಯೋಣವೆಂದು ವಾಪಾಸು

'ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟ್-ನಾಗರಾಜು' ರವರು ಸರೋಜಮ್ಮರ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.  ನನ್ನನ್ನು

'ಹೋ.  ಸಾಫ್ಟ್-ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರು.  ಏನಪ್ಪ..  ಬರ್ತ್ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟು ಇನ್ನೂ
ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆ..?' ಎಂದು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿದರು.

'ಏನಿದು ಸಾರ್ ನನ್ನ ಕರ್ಮ ೧೯೮೮ ರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ನನಗೆ ೨೨ ವರುಷಗಳ ನಂತರ ಜನನ ದಾಖಲೆಯ
ಅವಶ್ಯಕತೆ ಬಿದ್ದಿದೆ.  ತಾಲ್ಲುಕು ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ,  ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೇ.. ದಾಖಲೆ
ಸಿಗಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕೋರ್ಟು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಬೇಕಾಯಿತು.  ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿ
೨ ತಿಂಗಳಾಯಿತು.  ಏನೂ ಪ್ರೋಗ್ರೆಸ್ಸೆ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ರೋಧಿಸಿದೆ.    

'ಇದು ಸಿಟ್ಟಿಂಗ್-ಜಡ್ಜಿನಿಂದ ಆಗುವ ಕೆಲಸ.  ಕೇಸು ಫೈಲ್ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ. , ಡೇಟಿಗಾಗಿ
2-3 ತಿಂಗಳು ಕಾಯಬೇಕು. ಕೋರ್ಟಿಗೆ ನಿನ್ನದು ಒಂದೇ ಕೆಲಸ ಇರುತ್ತದಾ.  ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ
ಮೂರು-ವರೆ ಕೋಟಿ ಇತ್ಯರ್ಥ ಆಗದೇ ಇರುವ ಪ್ರಕರಣಗಳು,  ನಾನಾ ಕೋರ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ
ಕೊಳೆಯುತ್ತಾ-ಪೆಂಡಿಂಗ್ ಬಿದ್ದಿವೆ' ಎಂದು ಉದಾಸೀನವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರು.

 3,50,00,000 ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ.  ಕೋಟಿಯ ಮುಂದಿರುವ ಸೊನ್ನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಯಾಯಿತು.

'ಏನ್ ಸಾರ್ ಇದು, ಕೋಟಿ-ಕೇಸುಗಳು ಇರುವುದನ್ನು ಇಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ಹೇಳ್ತಿದೀರಿ. ?
ಕೋರ್ಟು-ಲಾಯರು-ಜಡ್ಜು ಗಳು ಎನ್ ಮಾಡ್ತಿದೀರ... ? "ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದೆ.

' ಅವರಾದ್ರು ಏಷ್ಟು ಅಂತ ಮಾಡಕ್ಕಾಗುತ್ತೆ. 10 ಲಕ್ಷ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಕೇವಲ 14 ಜಡ್ಜುಗಳು.
 1,467 ಜನಗಳಿಂದ ಒಬ್ಬ ಅಡ್ವೋಕೇಟು.  ಕೇವಲ ಕರ್ನಾಟಕ ಒಂದರಲ್ಲೇ 10,60,000
ಬ್ಯಾಕ್-ಲಾಗ್ ಕೇಸುಗಳು ತಮ್ಮ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿವೆ ' ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳನ್ನು

'ಹಂಗಾರೆ ಹೆಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚು ಕೋರ್ಟುಗಳು ಲಾಯರು ಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ
ಬಗೆಹರಿದಂತೆ ..?' ಸಹಜವಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ.

ಅವರು ನಗುತ್ತಾ. 'ಒಂದು ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಈಗಿರುವ ಒಟ್ಟಾರೆ ಪೆಂಡಿಂಗ್-ಕೇಸುಗಳನ್ನು
ಖುಲಾಸೆ ಮಾಡಲು,  ಭಾರತ ದೇಶಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಎಂದರೂ 324 ವರುಷಗಳಷ್ಟು ಸಮಯ ಬೇಕು.  ಈಗ
ಹೇಳು. , ಹೊಸದಾಗಿ ಏಷ್ಟು ಲಾಯರು..? ಎಷ್ಟು ಜಡ್ಜು ..? ತಾನೆ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ.'
ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತಾನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು
ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು.

"ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಜನ ಇಂದಿಗೇ ಎಲ್ಲಾ ಬಗೆಯ ಪಾಪಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ,
 ಹೊಸ-ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗುವುದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ತಗಿತಗೊಂಡರೂ. ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ 324
ವರುಷಕ್ಕಾಗುವಷ್ಟು ಕೈ-ತುಂಬಾ ಕೆಲಸ ಇದೆ ಎಂದಾಯ್ತು. ಅಲ್ವೇ..?  " ಪೂಅರ್ ಜೋಕು
ಬಿಟ್ಟೆ.  ಅವರೂ ನಕ್ಕರು.    

 ' ಆಗೋದಕ್ಕೇನು..? ತುಂಬಾ ಕೆಲಸಗಳಿವೆ.
ಪೂರಾ.  'ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೇ. ' ಮೇಜರ್-ಸರ್ಜರಿ ಆಗಬೇಕು.  ಇನ್ವೆಸ್ಟಿಗೇಶನ್,
 ಎನ್-ಕ್ವೈರಿ,  ಟ್ರಯಲ್,  ಚಾರ್ಜ್,  ರಿಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ಆಫ್ ಎವಿಡೆನ್ಸ್,  ಅಪೀಲ್,
 ರಿವಿಶನ್,  ರಿಟ್ರಯಲ್ ಎಲ್ಲದನ್ನು ರಿವೈಸ್ ಮಾಡಬೇಕು.
" ಲೇಟಾಗಿ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗುವುದು ಅಥವಾ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗದೇ ಇರುವುದು, ಎರಡೂ ಒಂದೆ ಅಲ್ವೆ. !!?.
ಒಂದು-ವರೆ ಕೋಟಿ ಕ್ರಿಮಿನಲ್-ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳೇ  ಪೆಂಡಿಂಗ್ ಇವೆ. ಎರಡು ಕಾನ್ಸಿಕ್ಯೂಟೀವ್
ಹೀಯರಿಂಗ್ ಮಧ್ಯೆ  3-4 ತಿಂಗಳ ಬಿಡುವು ಇರುತ್ತೆ.  ಜೈಲುಗಳಲ್ಲಿರುವ ವಿಚಾರಣಾಧೀನ
ಖೈದಿಗಳ(UTP) ಸಂಖ್ಯೆ ನಿಜವಾದ ಖೈದಿಗಳಿಗಿಂತ ಹತ್ತರಿಂದ-ಹನ್ನೆರಡು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದೆ.

'ಒಬ್ಬ ಹತ್ತು ವರುಷ ವಿಚರಣಾಧೀನ ಖೈದಿಯಾಗಿದ್ದು,  ಅಪರಾಧ ಸಾಬೀತಾಗದೆ ರಿಲೀಸ್ ಆದ
ಎಂದಿಟ್ಟುಕೋ. .? ಈ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ 10 ವರುಷಗಳನ್ನು ಆತನಿಗೆ ಯಾರು ಹಿಂದಿರುಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ.
? ಕಳೆದು-ಹೋದ ಮಾನ-ಮರ್ಯಾದೆ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ. ? ' ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.
ನಾನು ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದೆ.

' ಸಂಪೂರ್ಣ ಹದಗೆಟ್ಟು ಹೋಗಿರುವ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ ಮಾಡಿ,  ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ,
ಸಿಸ್ಟಮ್ ನೆಟ್ಟಗಾಗಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಒಮ್ಮೆ ಕ್ರಾಂತಿ-ಆಗಬೇಕು!! ಕ್ರಾಂತಿ!!' ಮಾತು-ಕತೆ
ಗೆ ತೆರೆ ಎಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ.

'ಹ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಕ್ರಾಂತಿ ಶುರುವಾಗಿದೆ.

+ ಚೆನ್ನೈ ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕಳ್ಳನ ವಿರುದ್ಧ ಮೊಕದ್ದಮೆ ದಾಖಲಾಗಿ 30 ಘಂಟೆಯೊಳಗೆ
ಜಡ್ಜ್-ಮೆಂಟ್ ಹೊರಬಿದ್ದಿದೆ.

+ ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬಿಜಾಪುರ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ 'ಜಿಲ್ಲಾ-ನಾರಿ-ಅದಾಲತ್ '
ಎಂಬ ಮಹಿಳಾ-ಕೋರ್ಟು ಕಾರ್ಯಾರಂಭ ಮಾಡಿದೆ.

+ ರಾತ್ರಿ-ಕೋರ್ಟು ಗಳ ಬಗ್ಗೆ  ಕೂಡ ಸರ್ಕಾರ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ನಿಲುವು ತಳೆದಿದೆ.

+ ಮುಂದುವರೆದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಆಲ್ಟರ್ನೇಟ್ ಡಿಸ್ಪ್ಯೂಟ್ ರೆಸೊಲ್ಯುಷನ್ (ADR)
ಮತ್ತು ಆನ್-ಲೈನ್ ಡಿಸ್ಪ್ಯೂಟ್ ರೆಸೊಲ್ಯೂಶನ್(ODR) ಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ
ಜಾರಿಗೆ ತಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಣೆ ಕಾಣಬಹುದು '

ADR,  ODR ಎಂಬ ಚೈನೀಸ್ ಟರ್ಮ್ ಕೇಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಯ್ತು.

ADR, ODR ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕರಣ ಇತ್ಯರ್ಥ ಗೊಳಿಸಲು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಪರ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು.
ಕೇವಲ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿರುವ ವಿವಿಧ ಕೋರ್ಟುಗಳಲ್ಲೇ.  7 ಲಕ್ಷ ಚೆಕ್-ಬೌನ್ಸ್ ಕೇಸುಗಳು
ಪೆಂಡಿಂಗ್ ಬಿದ್ದಿವೆ. ಕೆಲವಂತೂ1000 ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಮೊತ್ತದವು.  ಕರೆಂಟ್
ಕಳ್ಳತನ,  ಚೆಕ್-ಬೌನ್ಸು ಇಂತಹ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಕೇಸುಗಳಿಂದ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಸಮಯ ಹಾಳಾಗೋಗತ್ತೆ
ಅಲ್ವೇ..? ಈ ಥರದವನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ
ಇತ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿದರೆ ಒಳ್ಳೆದಲ್ವೇ..?'

ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೆದಿತ್ತು. ಸರೋಜಮ್ಮ ಮೇಡಮ್ ಕರಿಕೋಟು ಸಡಿಲಿಸುತ್ತಾ
ಛೇಂಬರಿಗೆ ಬಂದರು. ಆಗಾಗ ಫೋನು ಮಾಡಿ ತಲೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ನನ್ನ ನೆನಪು
ಅವರಿಗಿತ್ತು.  ತಮ್ಮ ಡೈರಿಯನ್ನು ತೆಗದು ' ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ೨೧ ನೆ ತಾರೀಖು ಡೇಟು
ಸಿಕ್ಕಿದೆ.  ಆ ದಿನ ಬಂದು ಜಡ್ಜಿನ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು' ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಹೊರಟರು.

ನಾಗರಾಜು ಅವರು 'ಡೆಟು ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊ, ಆ ದಿನ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಮತ್ತೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳು
ಕಾಯಬೇಕು " ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿ ನಕ್ಕರು.

'ಸರಿ-ಸಾರ್ ಬರುತ್ತೇನೆ.  ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿ ಖುಷಿಯಾಯಿತು ' ಎಂದು ಅವರಿಂದ
ಬಿಳ್ಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದೆ.

ಇನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಸರದಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೆರೆತಾಳು-ಮಂಜಣ್ಣ ನೋಡಿದೆ.  ಕೇಸು
ಹಾಕಿರುವವರು,  ಸಾಕ್ಷಿಗಳು,  ಅಪರಾಧಿಗಳು...  ಅವರಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅನೇಕರು ಆಗಲೇ ಸತ್ತು
ಕೋರ್ಟಿನ ಮುಂದೆ ಹೆಣ ಕಾದಂಗೆ ಕಾಯೋದು ನೋಡಿ... ಇನ್ನು ತಮ್ಮ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ
ಗಲಾಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಮೀಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಇವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಊರಿಂದ ಬರುವಾಗ ಎಮ್ಮೆ-ಹಿಂಡಿನ ಹಿಂದೆ TRAP ಆಗಿದ್ದ ನನಗೂ, ಮತ್ತು ಆಮೆಗತಿಯ ನ್ಯಾಯಾಂಗ
ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಹಿಂದೆ ತಗಲಾಕ್ಕೋಂಡಿರೋರಿಗೂ... ಅಂತಹಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ವಾಪಾಸು ಪಾರ್ಕಿಂಗ್-ಲಾಟ್ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ನಿಂತಿತ್ತು, ನಮ್ಮಪ್ಪನ ಬೈಕು.
 ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ನವನು '3 ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡಿ' ಎಂದ.

ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ.  'monthly-parking ಪಾಸ್ ಇದೆ ತಗೋತೀರಾ. ?' ಎಂದ.     ಅವನ
ಮಾತಿನ ಅಪಾರಾರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದು ನಗು ಬಂತು.

Friday, July 16, 2010

ಬಿಸಿಲುಕುದುರಿ-ಸವಾರಿ ; ಚೆನ್ನೈ ಬಸ್ ಪಯಣದ ಒಂದು ಅನುಭವ

ಬೂಟು ಪಾಲೀಶ್ ಮಾಡಿ, ಇಸ್ತ್ರಿ ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ‘ಇವತ್ತಾದರು
MTC ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಗಬಹುದು’ ಎಂಬ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಿಂತ-ನೀರಲ್ಲಿ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉದ್ಬವವಾಗಿದ್ದ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಬೂಟ್ಸು ನೆನೆಯದಂತೆ
ಕೃತಕ ಕೆರೆಯನ್ನು ದಾಟಿದೆ. ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿಗಾಗಿ ಹೋಟೆಲಿನ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದೆ. ತೂಡೆ
ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ಲುಂಗಿಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸಪ್ಲೈಯರು ಬಕೇಟು-ಸೌಟು ಹಿಡಿದು ಅತ್ತಿತ್ತ
ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಉಪಹಾರದ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ.

ರಸ್ತೆಯ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿಯೇ ಕೋಳಿ-ಸಾಗಿಸುವ ಲಾರಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ, ಸುವಾಸನೆಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ,
‌ಯಾತ್ರಿ-ಸಮೂಹ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಂಬರಿನ ಬಸ್ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ
ವಾಸನಾ-ಗ್ರಂಥಿಯನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಾ, ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡೆ. ಬಸ್
ಸ್ಟಾಪಿನ ಎದುರಿಗೆ ಏಳೆಂಟು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಯಾರಪ್ಪಾ ಈ
ಮಹಾನುಭಾವ ಎಂದು ಆ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಓದಲು
ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಜಿಲೇಬಿಗಳನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಲಿಪಿಯಿಂದ ಒಂದು
ಪದವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ತೆಲುಗಾಗಿದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದಬಹುದಾಗಿತ್ತು.
ಕಟೌಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂವು ಮತ್ತು ದೀಪದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಇವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೊಗೆ
ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡವರಿರಬಹುದು ಎಂದು ಊಹಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಭಾರಿ-ಮೀಸೆಯ ದಪ್ಪ-ಮುಖದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಪೋಸ್ಟರು
ಇತ್ತು. ಆ ಮುಖದ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ಕ್ರೂರ ಮೃಗದ ಏಳೆಂಟು ಮಲ್ಟಿಪಲ್ ಎಫೆಕ್ಟ್ ಗಳು ಇದ್ದುವು.
ಯಾವ ಇತಿಹಾಸ ಪುರುಷನಿರಬಹುದು ಈತ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡುವಾಗ ತಿಳಿದದ್ದು, ಇವರು ಲೋಕಲ್
ಪಾಲಿಟಿಕ್ಸು ಧುರೀಣ ಎಂದು.

ಜನರಿಂದ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ಸುಗಳು, ಸಾವಿಗೂ-ಬದುಕಿಗೂ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದ
ಕೊನೆಯ ಫುಟ್ ಬೋರ್ಡಿನ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಒಂಟಿ ಕಾಲನ್ನಿರಿಸಿ, ಜೋತು-ಬಿದ್ದು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ
 ಇಂದಿನ ಅಡ್ವೆಂಚರಸ್-ಜರ್ನಿ ಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಒಂದೆರಡು ಬಸ್ಸುಗಳು
ಬಂದು ನಿಂತರೂ ಕೂಡ ಹತ್ತುವ ಧೈರ್ಯ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಪಯಣ ಎಂಬ ಯಮಯಾತನೆಯ ಕಲ್ಪನೆ

ಶೇರಿಂಗ್-ಆಟೊ ದವನು ತನ್ನ ಬಂಡಿಯನ್ನು ಬಸ್ಸುಗಳ ನಡುವಿನಂದಲೇ. ನುಗ್ಗಿಸುತ್ತಾ ಬಂದು
ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಅಟೊದವರಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಒಂದು ಚಕ್ರ ತೂರಿಸಲು ಜಾಗ ಸಿಕ್ಕರೂ. ಸಾಕು, ಹಿಂದಿನ
ಎರಡು ಚಕ್ರಗಳು ತಂತಾನೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತವೆ. “ ನಲ್ಲೂರ್-ನಲ್ಲೂರ್-ನಲ್ಲೂರ್
ಶೋಲಿಂಗನಲ್ಲೂರ್ ”.. ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ನಾನು ತಲೆ
ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಂಘ್ನೆ ಮಾಡಿದೆ. “ಎಂಗ ಪೋಣು ” ಎಂದ.
ಸಾಲು-ಸಾಲಾಗಿ ಬರುವ ಆಟೋದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ನಾನು “ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ” ಎಂಬುದನ್ನು

“ ಸುಡುಗಾಡಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದೇನೆ ಹೋಗಯ್ಯ ಸುಮ್ನೆ ” ಎಂದೆ. ಮುಂಜಾನೆಯ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ತಲೆ ಕಾದು
ಪಿತ್ತ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕುತ್ತಿಗೆಯವರೆಗು ಬಂದಿದ್ದ ಕೋಪವನ್ನು ಯಾರ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸಲಿ.
? ನನ್ನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಸು ಮಾಡಿದ ನಮ್ಮೂರಿನ ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು ನೆನಪಾದರು.
ಬಡ್ಡಿಮಕ್ಕಳು!!, ಅಂದು ನನ್ನನ್ನು ಫೇಲು ಮಾಡಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಹಾಯಾಗಿ ದನ-ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ
ರಾಜನಂತಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ದೇಶ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು ಪರದೇಶಿಯಂತೆ ಒಂದು ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಾ


ಮುಂದಿನ ಬಸ್ಸು ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು
ಬಸ್ಸಿನ ಕಡೆ ನುಗ್ಗಿದೆ. ಹೇಗೋ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿ ಎರಡು-ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದೆ.
‘ಉಳ್ಳ ಪೋ… ಉಳ್ಳ ಪೋ… ’ ಎಂದು ಕಂಡಕ್ಟರು, ಜನರನ್ನು ಒಳ ನುಗ್ಗಲು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಆಹಾ!!! ಬಸ್ಸಿನ ಒಳಾಂಗಣವನ್ನು ಏನೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಲಿ.? ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮೈ-ಕೈ
ಒತ್ತಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದೆವು. ಉಸಿರಾಟಕ್ಕಾಗಿ ಕತ್ತು ಮೇಲೆತ್ತಿ ಗಾಳಿ ಎಳೆಯಬೇಕು. ನನ್ನ
ಕೆಳಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಆಸಾಮಿಯ ತಲೆ-ಗೂದಲು ನನ್ನ ಮೂಗಿನ ಬಳಿ ಇತ್ತು. “ ಸಾರ್ ತಲೆ
ಅಲ್ಲಾಡಿಸಬೇಡಿ ಸೀನು ಬರುತ್ತದೆ ” ಎಂದು ಹೇಳಲೆ. ? “ ಒರು ಸಿಪ್-ಕಾಟು ” ಎಂದು
ಕಂಡಕ್ಟರಿಗೆ 10 ರೂ ಕೊಟ್ಟೆ. ನಾನೇನೊ ಅಚಾತುರ್ಯವಾದುದನ್ನು ನುಡಿದೆನೆಂಬಂತೆ ಮುಖ

“ ಚೆಕ್-ಪೋಸ್ಟಾ. ಪೋಗಾದು. ಪೋಗಾದು. ” ಎಂದು ದಬಾಯಿಸಿದ.

“ ಇಲ್ಲ ತಂದೆ ಸಿಪ್-ಕಾಟು, ಸಿಪ್-ಕಾಟು ” ಎಂದೆ.ಕಾರಪಾಕಂ, ತುರೈಪಾಕ್ಂ, ಮೇಂಡವಕ್ಕಂ,
ಮೇಟಿಕೊಪ್ಪಂ, ಚೆಮ್ಮನ್-ಚೆರಿ; ಹೀಗೆ ಟಂಗ್-ಟ್ವಿಸ್ಟರ್ ಗಳಂತಿರುವ ಈ ಊರುಗಳ ಹೆಸರನ್ನು
ಸ್ವಲ್ಪ ತಪ್ಪಾಗಿ ಸಂಬೋಧಿಸಿದರೂ; ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ಊರಿನ ಹೆಸರಿನಂತೆ ಕೇಳಿಸಿ, ಎಲ್ಲಿಗೋ
ಹೋಗಬೇಕಾಗಿರುವವರು ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಗೋ ಬಂದು ಸೇರುವ ಅಪಾಯವಿರುತ್ತದೆ. ಕಂಡಕ್ಟರು ೯ ರೂ
ಟಿಕೇಟು ಕೊಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಾದ. ೧ ರೂ ಚೇಂಜು ಎಲ್ಲಿ. ? ೧-೨ ರೂಗಳನ್ನು ದುಡ್ಡು ಎಂದು
ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಇದು ಮಾಮೂಲಿ. ಅದೇನೊ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿದರೆ
ಕಂಡಕ್ಟರುಗಳಿಗೆ ಚೇಂಜು ಕೊಡಬೇಕು ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಕೂಡ ಕಂಡಕ್ಟರುಗಳಿಗೆ
ಟಿಪ್ಸು ಕೊಡುವ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಕಂಡಕ್ಟರಿಗೂ-ನನಗೂ
ಜನ್ಮ-ಜನ್ಮದ ಅನುಬಂಧ. ಮುಂದಿನ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಟಿಕೇಟು ಕೇಳಿದರೆ. ಪಯಣ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ
ಕೊನೆಯ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಟಿಕೇಟು ಹರಿದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೆಷ್ಟು ಪಯಣಿಗರು ಬಸ್ಸಿಗೆ
ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಕಂಡಕ್ಟರು ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಸೀಟು - ಬಿಟ್ಟು ಕದಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಲಾಗ-ಹಾಕಿಯಾದರು ಸರಿ, ಕಂಡಕ್ಟರು ಇರುವಲ್ಲಿಗೆ ಹಣ ತಲುಪಿಸಿ. , ಟಿಕೇಟು ಪಡೆಯಬೇಕು.
ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಫೈನು ಗ್ಯಾರೆಂಟಿ.

ಕಾದಿರುವ ಒಲೆಯೊಳಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಬಿಟ್ಟಂತಿತ್ತು. ಝಳ-ಝಳ ಬೆವರು ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ
ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವವನು ಮೊಣ-ಕೈ ಯಿಂದ ತಿವಿದರು ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು.
ನೂಕು-ನುಗ್ಗಲಿನಿಂದ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ್ತುಳಿತ, ವಾಯುಮಾಲಿನ್ಯ ಒಂದು ಕಡೆಯಾದರೆ, ಜೊತೆಗೆ
ಶಬ್ಧಮಾಲಿನ್ಯವೂ ಸೇರಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೈ ಮೀರಿತು. ಮುಂದೆ ಯಾರೋ “ ಅಪ್ಪಡಿ ಪೋಡೆ!!
ಪೋಡೆ!! ” ಹಾಡು ಲೌಡ್ ಸ್ಪೀಕರ್ ಹಾಕಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಂಡೂಕನ ಮೊಬೈಲು “
ಆಡ್ರಾಡ್ರ ನಾಕು-ಮಕ ನಾಕು-ಮಕ ” ಎಂದು ಅರಚುತ್ತಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲದರ ಎಲ್ಲರ ಗಜಿಬಿಜಿ
ಮಾತುಗಳು - ಬೈಗಳಗಳಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಾ….“ ಜೀವನ - ಸಾಕಪ್ಪಾ. ಪಾಪಿ ಜನ್ಮ ” ಎನಿಸಿತು.


ಮುಂದಿನ ಸ್ಟಾಪು ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಡೋರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತವರಿಗೆಲ್ಲಾ. “ ಎರಂಗು-ಏರು.
ಎರಂಗು-ಏರು ” ಎಂದು ಕಂಡಕ್ಟರು ಗದರಿಸಿದ. ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬಸ್ಸಿನಿಂದ
ಇಳಿದೆವು. ಅಗಲ-ಬಾಯಿಯ-ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ಧಡೂತಿ ಹೆಂಗಸೊಂದು ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಲು
ಮುಂದಾದಳು. ಕಂಡಕ್ಟರು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೂ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಬೈದಾಡುತ್ತಾ ಆ ಹೆಂಗಸು
ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ದೂಡುತ್ತಾ ಒಳ ನುಗ್ಗಿದಳು. ಒಂಟಿ-ಕಾಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲೂ.
ಜಾಗವಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ, ಹೊಸ-ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದು ಹೊಳ ನುಗ್ಗಿದುದನ್ನು ಕಂಡು ಗಾಬರಿಯಾಯಿತು.

ಇಳಿದವರು ಇನ್ನು, ಯಾರೂ ಹತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಂಡಕ್ಟರು ವಿಷಲ್ ಊದಿಬಿಟ್ಟ. ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದ
ಬಸ್ಸಿನ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರೂ ಹತ್ತಿದರು. ನಾನೂ ಓಡುತ್ತಾ. , ಹತ್ತಲು ಸ್ವಲ್ಪವೂ. ,
ಜಾಗವಿಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದೆ. ಅಯ್ಯೋ. ಎರಂಗು-ಏರು ಎಂದು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ
ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ಸು ನೋಡಿ ಕೋಪ ಬಂತು. ಹೇಗೊ ಕಿಟಕಿಯ ಸರಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು,
ತುದಿಗಾಲನ್ನು ಇನ್ಯಾವನದೋ. ಕಾಲ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಜೋತು ಬಿದ್ದೆ. ಸಾಯುವುದಕ್ಕೆ
ತುದಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಎಂದರೆ ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಇರಬೇಕು.

ಒಳಗಿನ ಕರ್ಮಕಾಂಡದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು OMR ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ಬದಲಾವಣೆಯ
ಗಾಳಿಗೆ ಮುಖ ಒಡ್ಡಿದೆ. OMR ರೋಡು ಎಂಬ ಸಿಂಧೂ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಐಟಿ ನಾಗರೀಕತೆ
ವಿಜೃಂಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾಹಿತಿ-ತಂತ್ರಜ್ನಾನ ಕ್ಷೇತ್ರ ತನ್ನ ಚಿನ್ನದ ಬಲೆಯನ್ನು
ಬೀಸಿದೆ. ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅದ್ಧೂರಿ ಗಗನ-ಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು. ಜನಗಳು
ಕೀ-ಕೊಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟಂತೆ ತಮ್ಮ ಡೆಸ್ಟಿನೇಶನ್ ಕಡೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೈ-ಟೆಕ್
ಇದ್ದರೂ ಸೂಪರ್-ಮ್ಯಾನ್ ಗಳ ಪೋಸ್ಟ್ರುಗಳು ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಇದ್ದವು.

ಇಳಿಯುವವರ ಜೊತೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾ, ಹತ್ತುವವರ ಜೊತೆ ಪುನಃ ಹತ್ತುತ್ತಾ ಪಯಣ ಸಾಗಿತು.
ಸಿಪ್-ಕಾಟಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಳಿದಾಗ. ತಲೆಯಿಂದ ಹೊರಟ ಬೆವರು-ನೀರು ಮುಖದ ಮೇಲೆ
ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇಸ್ತ್ರಿ-ಹಾಕಿದ್ದ ಅಂಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ-ಮುದ್ದೆಯಾಗಿ
ಬೆನ್ನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಸುರಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಸೆಂಟು ಬೆವರಿನ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಘಾಟು
ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಜನಗಳ ಕಾಲ್ತುಳಿತದಿಂದ ವಿಕಾರಗೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಾಟಾ-ಬೂಟ್ಸುಗಳು “ ಈ
ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಉಜ್ಜಿ-ಉಜ್ಜಿ ಪಾಲಿಷ್ ಬೇರೆ ಮಾಡ್ತೀಯ”ಎಂದು ಹಂಗಿಸಿತು.

ಅಂತೂ… ಕೊನೆಗೊಂಡ ಸಾಹಸಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ನೆನೆದು, ಸಾರ್ಥಕ ಭಾವದಿಂದ ಆಫೀಸಿನ ಕಡೆ ಹೊರಟೆ.

* * * * *

ಈ ಸೊ-ಕಾಲ್ದ್ ಹಾಸ್ಯ ಬರಹದಲ್ಲಿರುವ ಲೈನುಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ
ಶುಗರ್-ಕೋಟೆಡ್ ಹಾಗಲಕಾಯಿ. ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿಗಾದರು ಪೇನ್ ಆದರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ.

Wednesday, June 30, 2010

ಸಿವಿಲ್-ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಇ೦ಜಿನಿಯರು

“ ನಿನ್ನ ‘ಇಂಜಿನಿಯರು ಓದು’ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಮನೆ-ಡ್ಯಾಮು ಕಟ್ಟುವ ಕೆಲಸ
ಸಿಗುತ್ತದೇನಪ್ಪ ”.

ಎಂಬುದಾಗಿ ಅಜ್ಜಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೊ.. ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

“ಅಯ್ಯೊ. ನಾನು ಮನೆ-ಕಟ್ಟುವ ಇಂಜಿನಿಯರು ಅಲ್ಲ, ’ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸು ಇಂಜಿನಿಯರು’
ಓದ್ತಾ ಇರೋದು.” ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಗತ್ತಿನಿಂದಲೇ ಹೇಳಿದೆ.

“ಹೌದಾ. ಅದೇ. ನರಸಿಂಹ ಮಾಡ್ತಾನಲ್ಲ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸು ಅದು-ಇದು ಅಂತ ಟಿವಿ-ಮಿಕ್ಸಿ
ರಿಪೇರಿ ಮಾಡೋದು. ಆ ತರಹ ಕೆಲಸನ. ? ” ಎಂದು ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು ಅಜ್ಜಿ.

ಇಂಜಿನಿಯರು ಹುಡುಗನಿಗೆ ಟಿವಿ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡೋನು ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತದಲ್ಲ. ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ
ಇಂಜಿನಿಯರು ಅಂದ್ರೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರು ಮಾತ್ರ. , ಉಳಿದವರೆಲ್ಲಾ ಅವರ
ಪಾಲಿಗೆ ’ಇಂಜಿನಿಯರು’ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ‘ನಾಲಾಯಕ್ಕು’.

“ಟಿವಿ ರಿಪೇರಿ-ಮಾಡೊ ಕೆಲಸ ಅಲ್ಲ. , ನಾನೂ ಕೂಡ ಇಂಜಿನಿಯರು ಅಜ್ಜಿ ” ಎಂದೆ.

“ಸರಿ ಹಾಗಾದರೆ. ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಏನು ಹೇಳು. ? ” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಒಂದು-ಕ್ಷಣ ಮಾತೇ
ರಾಂಗ್ ಟೈಮ್ ನಲ್ಲಿ ಈ ಮುದುಕಿ ಎಂತೆಂತದೋ ಡೌಟು ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಮರ್ಯಾದೆ ಹರಾಜು
ಹಾಕುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ. ಟಿವಿ ರಿಪೇರಿಯವರು ಎಂದು ಅನ್ವರ್ಥನಾಮ ಪಡೆದ ನಮ್ಮ
ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸು-ಸಮುದಾಯದ ಮಾನ ಉಳಿಸಲು ಮುಂದಾದೆ.

“ಟಿವಿ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡೋದು ಅಲ್ಲಾ. ಟಿವಿಯನ್ನೇ ಡಿಜೈನು ಮಾಡುವವರು ನಾವು ”. ಅಜ್ಜಿಗೆ
ಅರ್ಥವಾಗುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ.

“ ಅದು ಯಾವ ಸೀಮೆ ಕೆಲಸಾನೊ. ಓದಿದರೆ ರೋಡು ಮಾಡುವ ಇಂಜಿನಿಯರು ಓದ್ಬೇಕು. ಡ್ಯಾಮು-ಮನೆ
ಇಂಥವೆಲ್ಲಾ ಕಟ್ಟುವುದು ಹುಡುಗಾಟದ ಕೆಲಸವೇ. ?” ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೃಣವಾಗಿ
ಕಾಣುವಂತಿತ್ತು ಮತ್ತವಳ ವಾದ.

ಅಜ್ಜಿಯ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡಿತ ತಲೆಯಿಂದ ಸಿವಿಲ್ ನವರನ್ನು ಹೊರ ಹಾಕಲೇಬೇಕೆಂದು
ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಇನ್ನೂ ವಿಧ-ವಿಧವಾದ ಇಂಜಿನಿಯರುಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯ ಲೋಕಲ್
ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ವಿವರಿಸಿದೆ. ’ ಎಲೆಕ್-ಟ್ರಿಕಲ್ಲು’ ಎನ್ನುವ ಲೈಟು-ಕಂಬ ಹತ್ತುವ
ಇಂಜಿನಿಯರುಗಳು, ’ಮೆಕ್ಯಾನಿಕಲ್ಲು’ ಎಂಬ ವೆಲ್ಡಿಂಗ್ ಕೆಲಸದವರು, ’ ಎನ್ವಿರಾನ್ಮೆಂಟು
ಇಂಜಿನಿಯರು’ ಎಂಬ ಕಸ-ಕಡ್ಡಿ ಆಯುವವರು, ’ಆಟೊಮೊಬೈಲು’ ಎಂಬ ಗ್ಯಾರೇಜು ಕೆಲಸದವರು,
ಬಸ್-ಟೈರು ಮಾಡುವ ’ಪಾಲಿಮರು’ ಎಂಜಿನಿಯರುಗಳು ಎಂಬುದಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿಯವರ ಕುಲಕಸುಬುಗಳ
ವಿವರವನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದೆ. ಕಂಪ್ಯೂಟರು ಇಂಜಿನಿಯರುಗಳು ಅದ್ಯಾವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ
ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ನನಗೂ ತಿಳಿಯದಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ’ಹರಿ-ಕಥೆ’ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅಜ್ಜಿಯ ನಿಲುವು ಬದಲಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದೆ.
ಆದರೂ ವಯಸ್ಸಾದವರ ಮೊಂಡುತನದ ಪರಮಾವಧಿಯೇನೊ ಎಂಬಂತೆ ’ರೋಡು-ಮಾಡುವವರ’ ಮುಖಸ್ತುತಿಯನ್ನು

Saturday, June 12, 2010

ಇರುವೆ ಎಂಬ ಕ್ಷುದ್ರಜೀವಿ ಜೊತೆ ಸರಸ, ಸಲ್ಲಾಪ

ಎರಡು ಲೋಟ ನೀರು ಮತ್ತು ಒಂದು ಲೋಟ ಹಾಲಿಗೆ, ಒಂದು ಸ್ಪೂನ್ ಚಹಾ ಸೊಪ್ಪು ಸೇರಿಸಿ, ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಗ್ಯಾಸ್ ಸ್ಟೌವ್ ನ ಮೇಲಿಟ್ಟೆ.  ಸಕ್ಕರೆಗಾಗಿ ಹುಡುಕಿ ಡಬ್ಬಿ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದಾಗ ನಿರಾಸೆ ಕಾದಿತ್ತು.  ಸಕ್ಕರೆ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಲೇಯರ್ ಕೆಂಪು-ಇರುವೆಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿವೆ.  

ಅಡುಗೆ-ಮೆನೆಯ ಸರ್ವಕಾಲಿಕ ಕ್ರಿಮಿ ಎಂದು ಇಲಿ, ಜಿರಲೆ ಗಳೊಂದಿಗೆ ಪದವಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಇರುವೆ ಎಂಬ ಕ್ಷುದ್ರ ಜೀವಿಯೊಂದು,  ನನ್ನ ಟೀ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಂಡು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.  ಟೀ ಜೊತೆ ಇರುವೆಗಳನ್ನೂ ಕುದಿಸಿದರಾಯಿತು ಎಂದುಕೂಂಡೆ.  ಇವುಗಳಿಗೆ ಭಾಗಶಃ ಇರಬಹುದಾದ ಬ್ಲಾಡರ್ ನ ನೆನಪಾಗಿ ಬೇಡವೆನಿಸಿತು.  ಇರುವೆಗಳನ್ನು ಸೈಡಿಗೆ ದಬ್ಬಿ ಸಕ್ಕರೆ ಹೆಕ್ಕುವ ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ ಫಲ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.  ಅಮ್ಮ ಇರುವೆಗಳನ್ನು ಉ. ಫ್ ಎಂದು ಊದಿ ಸಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಬೇರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ.   ಸಕ್ಕರೆಡಬ್ಬಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ ಉ. ಫ್ ಎಂದು ಊದಿದೆ.  ಮರುಕ್ಷಣವೇ 'ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ' ಎನ್ನುವಂತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನನ್ನದಾಯ್ತು.  ಸಕ್ಕರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ  ಇರುವೆಗಳು ಗಾಳಿ ಊದಿದ ರಭಸಕ್ಕೆ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ ಬಂದು ಕೂತಿದ್ದವು. 
ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆ ಘಳಿಗೆಯನ್ನು ಒಂದಿಷ್ಟೂ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಲು ಒಪ್ಪದ ಈ ಮೈಕ್ರೋ ಜೀವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಇಕ್ಕಳದಂತಹ ಮೂತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆ, ತುಟಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದವು.  ಮುಖವನ್ನು ಕೈ ಇಂದ ತಿಕ್ಕಿ-ತೀಡಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದೆನು.  ಅದರೂ ತುಟಿ, ಕೆನ್ನೆಯೆಲ್ಲಾ ಊದಿಕೊಂಡು ಖಾಯಿಲೆಯವನಂತೆ ಆಗಿಬಿಟ್ಟೆ.  ಅಪರೂಪಕ್ಕೆಂದು ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲದವನು ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಡೆ. 


ಹೀ...ಗೆ ಇರುವೆಗೂ-ನನಗೂ ತುಂಬಾ ಹಳೆಯ ಜಿದ್ದು.  ಅನ್ನ ಬಡಿಸಿಕೊಂಡು ಊಟ ಮಾಡುವಾಗೆಲ್ಲಾ  ಇರುವೆಯೊಂದು ನಾಲಗೆಗೆ ಕಚ್ಚಿದ ಮೆಲೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ’ಕುಕ್ಕರ್ ಅನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚದೇ ಇರುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ.  ಇರುವೆಗಳ ದಂಡು ಅನ್ನದ ಮೇಲಿರುವುದು. 
" ಥೂ..! ತಿನ್ನುವ ನಾಲ್ಕು ಅಗುಳಿಗೆ ಪಾತ್ರೆ ತುಂಬಾ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಜಾತ್ರೆ ಮಾಡುತ್ತವಲ್ಲಾ"   
ಕೈಗೆ ಬಂದ ತುತ್ತು ಬಾಯಿಗೆ ಬರದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇರುವೆಗೆ ಶಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. 

ಪ್ಯಾಂಟ್ ಜೇಬಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಇರುವೆಯೊಂದು,  ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗಲೊ, ಇನ್ಯಾವಾಗಲೋ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದಾಗ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.  
"ಇರುವೆ ಕೂಡ ಇಷ್ಟು ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯಾಗಬಹುದು." ಎಂದು. ಇರುವೆಗಳಿಗೆ ಹೆದರಿ ಆನೆಗಳು ಸೊಂಡಿಲನ್ನು ತಮ್ಮ ಬಾಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಲಗುತ್ತವೆಯಂತೆ.       

" ತಂಗಳು ಹೋಳಿಗೆ ಚೆನ್ನ, ಮುರಕಲು ಹಪ್ಪಳ ಚೆನ್ನ " ಎಂಬ ಮಾತು ನಿತ್ಯಸತ್ಯ.  ಹಬ್ಬದ ದಿನದಂದು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹೋಳಿಗೆಯನ್ನು ಮಾರನೆಯ ದಿನ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದು ತೆಗೆದೆ.  ಅದಾಗಲೇ ಲಕ್ಷ-ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಇರುವೆಗಳು ಹೋಳಿಗೆಯನ್ನು ಹರಿದು-ಮುಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದವು.  ಯಾರು-ಯಾರಿಗೋ ಬರುವ ಸಕ್ಕರೆ-ಖಾಯಿಲೆ ಇವಕ್ಕೆ ಬರಬಾರದೇ.  ಸಿಹಿ-ತಿಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಿಗ್ನಲ್ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೊ. ಇರುವೆಗಳ ಯಾವ ಅಂಗದಲ್ಲಿ ರಿಸೀವರ್ ಇರುತ್ತದೊ.  ಆ ದೇವರೆ ಬಲ್ಲ.  ಹೋಳಿಗೆಯ ಆಸೆಯಲ್ಲಿದ್ದವನಿಗೆ ಆಶಾಭಂಗವಾಯಿತು.  ಇನ್ನು ಇವುಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿ ಹೋಳಿಗೆಗೆ ಕೈ ಹಾಕುವ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.  ಒಂದೇ ಕಡೆ ಸೇರಿದ್ದ ಇರುವೆಗಳ ಸಂತತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಖುಷಿಯಾಯಿತು.  ಹೋಳಿಗೆ ಹೋದರೆ ಹೋಗಲಿ ಒಂದೇ-ಒಂದು ಇರುವೆ ಕೂಡ ನನ್ನ ಕೈ ಇಂದ ಮಿಸ್ ಆಗಕೂಡದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಪಾತ್ರೆ ಸಮೇತ ಹೋಳಿಗೆಯನ್ನು ಗ್ಯಾಸ್ ನ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಲೈಟರ್ ಹೊತ್ತಿಸಿದೆ.  ಕೆಲವೇ.  ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವೆಗಳ ಮಾರಣ-ಹೋಮ ನಡೆದು ಹೋಯಿತು.  ಕೆಂಪಗೆ ಸಾಸಿವೆಯಂತೆ ಚಟಾರ್-ಚಟಾರ್ ಎಂದು ಸಿಡಿದು ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದ ರಾಶಿ-ರಾಶಿ ಇರುವೆಗಳು ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋದವು.  ಅಸಹಾಯಕ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಟ್ರ್ಯಾಪ್ ಮಾಡಿ ಜನರಲ್ ಡಯರ್ ನಂತೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಹತ್ಯೆ ನಡೆಸಿಬಿಟ್ಟೆ.    

ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದರೂ ಇರುವೆಗಳ ಪಿರಿ-ಪಿರಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿತು.  ನಾನು, ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಲಕ್ಷ್ಮಣ-ರೇಖೆಯನ್ನು ಇರುವೆ ಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಗೀಚಿದೆ.  ಆ ರೇಖೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಸಾಲುಗಟ್ಟಿ ಓಡಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಪೇಪರ್ ನ ತುದಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಇರುವೆ ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಮನೆಯೆಲ್ಲಾ ಹೊಗೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ ಮಸಿಯಾಗಿ ಹೋದರು.  ಇವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ.  ಇರುವೆಗಳು ಹೋಗುವ ಸಣ್ಣ-ಸಣ್ಣ ತೂತುಗಳಿಗೆ ಸೀಮೆ ಎಣ್ಣೆ ಹಾಕಿ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ತೂತದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ನನ್ನನು ಹಂಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.  

ಅಯ್ಯೋ....  ಇವೇನು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆಯೋ, ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುತ್ತವೆಯೋ.  ತಿಳಿಯದು.  ಅಲ್ಪ ಅಯುಷ್ಯದ, ಅದರಲ್ಲೂ ಯಾವನ ಉಗುರು ತುದಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರೂ. ಹೊಸಕಿ ಹಾಕಲಾಗುವ ಇವಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಧಿಮಾಕು. ಶತ-ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಸಿದರೂ ಇವುಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ.      


ಊರಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ, ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದ್ದ ಲಕ್ಷ್ಮಣ-ರೇಖೆಯ ಚಿತ್ತಾರವನ್ನೂ, ಮನೆಯ ಅವ್ಯವಸ್ತೆಯನ್ನೂ ನೋಡಿ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕೇಳಿದಳು.    
"ಅಪ್ಪ-ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಇರುವೆ ಹಿಡಿಯುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದಾರೆ.  ಅವಕ್ಕಿಂತ ಇವರ ಕಾಟವೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.  ಮನೆತುಂಬಾ ಪೇಪರ್ ಸುಡ್ತಾರೆ, ಸೀಮೆ ಎಣ್ಣೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇರುವೆಗೆ ಕುಡಿಸ್ತಾರೆ.  ಇಲಿ ಹೋದ್ರೆ ಹುಲಿ ಹೋಯ್ತು ಅನ್ನೋ ಹಂಗೆ ಆಡ್ತಾರೆ. " ಎಂದು ಅಮ್ಮ ತನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ದೂರಿತ್ತಳು.  

"ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಇರುವೆ ಗೂಡುಗಳು ಇರುವಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಕಿ ಬನ್ನಿ,  ತಂತಾನೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ" ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ಪುಗಸಟ್ಟೆ ಐಡಿಯಾ ಕೊಟ್ಟಳು.  ಇರುವೆಗಳ ಸಂತಾನವನ್ನೇ ನಾಶ ಮಾಡಲು ಟೊಂಕ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ,  ಅಹಿಂಸಾತತ್ವ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ.  ಈ ಅಜ್ಜಿ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬ ಸೈನ್ಸ್ ಹುಡುಗನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಲ್ಲಾ.  
" ಎಲ್ಲೋ...  ಇರುವ ಇರುವೆ ಗೂಡಿಗೂ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸಕ್ಕರೆ ಡಬ್ಬಕ್ಕೂ.  ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಿಯ ಸಂಬಂಧ.  ಇದನ್ನು ನ್ಯೂಟನ್ನೂ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ,  ಡಾರ್ವಿನ್ನೂ ಒಪ್ಪಲ್ಲ " ಎಂದು ಮೂದಲಿಸಿದೆ.     

ಕಾಕತಾಳೀಯ ಎಂಬಂತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವೆಗಳ ಇರುವಿಕೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿತ್ತು.  ಹುಡುಕಿದರೂ ಕಾಣಸಿಗದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ.  ಅಜ್ಜಿಯ ಸಕ್ಕರೆ ಫಾರ್ಮುಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿತ್ತು.  ಇರುವೆ ಗೂಡಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಕಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ,  ಏನೆಲ್ಲಾ ರಚನಾತ್ಮಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಡೆದವು, ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಕ್ಷಿ-ಸಮೇತ ಹೇಳಲಾರೆ.  ಮನೆಯ ಯಾವ ಕೋನದಲ್ಲೂ ಇರುವೆ ಎಂಬ ಮಾತಿಲ್ಲ.  " ಇರುವೆ ಗೂಡಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಕಿ ಬಂದರೆ,  ಅವು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತವೆ " ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ವಿಚಿತ್ರ.  ಏನೇ ಆಗಲಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಗಾಂಧಿಗಿರಿಗೆ ಜಿಂದಾಬಾದ್. 

Sunday, May 23, 2010


" ಹೌದು!!, ನಾನು ರಾಗಿ ಹಿಟ್ಟಿನ ಬದಲಾಗಿ ಕೊಂಡುಕೊಂಡವನೆ ಇರಬೇಕು"  
ಏಳು ವರ್ಷದ ಎಳೆ ಮೈಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದ್ದ ಬಾಸುಂಡೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮನು
ಗೊಣಗಿದ. ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಪೈಸೆ ಕದ್ದು ,  ಶೆಟ್ಟರ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಲಾಟರಿ ಆಡಿ,
 ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಉಂಗುರವೊಂದನ್ನು ಗೆದ್ದು ತಂದ. ಬೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದ
ಉಂಗುರದಿಂದಾಗಿ, ತಂದೆಯ ಬಳಿಯೇ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದು,  ಭಯ ದಿಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ
ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ.    

"ಲೇ. ! ನೋಡೆ ನಿನ್ನ ಮಗ ಮನೆ ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡೊ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.  ದುಡ್ಡು ಕದ್ದಿರೋದು
ಅಲ್ಲದೆ,  ಲಾಟರಿ ಆಡಿ ಉಂಗುರ ಗೆದ್ದು ತಂದ್ದಿದ್ದಾನೆ".  ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಾ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ
ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಜೋಳದ ದಂಟಿನಿಂದ ಹೋರಿಗೆ ಬಾರಿಸುವಂತೆ ಹೊಡೆದರು.  ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ
ನಡೆದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಂದ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನು ಅಪ್ಪನ ಕೋಪಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದ.

"ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ರಾಗಿಹಿಟ್ಟಿಗೋಸ್ಕರ ಮಾರಿ ಹೋದರು ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ, ಆಮ್ಮ.
ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ! ಎಂದು ಸಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ " ಎಂದು ತಮಾಷೆಗಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ
ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾದವು.
ಮನೆಯವರು ಯಾವ ವಿಷಯವಾಗಿ ದಂಡಿಸಲು ಮುಂದಾದಾಗಲೂ.. ಈ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾಗಿ

"ಅಂದು ಚಿಕ್ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಎರೆಮಣ್ಣಿನ ಗಣೇಶನನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಲು ಹೋಗಿದ್ದಕ್ಕೆ
ಮನೆಯವರೆಲ್ಲಾ ತಲೆಗೊಂದರಂತೆ ಏಟು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು.  ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಸತ್ತು ಹೋಗಿ
ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆನಂತೆ.  ಪ್ರೀತಿನೂ ಇಲ್ಲ,  ಮಣ್ಣೂ ಇಲ್ಲಾ.  ಈ ಹಾಳದವರಿಗೆ ಹೊಡೆಯಲು,
ಬೈಯ್ಯಲು ಒಂದು ನೆಪ ಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ".  
ಮನೆಯವರ ಕುಯುಕ್ತಿಗೆ ತಾನು ಬಲಿಪಶುವಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಕೊರಗಿದ.   ಪ್ರತಿಬಾರಿ
ದಂಡಿಸಿದಾಗಲು ತಿರಸ್ಕಾರ ಭಾವನೆ ಭಲವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.  

" ಇರಲಿ-ಇರಲಿ ನಾನೂ ಕೂಡ, ಒಂದು ದಿನ ದೊಡ್ಡವರಂತೆ ದೊಡ್ಡವನಾಗುತ್ತೇನೆ.  ಆಗ
ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದು ಕೈ ನೋಡಿಕೊಂಡರಾಯ್ತು" ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವನು.  ಆಗ ಅವನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಹುಚ್ಚು
 ಪ್ರಪಂಚದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅಲ್ಲಿ ದೃಢಕಾಯನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಕೌ ಬಾಯ್
ಟೋಪಿಯಲ್ಲಿ, ಕುದುರೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದು, ತನ್ನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು
ಉದ್ದನೆಯ ಚಾವಟಿಯಿಂದ ಚಟಾರ್-ಪಟಾರ್ ಎಂದು ದಂಡಿಸುವನು. ಟೊಪ್ಪಿಯ ಮರೆಯಿಂದ ಆ ಯುವಕನ
ಮುಖ ಕಂಡು ಅದು ತಾನೇ, ಎಂಬ ಸುದ್ದಿಯು ತಿಳಿದಾಕ್ಷಣ 'ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ' ಎಂದು ಅಪಾರ
ಮೈ ಮೇಲೆ ಎರೆ ಉಳುವಿನಂತೆ ಮೂಡಿದ್ದ ಬಾಸುಂಡೆಯ ಮಧ್ಯೆಯು ಈ ಭಾವನೆ ಹಿತವಾಗಿತ್ತು.