Skip to main content

ಚೆನೈ ಟೆಂಟ್ ನಲ್ಲೊಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ಅನುಭವ

ಭಾನುವಾರ ಸಂಜೆ ಆಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ವಿಲವಿಲನೆ ಮನಸ್ಸು ಹೊಯ್ದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಒಂಥರಾ
ಅಪೂರ್ಣತೆಯ ಅನುಭವ. ‘ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು’. ಎರಡು ದಿನ ರಜೆ
ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳೋಕಾದೇ.. ದಿನವಿಡಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಈ
ಬಿಸಿಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಹಗಲೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬೀಳಲು ಮೋಟಿವೇಷನ್ ಆದರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ
ಬರಬೇಕು..? ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಗಳಾದ ಜಾಕ್ಸನ್ ಮತ್ತು ಮೂರ್ತಿ ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನಂತೆ ವೀಕೆಂಡ್
ಅತೃಪ್ತಿ ಖಾಯಿಲೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದರು.

‘ಎಂತ ಸಾವುದು ಮಾರಾಯ. ಭಾನುವರಾನೂ ಹಂಗೇ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಉಂಟು. ಎಂತದಾದ್ರು
ಮಾಡ್ಬೇಕು’ ಜಾಕಿ ಗೊಣಗಿದ.

‘ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಒಂದು ಮೆಗಾ-ಪ್ಲಾನ್ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ 15-20 ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದಲ್ಲಿ
ವನಲೂರು ಅನ್ನೋ ಊರಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಟೆಂಟ್ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರ ಇರೋದನ್ನ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ
ನೋಡಿದ್ದೆ. ಟೆಂಟ್-ನಲ್ಲಿ ಸೆಕೆಂಡ್ ಶೋ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ‘Just for a change’
ಅನುಭವ. ನಾನು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮಾರುತಿ ಟೆಂಟ್ ಗೆ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ.
ಮಸ್ತ್ ಥಿಯೇಟ್ರಿಕಲ್ ಫೀಲ್ ಇರತ್ತೆ. ‘ ಎಂದೆ.

“ ಲೋ!! ಮನೆಹಾಳು ಐಡಿಯಾ ಕೊಡ್ತಿಯಲ್ಲೊ. ಇಷ್ಟೋತ್ತಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋದೆ, ಕಷ್ಟ ಇದೆ.
ಅಂತದ್ರಲ್ಲಿ ಸೆಕೆಂಡ್ ಶೋ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರೋದು; ಮನೆ ಸೇರೋದು;
ಹುಡುಗಾಟವಾ.. ‘ ಮೂರ್ತಿ ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆದ. ಆದರೆ ಜಾಕ್ಸನ್ ನನ್ನ ಐಡಿಯಾದಿಂದ ಥ್ರಿಲ್
ಆದಂತಿದ್ದ. ಓಟ್ ಮೆಜಾರಿಟಿ ೨:೧ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ಮೂರ್ತಿ ‘ಹಾಲಲ್ಲಾದರು ಹಾಕಿ,
ನೀರಲ್ಲಾದರು ಹಾಕಿ’ ಎಂದು ಹೊರಡಲು ಅನುವಾದ.

* * * * *

ವನಲೂರಿನ ಕಡೆಗೆ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದೆವು. ಜಾಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಸಾಹಸ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟಿರುವ
ಪುಳಕವಿತ್ತು. ಮೂರ್ತಿ ಇನ್ನೂ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದ. ತುರೈಪಾಕಮ್ ನಿಂದ ಹೊರಟ ನಮ್ಮ MTC
ಸಿಟಿ ಬಸ್ಸು ಕಾರಪಾಕಮ್ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಬಂದು ಸೇರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಏಳೆಂಟು ಯುವಕರ ಗ್ಯಾಂಗು,
ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸಹಪಯಣಿಗರಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು
ಛೇಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ…., ಜೋರು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಕೆ-ಹಾಕಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೀಟುಗಳು ಖಾಲಿ
ಇದ್ದರೂ ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ತಳ ಊರುವ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್ಸಿನ ಮೇಲ್ಚಾವಣಿಗೆ
ಟಂಕುಣಕುಣ್-ಣಕ್ಕುಣಕುಣ್ ಎಂದು ಭಾರಿಸುವರು; ಕೋರಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಹೇಳುವರು;
ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ಸೊಂಟ ಕುಣಿಸುವರು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತಿಗೂ ಹಾಡಿನ ಸಾಲಿಗೂ …
ಆವೇಶದಿಂದ(ವೀರಾವೇಶದಿಂದ) ನಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತಲೆಗೆ ಬಟ್ಟೆ,
ಕೊರಳಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಡಾಲರ್-ಗಳು, ಬೃಹತ್ ಮೈಕಟ್ಟು ಇತ್ಯಾದಿ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದವು. ಅವರುಗಳ
ವೇಷ-ಭೂಷಣಗಳು, ಹಾವ ಭಾವಗಳು, ಅತೀರೇಕದ ವರ್ತನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿನಿಮಾದ ಖಳನಾಯಕನ
ಮರಿ-ಪುಢಾರಿ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಸಿನಿಮಾದವರು ಇವರನ್ನು ನೋಡಿ
ಖಳನಾಯಕರನ್ನು ಸ್ರುಷ್ಟಿ ಮಾಡುವರೋ ಅಥವಾ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಇವರು ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ
ಮಾಡುವರೋ. ? ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಥಿಯೇಟರ್ ಗೆ ಹೋಗೋ ದಾರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಿನಿಮಾ
ಪ್ರಾರಂಭ ಆಗಿದ್ದು ರೋಚಕವೆನಿಸಿ…, ಕಾಮೆಡಿ ಕಾಮೆಡಿ ಎನಿಸಿ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡುತ್ತಾ
ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.

ಅವರ ಆಟಾಟೋಪ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಸಾಗಿತು. ಕಂಡಕ್ಟರು ಅಸಹಾಯಕನಂತೆ.., ತಾನು ಕುಳಿತಿದ್ದ
ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿಯೇ ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ರೋಡ್ ಹಂಪ್ಸ್
ಹಾರಿಸುವಾಗ ಬಸ್ಸು ಜರ್ಕು ಹೊಡೆದು ಮರಿ-ಪುಂಡನೊಬ್ಬ ಮುದುಕಿಯೊಬ್ಬಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ.
ಜೋರು-ಅಜ್ಜಿ !!, ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬಯ್ಯತೊಡಗಿದಳು. ‘ ಪೊರಕಿ ಪೊರಕಿ ’ ಎಂಬ ಮಾತು
ಮಾತ್ರ ಅವಳ ಬೈಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು. ತಾನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಗುಂಪಿನ
ಮೇಲೆ ಎರಗಿದಳು. ಪುಂಡರ ಗುಂಪು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು. “ ಎನ್ನ
ತಂಗಚ್ಚಿ, ತಂಗಚ್ಚಿ ” ಎಂದು ಒಬ್ಬನೂ, “ಆಂಟಿ-ಆಂಟಿ ” ಎಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬನೂ,
“ಡಾರ್ಲಿಂಗ್!! ಫಿಗರ್ ಪಾರುಡಾ ” ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬನೂ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಚುಡಾಯಿಸಿದರು.
ಬಹುಷಃ ಅಜ್ಜಿ ಕೋಪಗೊಂಡು ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷ ಮಾಡುವಳೆಂಬ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಅಜ್ಜಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದಳು. ಇದರಿಂದ ಉನ್ಮಾದಗೊಂಡು, ಎಲ್ಲರೂ
ಹೋ. !!! ಎಂದು ಸಿಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಕೂಗಿದರು. ಇದು ಕ್ರೇಜಿ ಊರು. ಇಲ್ಲಿ
ಏನು-ಬೇಕಾದರು ನಡೆಯಬಹುದು ಎನಿಸಿತು.

ಕುಣಿದು ಸಾಕಾಗಿರಬೇಕು. ಹುಡುಗರೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ-ಮೇಲೊಬ್ಬರು
ಮಲಗಿದರು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವನು, ತನ್ನ ದಪ್ಪ-ತೋಳುಗಳ ಮೇಲೆ ಗೂಳಿ-ಮೂತಿಯ ಟಟ್ಟೂ
ಬರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಗೀಚತೊಡಗಿದ.
ಗೀಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವನು ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ “ ವುಡ್ರಾ, ವುಡ್ರಾ ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮೈ
ಕೊಡವಿದನಾದರೂ, ಬೇಡವೆಂದು ವಿರೋಧಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಗೀಚಿದರೂ…
ಗೀಚುತ್ತಿರುವವನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಇನ್ನೂ ಏನನ್ನಾದರೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ
ಕ್ರೇಜಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವ ಸಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ. ಕೊಳಕ!! ಪೆನ್ನಿನ ಮುಂಬದಿಯನ್ನು ಹಲ್ಲಿನಿಂದ
ಕಚ್ಚಿ ಮುರಿದು ಎಸೆದು, ರೀಫಿಲ್ ಹೊರತೆಗೆದ. ಮತ್ತೂ… ರೀಫಿಲ್ ಮೂತಿಯನ್ನು ಹಲ್ಲಿನಿಂದ
ಕಚ್ಚಿ ಉಗಿದ. ರೀಫಿಲ್ ಹಿಂಬದಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಾ, ಬುಳು-ಬುಳು ಎಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ
ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಇಂಕನ್ನು….. ಗೂಳಿ-ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ಟ್ರೇಸ್ ಮಾಡಿದ. ತನ್ನ ಕೈ- ಬಾಯಿಗೆ
ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಂಕನ್ನು ಬಟ್ಟೆಗೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ತಾನು ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆಯನ್ನು
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೋರಿಸುತ್ತಾ “ ಹ್ಹಿ ಹ್ಹೀ ಹ್ಹಿ ” ಎಂದು ನಕ್ಕ. ಆತನ ಸಹಚರರೆಲ್ಲರೂ ..
‘ನೋಡ್ರೋ ಇಲ್ಲಿ..’ ಎಂಬಂತೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ತೋರಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಈ ಕ್ಷಣ!! ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ…. ಎಂದು ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸರದಿ ನನ್ನದಾಯ್ತು.

* * * * *

ವಿನಯ್ತಾಂಡಿ ವರುವಾಯ!! ಸಿನಿಮಾದ ಪೋಸ್ಟರು ಟೆಂಟಿನ ಕಾಂಪೌಂಡುಗಳ ಮೇಲೆ
ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗೇಟಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಟಿಕೇಟ್ ಕೌಂಟರ್!! ಒಂದು ಟಿಕೇಟಿನ ಬೆಲೆ 15
ರೂಪಾಯಿಗಳು. (ಮಾರುತಿ ಟೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ್ದ
ನೆನಪಾಯ್ತು.) ಗೇಟ್ ಕೀಪರ್ ಗೆ ಟಿಕೇಟು ತೋರಿಸಿ ಟೆಂಟಿನ ಒಳ ಹೋದೆವು. ನಮ್ಮ ಊಹೆಗೂ
ಮೀರಿ ಟೆಂಟು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿತ್ತು.

ಮರದ ಗೂಟಗಳು ಪಿಲ್ಲರ್-ಗಳಾದರೆ, ತಗಡಿನ ಶೀಟುಗಳು ಮೇಲ್ಛಾವಣಿ. ಮುಖ್ಯದ್ವಾರದ ಕಡೆಗೆ
ಮಾತ್ರ, ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಂದ ಗೋಡೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರು…ಎಡ-ಬಲ ಫುಲ್ ಓಪನ್-ಸೀನು. ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ
ಖಾಲಿ ಸೈಟು-ತೋಟಗಳು ನೇತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹರಿದ ಕರ್ಟನ್ ಗಳಾಚೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಸನ
ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಂತೂ ಕೇಳಂಗಿಲ್ಲ. ಒಂದಷ್ಟು ಕಬ್ಬಿಣದ ಕುರ್ಚಿಗಳನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ
ಜೋಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವು-ಕಡೆ ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಬೆಂಚುಗಳು.ಪರದೆಯ ಮುಂದೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ
ವಿಶಾಲವಾದ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಜಾಗ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಪ್ರಭುಗಳು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಗುಂಪು-ಗುಂಪಾಗಿ ನೆಲದ
ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಮನೆಯಿಂದ ಚಾಪೆ-ಹಾಸಿಗೆ ತಂದು ಮಲಕ್ಕೊಂಡು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುಬಹುದು.
ಇದೊಂತರ ಚೆನೈ ನಲ್ಲೇ ಇದ್ದಂತ ಡ್ರೈವ್ ಇನ್ ಥಿಯೇಟರ್-ಗಳ ಎಕನಾಮಿಕ್ ಕ್ಲಾಸ್
ಇದ್ದಂಗಿತ್ತು ಎನ್ನಬಹುದು.

ಒಂದೆರೆಡು ಜಾಹಿರಾತುಗಳ ತರುವಾಯ ಸಿನಿಮಾ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಅದು
ಸಿನಿಮಾಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಬೀದಿ ಆರ್ಕೇಸ್ಟ್ರಾಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ. ಯಾರು..?
ಏನು.. ಹೇಳ್ತ ಅವ್ರೆ ಅನ್ನೋದು ಕೇಳುಸ್ತಿಲ್ಲ. ಅಕೌಸ್ಟಿಕ್ಸ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್. ನಮ್
ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಸದರಿ ಅಕೌಸ್ಟಿಕ್ ಗೆ ಸಿಂಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಲುಭಾಗದ ಸಿನಿಮಾ
ಮುಗಿದು ಹೋಯ್ತು. ಆದರೆ ಹಾಡುಗಳು ಪ್ರಾರಂಭ ಆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಯಮಯಾತನೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಪೀಕರ್ ಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಆನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು.. ಜಾತಿ ನಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿ…,
ಕಂತ್ರಿ ನಾಯಿಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬೊಗಳಿದಂತೆ. ಎ ಆರ್ ರೆಹಮಾನರ ಸುಮಧುರವಾದ ಸಂಗೀತವಿದ್ದ
ಸಿನಿಮಾದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಆನಂದಿಸುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ನಮ್ಮದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀರೊ ಮಾತ್ರ
ಕಾಮುಕನ ರೀತಿ ಕಾಣಿಸ್ತಾ ಇದ್ದ. ಹುಡುಗಿಗೆ ಪ್ರಪೋಸ್ ಕೂಡ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆಗಲೇ!! ಹೆಣ್ಣಿನ ಅಂಗೋಪಾಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಂಗುಡಿಯಿಟ್ಟು ಲೊಚಕ್ ಲೊಚಕ್ ಅಂತ ಮುತ್ತು
ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಇವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಾಧಿಸಿದ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಕ್ರಿಮಿ ಅಂದರೆ ಸೊಳ್ಳೆ!!
ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ರಕ್ತ ಕುಡಿಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಗುಯ್-ಯ್ ಕಿಯ್-ಯ್ ಅನ್ನೋ ಇರಿಟೇಟಿಂಗ್
ಸದ್ದು. ಬೆತ್ತಲೆ-ಕಾಲುಗಳು ಸೊಳ್ಳೆಗಳ ಹಾವಳಿಯಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಚಕ್ಕಳಮ್-ಬಕ್ಕಳ
ಹಾಕಿ ಕುಳಿತೆವು. ‘ಹ್ಹಾ!! ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ!! ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿದರೆ ಸೊಳ್ಳೆ-ಕಾಯಿಲ್ ಆದರೂ
ತಂದು, ಹಚ್ಚಬಹುದಿತ್ತು ’ ಮೂರ್ತಿಯ ಕಾಮೆಂಟ್ ಬಂತು. ‘ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಬರೋವಾಗ ಸಾಕ್ಸ್
ಗಳು ಇರೋ ಶೂ ಹಾಕ್ಕೋಂಡ್ ಬರೋಣ!!’ ಅಂದ ಜಾಕಿ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬರುವ ಆಶಯವನ್ನು
ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮೂರ್ತಿ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಹೋದ.

ಪರದೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತವನೊಬ್ಬ… ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಲೋಟಕ್ಕೆ ಸಾರಾಯಿ ಸುರಿದುಕೊಂಡು,
ಒಂದು ಕೈ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡು.. ಅದರ ಮೇಲೆ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ… ತಲೆ
ಎತ್ತಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದುದು… ‘ಹೈಟ್ಸ್ ಆಫ್ ತಿಕ ಗಾಂಚಲಿ’ ಅನ್ನಿಸ್ತು.
ನಾಗರಿಕ-ಸಮಾಜದಿಂದ ಸರಿರಾತ್ರಿಯಲಿ ಬಹುದೂರ ಬಂದ ಅನುಭವವ. ವ್ಯಕ್ತಿ-ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ
ಪರಮಾವಧಿ.

* * * * *

ಆಫ್-ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಗೋಜಲುಗಳ ನಡುವೆ, ಆನ್-ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಕಥೆಯ ಇಂಟರ್-ವಲ್, ಬಂದು ಹೋಗಿದ್ದೆ
ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರೇಮ-ಕಥೆಯೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ತಿರುವುಗಳನ್ನು
ಪಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದುವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ವಾತಾವರಣ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಕೊನೆ
ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ!! ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕುಡುಕನಿಗೂ, ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವನಿಗೂ ಜಗಳ
ಪ್ರಾರಂಭವಾಯ್ತು. ಜಗಳ ಅಂದ್ರೆ, ಹೆಂಗಸ್ರ ರೀತಿ ಬಾಯಿ-ಬಾಯಿ ನಹಿ!! ಮೈ-ಕೈ
ಮುರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಬೀಳುವುದು. ಒಂಟಿ ಕುಡುಕ ದೆವ್ವ ಮೈಮೇಲೆ
ಬಂದವನಂತೆ ಇಟ್ಟಿಗೆಯೊಂದನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದು, ಹೊಡೆಯಲು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ. ಟೆಂಟ್
ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ
ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕುಡುಕನು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಹೆದರಿ ಹಿಂದೆ-ಹಿಂದೆ ಓಡಿದನು.
ಇಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆದರೂ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

‘ಯಾರು-ಯಾರನ್ನು ಸಾಯಿಸ್ತಾರೋ. ? ಬನ್ರೋ… ಲೆ ನಾವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ “ ಎಂದು ಹೆದರುತ್ತ
ಹೇಳಿದೆ. ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೇ ಗಲಾಟೆ ಆದ್ರೂ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಮೊದಲು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ .. ’
ಮನೆಗೆ ಬಾ ಕಂದ’ ಎನ್ನುವಳು. ‘ ಗಲಾಟೆ ಯಾರದ್ದೇ ಆದರೂ, ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮನೆ ಸೇರ್ಕೋಬೇಕು
ಅಂದ್ರೆ ಏನರ್ಥ!! ಯಾಕ್ ಮಮ್ಮಿ!! ಯಾರದ್ದಾದರೂ ತಲೆ ತೆಗೆದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನೋ ಭಯವಾ
ನಿನಗೆ..? ’ ಅಂದರೆ ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಗಲಾಟೆಗಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಭಯ
ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲ ಅಲ್ಲಿತ್ತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು, ಕುಡುಕನಿಂದ ಇಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು.. ಮುಖ ಮೂತಿ
ನೋಡದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜಜ್ಜಿ ಹಾಕಿದ. ತುಟಿಗಳಿಂದ ರಕ್ತ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟು
ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸನ್ನಿವೇಶವೂಂದು ಕಣ್ಣ-ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮಾಸ್-ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು
ಸ್ಪಂದನಾರಹಿತರಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದುದು ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿತು.

* * * * *

ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ದುರಂತ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಸಿನಿಮಾದ
ಟೆಕ್-ನಿಕಲ್ ಪಾರ್ಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಜಲ್ಲಿ-ರಾಶಿಯ
ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು.\
 ಕತ್ತಲೆಯ-ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಟ್ರೀಟ್-ಲೈಟ್ ಬೆಳಕಿನ ಹೊರತಾಗಿ, ಬೆಳಕಿನ ಮೂಲಗಳು
ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ !! ಸಾಮೂಹಿಕ-ಸಂಭೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ,
ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳು. ಎಷ್ಟು-ಹೊತ್ತು ಕಾದರೂ ನೋ…. ಬಸ್.

ಅಲ್ಲೊಂದು ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಸಿನಿಮಾ-ನಾಯಕಿಯೊಬ್ಬಳು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ-ನೆನೆಯುತ್ತಿರುವ
ಹಾಟ್-ಹಾಟ್ ಬಿಕಿನಿ ಕಟೌಟು. ಅವಳ ಪಾದದಲ್ಲಿ ದ್ರಾಕ್ಷಿ-ಸೇಬು-ಬಾಳೆ-ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣುಗಳ
ಫೋಟೊ. ಸಾಮಿ-ಜ್ಯೂಸ್-ಸೆಂಟರ್ ಎಂದು ತಪ್ಪಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದ
ಬೋರ್ಡು. ಆ ಸಿನಿಮಾ ತಾರೆ ತಾನು ಇಷ್ಟು ಧರಿದ್ರವಾಗಿ ಜ್ಯೂಸ್ ಸೆಂಟರ್ ಗೆ
ರೂಪದರ್ಶಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರೆ.. ಅಭಿಮಾನದ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಿ ಹೋಗುವಳೋ ಅಥವಾ ತನ್ನ
ಲೈಂಗಿಕ ಅದಃ ಪತನವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು ಅಸಹ್ಯ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಳೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.\
 ಚೆನೈ(ತಮಿಳುನಾಡಿನ) ಲಿಮಿಟ್ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕ್ರೇಜಿ ಕ್ರೇಜಿ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್
ಕಟೌಟ್ ಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ತಮ್ಮ ಮದುವೆಗೆ ಶುಭ-ಕೋರಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಖ್ಯಾತ
ಸೆಲೆಬ್ರೆಟಿಯೊಬ್ಬ ಹೆಗಲ-ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿಯೋ ಅಥವಾ ತಲೆಮೇಲೆ ಅಕ್ಕಿ-ಕಾಳು
ಹಾಕುತ್ತಿರುವಂತೆಯೋ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡು ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡುವಿರಿ.
ಯಾರು ಸತ್ತರೂ.. ಯಾರು ಹುಟ್ಟಿದರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಭಿಮಾನದ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆ
ತೋರಿಸುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಶ್ಯ ವೈಭವ. ಈ ಸೋಂಕು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಈಗ
ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕ್ರೇಜಿನೆಸ್ ಗೆ ಬೌಂಡರಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ.

ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ವರೆ ದಾಟಿದರೂ…. ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವ ಯಾವುದೇ ಸೂಚನೆಗಳು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್
ಅಂತೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಹೈವೇ ನ ಎಲ್ಲಾ ವಾಹನಗಳಿಗೂ ಕೈ ತೋರಿಸಿ ಲಿಫ್ಟ್ ಕೇಳಿದ್ದು
ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ‘
ನಿನ್ನಿಂದಾನೆ ಹೀಗಾಗಿದ್ದು, ಹಾಗಾಗಿದ್ದು ’ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದ ಬೈಗಳ, ಸಮಾಧಾನ,
ಸಾಂತ್ವಾನಗಳು ನಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡವು. ನಡು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ…,
ಯಕಃಶ್ಚಿತ್ ಬೇವರ್ಸಿಗಳಂತಿತ್ತು ಪರಿಸ್ತ್ತಿತಿ.

ರಾತ್ರಿ ಮೂರು ಘಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೃಹತ್ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್-ಮಿಕ್ಸರ್ ಲಾರಿಯೊಂದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ
ಸೀನು-ಹಾಕುತ್ತಾ ನಿಂತಿತು. ಅಶ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಮನೆಸೇರುವ ಆಸೆಯನ್ನೇ ಕೈ-ಬಿಟ್ಟು ಹತಾಶರಾಗಿ
ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಡ್ರೈವರು ಒಳಗಿನಿಂದ ಏರು-ಏರು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕೈ ಮಾಡಿ ಕೂಗಿದ.
ನಾವಿದನ್ನು ಖಂಡಿತಾ ಎಕ್ಸ್-ಪೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನಾದರಾಗಲಿ!!, ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ
ಟ್ರಕ್ ಏರಿದೆವು. ಈ ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮ-ಪಾಲಿಗೆ ನಿಜವಾಗಲೂ ಟೂ-ಮಚ್. !!!.

ಅತಿ-ದೊಡ್ಡ ಟ್ರಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ - ತಡರಾತ್ರಿಯಲಿ ಪಯಣ. ಲೈಫ್ ಈಸ್ ಡೇಂಜರಸ್ಲಿ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್.
ತುರೈಪಾಕಮ್ ಬಳಿ ಲಾರಿಯಿಂದ ಇಳಿದು, ಡ್ರೈವರಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು, ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನೂ
ಹೇಳಿ ಮನೆ ಸೇರಿ ಮಲಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊತ್ತು. ಬೋರಿಂಗ್ ಆಗಿ ಬಂದಿದ್ದ ಸೋಮವಾರ ನೆನೆದು
ಕಣ್ಣು-ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ನಿದ್ರೆ ಬಹಳ ವೇಗವಾಗಿ ಆವರಿಸಿತ್ತು,

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು. ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ. ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ. ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು. 'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು. ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ... 'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ ' ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು. ' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ' ಲ

ಕರಾಂತಿ ಹುಡುಗಿ

ಕ್ರಿಸ್-ಮಸ್ ರಜೆಗೆ ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕು ರಜಾ ದಿನಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅಪ್ಪನ ಹಳೇ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಸಿಟಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟೆ. ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳಿಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತವರೂರು ಆಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ನಗರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಕು ಓಡಿಸಿದರೂ, ರಸ್ತೆ ದಿಢೀರನೆ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು " ಕಾಮಗಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ " ಎಂಬ ನಾಮಫಲಕ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನ ಬಳಿ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸ್ಕೂಟಿಯೊಂದು ಸರ್ರನೆ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸ್ಕೂಟಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪರಿಚಿತ ಮುಖ, ನನ್ನ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ಗೆಳತಿ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದವನೇ ಅವಳು ಹೋದ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ತುಂಗಾ ನದಿ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಡೌಟೇ ಇಲ್ಲ!! ಅವಳೇ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ!! ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ! ಅಂದರೆ ಐದು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗುಡ್ಡೆಕಲ್ಲು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಲ್ಲವೇ. ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತೋ, ಹತ್ತೋ ಆಗಿತ್ತು. ಸಿ-ಇ-ಟಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಲು ಗುಡ್ಡೇ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳಂತಿದ್ದ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯನ್ನು ಇಬ್ಬರು ದಾಂಡಿ

ಇಬ್ಬರು ಪೋಕರಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ

ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪಪ್ಪಾಯ ಗಿಡದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಇಬ್ಬರು ಪುಂಡ ಹುಡುಗರು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಅಭಿ ಒಂದನೆ ಕ್ಲಾಸು. ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಆಕಾಶ್ ಎಲ್ ಕೆ ಜಿ. ಮರಿ ಬ್ರದರ್ಸ್. ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳು. ಶನಿವಾರದ ಶ್ವೇತ ಸಮಾನ-ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಬಿಚ್ಚದೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಪ ಸರ್ಫ್-ಎಕ್ಸೆಲ್-ನ 'ಕಳೆ ಕೂಡ ಒಳ್ಳೆಯದು' ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಭಲೇ ತರ್ಲೆಗಳು. ತೋಟದ ಮುಟ್ರು-ಮುನಿ ಮುಳ್ಳುಗಳ ಮೆಲೆಯೇ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಬಲ್ಲರು. ಬೇಲಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸರಿದಾಡುವ ಪಟ್ಟೆ ಪಂಜ್ರ ಮರಿಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾ ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುವರು. ತಾತನ ಹೆಗಲೇರಿ ಕುಳಿತು, ನೆಲ ಉಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು......  ಬಿಲ ತೋಡುವುದರ ವರೆಗೆ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಜ್ನಾನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಆದರೆ ಈ ಪುಟಾಣಿಗಳು ಮೇಸ್ಟ್ರು ಹೊಗಳುವ ರೇಂಜಿಗೆ, ಮಾರ್ಕ್ಸು ತೆಗೆಯುತ್ತಿಲ್ಲಾ ಎಂಬುದೇ ನವ ಜಾಗತಿಕ ಯುಗದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಬಾಧೆ. ' ಏನ್ರೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರ ಅಲ್ಲಿ. ?' ಕೂಗಿದೆ. ' ಹಾ ಏನೋ ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ. ನಿಂಗೇನು?? ' ಎಕೋ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಉತ್ತರಗಳು ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಂದ ಬಂದವು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಕಿರಾತಕರು ತಾತನ ಶೇವಿಂಗ್ ಬ್ಲೇಡು ಕದ್ದು ತಂದು ಹುಲ್ಲು ಕಟಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. 'ಲೇ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ, ಕೊಡ್ರೋ ಬ್ಲೇಡು. ಡೇಂಜರ್ ಅದು. ಕೈ ಕುಯ್ದುಬ

ಎಮ್ಮೆ ಕಾನೂನು ; ಜಸ್ಟಿಸ್ ಡೀಲೈಡ್ ಈಸ್ ಜಸ್ಟಿಸ್ ಡಿನೈಡ್

'ಜನನ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ' ಪಡೆಯಲು ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿ ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದವು. ನೋಟರಿ ಸರೋಜಮ್ಮ ರನ್ನು ಕಂಡು 'ನಾನು ಹುಟ್ಟಿರುವುದು ಸತ್ಯ ಎಂದು ಇರುವಾಗ,  ಎಲ್ಲೋss ಒಂದು ಕಡೆ ಜನನ ಆಗಿರಲೇಬೇಕಾಗಿಯೂ,  ಸೊ ಅದನ್ನು  ಪರಿಗಣಿಸಿ ದಾಖಲೆ ಒದಗಿಸಬೇಕಾಗಿಯೂ ' ಕೇಳೋಣವೆಂದು ಹೊರಟೆ. 1995ಮಾಡೆಲ್ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಕಿಕ್ಕರ್ ನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ - ' ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿಸೊ.  ಮಕ್ಳು-ಮರಿ ಓಡಾಡ್ತಿರ್ತವೆ ' ಕೀರಲು ಧ್ವನಿಯೊಂದು ಒಳಗಿನಿಂದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಬ್ರೇಕ್ ನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ-ನಿಂತರೂ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ.  ಅಷ್ಟೋಂದು ಕಂಡೀಶನ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಬೈಕನ್ನು,  ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಲು ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಬರುತ್ತದೆಯೆ. ? ರಸ್ತೆಯ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಜನಗಳ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ,  ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಬೇಕು.  ಅವರು ಅಡ್ಡ-ಬರುವುದನ್ನು ಮೊದಲೇ. , ಊಹಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಿಂದಲೇ ಬ್ರೇಕು-ಕಾಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿ,  ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು.  ಹಾರನ್ನು ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಕ್ಲಚ್-ಹಿಡಿದು ಅಕ್ಸಿಲರೇಟರ್ ರೈಸ್  ಮಾಡಿ ಬರ್-ರ್-ರ್sssss ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ದಾರಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬೈಕ್-ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಮನೆಯಿಂದ ನೂರು-ಗಜ ಕೂಡ ಮುಂದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ,  ಅಂಗಡಿ-ಲಕ್ಕಮ್ಮ ತಾನೂ ಕೂಡ ಮೇನ್-ರೋಡಿನ ವರೆಗೂ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು, ಹಲ್ಲು-ಬಿಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು. &

ಬಿಸಿಲುಕುದುರಿ-ಸವಾರಿ ; ಚೆನ್ನೈ ಬಸ್ ಪಯಣದ ಒಂದು ಅನುಭವ

ಬೂಟು ಪಾಲೀಶ್ ಮಾಡಿ, ಇಸ್ತ್ರಿ ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ‘ಇವತ್ತಾದರು MTC ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಗಬಹುದು’ ಎಂಬ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಿಂತ-ನೀರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉದ್ಬವವಾಗಿದ್ದ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಬೂಟ್ಸು ನೆನೆಯದಂತೆ ಕೃತಕ ಕೆರೆಯನ್ನು ದಾಟಿದೆ. ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿಗಾಗಿ ಹೋಟೆಲಿನ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದೆ. ತೂಡೆ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ಲುಂಗಿಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸಪ್ಲೈಯರು ಬಕೇಟು-ಸೌಟು ಹಿಡಿದು ಅತ್ತಿತ್ತ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಉಪಹಾರದ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ. ರಸ್ತೆಯ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿಯೇ ಕೋಳಿ-ಸಾಗಿಸುವ ಲಾರಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ, ಸುವಾಸನೆಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ, ‌ಯಾತ್ರಿ-ಸಮೂಹ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಂಬರಿನ ಬಸ್ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ವಾಸನಾ-ಗ್ರಂಥಿಯನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಾ, ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡೆ. ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನ ಎದುರಿಗೆ ಏಳೆಂಟು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಯಾರಪ್ಪಾ ಈ ಮಹಾನುಭಾವ ಎಂದು ಆ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಓದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಜಿಲೇಬಿಗಳನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಲಿಪಿಯಿಂದ ಒಂದು ಪದವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ತೆಲುಗಾಗಿದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಕಟೌಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂವು ಮತ್ತು ದೀಪದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಇವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೊಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡವರಿರಬಹುದು ಎಂದು

ತೀರದ ಹುಡುಕಾಟ

ಘಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಊರೆಲ್ಲಾ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ, ಗಡಿಯಾರ ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್ ಗಲಾಟೆ ಆರಂಭಿಸಿತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ದ್ವಂದ್ವಗಳು. 'ಅರೆ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಕೂಡ ತನ್ನ ಮರಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿಯುವವರೆಗೂ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಗುಟುಕು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಹಾರಲು ಬಿಡುತ್ತದೆ.' ​ಹೀಗಿರುವಾಗ ರೆಕ್ಕೆ ಮೂಡಿ ವರುಷಗಳು ಕಳೆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಾರಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೇಕೆ.? ಅರೆ!! ಮನುಷ್ಯರು ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ, ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷತೆ ಏನಿದೆ. ? ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇನೋ ನಮಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸವೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವರಲ್ಲಾ... ನಿನಗೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ಕಟ್ಟಬೇಕು ಎಂಬ ಸುಳ್ಳು ಆಸೆಗಳು. ನಾನಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕವನಾ..? ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ.., ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನ. ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೊಂಬೆಯನ್ನಾಗಿಸಿದರು. ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವಳು ‘ ಅಪ್ಪ ನಿನ್ ಮೇಲೆ ಅತೀ ಪ್ರೀತಿ ಇಟ್ಟಿದಾನೆ ’. ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಘನತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಲಿಪಶು ಮಾಡುತ್ತಿರುವರು. ಛೇ ಭವಿಷ್ಯದ ವಿಶ್ವಮಾನವನಿಗೆ ಎಂಥಹ ದುರಂತ ಪೋಷಕರು. ಯಾರೋ ನನ್ನನ್ನು ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ಆಸರೆಯ ಅಪ್ಪುಗೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲ

ಕಪ್ಪು ಗುಲಾಬಿ

ಅದೊಂದು ಗೋವಾದ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬೀಚು. ಮಲೈಮಾ!! ಕಂಪನಿಯಿಂದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪು ನೀರಿಗಿಳಿದು ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು!! ಅಲೆಯಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿ... ಮರಳಿನ ದಿಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು ರಾಧ. ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರ ಬಂದು ವಿನೋದ, ರಾಧಾಳ ಬಳಿ ಕುಳಿತ. 'ಏನಿದು ತಾಜಾ ಮಹಲ!! ಅಥವಾ ರಾಧ ಮಂಟಪಾನ..?' ಅವಳು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಗೂಡಿಗೆ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ತೂತು ಕೊರೆಯುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ. ' ಎರಡೂ ಅಲ್ಲ!! ' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮೆತ್ತಗೆ ಕೈ ಹೊರ ತೆಗೆದಳು. ಗೂಡು ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. 'ವಿನು!! ಒಂದು ವಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ .... ಬಂದು ಹೋಗೋ ಅಲೆಗಳ ಹಸಿ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಬಿಡುತ್ತಾ ನಡೆಯೋದು ಚೆನ್ನಾಗಿರತ್ತೆ' ಅಂದಳು. 'ಸುಂದರವಾದ ಹುಡುಗಿ!!, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಆಗೋ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ , ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಬಿಡೋದಕ್ಕೆ ಕರೆದರೆ!! ಬರಲ್ಲ ಅಂತ ಹ್ಯಾಗೆ ಹೇಳಲಿ. ನಡೆ ಹೋಗೋಣ!!!' ಅಂದ. ಇಬ್ಬರೂ ಎದ್ದು ಹೊರಟರು. ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಕಿನಿ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿನೋದನ ಕಾಲರ್ ಹಿಡಿದು ಜಗ್ಗಿ ಹೇಳಿದಳು ' ನೀನು ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಾ ಇದಿಯ ಕಣೋ!! ' . 'ಯಾಕೆ..? ನಾನೇನ್ ಮಾಡಿದೆ..?' ಎಂದ. 'ಹುಡುಗೀರನ್ನೇ ನೋಡದೆ ಇರೋನ ತರಹ.. ಆ ಅವಳನ್ನ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡ್ತೀಯಲ್ಲ ಅದಕ್

ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಂಕ

ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆದ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರವೂ, ಸೊಹೈಲಾ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ. (ಸೊಹೈಲ ಮತ್ತು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಹೋಗಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿರಲಾಗುತ್ತದೆ.)  ' ಅಭದ್ರತೆ; ಅಸಹಾಯಕತೆ; ದೌರ್ಬಲ್ಯ; ಭಯ ಮತ್ತು ಕೋಪ, ಇವುಗಳ ಜೊತೆ ನಾನು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಹೋರಾಡ್ತಾನೆ ಇರ್ತೇನೆ. ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಒಬ್ಬಳೇ ನಡ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗುವಾಗ, ಹಿಂದೆ ಇಂದ ಬಂದ ಯಾವುದೋ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳದ ಸದ್ದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಯ ಮೂಡಿಸತ್ತೆ. ಅದೆಲ್ಲಿ, ಕಿರುಚಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೊ ಅಂತ ಹೆದರಿ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನ ಬಿಗಿದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಕುತ್ತಿಗೆ ಸುತ್ತುವ ಸ್ಕಾರ್ವ್ಸ್ ಹಾಕೋದಕ್ಕೂ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದ್ಯಾರೋ ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಹಿಸುಕುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗತ್ತೆ. ಸೌಹಾರ್ದ ಸ್ಪರ್ಷಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಮದ ವಾಸನೆ ಬರತ್ತೆ. ' ಎರಡು ಕ್ಷಣದ ಕಾಮ ತೃಷೆ, ಒಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವಿಸಬಲ್ಲದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಆಗತಾನೆ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಪರಿಚಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಯುವ ಮನಸ್ಸು, ಮತ್ತೆಂದೂ ಚೇತರಿಸಿಕ್ಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತೆ ವಿಕಾರಗೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ರೇಪ್ ಅಂದ್ರೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬಳ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಸೆಕ್ಸು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಶೋಷಿಸಿಬಿಡಬೇಕು, ಅನ್ನುವ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅದು ನಮ್ಮಂತುಹುದೇ ಒಂದು ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿಯನ್ನ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹೊಸಕಿ ಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ.  ಬಹುಷಃ ಹಳೇ ಸಿನಿಮಾಗ

ಮದುವೆಗಳು ಮಧುಮಕ್ಕಳು

ಈ ಇಪ್ಪತ್ತೈದರ ಆಜುಬಾಜಿನ ವಯಸ್ಸೇ ಹಾಗೆ.., ಓರಗೆಯವರ, ಗೆಳೆಯರ ಮದುವೆಗಳ ಸುಗ್ಗಿ. ಗೆಳೆತನದ ಮರ್ಜಿಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರು, ಮದುವೆ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರುವ ವಿವಿಧ ಗೆಳೆಯರ ಸಲುವಾಗಿ(ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ) ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು, ಮದುವೆ ಸುತ್ತು, **ಪೋಷಾಕು** ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಗೆಳೆಯನ ಮದುವೆ. ರಾತ್ರಿಯಿಡಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ, ಬೆಳಗಾಗೆ ಊರಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಅದಾಗಲೇ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಹೊರಟು ನಿಂತು, ಬಟ್ಟೆ ಗೆ ಇಸ್ತ್ರೀ ಹಾಕಲು ಹೋದೆ. ಕಾದಿದ್ದ ಐರನ್ ಬಾಕ್ಸು, ಇಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಬಟ್ಟೆ ಬುಸ್ಸೆಂದು ಬಾಕ್ಸಿಗೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಂತು.ಬಟ್ಟೆ ಮಟಾಷ್. ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಟಿ ಷರ್ಟು, ಪ್ಯಾಂಟು ಹಾಕಿ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತೆ. ಸೂಪರ್, ಬೊಂಬಾಟ್ ಅಂತೇನೂ ಅನ್ನಿಸದಿದ್ದರೂ...,ಬೇಜಾನ್ ಆಗೋಯ್ತು ಇವು ಅಂತಲಾದರೂ ಅನ್ನಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಮದುವೆ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಿಗಳು, ಗೆಳೆಯರು ಹೀನಾಮಾನವಾಗಿ ರೇಗಿಸಿದರು. " ನಿನ್ನ ಯಾರಾದ್ರು ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಅಂತಾರ...? ಮದುವೆಗೆ ಹಿಂಗಾ ಬರೋದು" .. ಇತ್ಯಾದಿ .. ಇನ್ನು ಮುಂತಾದವುಗಳು. ಅಯ್ಯೋ, ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ ಇವರಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುವಂತೆ ನನಗೇಕೆ ಇವು 'ಸರಿ ಇಲ್ಲ', ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಮ

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು. ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ, ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು. ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು. ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ, ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತ