Skip to main content

ಬಿಸಿಲುಕುದುರಿ-ಸವಾರಿ ; ಚೆನ್ನೈ ಬಸ್ ಪಯಣದ ಒಂದು ಅನುಭವ

ಬೂಟು ಪಾಲೀಶ್ ಮಾಡಿ, ಇಸ್ತ್ರಿ ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ‘ಇವತ್ತಾದರು
MTC ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಗಬಹುದು’ ಎಂಬ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಿಂತ-ನೀರಲ್ಲಿ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉದ್ಬವವಾಗಿದ್ದ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಬೂಟ್ಸು ನೆನೆಯದಂತೆ
ಕೃತಕ ಕೆರೆಯನ್ನು ದಾಟಿದೆ. ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿಗಾಗಿ ಹೋಟೆಲಿನ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದೆ. ತೂಡೆ
ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ಲುಂಗಿಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸಪ್ಲೈಯರು ಬಕೇಟು-ಸೌಟು ಹಿಡಿದು ಅತ್ತಿತ್ತ
ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಉಪಹಾರದ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ.

ರಸ್ತೆಯ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿಯೇ ಕೋಳಿ-ಸಾಗಿಸುವ ಲಾರಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ, ಸುವಾಸನೆಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ,
‌ಯಾತ್ರಿ-ಸಮೂಹ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಂಬರಿನ ಬಸ್ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ
ವಾಸನಾ-ಗ್ರಂಥಿಯನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಾ, ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡೆ. ಬಸ್
ಸ್ಟಾಪಿನ ಎದುರಿಗೆ ಏಳೆಂಟು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಯಾರಪ್ಪಾ ಈ
ಮಹಾನುಭಾವ ಎಂದು ಆ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಓದಲು
ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಜಿಲೇಬಿಗಳನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಲಿಪಿಯಿಂದ ಒಂದು
ಪದವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ತೆಲುಗಾಗಿದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದಬಹುದಾಗಿತ್ತು.
ಕಟೌಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂವು ಮತ್ತು ದೀಪದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಇವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೊಗೆ
ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡವರಿರಬಹುದು ಎಂದು ಊಹಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಭಾರಿ-ಮೀಸೆಯ ದಪ್ಪ-ಮುಖದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಪೋಸ್ಟರು
ಇತ್ತು. ಆ ಮುಖದ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ಕ್ರೂರ ಮೃಗದ ಏಳೆಂಟು ಮಲ್ಟಿಪಲ್ ಎಫೆಕ್ಟ್ ಗಳು ಇದ್ದುವು.
ಯಾವ ಇತಿಹಾಸ ಪುರುಷನಿರಬಹುದು ಈತ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡುವಾಗ ತಿಳಿದದ್ದು, ಇವರು ಲೋಕಲ್
ಪಾಲಿಟಿಕ್ಸು ಧುರೀಣ ಎಂದು.

ಜನರಿಂದ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ಸುಗಳು, ಸಾವಿಗೂ-ಬದುಕಿಗೂ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದ
ಕೊನೆಯ ಫುಟ್ ಬೋರ್ಡಿನ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಒಂಟಿ ಕಾಲನ್ನಿರಿಸಿ, ಜೋತು-ಬಿದ್ದು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ
ಪಯಣಿಗರು.
ಇಂದಿನ ಅಡ್ವೆಂಚರಸ್-ಜರ್ನಿ ಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಒಂದೆರಡು ಬಸ್ಸುಗಳು
ಬಂದು ನಿಂತರೂ ಕೂಡ ಹತ್ತುವ ಧೈರ್ಯ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಪಯಣ ಎಂಬ ಯಮಯಾತನೆಯ ಕಲ್ಪನೆ
ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು.

ಶೇರಿಂಗ್-ಆಟೊ ದವನು ತನ್ನ ಬಂಡಿಯನ್ನು ಬಸ್ಸುಗಳ ನಡುವಿನಂದಲೇ. ನುಗ್ಗಿಸುತ್ತಾ ಬಂದು
ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಅಟೊದವರಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಒಂದು ಚಕ್ರ ತೂರಿಸಲು ಜಾಗ ಸಿಕ್ಕರೂ. ಸಾಕು, ಹಿಂದಿನ
ಎರಡು ಚಕ್ರಗಳು ತಂತಾನೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತವೆ. “ ನಲ್ಲೂರ್-ನಲ್ಲೂರ್-ನಲ್ಲೂರ್
ಶೋಲಿಂಗನಲ್ಲೂರ್ ”.. ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ನಾನು ತಲೆ
ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಂಘ್ನೆ ಮಾಡಿದೆ. “ಎಂಗ ಪೋಣು ” ಎಂದ.
ಸಾಲು-ಸಾಲಾಗಿ ಬರುವ ಆಟೋದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ನಾನು “ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ” ಎಂಬುದನ್ನು
ಹೇಳಲೇಬೆಕು.

“ ಸುಡುಗಾಡಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದೇನೆ ಹೋಗಯ್ಯ ಸುಮ್ನೆ ” ಎಂದೆ. ಮುಂಜಾನೆಯ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ತಲೆ ಕಾದು
ಪಿತ್ತ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕುತ್ತಿಗೆಯವರೆಗು ಬಂದಿದ್ದ ಕೋಪವನ್ನು ಯಾರ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸಲಿ.
? ನನ್ನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಸು ಮಾಡಿದ ನಮ್ಮೂರಿನ ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು ನೆನಪಾದರು.
ಬಡ್ಡಿಮಕ್ಕಳು!!, ಅಂದು ನನ್ನನ್ನು ಫೇಲು ಮಾಡಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಹಾಯಾಗಿ ದನ-ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ
ರಾಜನಂತಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ದೇಶ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು ಪರದೇಶಿಯಂತೆ ಒಂದು ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಾ
ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

2

ಮುಂದಿನ ಬಸ್ಸು ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು
ಬಸ್ಸಿನ ಕಡೆ ನುಗ್ಗಿದೆ. ಹೇಗೋ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿ ಎರಡು-ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದೆ.
‘ಉಳ್ಳ ಪೋ… ಉಳ್ಳ ಪೋ… ’ ಎಂದು ಕಂಡಕ್ಟರು, ಜನರನ್ನು ಒಳ ನುಗ್ಗಲು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಆಹಾ!!! ಬಸ್ಸಿನ ಒಳಾಂಗಣವನ್ನು ಏನೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಲಿ.? ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮೈ-ಕೈ
ಒತ್ತಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದೆವು. ಉಸಿರಾಟಕ್ಕಾಗಿ ಕತ್ತು ಮೇಲೆತ್ತಿ ಗಾಳಿ ಎಳೆಯಬೇಕು. ನನ್ನ
ಕೆಳಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಆಸಾಮಿಯ ತಲೆ-ಗೂದಲು ನನ್ನ ಮೂಗಿನ ಬಳಿ ಇತ್ತು. “ ಸಾರ್ ತಲೆ
ಅಲ್ಲಾಡಿಸಬೇಡಿ ಸೀನು ಬರುತ್ತದೆ ” ಎಂದು ಹೇಳಲೆ. ? “ ಒರು ಸಿಪ್-ಕಾಟು ” ಎಂದು
ಕಂಡಕ್ಟರಿಗೆ 10 ರೂ ಕೊಟ್ಟೆ. ನಾನೇನೊ ಅಚಾತುರ್ಯವಾದುದನ್ನು ನುಡಿದೆನೆಂಬಂತೆ ಮುಖ
ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಂಡವನು

“ ಚೆಕ್-ಪೋಸ್ಟಾ. ಪೋಗಾದು. ಪೋಗಾದು. ” ಎಂದು ದಬಾಯಿಸಿದ.

“ ಇಲ್ಲ ತಂದೆ ಸಿಪ್-ಕಾಟು, ಸಿಪ್-ಕಾಟು ” ಎಂದೆ.ಕಾರಪಾಕಂ, ತುರೈಪಾಕ್ಂ, ಮೇಂಡವಕ್ಕಂ,
ಮೇಟಿಕೊಪ್ಪಂ, ಚೆಮ್ಮನ್-ಚೆರಿ; ಹೀಗೆ ಟಂಗ್-ಟ್ವಿಸ್ಟರ್ ಗಳಂತಿರುವ ಈ ಊರುಗಳ ಹೆಸರನ್ನು
ಸ್ವಲ್ಪ ತಪ್ಪಾಗಿ ಸಂಬೋಧಿಸಿದರೂ; ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ಊರಿನ ಹೆಸರಿನಂತೆ ಕೇಳಿಸಿ, ಎಲ್ಲಿಗೋ
ಹೋಗಬೇಕಾಗಿರುವವರು ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಗೋ ಬಂದು ಸೇರುವ ಅಪಾಯವಿರುತ್ತದೆ. ಕಂಡಕ್ಟರು ೯ ರೂ
ಟಿಕೇಟು ಕೊಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಾದ. ೧ ರೂ ಚೇಂಜು ಎಲ್ಲಿ. ? ೧-೨ ರೂಗಳನ್ನು ದುಡ್ಡು ಎಂದು
ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಇದು ಮಾಮೂಲಿ. ಅದೇನೊ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿದರೆ
ಕಂಡಕ್ಟರುಗಳಿಗೆ ಚೇಂಜು ಕೊಡಬೇಕು ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಕೂಡ ಕಂಡಕ್ಟರುಗಳಿಗೆ
ಟಿಪ್ಸು ಕೊಡುವ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಕಂಡಕ್ಟರಿಗೂ-ನನಗೂ
ಜನ್ಮ-ಜನ್ಮದ ಅನುಬಂಧ. ಮುಂದಿನ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಟಿಕೇಟು ಕೇಳಿದರೆ. ಪಯಣ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ
ಕೊನೆಯ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಟಿಕೇಟು ಹರಿದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೆಷ್ಟು ಪಯಣಿಗರು ಬಸ್ಸಿಗೆ
ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಕಂಡಕ್ಟರು ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಸೀಟು - ಬಿಟ್ಟು ಕದಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಲಾಗ-ಹಾಕಿಯಾದರು ಸರಿ, ಕಂಡಕ್ಟರು ಇರುವಲ್ಲಿಗೆ ಹಣ ತಲುಪಿಸಿ. , ಟಿಕೇಟು ಪಡೆಯಬೇಕು.
ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಫೈನು ಗ್ಯಾರೆಂಟಿ.

ಕಾದಿರುವ ಒಲೆಯೊಳಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಬಿಟ್ಟಂತಿತ್ತು. ಝಳ-ಝಳ ಬೆವರು ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ
ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವವನು ಮೊಣ-ಕೈ ಯಿಂದ ತಿವಿದರು ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು.
ನೂಕು-ನುಗ್ಗಲಿನಿಂದ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ್ತುಳಿತ, ವಾಯುಮಾಲಿನ್ಯ ಒಂದು ಕಡೆಯಾದರೆ, ಜೊತೆಗೆ
ಶಬ್ಧಮಾಲಿನ್ಯವೂ ಸೇರಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೈ ಮೀರಿತು. ಮುಂದೆ ಯಾರೋ “ ಅಪ್ಪಡಿ ಪೋಡೆ!!
ಪೋಡೆ!! ” ಹಾಡು ಲೌಡ್ ಸ್ಪೀಕರ್ ಹಾಕಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಂಡೂಕನ ಮೊಬೈಲು “
ಆಡ್ರಾಡ್ರ ನಾಕು-ಮಕ ನಾಕು-ಮಕ ” ಎಂದು ಅರಚುತ್ತಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲದರ ಎಲ್ಲರ ಗಜಿಬಿಜಿ
ಮಾತುಗಳು - ಬೈಗಳಗಳಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಾ….“ ಜೀವನ - ಸಾಕಪ್ಪಾ. ಪಾಪಿ ಜನ್ಮ ” ಎನಿಸಿತು.

3

ಮುಂದಿನ ಸ್ಟಾಪು ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಡೋರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತವರಿಗೆಲ್ಲಾ. “ ಎರಂಗು-ಏರು.
ಎರಂಗು-ಏರು ” ಎಂದು ಕಂಡಕ್ಟರು ಗದರಿಸಿದ. ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬಸ್ಸಿನಿಂದ
ಇಳಿದೆವು. ಅಗಲ-ಬಾಯಿಯ-ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ಧಡೂತಿ ಹೆಂಗಸೊಂದು ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಲು
ಮುಂದಾದಳು. ಕಂಡಕ್ಟರು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೂ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಬೈದಾಡುತ್ತಾ ಆ ಹೆಂಗಸು
ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ದೂಡುತ್ತಾ ಒಳ ನುಗ್ಗಿದಳು. ಒಂಟಿ-ಕಾಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲೂ.
ಜಾಗವಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ, ಹೊಸ-ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದು ಹೊಳ ನುಗ್ಗಿದುದನ್ನು ಕಂಡು ಗಾಬರಿಯಾಯಿತು.

ಇಳಿದವರು ಇನ್ನು, ಯಾರೂ ಹತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಂಡಕ್ಟರು ವಿಷಲ್ ಊದಿಬಿಟ್ಟ. ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದ
ಬಸ್ಸಿನ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರೂ ಹತ್ತಿದರು. ನಾನೂ ಓಡುತ್ತಾ. , ಹತ್ತಲು ಸ್ವಲ್ಪವೂ. ,
ಜಾಗವಿಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದೆ. ಅಯ್ಯೋ. ಎರಂಗು-ಏರು ಎಂದು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ
ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ಸು ನೋಡಿ ಕೋಪ ಬಂತು. ಹೇಗೊ ಕಿಟಕಿಯ ಸರಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು,
ತುದಿಗಾಲನ್ನು ಇನ್ಯಾವನದೋ. ಕಾಲ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಜೋತು ಬಿದ್ದೆ. ಸಾಯುವುದಕ್ಕೆ
ತುದಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಎಂದರೆ ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಇರಬೇಕು.

ಒಳಗಿನ ಕರ್ಮಕಾಂಡದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು OMR ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ಬದಲಾವಣೆಯ
ಗಾಳಿಗೆ ಮುಖ ಒಡ್ಡಿದೆ. OMR ರೋಡು ಎಂಬ ಸಿಂಧೂ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಐಟಿ ನಾಗರೀಕತೆ
ವಿಜೃಂಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾಹಿತಿ-ತಂತ್ರಜ್ನಾನ ಕ್ಷೇತ್ರ ತನ್ನ ಚಿನ್ನದ ಬಲೆಯನ್ನು
ಬೀಸಿದೆ. ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅದ್ಧೂರಿ ಗಗನ-ಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು. ಜನಗಳು
ಕೀ-ಕೊಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟಂತೆ ತಮ್ಮ ಡೆಸ್ಟಿನೇಶನ್ ಕಡೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೈ-ಟೆಕ್
ಇದ್ದರೂ ಸೂಪರ್-ಮ್ಯಾನ್ ಗಳ ಪೋಸ್ಟ್ರುಗಳು ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಇದ್ದವು.

ಇಳಿಯುವವರ ಜೊತೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾ, ಹತ್ತುವವರ ಜೊತೆ ಪುನಃ ಹತ್ತುತ್ತಾ ಪಯಣ ಸಾಗಿತು.
ಸಿಪ್-ಕಾಟಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಳಿದಾಗ. ತಲೆಯಿಂದ ಹೊರಟ ಬೆವರು-ನೀರು ಮುಖದ ಮೇಲೆ
ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇಸ್ತ್ರಿ-ಹಾಕಿದ್ದ ಅಂಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ-ಮುದ್ದೆಯಾಗಿ
ಬೆನ್ನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಸುರಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಸೆಂಟು ಬೆವರಿನ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಘಾಟು
ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಜನಗಳ ಕಾಲ್ತುಳಿತದಿಂದ ವಿಕಾರಗೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಾಟಾ-ಬೂಟ್ಸುಗಳು “ ಈ
ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಉಜ್ಜಿ-ಉಜ್ಜಿ ಪಾಲಿಷ್ ಬೇರೆ ಮಾಡ್ತೀಯ”ಎಂದು ಹಂಗಿಸಿತು.

ಅಂತೂ… ಕೊನೆಗೊಂಡ ಸಾಹಸಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ನೆನೆದು, ಸಾರ್ಥಕ ಭಾವದಿಂದ ಆಫೀಸಿನ ಕಡೆ ಹೊರಟೆ. \




------------------
* ಈ ಸೊ-ಕಾಲ್ದ್ ಹಾಸ್ಯ ಬರಹದಲ್ಲಿರುವ ಲೈನುಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ
ಶುಗರ್-ಕೋಟೆಡ್ ಹಾಗಲಕಾಯಿ. ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿಗಾದರು ಪೇನ್ ಆದರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ.

Comments

  1. ஹ ஹ ஹ.. என்னப்பா இது? உன் கதை ரொம்ப ஹாஸ்யம இருக்கு. சென்னை மானகரப்போருன்து அனுபவம் உன் ஜன்மத்திலே எப்பவும் நினைக்கப்படும்! :)

    ReplyDelete
  2. This comment has been removed by the author.

    ReplyDelete
  3. yeenle kc chennai mana maryade yella thegedbittidiya... aadru nice le....

    ReplyDelete
  4. le kc.. gand mettid nadal huttiro magan haanga bardidyo le tamma...mechbek ninna

    ReplyDelete
  5. sakkat ide, lo...

    ReplyDelete
  6. sooper maga .. chennagi shape tegdidiya.. baraha shyli chennagide..

    ReplyDelete
  7. Hey very good one dude!!!!
    ondu vishya bus bagge helale illa ..ade lift maado windows!!!1:)..only one of tis kind in the whole world!!:)

    ReplyDelete
  8. syodakku jana thudi-galli nilthare antha keli thumba ashcharya aagthide...

    anyways MTC ge jai...

    ReplyDelete
  9. @ALL thank you guys.. your response made me to feel like dancing .., I want this further...

    @karthik ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸಾರ್... ನೀವು ನಮಗೆ ಬರದೆ ಇರುವ ಬಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಉಗಿದಿದ್ದೀರೇನೊ ಅದ್ಕೊ೦ಡೆ ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲ.

    @ಮ೦ಜು ,ರವಿ ,ರಾಮ್ ,ಆಗ೦ತುಕರು ,ಉಪ್ಪಿ: ನೀಮಗೂ ದೊಡ್ಡ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ಪಾ ...ಓದಿ ಅಪ್ರೆಸಿಯೆಟ್ ಮಾಡೊ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ.... ನಿಮ್ದು ದೊಡ್ಡದು ಮನಸ್ಸು

    @ಸತ್ಯ: ರಶ್ ನಲ್ಲಿ ಕಿಟಕಿ ನೋಡಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ... ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ಟೈಮ್ ಪಕ್ಕಾ
    ಬರಿತೇನೆ .. ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್

    @ರೂಪಿ: ಜನ ಸಾಯ್ತಾರೆ ಅ೦ದ್ರೆ ನಿ೦ಗ್ಯಾಕಪ್ಪ ಅಷ್ಟೋ೦ದು ಸ೦ತೋಷ..



    ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರೆಯೆ ನೋಡಿ ಖುಷಿ ಪಡಬೇಕೋ... ಅಥವಾ ಒ೦ದು ಸಿಟಿ ಬಗ್ಗೆ ರಾ೦ಗ್ ಇ೦ಪ್ರೆಶನ್ ಉ೦ಟು ಮಾಡಿದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಾತಾಪ ಪಡಬೇಕೊ.. ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
    ಒ೦ದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಲಮ್-ಡಾಗ್-ಮಿಲೇನಿಯರ್ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ .. ಈ ..ಬಡ್ಡಿಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮಾನ ತೆಗಿದಿದ್ದಾರೆ ಅ೦ತ ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ.
    ಯಾರಾದ್ರು ನಮ್ಮೂರ ಬಗ್ಗೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ಬರೆದರೆ ಅದು ಸತ್ಯ ಆಗಿದ್ರು ನಮಗೆ ಬೇಜಾರು ಆಗುತ್ತೆ . ಹಾಗಿದ್ದಮೇಲೆ ನಾವು ಬೇರೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬಹುದಾ..?
    ಪ್ಲೀಸ್ ಇದನ್ನ ಒ೦ದು " ಕ್ರೌಡೆಡ್ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ - ಪಾಪದ ಹುಡುಗನ ಪಯಣ " ಅ೦ತ ಓದಿ ಎ೦ಜಾಯ್ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ.

    ReplyDelete
  10. sooper maga... nav dina nodo ghatanegale adrooo... Tumba swarasyakaravada bannane....

    ReplyDelete
  11. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  12. sakath ede maga................[:)]

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು. ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ. ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ. ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು. 'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು. ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ... 'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ ' ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು. ' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ' ಲ

ಕರಾಂತಿ ಹುಡುಗಿ

ಕ್ರಿಸ್-ಮಸ್ ರಜೆಗೆ ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕು ರಜಾ ದಿನಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅಪ್ಪನ ಹಳೇ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಸಿಟಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟೆ. ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳಿಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತವರೂರು ಆಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ನಗರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಕು ಓಡಿಸಿದರೂ, ರಸ್ತೆ ದಿಢೀರನೆ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು " ಕಾಮಗಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ " ಎಂಬ ನಾಮಫಲಕ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನ ಬಳಿ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸ್ಕೂಟಿಯೊಂದು ಸರ್ರನೆ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸ್ಕೂಟಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪರಿಚಿತ ಮುಖ, ನನ್ನ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ಗೆಳತಿ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದವನೇ ಅವಳು ಹೋದ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ತುಂಗಾ ನದಿ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಡೌಟೇ ಇಲ್ಲ!! ಅವಳೇ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ!! ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ! ಅಂದರೆ ಐದು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗುಡ್ಡೆಕಲ್ಲು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಲ್ಲವೇ. ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತೋ, ಹತ್ತೋ ಆಗಿತ್ತು. ಸಿ-ಇ-ಟಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಲು ಗುಡ್ಡೇ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳಂತಿದ್ದ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯನ್ನು ಇಬ್ಬರು ದಾಂಡಿ

ಇಬ್ಬರು ಪೋಕರಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ

ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪಪ್ಪಾಯ ಗಿಡದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಇಬ್ಬರು ಪುಂಡ ಹುಡುಗರು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಅಭಿ ಒಂದನೆ ಕ್ಲಾಸು. ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಆಕಾಶ್ ಎಲ್ ಕೆ ಜಿ. ಮರಿ ಬ್ರದರ್ಸ್. ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳು. ಶನಿವಾರದ ಶ್ವೇತ ಸಮಾನ-ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಬಿಚ್ಚದೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಪ ಸರ್ಫ್-ಎಕ್ಸೆಲ್-ನ 'ಕಳೆ ಕೂಡ ಒಳ್ಳೆಯದು' ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಭಲೇ ತರ್ಲೆಗಳು. ತೋಟದ ಮುಟ್ರು-ಮುನಿ ಮುಳ್ಳುಗಳ ಮೆಲೆಯೇ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಬಲ್ಲರು. ಬೇಲಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸರಿದಾಡುವ ಪಟ್ಟೆ ಪಂಜ್ರ ಮರಿಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾ ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುವರು. ತಾತನ ಹೆಗಲೇರಿ ಕುಳಿತು, ನೆಲ ಉಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು......  ಬಿಲ ತೋಡುವುದರ ವರೆಗೆ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಜ್ನಾನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಆದರೆ ಈ ಪುಟಾಣಿಗಳು ಮೇಸ್ಟ್ರು ಹೊಗಳುವ ರೇಂಜಿಗೆ, ಮಾರ್ಕ್ಸು ತೆಗೆಯುತ್ತಿಲ್ಲಾ ಎಂಬುದೇ ನವ ಜಾಗತಿಕ ಯುಗದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಬಾಧೆ. ' ಏನ್ರೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರ ಅಲ್ಲಿ. ?' ಕೂಗಿದೆ. ' ಹಾ ಏನೋ ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ. ನಿಂಗೇನು?? ' ಎಕೋ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಉತ್ತರಗಳು ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಂದ ಬಂದವು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಕಿರಾತಕರು ತಾತನ ಶೇವಿಂಗ್ ಬ್ಲೇಡು ಕದ್ದು ತಂದು ಹುಲ್ಲು ಕಟಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. 'ಲೇ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ, ಕೊಡ್ರೋ ಬ್ಲೇಡು. ಡೇಂಜರ್ ಅದು. ಕೈ ಕುಯ್ದುಬ

ಎಮ್ಮೆ ಕಾನೂನು ; ಜಸ್ಟಿಸ್ ಡೀಲೈಡ್ ಈಸ್ ಜಸ್ಟಿಸ್ ಡಿನೈಡ್

'ಜನನ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ' ಪಡೆಯಲು ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿ ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದವು. ನೋಟರಿ ಸರೋಜಮ್ಮ ರನ್ನು ಕಂಡು 'ನಾನು ಹುಟ್ಟಿರುವುದು ಸತ್ಯ ಎಂದು ಇರುವಾಗ,  ಎಲ್ಲೋss ಒಂದು ಕಡೆ ಜನನ ಆಗಿರಲೇಬೇಕಾಗಿಯೂ,  ಸೊ ಅದನ್ನು  ಪರಿಗಣಿಸಿ ದಾಖಲೆ ಒದಗಿಸಬೇಕಾಗಿಯೂ ' ಕೇಳೋಣವೆಂದು ಹೊರಟೆ. 1995ಮಾಡೆಲ್ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಕಿಕ್ಕರ್ ನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ - ' ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿಸೊ.  ಮಕ್ಳು-ಮರಿ ಓಡಾಡ್ತಿರ್ತವೆ ' ಕೀರಲು ಧ್ವನಿಯೊಂದು ಒಳಗಿನಿಂದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಬ್ರೇಕ್ ನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ-ನಿಂತರೂ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ.  ಅಷ್ಟೋಂದು ಕಂಡೀಶನ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಬೈಕನ್ನು,  ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಲು ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಬರುತ್ತದೆಯೆ. ? ರಸ್ತೆಯ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಜನಗಳ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ,  ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಬೇಕು.  ಅವರು ಅಡ್ಡ-ಬರುವುದನ್ನು ಮೊದಲೇ. , ಊಹಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಿಂದಲೇ ಬ್ರೇಕು-ಕಾಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿ,  ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು.  ಹಾರನ್ನು ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಕ್ಲಚ್-ಹಿಡಿದು ಅಕ್ಸಿಲರೇಟರ್ ರೈಸ್  ಮಾಡಿ ಬರ್-ರ್-ರ್sssss ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ದಾರಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬೈಕ್-ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಮನೆಯಿಂದ ನೂರು-ಗಜ ಕೂಡ ಮುಂದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ,  ಅಂಗಡಿ-ಲಕ್ಕಮ್ಮ ತಾನೂ ಕೂಡ ಮೇನ್-ರೋಡಿನ ವರೆಗೂ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು, ಹಲ್ಲು-ಬಿಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು. &

ತೀರದ ಹುಡುಕಾಟ

ಘಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಊರೆಲ್ಲಾ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ, ಗಡಿಯಾರ ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್ ಗಲಾಟೆ ಆರಂಭಿಸಿತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ದ್ವಂದ್ವಗಳು. 'ಅರೆ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಕೂಡ ತನ್ನ ಮರಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿಯುವವರೆಗೂ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಗುಟುಕು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಹಾರಲು ಬಿಡುತ್ತದೆ.' ​ಹೀಗಿರುವಾಗ ರೆಕ್ಕೆ ಮೂಡಿ ವರುಷಗಳು ಕಳೆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಾರಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೇಕೆ.? ಅರೆ!! ಮನುಷ್ಯರು ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ, ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷತೆ ಏನಿದೆ. ? ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇನೋ ನಮಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸವೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವರಲ್ಲಾ... ನಿನಗೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ಕಟ್ಟಬೇಕು ಎಂಬ ಸುಳ್ಳು ಆಸೆಗಳು. ನಾನಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕವನಾ..? ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ.., ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನ. ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೊಂಬೆಯನ್ನಾಗಿಸಿದರು. ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವಳು ‘ ಅಪ್ಪ ನಿನ್ ಮೇಲೆ ಅತೀ ಪ್ರೀತಿ ಇಟ್ಟಿದಾನೆ ’. ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಘನತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಲಿಪಶು ಮಾಡುತ್ತಿರುವರು. ಛೇ ಭವಿಷ್ಯದ ವಿಶ್ವಮಾನವನಿಗೆ ಎಂಥಹ ದುರಂತ ಪೋಷಕರು. ಯಾರೋ ನನ್ನನ್ನು ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ಆಸರೆಯ ಅಪ್ಪುಗೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲ

ಕಪ್ಪು ಗುಲಾಬಿ

ಅದೊಂದು ಗೋವಾದ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬೀಚು. ಮಲೈಮಾ!! ಕಂಪನಿಯಿಂದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪು ನೀರಿಗಿಳಿದು ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು!! ಅಲೆಯಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿ... ಮರಳಿನ ದಿಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು ರಾಧ. ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರ ಬಂದು ವಿನೋದ, ರಾಧಾಳ ಬಳಿ ಕುಳಿತ. 'ಏನಿದು ತಾಜಾ ಮಹಲ!! ಅಥವಾ ರಾಧ ಮಂಟಪಾನ..?' ಅವಳು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಗೂಡಿಗೆ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ತೂತು ಕೊರೆಯುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ. ' ಎರಡೂ ಅಲ್ಲ!! ' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮೆತ್ತಗೆ ಕೈ ಹೊರ ತೆಗೆದಳು. ಗೂಡು ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. 'ವಿನು!! ಒಂದು ವಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ .... ಬಂದು ಹೋಗೋ ಅಲೆಗಳ ಹಸಿ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಬಿಡುತ್ತಾ ನಡೆಯೋದು ಚೆನ್ನಾಗಿರತ್ತೆ' ಅಂದಳು. 'ಸುಂದರವಾದ ಹುಡುಗಿ!!, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಆಗೋ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ , ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಬಿಡೋದಕ್ಕೆ ಕರೆದರೆ!! ಬರಲ್ಲ ಅಂತ ಹ್ಯಾಗೆ ಹೇಳಲಿ. ನಡೆ ಹೋಗೋಣ!!!' ಅಂದ. ಇಬ್ಬರೂ ಎದ್ದು ಹೊರಟರು. ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಕಿನಿ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿನೋದನ ಕಾಲರ್ ಹಿಡಿದು ಜಗ್ಗಿ ಹೇಳಿದಳು ' ನೀನು ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಾ ಇದಿಯ ಕಣೋ!! ' . 'ಯಾಕೆ..? ನಾನೇನ್ ಮಾಡಿದೆ..?' ಎಂದ. 'ಹುಡುಗೀರನ್ನೇ ನೋಡದೆ ಇರೋನ ತರಹ.. ಆ ಅವಳನ್ನ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡ್ತೀಯಲ್ಲ ಅದಕ್

ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಂಕ

ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆದ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರವೂ, ಸೊಹೈಲಾ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ. (ಸೊಹೈಲ ಮತ್ತು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಹೋಗಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿರಲಾಗುತ್ತದೆ.)  ' ಅಭದ್ರತೆ; ಅಸಹಾಯಕತೆ; ದೌರ್ಬಲ್ಯ; ಭಯ ಮತ್ತು ಕೋಪ, ಇವುಗಳ ಜೊತೆ ನಾನು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಹೋರಾಡ್ತಾನೆ ಇರ್ತೇನೆ. ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಒಬ್ಬಳೇ ನಡ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗುವಾಗ, ಹಿಂದೆ ಇಂದ ಬಂದ ಯಾವುದೋ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳದ ಸದ್ದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಯ ಮೂಡಿಸತ್ತೆ. ಅದೆಲ್ಲಿ, ಕಿರುಚಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೊ ಅಂತ ಹೆದರಿ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನ ಬಿಗಿದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಕುತ್ತಿಗೆ ಸುತ್ತುವ ಸ್ಕಾರ್ವ್ಸ್ ಹಾಕೋದಕ್ಕೂ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದ್ಯಾರೋ ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಹಿಸುಕುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗತ್ತೆ. ಸೌಹಾರ್ದ ಸ್ಪರ್ಷಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಮದ ವಾಸನೆ ಬರತ್ತೆ. ' ಎರಡು ಕ್ಷಣದ ಕಾಮ ತೃಷೆ, ಒಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವಿಸಬಲ್ಲದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಆಗತಾನೆ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಪರಿಚಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಯುವ ಮನಸ್ಸು, ಮತ್ತೆಂದೂ ಚೇತರಿಸಿಕ್ಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತೆ ವಿಕಾರಗೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ರೇಪ್ ಅಂದ್ರೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬಳ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಸೆಕ್ಸು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಶೋಷಿಸಿಬಿಡಬೇಕು, ಅನ್ನುವ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅದು ನಮ್ಮಂತುಹುದೇ ಒಂದು ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿಯನ್ನ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹೊಸಕಿ ಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ.  ಬಹುಷಃ ಹಳೇ ಸಿನಿಮಾಗ

ಮದುವೆಗಳು ಮಧುಮಕ್ಕಳು

ಈ ಇಪ್ಪತ್ತೈದರ ಆಜುಬಾಜಿನ ವಯಸ್ಸೇ ಹಾಗೆ.., ಓರಗೆಯವರ, ಗೆಳೆಯರ ಮದುವೆಗಳ ಸುಗ್ಗಿ. ಗೆಳೆತನದ ಮರ್ಜಿಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರು, ಮದುವೆ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರುವ ವಿವಿಧ ಗೆಳೆಯರ ಸಲುವಾಗಿ(ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ) ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು, ಮದುವೆ ಸುತ್ತು, **ಪೋಷಾಕು** ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಗೆಳೆಯನ ಮದುವೆ. ರಾತ್ರಿಯಿಡಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ, ಬೆಳಗಾಗೆ ಊರಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಅದಾಗಲೇ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಹೊರಟು ನಿಂತು, ಬಟ್ಟೆ ಗೆ ಇಸ್ತ್ರೀ ಹಾಕಲು ಹೋದೆ. ಕಾದಿದ್ದ ಐರನ್ ಬಾಕ್ಸು, ಇಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಬಟ್ಟೆ ಬುಸ್ಸೆಂದು ಬಾಕ್ಸಿಗೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಂತು.ಬಟ್ಟೆ ಮಟಾಷ್. ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಟಿ ಷರ್ಟು, ಪ್ಯಾಂಟು ಹಾಕಿ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತೆ. ಸೂಪರ್, ಬೊಂಬಾಟ್ ಅಂತೇನೂ ಅನ್ನಿಸದಿದ್ದರೂ...,ಬೇಜಾನ್ ಆಗೋಯ್ತು ಇವು ಅಂತಲಾದರೂ ಅನ್ನಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಮದುವೆ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಿಗಳು, ಗೆಳೆಯರು ಹೀನಾಮಾನವಾಗಿ ರೇಗಿಸಿದರು. " ನಿನ್ನ ಯಾರಾದ್ರು ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಅಂತಾರ...? ಮದುವೆಗೆ ಹಿಂಗಾ ಬರೋದು" .. ಇತ್ಯಾದಿ .. ಇನ್ನು ಮುಂತಾದವುಗಳು. ಅಯ್ಯೋ, ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ ಇವರಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುವಂತೆ ನನಗೇಕೆ ಇವು 'ಸರಿ ಇಲ್ಲ', ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಮ

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು. ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ, ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು. ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು. ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ, ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತ