Skip to main content

ಚೆನೈ ಟೆಂಟ್ ನಲ್ಲೊಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ಅನುಭವ

ಭಾನುವಾರ ಸಂಜೆ ಆಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ವಿಲವಿಲನೆ ಮನಸ್ಸು ಹೊಯ್ದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಒಂಥರಾ
ಅಪೂರ್ಣತೆಯ ಅನುಭವ. ‘ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು’. ಎರಡು ದಿನ ರಜೆ
ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳೋಕಾದೇ.. ದಿನವಿಡಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಈ
ಬಿಸಿಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಹಗಲೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬೀಳಲು ಮೋಟಿವೇಷನ್ ಆದರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ
ಬರಬೇಕು..? ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಗಳಾದ ಜಾಕ್ಸನ್ ಮತ್ತು ಮೂರ್ತಿ ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನಂತೆ ವೀಕೆಂಡ್
ಅತೃಪ್ತಿ ಖಾಯಿಲೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದರು.

‘ಎಂತ ಸಾವುದು ಮಾರಾಯ. ಭಾನುವರಾನೂ ಹಂಗೇ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಉಂಟು. ಎಂತದಾದ್ರು
ಮಾಡ್ಬೇಕು’ ಜಾಕಿ ಗೊಣಗಿದ.

‘ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಒಂದು ಮೆಗಾ-ಪ್ಲಾನ್ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ 15-20 ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದಲ್ಲಿ
ವನಲೂರು ಅನ್ನೋ ಊರಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಟೆಂಟ್ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರ ಇರೋದನ್ನ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ
ನೋಡಿದ್ದೆ. ಟೆಂಟ್-ನಲ್ಲಿ ಸೆಕೆಂಡ್ ಶೋ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ‘Just for a change’
ಅನುಭವ. ನಾನು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮಾರುತಿ ಟೆಂಟ್ ಗೆ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ.
ಮಸ್ತ್ ಥಿಯೇಟ್ರಿಕಲ್ ಫೀಲ್ ಇರತ್ತೆ. ‘ ಎಂದೆ.

“ ಲೋ!! ಮನೆಹಾಳು ಐಡಿಯಾ ಕೊಡ್ತಿಯಲ್ಲೊ. ಇಷ್ಟೋತ್ತಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋದೆ, ಕಷ್ಟ ಇದೆ.
ಅಂತದ್ರಲ್ಲಿ ಸೆಕೆಂಡ್ ಶೋ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರೋದು; ಮನೆ ಸೇರೋದು;
ಹುಡುಗಾಟವಾ.. ‘ ಮೂರ್ತಿ ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆದ. ಆದರೆ ಜಾಕ್ಸನ್ ನನ್ನ ಐಡಿಯಾದಿಂದ ಥ್ರಿಲ್
ಆದಂತಿದ್ದ. ಓಟ್ ಮೆಜಾರಿಟಿ ೨:೧ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ಮೂರ್ತಿ ‘ಹಾಲಲ್ಲಾದರು ಹಾಕಿ,
ನೀರಲ್ಲಾದರು ಹಾಕಿ’ ಎಂದು ಹೊರಡಲು ಅನುವಾದ.

* * * * *

ವನಲೂರಿನ ಕಡೆಗೆ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದೆವು. ಜಾಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಸಾಹಸ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟಿರುವ
ಪುಳಕವಿತ್ತು. ಮೂರ್ತಿ ಇನ್ನೂ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದ. ತುರೈಪಾಕಮ್ ನಿಂದ ಹೊರಟ ನಮ್ಮ MTC
ಸಿಟಿ ಬಸ್ಸು ಕಾರಪಾಕಮ್ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಬಂದು ಸೇರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಏಳೆಂಟು ಯುವಕರ ಗ್ಯಾಂಗು,
ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸಹಪಯಣಿಗರಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು
ಛೇಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ…., ಜೋರು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಕೆ-ಹಾಕಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೀಟುಗಳು ಖಾಲಿ
ಇದ್ದರೂ ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ತಳ ಊರುವ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್ಸಿನ ಮೇಲ್ಚಾವಣಿಗೆ
ಟಂಕುಣಕುಣ್-ಣಕ್ಕುಣಕುಣ್ ಎಂದು ಭಾರಿಸುವರು; ಕೋರಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಹೇಳುವರು;
ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ಸೊಂಟ ಕುಣಿಸುವರು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತಿಗೂ ಹಾಡಿನ ಸಾಲಿಗೂ …
ಆವೇಶದಿಂದ(ವೀರಾವೇಶದಿಂದ) ನಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತಲೆಗೆ ಬಟ್ಟೆ,
ಕೊರಳಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಡಾಲರ್-ಗಳು, ಬೃಹತ್ ಮೈಕಟ್ಟು ಇತ್ಯಾದಿ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದವು. ಅವರುಗಳ
ವೇಷ-ಭೂಷಣಗಳು, ಹಾವ ಭಾವಗಳು, ಅತೀರೇಕದ ವರ್ತನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿನಿಮಾದ ಖಳನಾಯಕನ
ಮರಿ-ಪುಢಾರಿ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಸಿನಿಮಾದವರು ಇವರನ್ನು ನೋಡಿ
ಖಳನಾಯಕರನ್ನು ಸ್ರುಷ್ಟಿ ಮಾಡುವರೋ ಅಥವಾ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಇವರು ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ
ಮಾಡುವರೋ. ? ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಥಿಯೇಟರ್ ಗೆ ಹೋಗೋ ದಾರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಿನಿಮಾ
ಪ್ರಾರಂಭ ಆಗಿದ್ದು ರೋಚಕವೆನಿಸಿ…, ಕಾಮೆಡಿ ಕಾಮೆಡಿ ಎನಿಸಿ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡುತ್ತಾ
ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.

ಅವರ ಆಟಾಟೋಪ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಸಾಗಿತು. ಕಂಡಕ್ಟರು ಅಸಹಾಯಕನಂತೆ.., ತಾನು ಕುಳಿತಿದ್ದ
ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿಯೇ ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ರೋಡ್ ಹಂಪ್ಸ್
ಹಾರಿಸುವಾಗ ಬಸ್ಸು ಜರ್ಕು ಹೊಡೆದು ಮರಿ-ಪುಂಡನೊಬ್ಬ ಮುದುಕಿಯೊಬ್ಬಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ.
ಜೋರು-ಅಜ್ಜಿ !!, ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬಯ್ಯತೊಡಗಿದಳು. ‘ ಪೊರಕಿ ಪೊರಕಿ ’ ಎಂಬ ಮಾತು
ಮಾತ್ರ ಅವಳ ಬೈಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು. ತಾನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಗುಂಪಿನ
ಮೇಲೆ ಎರಗಿದಳು. ಪುಂಡರ ಗುಂಪು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು. “ ಎನ್ನ
ತಂಗಚ್ಚಿ, ತಂಗಚ್ಚಿ ” ಎಂದು ಒಬ್ಬನೂ, “ಆಂಟಿ-ಆಂಟಿ ” ಎಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬನೂ,
“ಡಾರ್ಲಿಂಗ್!! ಫಿಗರ್ ಪಾರುಡಾ ” ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬನೂ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಚುಡಾಯಿಸಿದರು.
ಬಹುಷಃ ಅಜ್ಜಿ ಕೋಪಗೊಂಡು ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷ ಮಾಡುವಳೆಂಬ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಅಜ್ಜಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದಳು. ಇದರಿಂದ ಉನ್ಮಾದಗೊಂಡು, ಎಲ್ಲರೂ
ಹೋ. !!! ಎಂದು ಸಿಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಕೂಗಿದರು. ಇದು ಕ್ರೇಜಿ ಊರು. ಇಲ್ಲಿ
ಏನು-ಬೇಕಾದರು ನಡೆಯಬಹುದು ಎನಿಸಿತು.

ಕುಣಿದು ಸಾಕಾಗಿರಬೇಕು. ಹುಡುಗರೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ-ಮೇಲೊಬ್ಬರು
ಮಲಗಿದರು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವನು, ತನ್ನ ದಪ್ಪ-ತೋಳುಗಳ ಮೇಲೆ ಗೂಳಿ-ಮೂತಿಯ ಟಟ್ಟೂ
ಬರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಗೀಚತೊಡಗಿದ.
ಗೀಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವನು ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ “ ವುಡ್ರಾ, ವುಡ್ರಾ ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮೈ
ಕೊಡವಿದನಾದರೂ, ಬೇಡವೆಂದು ವಿರೋಧಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಗೀಚಿದರೂ…
ಗೀಚುತ್ತಿರುವವನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಇನ್ನೂ ಏನನ್ನಾದರೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ
ಕ್ರೇಜಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವ ಸಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ. ಕೊಳಕ!! ಪೆನ್ನಿನ ಮುಂಬದಿಯನ್ನು ಹಲ್ಲಿನಿಂದ
ಕಚ್ಚಿ ಮುರಿದು ಎಸೆದು, ರೀಫಿಲ್ ಹೊರತೆಗೆದ. ಮತ್ತೂ… ರೀಫಿಲ್ ಮೂತಿಯನ್ನು ಹಲ್ಲಿನಿಂದ
ಕಚ್ಚಿ ಉಗಿದ. ರೀಫಿಲ್ ಹಿಂಬದಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಾ, ಬುಳು-ಬುಳು ಎಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ
ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಇಂಕನ್ನು….. ಗೂಳಿ-ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ಟ್ರೇಸ್ ಮಾಡಿದ. ತನ್ನ ಕೈ- ಬಾಯಿಗೆ
ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಂಕನ್ನು ಬಟ್ಟೆಗೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ತಾನು ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆಯನ್ನು
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೋರಿಸುತ್ತಾ “ ಹ್ಹಿ ಹ್ಹೀ ಹ್ಹಿ ” ಎಂದು ನಕ್ಕ. ಆತನ ಸಹಚರರೆಲ್ಲರೂ ..
‘ನೋಡ್ರೋ ಇಲ್ಲಿ..’ ಎಂಬಂತೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ತೋರಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಈ ಕ್ಷಣ!! ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ…. ಎಂದು ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸರದಿ ನನ್ನದಾಯ್ತು.

* * * * *

ವಿನಯ್ತಾಂಡಿ ವರುವಾಯ!! ಸಿನಿಮಾದ ಪೋಸ್ಟರು ಟೆಂಟಿನ ಕಾಂಪೌಂಡುಗಳ ಮೇಲೆ
ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗೇಟಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಟಿಕೇಟ್ ಕೌಂಟರ್!! ಒಂದು ಟಿಕೇಟಿನ ಬೆಲೆ 15
ರೂಪಾಯಿಗಳು. (ಮಾರುತಿ ಟೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ್ದ
ನೆನಪಾಯ್ತು.) ಗೇಟ್ ಕೀಪರ್ ಗೆ ಟಿಕೇಟು ತೋರಿಸಿ ಟೆಂಟಿನ ಒಳ ಹೋದೆವು. ನಮ್ಮ ಊಹೆಗೂ
ಮೀರಿ ಟೆಂಟು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿತ್ತು.

ಮರದ ಗೂಟಗಳು ಪಿಲ್ಲರ್-ಗಳಾದರೆ, ತಗಡಿನ ಶೀಟುಗಳು ಮೇಲ್ಛಾವಣಿ. ಮುಖ್ಯದ್ವಾರದ ಕಡೆಗೆ
ಮಾತ್ರ, ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಂದ ಗೋಡೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರು…ಎಡ-ಬಲ ಫುಲ್ ಓಪನ್-ಸೀನು. ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ
ಖಾಲಿ ಸೈಟು-ತೋಟಗಳು ನೇತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹರಿದ ಕರ್ಟನ್ ಗಳಾಚೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಸನ
ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಂತೂ ಕೇಳಂಗಿಲ್ಲ. ಒಂದಷ್ಟು ಕಬ್ಬಿಣದ ಕುರ್ಚಿಗಳನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ
ಜೋಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವು-ಕಡೆ ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಬೆಂಚುಗಳು.ಪರದೆಯ ಮುಂದೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ
ವಿಶಾಲವಾದ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಜಾಗ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಪ್ರಭುಗಳು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಗುಂಪು-ಗುಂಪಾಗಿ ನೆಲದ
ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಮನೆಯಿಂದ ಚಾಪೆ-ಹಾಸಿಗೆ ತಂದು ಮಲಕ್ಕೊಂಡು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುಬಹುದು.
ಇದೊಂತರ ಚೆನೈ ನಲ್ಲೇ ಇದ್ದಂತ ಡ್ರೈವ್ ಇನ್ ಥಿಯೇಟರ್-ಗಳ ಎಕನಾಮಿಕ್ ಕ್ಲಾಸ್
ಇದ್ದಂಗಿತ್ತು ಎನ್ನಬಹುದು.

ಒಂದೆರೆಡು ಜಾಹಿರಾತುಗಳ ತರುವಾಯ ಸಿನಿಮಾ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಅದು
ಸಿನಿಮಾಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಬೀದಿ ಆರ್ಕೇಸ್ಟ್ರಾಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ. ಯಾರು..?
ಏನು.. ಹೇಳ್ತ ಅವ್ರೆ ಅನ್ನೋದು ಕೇಳುಸ್ತಿಲ್ಲ. ಅಕೌಸ್ಟಿಕ್ಸ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್. ನಮ್
ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಸದರಿ ಅಕೌಸ್ಟಿಕ್ ಗೆ ಸಿಂಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಲುಭಾಗದ ಸಿನಿಮಾ
ಮುಗಿದು ಹೋಯ್ತು. ಆದರೆ ಹಾಡುಗಳು ಪ್ರಾರಂಭ ಆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಯಮಯಾತನೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಪೀಕರ್ ಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಆನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು.. ಜಾತಿ ನಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿ…,
ಕಂತ್ರಿ ನಾಯಿಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬೊಗಳಿದಂತೆ. ಎ ಆರ್ ರೆಹಮಾನರ ಸುಮಧುರವಾದ ಸಂಗೀತವಿದ್ದ
ಸಿನಿಮಾದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಆನಂದಿಸುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ನಮ್ಮದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀರೊ ಮಾತ್ರ
ಕಾಮುಕನ ರೀತಿ ಕಾಣಿಸ್ತಾ ಇದ್ದ. ಹುಡುಗಿಗೆ ಪ್ರಪೋಸ್ ಕೂಡ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆಗಲೇ!! ಹೆಣ್ಣಿನ ಅಂಗೋಪಾಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಂಗುಡಿಯಿಟ್ಟು ಲೊಚಕ್ ಲೊಚಕ್ ಅಂತ ಮುತ್ತು
ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಇವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಾಧಿಸಿದ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಕ್ರಿಮಿ ಅಂದರೆ ಸೊಳ್ಳೆ!!
ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ರಕ್ತ ಕುಡಿಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಗುಯ್-ಯ್ ಕಿಯ್-ಯ್ ಅನ್ನೋ ಇರಿಟೇಟಿಂಗ್
ಸದ್ದು. ಬೆತ್ತಲೆ-ಕಾಲುಗಳು ಸೊಳ್ಳೆಗಳ ಹಾವಳಿಯಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಚಕ್ಕಳಮ್-ಬಕ್ಕಳ
ಹಾಕಿ ಕುಳಿತೆವು. ‘ಹ್ಹಾ!! ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ!! ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿದರೆ ಸೊಳ್ಳೆ-ಕಾಯಿಲ್ ಆದರೂ
ತಂದು, ಹಚ್ಚಬಹುದಿತ್ತು ’ ಮೂರ್ತಿಯ ಕಾಮೆಂಟ್ ಬಂತು. ‘ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಬರೋವಾಗ ಸಾಕ್ಸ್
ಗಳು ಇರೋ ಶೂ ಹಾಕ್ಕೋಂಡ್ ಬರೋಣ!!’ ಅಂದ ಜಾಕಿ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬರುವ ಆಶಯವನ್ನು
ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮೂರ್ತಿ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಹೋದ.

ಪರದೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತವನೊಬ್ಬ… ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಲೋಟಕ್ಕೆ ಸಾರಾಯಿ ಸುರಿದುಕೊಂಡು,
ಒಂದು ಕೈ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡು.. ಅದರ ಮೇಲೆ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ… ತಲೆ
ಎತ್ತಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದುದು… ‘ಹೈಟ್ಸ್ ಆಫ್ ತಿಕ ಗಾಂಚಲಿ’ ಅನ್ನಿಸ್ತು.
ನಾಗರಿಕ-ಸಮಾಜದಿಂದ ಸರಿರಾತ್ರಿಯಲಿ ಬಹುದೂರ ಬಂದ ಅನುಭವವ. ವ್ಯಕ್ತಿ-ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ
ಪರಮಾವಧಿ.

* * * * *

ಆಫ್-ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಗೋಜಲುಗಳ ನಡುವೆ, ಆನ್-ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಕಥೆಯ ಇಂಟರ್-ವಲ್, ಬಂದು ಹೋಗಿದ್ದೆ
ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರೇಮ-ಕಥೆಯೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ತಿರುವುಗಳನ್ನು
ಪಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದುವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ವಾತಾವರಣ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಕೊನೆ
ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ!! ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕುಡುಕನಿಗೂ, ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವನಿಗೂ ಜಗಳ
ಪ್ರಾರಂಭವಾಯ್ತು. ಜಗಳ ಅಂದ್ರೆ, ಹೆಂಗಸ್ರ ರೀತಿ ಬಾಯಿ-ಬಾಯಿ ನಹಿ!! ಮೈ-ಕೈ
ಮುರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಬೀಳುವುದು. ಒಂಟಿ ಕುಡುಕ ದೆವ್ವ ಮೈಮೇಲೆ
ಬಂದವನಂತೆ ಇಟ್ಟಿಗೆಯೊಂದನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದು, ಹೊಡೆಯಲು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ. ಟೆಂಟ್
ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ
ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕುಡುಕನು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಹೆದರಿ ಹಿಂದೆ-ಹಿಂದೆ ಓಡಿದನು.
ಇಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆದರೂ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

‘ಯಾರು-ಯಾರನ್ನು ಸಾಯಿಸ್ತಾರೋ. ? ಬನ್ರೋ… ಲೆ ನಾವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ “ ಎಂದು ಹೆದರುತ್ತ
ಹೇಳಿದೆ. ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೇ ಗಲಾಟೆ ಆದ್ರೂ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಮೊದಲು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ .. ’
ಮನೆಗೆ ಬಾ ಕಂದ’ ಎನ್ನುವಳು. ‘ ಗಲಾಟೆ ಯಾರದ್ದೇ ಆದರೂ, ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮನೆ ಸೇರ್ಕೋಬೇಕು
ಅಂದ್ರೆ ಏನರ್ಥ!! ಯಾಕ್ ಮಮ್ಮಿ!! ಯಾರದ್ದಾದರೂ ತಲೆ ತೆಗೆದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನೋ ಭಯವಾ
ನಿನಗೆ..? ’ ಅಂದರೆ ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಗಲಾಟೆಗಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಭಯ
ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲ ಅಲ್ಲಿತ್ತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು, ಕುಡುಕನಿಂದ ಇಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು.. ಮುಖ ಮೂತಿ
ನೋಡದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜಜ್ಜಿ ಹಾಕಿದ. ತುಟಿಗಳಿಂದ ರಕ್ತ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟು
ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸನ್ನಿವೇಶವೂಂದು ಕಣ್ಣ-ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮಾಸ್-ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು
ಸ್ಪಂದನಾರಹಿತರಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದುದು ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿತು.

* * * * *

ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ದುರಂತ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಸಿನಿಮಾದ
ಟೆಕ್-ನಿಕಲ್ ಪಾರ್ಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಜಲ್ಲಿ-ರಾಶಿಯ
ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು.\
 ಕತ್ತಲೆಯ-ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಟ್ರೀಟ್-ಲೈಟ್ ಬೆಳಕಿನ ಹೊರತಾಗಿ, ಬೆಳಕಿನ ಮೂಲಗಳು
ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ !! ಸಾಮೂಹಿಕ-ಸಂಭೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ,
ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳು. ಎಷ್ಟು-ಹೊತ್ತು ಕಾದರೂ ನೋ…. ಬಸ್.

ಅಲ್ಲೊಂದು ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಸಿನಿಮಾ-ನಾಯಕಿಯೊಬ್ಬಳು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ-ನೆನೆಯುತ್ತಿರುವ
ಹಾಟ್-ಹಾಟ್ ಬಿಕಿನಿ ಕಟೌಟು. ಅವಳ ಪಾದದಲ್ಲಿ ದ್ರಾಕ್ಷಿ-ಸೇಬು-ಬಾಳೆ-ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣುಗಳ
ಫೋಟೊ. ಸಾಮಿ-ಜ್ಯೂಸ್-ಸೆಂಟರ್ ಎಂದು ತಪ್ಪಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದ
ಬೋರ್ಡು. ಆ ಸಿನಿಮಾ ತಾರೆ ತಾನು ಇಷ್ಟು ಧರಿದ್ರವಾಗಿ ಜ್ಯೂಸ್ ಸೆಂಟರ್ ಗೆ
ರೂಪದರ್ಶಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರೆ.. ಅಭಿಮಾನದ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಿ ಹೋಗುವಳೋ ಅಥವಾ ತನ್ನ
ಲೈಂಗಿಕ ಅದಃ ಪತನವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು ಅಸಹ್ಯ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಳೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.\
 ಚೆನೈ(ತಮಿಳುನಾಡಿನ) ಲಿಮಿಟ್ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕ್ರೇಜಿ ಕ್ರೇಜಿ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್
ಕಟೌಟ್ ಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ತಮ್ಮ ಮದುವೆಗೆ ಶುಭ-ಕೋರಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಖ್ಯಾತ
ಸೆಲೆಬ್ರೆಟಿಯೊಬ್ಬ ಹೆಗಲ-ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿಯೋ ಅಥವಾ ತಲೆಮೇಲೆ ಅಕ್ಕಿ-ಕಾಳು
ಹಾಕುತ್ತಿರುವಂತೆಯೋ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡು ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡುವಿರಿ.
ಯಾರು ಸತ್ತರೂ.. ಯಾರು ಹುಟ್ಟಿದರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಭಿಮಾನದ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆ
ತೋರಿಸುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಶ್ಯ ವೈಭವ. ಈ ಸೋಂಕು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಈಗ
ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕ್ರೇಜಿನೆಸ್ ಗೆ ಬೌಂಡರಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ.

ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ವರೆ ದಾಟಿದರೂ…. ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವ ಯಾವುದೇ ಸೂಚನೆಗಳು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್
ಅಂತೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಹೈವೇ ನ ಎಲ್ಲಾ ವಾಹನಗಳಿಗೂ ಕೈ ತೋರಿಸಿ ಲಿಫ್ಟ್ ಕೇಳಿದ್ದು
ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ‘
ನಿನ್ನಿಂದಾನೆ ಹೀಗಾಗಿದ್ದು, ಹಾಗಾಗಿದ್ದು ’ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದ ಬೈಗಳ, ಸಮಾಧಾನ,
ಸಾಂತ್ವಾನಗಳು ನಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡವು. ನಡು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ…,
ಯಕಃಶ್ಚಿತ್ ಬೇವರ್ಸಿಗಳಂತಿತ್ತು ಪರಿಸ್ತ್ತಿತಿ.

ರಾತ್ರಿ ಮೂರು ಘಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೃಹತ್ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್-ಮಿಕ್ಸರ್ ಲಾರಿಯೊಂದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ
ಸೀನು-ಹಾಕುತ್ತಾ ನಿಂತಿತು. ಅಶ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಮನೆಸೇರುವ ಆಸೆಯನ್ನೇ ಕೈ-ಬಿಟ್ಟು ಹತಾಶರಾಗಿ
ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಡ್ರೈವರು ಒಳಗಿನಿಂದ ಏರು-ಏರು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕೈ ಮಾಡಿ ಕೂಗಿದ.
ನಾವಿದನ್ನು ಖಂಡಿತಾ ಎಕ್ಸ್-ಪೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನಾದರಾಗಲಿ!!, ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ
ಟ್ರಕ್ ಏರಿದೆವು. ಈ ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮ-ಪಾಲಿಗೆ ನಿಜವಾಗಲೂ ಟೂ-ಮಚ್. !!!.

ಅತಿ-ದೊಡ್ಡ ಟ್ರಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ - ತಡರಾತ್ರಿಯಲಿ ಪಯಣ. ಲೈಫ್ ಈಸ್ ಡೇಂಜರಸ್ಲಿ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್.
ತುರೈಪಾಕಮ್ ಬಳಿ ಲಾರಿಯಿಂದ ಇಳಿದು, ಡ್ರೈವರಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು, ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನೂ
ಹೇಳಿ ಮನೆ ಸೇರಿ ಮಲಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊತ್ತು. ಬೋರಿಂಗ್ ಆಗಿ ಬಂದಿದ್ದ ಸೋಮವಾರ ನೆನೆದು
ಕಣ್ಣು-ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ನಿದ್ರೆ ಬಹಳ ವೇಗವಾಗಿ ಆವರಿಸಿತ್ತು,

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ಕಾಮೆಂಟ್ ಕವಿಗಳು

ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಯಾರಾದ್ರು ಬರೆದಾಗ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಆಗತ್ತೆ. ಆ ರೀತಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ
ಬರೆದವರನ್ನ, ಸರಿಯಾಗಿ aknowledge ಮಾಡಕ್ಕಾಗದೇ ಇದ್ರೂ ಕೂಡ, ಅವರುಗಳ ಸಾಲುಗಳು
ಮಾತ್ರ, ನನ್ನ ಖುಷಿಯ ಬುತ್ತಿಯ ತುತ್ತುಗಳಂತಿವೆ.

ಅರೆಘಳಿಗೆಯ ಮನೋಲ್ಲಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ನನ್ನ ಪದ್ಯಗಳಿಗೂ ಮತ್ತು ಮೆಚ್ಚಿ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ
ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿರುವ ಕಾಮೆಂಟ್ ಕವಿಗಳಿಗೂ ಇಬ್ರಿಗೂ ಥ್ಯಾಂಕ್ಯು. ಕೆಲವು ಕವಿತೆಗಳು
ಮತ್ತು ಕವಿತೆಯ ಭಾವಕ್ಕೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಗೆಳೆಯರ ಪ್ರತಿ ಭಾವಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ
ಹಾಕುತ್ತಿರುವೆ. Enjoy :)

1. ಕನಸೂರ ದಾರಿಯಲಿರೆಪ್ಪೆ ಕೂಡಿದ ಮೇಲೆ,  ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಾಯಾನಗರಿ(ಕನಸು)  ಮೈ ಕೊಡವಿ ಏಳುವ ಪಾತ್ರಗಳು  ಸೂತ್ರ ಹರಿದು ಸಜ್ಜಾಗುವ  ಎಲ್ಲೋ. ನೋಡಿದ ಮುಖಗಳು.
ಕನಸೂರ ದಾರಿಯಲಿ  ಅಂತ್ಯಗಾಣದ ದೃಶ್ಯಗಳು.  ಭ್ರಮೆಯ ಸೂರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ  ನನ್ನ ಕೂಡುವ ಜೀವಗಳು.
ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಥೆ,  ಕಥೆಯೊಳಗೊಂದು ಉಪಕಥೆ  ಎಚ್ಚರವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದಲು ಬದಲಾಗುವ ಪಾತ್ರಗಳು.
ಕನಸುಗಳ ಮೌನ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ  ಕಲ್ಪನೆಗಳದ್ದೆ ಕಾರು-ಬಾರು  ಅಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಾಜ, ಅವಳೇ ರಾಣಿ,  ನನ್ನ ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲಾ ಸೈನಿಕರು.
ಮೊದಮೊದಲು ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಗೆಳೆಯ ನಿರಂಜನ ಈ
ಕವಿತೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ.
`ಕನಸುಗಳ ಮೌನ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನೆಗಳದ್ದೆ ಕಾರು-ಬಾರು  ಅಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಾಜ……. ಅಲ್ಲಿ ನೀ ಪ್ರಣಯರಾಜ, ಪ್ರೇಮ…

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು.
ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು.
ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ.
ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು.
ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು.
ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ.
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ,
ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು.
ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು.
ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ
ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು
ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ
ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ,
ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕ…

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ.

ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ.
ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು.

'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ...
'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ '
ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು.

' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

' ಲೋ!! ಇವ್ರು ಆಲ್ಬಂ ಕೊ…

short write ups

ಚಕ್ಲಿಹೊಳೆ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಅಂತ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ರಾಮು ' ತಾನು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿಯೂ,
ಅಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಡ್ರಾಪ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುವಂತೆಯೂ ' ಕೇಳಿದ. 'ಸರಿ ನಡೆಯಪ್ಪಾ ' ಅಂದೆ.

'ಬರೋದು ಬಂದಿದ್ದೀಯ. ಪೂಜೆ ಟೈಮು,ಒಳಕ್ ಬಂದು ಹೋಗು' ಅಂದ. ಉದ್ದದ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು
ಕಾಯುವುದಾದರೆ ಹೊರಗಿಂದಲೇ ಉದ್ದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಹೊರಟು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ದೇವರು ಕೂಡ,
ಫ್ರೀ ಆಗಿ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನದೇನು ಅಭ್ಯಂತರ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅದು ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನ. ಒಂದು ದಿನದ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ಮದುವೆಯಾಗಿದ ರಾಮುವಿನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ,
ಅಂದ್ರೆ ನವ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ 'ಶ್ರೀ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ' ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾಕಷ್ಟು ಭಕ್ತ
ಸಮೂಹ ಭಕ್ತಿರಸದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು. ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ತೀರ್ಥ ಕುಡಿದು ಮೂರು
ಸುತ್ತು ಹಾಕಿ ಹೊರಡಲು ಅನುವಾದೆ.

ರಾಮು - 'ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿದೀವಿ, ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು; ಕೂತು; ಕೇಳಿ
ಪ್ರಸಾದ ತಗೋಂಡು ಹೊಗಿವಂತೆ. ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಂಜೆ-ಮೇಲೆ ಸಿಗ್ತೇನೆ' ಅಂದ. ಕಥೆ ಮುಗಿದ
ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ರವೆ ಉಂಡೆಯಂತದ್ದು ಅಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ
ಮೇಲೆ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ವೆರೈಟಿಯಾಗಿ ರವೆ ಉಂಡೆ ಮಾಡುವರು.
ಆದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಪ್ರಸಾದದ ರುಚಿಯೇ ಬೇರೆ. ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ
ರೂಮಿನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಕಷ್ಟಮಿ ಬರೋದ…

ಒ೦ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ

“ ಅಮ್ಮಾ!! ಅವಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಯಾಕಮ್ಮಾ… ? ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ?. ನೋಡು!! ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ-ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ. !!”.

“ ಸಾರಿ!! ಕಂದ. ತಪ್ಪಾಯ್ತು. ನಿನ್ನಾಣೆ ಮರೆಯೊಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ
ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ, ಸರೀನಾ. ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಇರೋ ಟೈಮಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ
ಬರುತ್ತಲ್ಲೋ ಮಗನೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಬಂದದ್ದೂ; ಹೋದದ್ದು ಗೊತ್ತ್ ಇಲ್ಲ.
ಆದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ಎಷ್ಟೇ. ಕಷ್ಟ ಆದರು. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೊಣ. ”

‘ ಆಯ್ತಮ್ಮಾ. ಸರಿ!! ’ ಎಂದನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು
ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನಾಜೂಕು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು
ಅವರು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

October 7, 2010 ‘ ಹೋಳಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದ ಮಗು, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರು ಊಟಕ್ಕೆ
ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.’ ಅಮ್ಮ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಮಗನ ಬರುವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ,
ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರಟುತ್ತಾ
ಕೂರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ “ ಪಾಪ ಮಗು!! ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ,
ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಸರ-ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್…

​ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ​ ( ದಿನ -1)

ರವಿ!! ರೂಪಿ!! ಮತ್ತು ನಾನು(ಚೇತನ್) ಚಳಿಗಾಲದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಲ ತುಣುಕುಗಳ ಆಸ್ವಾದನೆಗೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಟ್ರಿಪ್ಪು. ಮಿಜಾಲ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರೋ ಗಂಡು ಮಕ್ಳದೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಸಮ ಮದ್ವೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಟೆಂಪೋ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ನಂಥ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು, ವ್ಯಾಗನಾರ್ ಗೂ ಸಾಕೆನಿಸುತ್ತಲಿದೆ.
ಪ್ರವಾಸದ ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಹೊನ್ನವಿಲೆ. ಅಂದರೆ ನನ್ನೂರು.  ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಬೇಗಬೇಗ ಕಾರು ಹತ್ತಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂದು ಹಠ ತೊಟ್ಟಿರುವ ನಾವುಗಳು, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ.. ಮದುವೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಸಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಪೋಷಕರ ಬ್ರೇನ್ ವಾಷ್ ಮಾಡುವ ಯಾನೆ ಫಿಟಿಂಗ್ ಇಟ್ಟು ಬರುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಾಂಘಿಕವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಲಿದ್ದೆವು. ಈ ಬಾರಿ ಬಲಿ ಕಾ ಬಕ್ರ ನಾನು.

ಸಕ್ರೆಬೈಲು!! ಪಸ್ಟು ವಿಸಿಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಥಳ ಸಕ್ರೆಬೈಲು.  ಸಕ್ರೆಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆನೆ ಬಿಡಾರವಿದೆ. ಆನೆ ಸವಾರಿ, ಆನೆ ಸೆಲ್ಫಿ, ಸೊಂಡಿಲು ಆಶೀರ್ವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ರಜಾ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಜನ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಒಂದೊಂದು ಸೊಂಡಿಲ ಆಶಿರ್ವಾದಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ಸೊಂಡಿಲ ಸಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಲು ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು, ಸೊಂಡಿಲಿನ ಏಟಿಗೂ, ಕೋರೆ ಹಲ್ಲಿನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿಯೂ …

ಕಾರು, ದೇವರು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ

ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕಾರು ಕೊಡಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಆ ಕಾರನ್ನು ಮನೆವರೆಗೂ ತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಕರ್ಮವು 'ಕರುಣ' ನ ತಲೆಗೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು. ಕಾರು ಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಲೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯಲು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ವಾದ. ಆದರೆ ಕೂಸು ಹುಟ್ಟದೇ ಕುಲಾವಿ ಹೊಲಿಸೋದು ಬೇಡ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅಂತೂ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಮನೆವರೆಗೂ ಕಾರು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ.


ಅಮ್ಮ; ಕಾರಿಗೆ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿಯೇ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಅನುವಾದಳು. ಅಪ್ಪನಂತು, ‘ ಎಷ್ಟು ಕೊಡಬೋದು ಹೇಳಿ ಕಾರಿಗೆ..? ’ ಅಂತ ಪೂಜೆಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಊರಿನ ಸಹ ವರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿ; ಕೇಳಿ; ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ; ತನ್ನ ಮಗ ಮೋಸ ಹೋಗದೇ ವ್ಯವಹಾರವೊಂದನ್ನು ಕುದುರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾರು ತಂದಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನು ಪದೆಪದೆ ಕ್ರಾಸ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ. ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂಭ್ರಮಗಳನ್ನು ಮರೆಸುವಂತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ನಾನ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.


ಕಾರಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚೌಕಾಸಿ-ಡೀಲ್ ಅನ್ನು ಕರುಣನ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ನಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿದ್ದೆ. ಪೂಜೆ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೀತಲಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಕಡೆ ಕಾರಿನ ಗುಣಗಾನ ಮತ್ತು ಅವಗುಣಗಾನದ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಗಳೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.


ಹೇ!! ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಕಾರಾ… ರೀಸೇಲ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಕಮ್ಮಿ. ಯಾರ್ ತಗೋತಾರೆ.?


ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತೇನೋ, ಮಾಡೆಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೇದು


ಎಷ್ಟ್ ಓಡಿದೆ..? ಟೈರ್ ಹೊಸಾವ. ಸ್ಟ…

ಒಂದು ಅಪಘಾತದ ಸುತ್ತ

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷ. ಶೈಲು, ರವಿ ಹೊರತಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ( ಗುಂಪಿನ ಹೆಸರು ಬಿ ಬಿ ಹುಡುಗರು) ಉಳಿದೋರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಶೈಲುಗೆ, ಸಿಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಾಧ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ರವಿ:

ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲು ಅವನಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಖುಷ್ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇತ್ತು. ಸುಮಾರು ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಎಡತಾಕಿದರೂ, ಒಂದಕ್ಕೂ ಆಯ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅಭಿ, ಜೋಬಿ, ಶೇಕ್ ನಂತ ಗಮಾಡ್ ಗಳಿಗೇ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿರೋವಾಗ, ಧೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ ‘ರವಿ’ ಗೆಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಖೇದಕರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ರವಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ, ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಲಕ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಮಸ್ಯೆ. ಕೋಡಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇರೋದು. ಆದರೂ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಕಂಪನಿ ಮಿಸ್ ಆದಾಗಲೂ. ‘ ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡದು, ಕಾಯ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಬಿಡು, ಮಗ ’ ಅಂತ ನಾವು, ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ‘ನನಗೆ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ ಮಗ. ಆದರೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕಂಪನಿ, ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟಾಪ್ ಟೆನ್ ಒಳಗೆ ಬರೋದನ್ನ, ಜಸ್ಟು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತು. ‘ಎನ್ನುವನು. ‘ಎಲಾ ಬಡ್ಡಿಮಗನೆ ’ ಅಂದುಕೊಂಡುಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಇಂತಹ ಸಂದಿಗ್ಧ, ಸುಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಿ ಇ …