Skip to main content

ನೇರಳೆ ಹಣ್ಣು ಮಣ್ಣು ಪಾಲಾದ ಕಥೆ

‘ಹೆಬ್ಬಂಡಿ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ ಬಾರೋ. ಆ ದೆವ್ವದ ನೆರಳೆ ಮರದಲ್ಲಿ ಸಖತ್ತಾಗಿ ಹಣ್ಣು
ಬಿಟ್ಟಿದೆಯಂತೆ.’
ಸೀನ ತನ್ನ ಲಟ್ಕಾಸಿ ಸೈಕಲ್ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಕೂಗಿದ.

‘ಹೌದೇನೋ…? ಮನೇಲಿ ಕೇಳುದ್ರೆ, ಬಯ್ತಾರೆ. ನೆನ್ನೆ ಮಳೆ ಬೇರೆ ಬಂದಿದೆ. ಕೊಂಬೆಗಳ ಮೇಲೆ
ಕಾಲಿಟ್ರೆ ಜಾರುತ್ತೆ.’

ಹಣ್ಣಿನ ಆಸೆ ಇದ್ದರೂ, ಸರಿಯಾಗಿ ಮರ-ಹತ್ತಲು ಬರದ ಅರೆ-ಹಳ್ಳಿಗನಾದ್ದರಿಂದ, ಸತ್ಯವನ್ನು
ಮರಮಾಚಿ ಹೇಳಿದೆ.

‘ನಿನಗ್ಯಾವನೊ ಮನೇಲಿ ಹೇಳಿ ಬಾ ಅಂದವನು. ಈಗೇನು ಬರ್ತೀಯೊ, ಇಲ್ವೋ..? ಅಷ್ಟು ಹೇಳು.
ನಾನಂತೂ ಹೋಗ್ತಿದೀನಿ ’
ಪೆಡಲ್ ತುಳಿಯುತ್ತಾ, ಹೊರಡಲು ಅಣಿಯಾದ. ಥೂ. ಥ್!! ಹಾಳಾದವನು, ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತವನಿಗೆ
ರಸಪೂರಿ ನೇರಳೆಗಳ ಕನಸು ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಈಗ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವನು. ಆಮೇಲೆ ಅವನ ಮುಂದೆ
ಹೋಗಿ ಹಣ್ಣಿಗಾಗಿ ಹಲ್ಲು-ಗಿಂಜುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ.

‘ ಲೋ. , ಸೀನ ಬರ್ತೀನ್ ತಡಿಯೋ. “ ಓಡುತ್ತಾ ಹೋಗಿ, ನೆಗೆದು ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ.

ಹತ್ತು-ಇಪ್ಪತ್ತು ಅಡಿಯವರೆಗೂ ಮಳ್ಳನಂತೆ ಸೀದಾ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು, ನಂತರ ಕೊಡೆಯನ್ನು
ಅಗಲಿಸಿದಂತಿತ್ತು ನೇರಳೆ ಮರದ ರೆಂಬೆಕೊಂಬೆಗಳು. ಆ ಮರವನ್ನು ಕಂಡು ತಲೆ ಕೆಟ್ಟಿತು. ಇದು
ಮರ-ಹತ್ತಲು ಬರದವರಿಗೆ ತೀರಾ ಪ್ರತೀಕೂಲ ವಾತಾವರಣ.

‘ ಫುಲ್ ಹಣ್ಣು ತರೆಯುವವರೆಗೂ, ಇಬ್ಬರೂ ತಿನ್ನಿವಂತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ
ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಸಮಪಾಲು. ತರಲೆ-ಗಿರಲೆ ಮಾಡಂಗಿಲ್ಲ.’
ಪಾರ್ಟ್-ನರ್ ಶಿಪ್ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ತನ್ನ terms ಅಂಡ್ condition ಗಳನ್ನು
ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಿದ. ನನ್ನ ಮರ-ಹತ್ತುವ ಕೌಶಲ್ಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದರಿಂದ,
ಹಿಂದು-ಮುಂದೂ ಯೋಚಿಸದೆ ಡೀಲಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿದೆ.

ನಾಲ್ಕೈದು ಜಿಗಿತಕ್ಕೆ ಸೀನ ಮರವೇರಿಬಿಟ್ಟ. ನಾನಿನ್ನು ಮರದ ಬೊಡ್ಡೆಯನ್ನು, ಗೊಂಚಲು
ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಮರದ ಬುಡ ಹಿಡಿದಾಗ, ಮಂಡಕ್ಕಿ
ಗಾತ್ರದ ಕೆಂಜಿಗ ಇರುವೆಗಳು ಸಾಲು-ಸಾಲಾಗಿ ಗುಳೇ ಹೊರಟಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ತಲೆ
ಮತ್ತಷ್ಟು ಹಾಳಾಯಿತು. ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅಡಚಣೆಗಳು. ಮರ-ಹತ್ತಲು
ಪೇಚಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

‘ ಇನ್ನೂ… ಎನ್ಲಾ. ಮಾಡ್ತಿದೀಯ ಕೆಳಗೆ. ಬೇಗ ಹತ್ತೊ…. “ ಮೇಲಿಂದಲೇ ಆವಾಜು ಹಾಕಿದನವನು.
ಇವನೇನೊ ಕೋತಿ-ವಂಶದವನು. ನನ್ನ ಕಥೆ ಹ್ಯಾಗೆ ಹೇಳಲಿ. ಆದರು ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಲೇಬೇಕಿತ್ತು.
ಮರ-ಹತ್ತಿ, ತಾನೆ ಬಿಡಿಸಿ ತಿನ್ನುವ ಹಣ್ಣಿನಲ್ಲಿಯೂ ಒಂಥರಾ ಮಜವಿರುತ್ತದೆ.

ಮರಕ್ಕೆ ತಾಗಿಕೊಂಡೇ ಇದ್ದ ತಂತಿ ಕಂಬದ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಮರವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ
ತಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕೊಸರುತ್ತಾ ಮೇಲೇರಿದೆ. ಕೆಂಜಿಗ-ಇರುವೆಗಳು ಮರದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು
ಹೊಲಿದುಕೊಂಡು ಗೂಡು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ನಿಧಿ ಕಾವಲಿಗೆ ನಿಂತ ಸರ್ಪನಂತೆ, ತಮ್ಮ
ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಊರಗಲ ತೆರೆಯುತ್ತಾ ಪಂಥಾಹ್ವಾನ ನೀಡಿದವು. ಕವಲು-ಕೊಂಬೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು
ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಇರುವೆ ಗೂಡಿಗೆ ತಾಗದಂತೆ ಹಣ್ಣು ಕೀಳಲು ಶುರುವಿಟ್ಟೆ.
ಹಣ್ಣುಗಳೆಲ್ಲಾ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮರದ ತುಂಬಾ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಸೀನ ಮಾತ್ರ
ಕೈಗೆಟುಕದ ದಪ್ಪ-ದಪ್ಪ ಹಣ್ಣುಗಳ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದು ರೆಂಬೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ. ಮರದ ಮೇಲಿಂದ
ಆಳ ನೋಡಿದರೆ, ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ನೆಲ ನೋಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು
ಹಣ್ಣುಕೀಳುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾದೆ. ಸೀನ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ರೆಂಬೆಗೆ ಗಂಟು ಹಾಕಿ, ತಲೆ
ಅಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಣ್ಣು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಟರ್-ರ್-ರ್. ಕ್ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ಧ ಕೇಳಿತು. ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು
ತಿರುಗಿ ನೊಡಿದೆ. ಸೀನ ನೇತು-ಬಿದ್ದ ರೆಂಬೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೊಗಟೆ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ
ಬೀಳುತ್ತಿದೆ. ‘ಅಮ್ಮಾ….’ ಎಂಬ ಆಕ್ರಂದನ. ನೋಡು-ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರೆಂಬೆಯನ್ನು
ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸೀನ ಪಾತಾಳ-ನಾಥ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಇಪ್ಪತ್ತು-ಅಡಿಗೂ ಎತ್ತರದಿಂದ, ತಲೆ ಅಡಿ
ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿರುವವನ ಗತಿ ಏನಾಗಿರಬಹುದು. ? ತತ್-ತತ್ತಕ್ಷಣ ಇಳಿಯುವತ್ತ ಹೋದೆ.

ಇಳಿಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ. ? ಎದೆ ಡವ-ಡವ. ಕಾಲು ನಡುಗುತ್ತ್ತಿದೆ. ಭಯ-ಉದ್ವೇಗ-ಆತಂಕ
ಇತ್ಯಾದಿ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದವುಗಳೆಲ್ಲಾ… ಒಮ್ಮೆಗೇ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು
ಅಸಹಾಯಕನನ್ನಾಗಿಸಿದವು. ಮರ ಹತ್ತಿದವನಿಗೆ ಇಳಿಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ
ಹಾಕಿದೆ.

ದನ ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಣ್ಣ ಮತ್ತು ತೋಟದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಪಯ್ಯ ದುರಂತ ನಡೆದ
ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದರು. ರೆಂಬೆ-ಮುರಿದ ಸದ್ದಿನ ಜೊತೆ ಬಂದ ‘ ಅಮ್ಮಾ. ’ ಎಂಬ ಕೊನೆಯ
ಆಕ್ರಂದನ ಇವರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಅಥವ ನನ್ನ ಅರಣ್ಯರೋದನವೂ ಕೇಳಿಸಿರಬಹುದು.
ರೆಂಬೆ-ಎಲೆಗಳ ರಾಶಿಯ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ, ನಿತ್ರಾಣನಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅವನನ್ನೂsss ಹಾಗೂ
ಇಳಿಯಲು ಬರದೆ ಮಿಕ-ಮಿಕ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಾ ಒಯ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನೂss ನೋಡಿದರು.
ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅರಿವಾಗಿರಬೇಕು. ರಾಜಣ್ಣ ಅವನನ್ನು ರೆಂಬೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ
ಹೊರಗೆಳೆದ.

ನಾನೂ ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡು ಮರದಿಂದ ಇಳಿಯಲು ಮುಂದಾದೆ. ಹತ್ತಿದ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಮರವನ್ನು
ತಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಜಾರಿದೆ. ಮೈ-ಕೈ ಯೆಲ್ಲಾ ತರಚಿಕೊಂಡು ಭೂ ಸ್ಪರ್ಶಸಿದೆ. ರಾಜಣ್ಣ ಸೀನನನ್ನು
ಸಮತಟ್ಟಾದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಕಾಡೆ ಮಲಗಿಸಿ, ಬೆನ್ನು ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ. ಕೆಂಪಯ್ಯ ಹತ್ತಿರದ
ಕಾಲುವೆಯಿಂದ, ತನ್ನ ಮಲೆನಾಡಿನ ಟೊಪ್ಪಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮುಖಕ್ಕೆ ಚಿಮುಕಿಸಿದ.
ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಟವೆಲ್ ಅನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿ ಮುಖ-ಮೈಯನ್ನೆಲ್ಲಾ
ಒರೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರನ್ನು ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಅದು ವಾಪಾಸಾಯಿತು.
ಪ್ರಜ್ನೆ ಇರಲಿ, ಉಸಿರಾಟದ ಸದ್ದು ಕೂಡ ಇರಲಿಲ್ಲ.
‘ಪಿಂಡ ಹಾಕಲು ಇದ್ದ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನನ್ನು ನುಂಗಿ ಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲೋ ..?’ ಎಂದು ಸೀನನ
ಮಾತ್ರುಶ್ರೀ ಯವರು, ಕೂಗು ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೊಡೆಯಲು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ
ದ್ರುಶ್ಯವೊಂದು ಕಣ್ಮುಂದೆ ಹಾದು ಹೋಯಿತು.
ಭಯ-ದಿಗಿಲಿನಲ್ಲಿ, ನನ್ನಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ-ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳು ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ.

ರಾಜಣ್ಣ ಮತ್ತು ಕೆಂಪಯ್ಯ ಅದೇನು ಕಣ್-ಕಟ್ಟು ನಡೆಸಿದರೋ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಸೀನ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಉಸಿರು ಎಳೆದುಕೊಂಡ. ಬದುಕಿತು ಬಡ-ಜೀವ. ಬಿದ್ದ ರಭಸಕ್ಕೆ
ಹೌಹಾರಿದ್ದರಿಂದ ಜ್ನಾನ ತಪ್ಪಿತ್ತು. ಉಸಿರು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ನರದ ಮೇಲೆ ತಿಕ್ಕಿ
ಮಸಾಜು ಮಾಡಿದ್ದರು. ತಲೆಯ ಬದಲಾಗಿ, ಬೆನ್ನು ಸೀದಾ ನೆಲಕ್ಕೆ ತಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಮೂಳೆ
ಮುರಿಯದಿದ್ದುದು ಆಶ್ಚರ್ಯ!!. ಹೊರ-ಒಳ ಒಡೆತಗಳು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದನ್ನು
ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿಡಿಸಿದರು. ಅವನ ಅನ್-ಮೃತ ದೇಹವನ್ನು ನನ್ನ ಸುಪರ್ದಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಆ
ಜೋಡಿ-ಜಟ್ಟಿಗಳು ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಸೀನ ನೆಲದ ಮೇಲೆಯೆ ಮಂಕಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ. ಅವನನ್ನು
ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೊರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಾಕು-ಬೇಕಾಗಿ ಹೋಯಿತು.

ಈ ಪ್ರಕರಣವು, ಸಂಜೆಯೊಳಗಾಗಿ ಕನಸೂರಿನ ಹಾದಿ-ಬೀದಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಗರಿಗೆದರಿಕೊಂಡು
ಹಾರಾಡಿತು. ಜೋಡಿ-ಜಟ್ಟಿಗಳು, ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಇಂಚಿಂಚೂ ಬಿಡದೆ ಅತಿ-ಸ್ವಾರಸ್ಯವಾಗಿ
ಹೇಳಿದ್ದರು. ಸೀನ ನೋವು ತಿಂದವನಾದ್ದರಿಂದ ಅಪಮಾನಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಇಬ್ಬರ
ಮನೆಯವರಿಂದಲೂ ಸರ್ವ-ನಿಂದನೆ ಗಳು ನನ್ನೊಬ್ಬನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ್ದು ದುರಾದ್ರುಷ್ಟ. ರೆಂಬೆ
ಮುರಿದು ಸೀನ ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದ್ದು, ಮರ-ಇಳಿಯಲು ಆಗದೆ ನಾನು ಪೇಚಾಡಿದ್ದು,
ಕೆಂಪಯ್ಯ-ರಾಜಣ್ಣ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಒದಗಿದ್ದು, ಸಾವು-ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ಸೀನನ ಜಿವ
ಉಳಿದಿದ್ದು. ಎಲ್ಲವೂ ‘ಸಂಜೆ ಕನಸೂರಿನ’ ಮುಖಪುಟದ ಸುದ್ದಿಯಾದವು. ಈ ಗ್ಯಾಪಲ್ಲಿ ನೇರಳೆ
ಹಣ್ಣು ಮಣ್ಣು ಪಾಲಾಗಿದ್ದಿದು, ಗೊತ್ತೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

Comments

  1. the way you write is simply awesome..........
    you should have chosen some literature career rather than engg........

    ReplyDelete
  2. ಈ ಕಥೆದು happy endingಅ ಅಥವಾ sad endingಅ........???
    ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದ್ರೆ ..... ಕೊನೆಗೆ ಆ ರಸಪೂರಿ ನೇರಳೆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನ ತಿನ್ದ್ರ, ಇಲ್ವಾ ...???

    ReplyDelete
  3. Good read, first of all thanks to my friend Jackson for giving this blog link.Keep writing. Write about village life, malenadu etc as its my main reading interest.

    ReplyDelete
  4. sooppper maga.. verry impressive.. I wish one day these short stories get published with the title "Kanasoorina sanna kathegalu" :)

    ReplyDelete
  5. maga nerale hannu yaru tindru antaane barililla

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ.

ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ.
ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು.

'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ...
'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ '
ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು.

' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

' ಲೋ!! ಇವ್ರು ಆಲ್ಬಂ ಕೊ…

ಒ೦ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ

“ ಅಮ್ಮಾ!! ಅವಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಯಾಕಮ್ಮಾ… ? ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ?. ನೋಡು!! ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ-ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ. !!”.

“ ಸಾರಿ!! ಕಂದ. ತಪ್ಪಾಯ್ತು. ನಿನ್ನಾಣೆ ಮರೆಯೊಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ
ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ, ಸರೀನಾ. ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಇರೋ ಟೈಮಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ
ಬರುತ್ತಲ್ಲೋ ಮಗನೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಬಂದದ್ದೂ; ಹೋದದ್ದು ಗೊತ್ತ್ ಇಲ್ಲ.
ಆದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ಎಷ್ಟೇ. ಕಷ್ಟ ಆದರು. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೊಣ. ”

‘ ಆಯ್ತಮ್ಮಾ. ಸರಿ!! ’ ಎಂದನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು
ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನಾಜೂಕು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು
ಅವರು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

October 7, 2010 ‘ ಹೋಳಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದ ಮಗು, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರು ಊಟಕ್ಕೆ
ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.’ ಅಮ್ಮ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಮಗನ ಬರುವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ,
ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರಟುತ್ತಾ
ಕೂರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ “ ಪಾಪ ಮಗು!! ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ,
ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಸರ-ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್…

ತಡಿಯ೦ಡಮೋಳ್-ಗೆ ಸಾಗಸಮಯ ಯಾತ್ರೆ!!!

ತಡಿಯಂಡಮೋಳ್ ಮಡಿಕೇರಿಯ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರ. ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ
ಮಲಗುವುದು ಬಿಟ್ಟು, ತಡಿಯಂಡಮೋಳ್ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಹತ್ತಿ, ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಿ, ಬೆಂಕಿ
ಹಚ್ಚಿಟ್ಟು, ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ತೂಕಡಿಸಿದೆವು. ಈ ಸೌಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ದೂರ
ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತಾ. ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಾವು ಏಳು ಜನ ಆಪ್ತಮಿತ್ರರು ' ಅಬಿ-ಜಾಬಿ-ರವಿ-ರೂಪಿ-ಗಜ-ಷೇಕು ಮತ್ತು ನಾನು '
ಚಾರಣಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಇವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ದರ್ಶನವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವುದು,
ಸ್ಥಳ ಪುರಾಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು, ಮುಖಸ್ತುತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಈ
ಬರಹದ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ. ಮುಂದುವರೆಯೋಣ.

ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಜೆಯಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೊರಟವರು, ಮಧ್ಯ-ರಾತ್ರಿ ಎರಡರ
ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕುಶಾಲನಗರ ತಲುಪಿದೆವು. ಉಳಿದಿದ್ದ ಅಲ್ಪ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು
ಜಾಬಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದು, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಚಾರಣಕ್ಕೆಂದು ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನಿಂತೆವು. ನಮ್ಮಂತಹ
ಅತಿಥಿಗಳ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಪುಣ್ಯ ಜಾಬಿಗೆ ಲಭಿಸಿತ್ತು. ಆ ಪುಣ್ಯಕಾರ್ಯದಿಂದ ಜಾಬಿಯನ್ನು
ವಂಚಿತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಅವನ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ
ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆವು. ನಂತರ ಒಂದು ಕಾರು ಮತ್ತು ಒಂದು ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ
ಮಡಿಕೇರಿಯತ್ತ ಸಾಗಿತು. ಪರ್ವತ ನಗರ ಮಡಿಕೇರಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ನಾಪೋಕ್ಲು ಎಂಬ ಊರಿನ
ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕಕ್ಕಬ್ಬೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 12.

ಕರ್ನಾಟಕ…

ಒಂದು ಅಪಘಾತದ ಸುತ್ತ

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷ. ಶೈಲು, ರವಿ ಹೊರತಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ( ಗುಂಪಿನ ಹೆಸರು ಬಿ ಬಿ ಹುಡುಗರು) ಉಳಿದೋರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಶೈಲುಗೆ, ಸಿಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಾಧ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ರವಿ:

ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲು ಅವನಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಖುಷ್ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇತ್ತು. ಸುಮಾರು ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಎಡತಾಕಿದರೂ, ಒಂದಕ್ಕೂ ಆಯ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅಭಿ, ಜೋಬಿ, ಶೇಕ್ ನಂತ ಗಮಾಡ್ ಗಳಿಗೇ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿರೋವಾಗ, ಧೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ ‘ರವಿ’ ಗೆಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಖೇದಕರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ರವಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ, ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಲಕ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಮಸ್ಯೆ. ಕೋಡಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇರೋದು. ಆದರೂ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಕಂಪನಿ ಮಿಸ್ ಆದಾಗಲೂ. ‘ ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡದು, ಕಾಯ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಬಿಡು, ಮಗ ’ ಅಂತ ನಾವು, ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ‘ನನಗೆ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ ಮಗ. ಆದರೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕಂಪನಿ, ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟಾಪ್ ಟೆನ್ ಒಳಗೆ ಬರೋದನ್ನ, ಜಸ್ಟು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತು. ‘ಎನ್ನುವನು. ‘ಎಲಾ ಬಡ್ಡಿಮಗನೆ ’ ಅಂದುಕೊಂಡುಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಇಂತಹ ಸಂದಿಗ್ಧ, ಸುಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಿ ಇ …

​ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ​ ( ದಿನ -1)

ರವಿ!! ರೂಪಿ!! ಮತ್ತು ನಾನು(ಚೇತನ್) ಚಳಿಗಾಲದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಲ ತುಣುಕುಗಳ ಆಸ್ವಾದನೆಗೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಟ್ರಿಪ್ಪು. ಮಿಜಾಲ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರೋ ಗಂಡು ಮಕ್ಳದೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಸಮ ಮದ್ವೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಟೆಂಪೋ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ನಂಥ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು, ವ್ಯಾಗನಾರ್ ಗೂ ಸಾಕೆನಿಸುತ್ತಲಿದೆ.
ಪ್ರವಾಸದ ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಹೊನ್ನವಿಲೆ. ಅಂದರೆ ನನ್ನೂರು.  ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಬೇಗಬೇಗ ಕಾರು ಹತ್ತಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂದು ಹಠ ತೊಟ್ಟಿರುವ ನಾವುಗಳು, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ.. ಮದುವೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಸಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಪೋಷಕರ ಬ್ರೇನ್ ವಾಷ್ ಮಾಡುವ ಯಾನೆ ಫಿಟಿಂಗ್ ಇಟ್ಟು ಬರುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಾಂಘಿಕವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಲಿದ್ದೆವು. ಈ ಬಾರಿ ಬಲಿ ಕಾ ಬಕ್ರ ನಾನು.

ಸಕ್ರೆಬೈಲು!! ಪಸ್ಟು ವಿಸಿಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಥಳ ಸಕ್ರೆಬೈಲು.  ಸಕ್ರೆಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆನೆ ಬಿಡಾರವಿದೆ. ಆನೆ ಸವಾರಿ, ಆನೆ ಸೆಲ್ಫಿ, ಸೊಂಡಿಲು ಆಶೀರ್ವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ರಜಾ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಜನ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಒಂದೊಂದು ಸೊಂಡಿಲ ಆಶಿರ್ವಾದಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ಸೊಂಡಿಲ ಸಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಲು ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು, ಸೊಂಡಿಲಿನ ಏಟಿಗೂ, ಕೋರೆ ಹಲ್ಲಿನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿಯೂ …

You are Beautiful ; ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿಗೆ ಹೀಗೊಂದು ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಂಟು

ಮನಸ್ಸು ಎರಡನೇ ಸಾರಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡ್ತು : ‘ ಬೇಡ ಮಗ!! ಕೆರ ಕಳ್ಕೊಂಡು ಹೊಡಿತಾಳೆ. ’


ನೋಡೋಣ ಬಿಡು. ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಏನನ್ನಾದ್ರೂ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತಿದ್ರೆ, ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಒಂದಿನ ವಿಷಾದ ಇರಬಾರದು. ನಾನೇನು ಅವಳಿಗೆ ಐ ಲವ್ ಯು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ. ಒಳ್ಳೇದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅಂತ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ… ಸೋತುಪುರುಕ ಆಗಿ ಬಿಡ್ತೇನೆ’

ಹೇಳೋದಾದರೂ ಏನು…? ಏನಿಲ್ಲ, ‘ ಯು ಆರ್ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್’ ಅನ್ನೋದು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು-ಕಮ್ಮಿ ಏನ್ ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ..?

ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣ್ತಾಳೆ. ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದಿನ ಎದುರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಯ್ಯಂತ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ರೆ, ‘ಅಬ್ಬಾ!! ಏನ್ ಹುಡ್ಗಿ’ ಅಂತ ಅಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ತೆರೆದ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚೊದರೊಳಗಾಗಿ ಅವಳ ನೆನಪುಗಳು ಕಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವೇನೊ. ಆದರೆ ಅವಳು ದಿನಾ ನಾಲಕ್ಕು ವರೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ, ಕೆಫೆಟೇರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಡುಮ್ಮನೆ ಬಾಡಿ-ಗಾರ್ಡ್ ಗಳು ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಆ ಅಂಥವಳು ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯೋವರೆಗೂ, ‘ಒನ್ ಓ ಕ್ಲಾಕ್ ‘ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಚೇರ್ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತು, ಅವಳನ್ನ ನೋಡ್ತೇನೆ. ಖುಷಿ ಅಂತೂ ಆಗತ್ತೆ. ತಾನು ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿರೋದು ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನ, ಅವಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾಗಿ ಯಾರೂ ಹೇಳಿರಬಾರದು. ಹಂಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ!! ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಗುಂಗು ಇದ್ದುಬಿಡತ್ತೆ.

ಸರಿ, ಹೇಳೋದಾದ್ರೂ ಏನು!! ಮತ್ತದ…

ಇಬ್ಬರು ಪೋಕರಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ

ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪಪ್ಪಾಯ ಗಿಡದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಇಬ್ಬರು ಪುಂಡ ಹುಡುಗರು
ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಅಭಿ ಒಂದನೆ ಕ್ಲಾಸು. ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಆಕಾಶ್ ಎಲ್
ಕೆ ಜಿ. ಮರಿ ಬ್ರದರ್ಸ್. ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳು. ಶನಿವಾರದ ಶ್ವೇತ ಸಮಾನ-ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ
ಬಿಚ್ಚದೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಪ ಸರ್ಫ್-ಎಕ್ಸೆಲ್-ನ 'ಕಳೆ ಕೂಡ ಒಳ್ಳೆಯದು'
ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಭಲೇ ತರ್ಲೆಗಳು. ತೋಟದ ಮುಟ್ರು-ಮುನಿ
ಮುಳ್ಳುಗಳ ಮೆಲೆಯೇ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಬಲ್ಲರು. ಬೇಲಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸರಿದಾಡುವ ಪಟ್ಟೆ
ಪಂಜ್ರ ಮರಿಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾ ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ
ನೋಡುವರು. ತಾತನ ಹೆಗಲೇರಿ ಕುಳಿತು, ನೆಲ ಉಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು......  ಬಿಲ ತೋಡುವುದರ ವರೆಗೆ
ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಜ್ನಾನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಆದರೆ ಈ ಪುಟಾಣಿಗಳು ಮೇಸ್ಟ್ರು
ಹೊಗಳುವ ರೇಂಜಿಗೆ, ಮಾರ್ಕ್ಸು ತೆಗೆಯುತ್ತಿಲ್ಲಾ ಎಂಬುದೇ ನವ ಜಾಗತಿಕ ಯುಗದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ
ಬಾಧೆ.

' ಏನ್ರೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರ ಅಲ್ಲಿ. ?' ಕೂಗಿದೆ. ' ಹಾ ಏನೋ ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ. ನಿಂಗೇನು?? '
ಎಕೋ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಉತ್ತರಗಳು ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಂದ ಬಂದವು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ.
ಕಿರಾತಕರು ತಾತನ ಶೇವಿಂಗ್ ಬ್ಲೇಡು ಕದ್ದು ತಂದು ಹುಲ್ಲು
ಕಟಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

'ಲೇ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ, ಕೊಡ್ರೋ ಬ್ಲೇಡು. ಡೇಂಜರ್ ಅದು. ಕೈ ಕುಯ್ದುಬಿಡತ್ತೆ. &quo…

ಕರಾಂತಿ ಹುಡುಗಿ

ಕ್ರಿಸ್-ಮಸ್ ರಜೆಗೆ ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕು ರಜಾ ದಿನಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅಪ್ಪನ ಹಳೇ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಸಿಟಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟೆ. ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳಿಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತವರೂರು ಆಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ನಗರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಕು ಓಡಿಸಿದರೂ, ರಸ್ತೆ ದಿಢೀರನೆ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು " ಕಾಮಗಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ " ಎಂಬ ನಾಮಫಲಕ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನ ಬಳಿ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸ್ಕೂಟಿಯೊಂದು ಸರ್ರನೆ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸ್ಕೂಟಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪರಿಚಿತ ಮುಖ, ನನ್ನ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ಗೆಳತಿ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದವನೇ ಅವಳು ಹೋದ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ತುಂಗಾ ನದಿ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಡೌಟೇ ಇಲ್ಲ!! ಅವಳೇ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ!! ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ! ಅಂದರೆ ಐದು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗುಡ್ಡೆಕಲ್ಲು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಲ್ಲವೇ.

ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತೋ, ಹತ್ತೋ ಆಗಿತ್ತು. ಸಿ-ಇ-ಟಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಲು ಗುಡ್ಡೇ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳಂತಿದ್ದ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯನ್ನು ಇಬ್ಬರು ದಾಂಡಿಗರು…

ಕಪ್ಪು ಗುಲಾಬಿ

ಅದೊಂದು ಗೋವಾದ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬೀಚು.
ಮಲೈಮಾ!! ಕಂಪನಿಯಿಂದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗಿದ್ದರು.
ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪು ನೀರಿಗಿಳಿದು ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು!!
ಅಲೆಯಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿ... ಮರಳಿನ ದಿಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು ರಾಧ.
ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರ ಬಂದು ವಿನೋದ, ರಾಧಾಳ ಬಳಿ ಕುಳಿತ.
'ಏನಿದು ತಾಜಾ ಮಹಲ!! ಅಥವಾ ರಾಧ ಮಂಟಪಾನ..?' ಅವಳು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಗೂಡಿಗೆ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ತೂತು ಕೊರೆಯುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ.

' ಎರಡೂ ಅಲ್ಲ!! ' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮೆತ್ತಗೆ ಕೈ ಹೊರ ತೆಗೆದಳು. ಗೂಡು ಬೀಳಲಿಲ್ಲ.

'ವಿನು!! ಒಂದು ವಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ .... ಬಂದು ಹೋಗೋ ಅಲೆಗಳ ಹಸಿ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಬಿಡುತ್ತಾ ನಡೆಯೋದು ಚೆನ್ನಾಗಿರತ್ತೆ' ಅಂದಳು.

'ಸುಂದರವಾದ ಹುಡುಗಿ!!, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಆಗೋ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ , ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಬಿಡೋದಕ್ಕೆ ಕರೆದರೆ!! ಬರಲ್ಲ ಅಂತ ಹ್ಯಾಗೆ ಹೇಳಲಿ. ನಡೆ ಹೋಗೋಣ!!!' ಅಂದ.

ಇಬ್ಬರೂ ಎದ್ದು ಹೊರಟರು.

ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಕಿನಿ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿನೋದನ ಕಾಲರ್ ಹಿಡಿದು ಜಗ್ಗಿ ಹೇಳಿದಳು
' ನೀನು ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಾ ಇದಿಯ ಕಣೋ!! ' .

'ಯಾಕೆ..? ನಾನೇನ್ ಮಾಡಿದೆ..?' ಎಂದ.

'ಹುಡುಗೀರನ್ನೇ ನೋಡದೆ ಇರೋನ ತರಹ.. ಆ ಅವಳನ್ನ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡ್ತೀಯಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ!!. ?…

ಕುದ್ರು ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ

ನಾವು ಇದ್ದವರು ಒಟ್ಟು ಐದು ಜನ(ಅಭಿ, ರವಿ, ರೂಪಿ, ಶೈಲು ಮತ್ತು ನಾನು). ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟವರು,    ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ದ್ವೀಪವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಕರಾವಳಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. GPS, ನೀರಿನ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಕಾರು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತ್ತು.
ಅಂತೂ ದಾರಿಹೋಕರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಂತೆ 'ಕುದ್ರು’ ಅನ್ನೋ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದ್ವು. ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಬೇಕಾದವರು,
ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಗೋ ಬಂದು ಸೇರಿದೆವಾದರೂ, ಡೆಸ್ಟಿನಿ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮನ್ನ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಜಾಗಕ್ಕೆ ತಂದು
ಹಾಕಿತ್ತು.

ನಾವುಗಳು ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಓದಿರುವ ಪ್ರಕಾರ, ಸುತ್ತಲೂ ನೀರಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿರುವ ಮಧ್ಯದ ಯಾವುದೇ ನೆಲಭಾಗವನ್ನು ದ್ವೀಪ ಅಂತ ಕರೀತಾರೆ. ಕುದ್ರು ಅನ್ನೋದು ಹದಿನೆಂಟು ಎಕರೆಯಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಿರುವ ಭೂ ಭಾಗ. ಸುತ್ತಲೂ ಹರಿಯುವುದು ಸೌಪರ್ಣಿಕ
ನದಿ. ಕಲ್ಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಸೌಪರ್ಣಿಕ ನದಿ, ಮರವಂತೆ ಬೀಚ್ ಹತ್ತಿರ ಮುಂದೆಲ್ಲೋ ಅರಬ್ಬೀ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೆ. ತಾನು ಹರಿಯುವಾಗ ಈ ಪುಟ್ಟ ದ್ವೀಪವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ.

ನೀರು ದಾಟಿ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತವರಿಗೆ, ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬರು ಮಹಿಳೆಯಿಂದ ಇವಿಷ್ಟು ಇನ್ಫಾರ್ಮೇಷನ್ ಸಿಕ್ತು. ಅಂದರೆ ಇದೊಂದು ಪ್ರವಾಸೀ ತಾಣ ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದು ನಿಂತವರಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಧವಾದ ಸಹಕಾರ, ಸ್ವಾಗತ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೋ …