Skip to main content

ಅಮೃತ; ಪ್ರೇಮಖೈದಿ

‘ಅಮೃತ’ ಎಂಬುದು ಹುಡುಗಿಯ ಹೆಸರೆಂದು ಓರಗೆಯ ಗೆಳೆಯರು ಪದೆಪದೆ ರೇಗಿಸುವರು. ಸ್ಕೂಲಿನ
ಶೀನಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರಂತೂ ಹಾಜರಿ ಹಾಕುವಾಗ ‘ಅಮೃತಾ’ ಎಂದು ರಾಗವಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಲಿ ಹುಡುಗಿಯರ
ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿ, ‘ಹೋ!! ಅಮೃತಾ ಅಂದ್ರೆ ನೀನಲ್ಲವೆ ಹಹಹಾ’ ಅಣಕವಾಡುವರು. ಮುಂದಿನ
ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಲಿನ ಕಡತಗಳಿಂದ ಅಮೃತ ಎಂಬುದನ್ನು ತೆಗೆಸಿ ‘ಅಮೃತ್’ ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸಲು
ಹೋಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಜಿದ್ದು ಮಾಡಿ, ‘ಅಮೃತ’ ಎಂಬುದಾಗಿಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ. ‘ಅಮೃತ್’ ಅಂತ
ಮಾಡಿದ್ರೆ ಇವನಪ್ಪನ ಗಂಟೇನು ಹೋದದ್ದು ಎಂದರು, ಎಲ್ಲರೂ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ತಲೆ
ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಆ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಭಾವ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಅಮೃತನಿಗೆ ಒಬ್ಬಳು ಅಕ್ಕ ಇದ್ದಳು. ಅವಳ ಹೆಸರು ಅಮೃತ. ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಹುಲ್ಲಿನ
ಬಣವೆಯೊಂದು ಮೇಲೆ ಮಗುಚಿ ಬಿದ್ದು; ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು; ಉಸಿರುಕಟ್ಟಿ ಸತ್ತು ಹೋದಳು.
ಆನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದ ಇವನನ್ನು ಅಮೃತ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಕರೆದರು. ತಾನು ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ
ತೀರಿಹೋಗಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಮೇಲಿನ ಮಮತೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಆ ಹೆಸರನ್ನು ಅಂತೆಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಅದೆಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳು, ಲಾಭದಾಯಕ ಪ್ರಪಂಚದ ಮುಂದೆ ಒಪ್ಪಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಬಲ್ಲವರು ಇವನನ್ನು ಸಾಧು ಸ್ವಭಾವದವನು ಅಂದರು. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅಸಹಾಯಕ ಅಂದುಕೊಂಡ.
ಗೆಳೆಯರು ಒಳ್ಳೆಯವ ಅಂದರು, ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಕಲಿಯುವಷ್ಟು ಪ್ರೌಢಿಮೆ ತನಗಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡ.
ಇದು ಅಮೃತ!!

PUC ಫೇಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಅಧಿಕೃತವಾದ ತೆರೆ ಬಿತ್ತು. ಓದು ನಿಂತು,
ಮನೆ ಸೇರಿದಾಗ, ಅದೊಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ. ಶಾಲೆಯ ಮರದ ಬೆಂಚುಗಳ ಮೇಲೆ ಅನಾಯಸವಾಗಿ
ಸವೆದು ಹೋಗುವ ದಿನಗಳು, ನಂತರ ಯುಗಗಳಾಗಿ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಕುಲಕಸುಬು
ಟೈಲರಿಂಗ್ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ಏನೇನಾಗುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಶೀನಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರು
ಕೇಳಿದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗರೂ ಅತಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ‘ಇಂಜಿನಿಯರು, ಪೈಲಟ್ಟು, ಸೈಂಟಿಸ್ಟು,
ಡಾಕ್ಟರು’ ಇನ್ನು ಮುಂತಾಗಿ ಎಂದರು. ಅಮೃತ ಮುಗ್ದವಾಗಿ ‘ತಾನು ಅಪ್ಪನಂತೆ ಟೈಲರ್
ಆಗುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ನಗೆಚಟಾಕಿ ಕೇಳಿದವರಂತೆ ಪುಳಕಗೊಂಡು ನಕ್ಕರು. ಅಮೃತ
ನಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಅಪ್ಪನ ಕಸುಬಿನಲ್ಲಿನ
ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಬೆರಗುಗಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಶೀನಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರು ಕಿತ್ತು
ಹೋಗಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಜುಬ್ಬ ಹೊಲಿಸಲು ಬಂದಾಗ ‘ಡಾಕ್ಟರು, ಪೈಲಟ್ಟು ಆಗ್ತೀನಿ ಅಂತಿದ್ದ ಮುಂಡೇ
ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಏನೆನಾಗಿದಾರೋ ಕಾಣೆ!! ‘ಟೈಲರ್ ಆಗ್ತೀನಿ’ ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟು, ಮಾತು
ಉಳಿಸಿಕೊಂಡವನು ಅಂದ್ರೆ ನೀನೊಬ್ಬನೆ ಕಣಯ್ಯ. ನಿನ್ನ ನಾ ಮೆಚ್ತೀನಿ.‘ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದ
ಮಾಸ್ಟರು, ದುಡ್ಡು ಕೊಡದೇ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ.

ಅಮೃತ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿದ. ಸಿದ್ಧ ಉಡುಪು ತಯಾರಿಸುವ ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ನೌಕರಿ. ಅಮೃತನು
ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರಂತೆ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಕಬ್ಬಿನ ಹಾಲು ಮಾರುವ ಗೆಳೆಯ ಹರೀಶನಂತೆ.
ಕೆಳಗಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಾದ ಸಾರ, ಬಾನುವಿನಂತೆ. ಅಮೃತ
ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರಂತೆ. ಮಾಮೂಲಿಯಂತೆ. ಮನುಷ್ಯರಂತೆ.

ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಬೆಳಗಿನ ಜನಸಂದಣಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಮಿಂಚು ಮೂಡಿ
ಮಾಯವಾಯಿತು. ‘ಅವಳು’ ಅವನಿಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಒಂದು ಮಿಂಚಿನಂತೆ. ‘ಆ ನಗು., ಆ ಕಣ್ಣು., ಆ
ಕೆನ್ನೆಗಳು …, ಅಬ್ಬಾ!! ಯಾರಿವಳು. ? ’ ಅಂತ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಮನಸಿನ ಬಾಯಿ ತೆಗೆದ.
ಅದೊಂದು ಆಕರ್ಷಣೆ. ವಯಸ್ಸಿನ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲವರ ಅಳ್ಳೆದೆಯಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುವ
ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬ ಕಂಪನ. ಈ ಕಂಪನಕ್ಕೆ ಅಮೃತ ಸ್ಪಂದಿಸಿದ. ಆ ‘ಅವಳು’ ಯಾರು ಎಂದು ತಿಳಿಯುವ
ಮುನ್ನವೇ ಸ್ಪಂದಿಸಿದ. ಯಾರೆಂಬುದು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಸೆಗಳು ಗರಿಗೆದರಿದವು.

ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ಅಂದು ಯಾಕೋ ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೊಂದು ಜೀವ
ಕಾಣಿಸಿತು. ಅವನು ಅದುವರೆಗೂ ಕಂಡೇ ಇರದ ಜೀವ. ಇದುವರೆಗೂ ಅವನೊಳಗೇ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದ
ಜೀವ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ. ಮಗದೊಮ್ಮೆ, ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೆ ಇಣುಕಿದ. ಕ್ರಾಪು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡ.
ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನದೇ ಕಟೌಟಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯದ್ದೊಂದು ನಗೆ ಬೀರಿ
ಹೊತ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಮುಂಚೆ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದ. ಎಲ್ಲಾ ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾ.
ಅವಳ ಬರುವಿಕೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ. ಜೀವ ಜಗತ್ತೇ, ಎರಡೂ ಕೈ ಚಾಚಿ ಭಿಕ್ಷುಕನಂತೆ ತನಗಾಗಿ
ಮಿಡಿಯುವ ಒಂದು ಪ್ರತಿ ಜೀವಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅಲ್ಪ ಅಮೃತ ಈ ಸೆಳೆತದಿಂದ
ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯ ಮಂಕು ಬೂದಿಯನ್ನು ಸಿಂಗರಿಸಿ ಉಣಬಡಿಸುವ ಅದೆಷ್ಟೋ
ಸಿನಿಮಾದ ಮೆಲೋ ಡ್ರಾಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಥೇಟು ಅಂತೆಯೇ. ಆವರಿಸಿಕೊಂಡ.

ಹೆಣ್ಣು; ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ತಾವರೆ. ಉಸುಕಿನ ನಡುವೆ ಬಿಗಿದು ಹೋಗುವ ರಿಸ್ಕು ಇದ್ದರೂ,
ಗಂಡಸಾದವನು ತಾವರೆಯ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ತನ್ನ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಚೌಕಾಸಿ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ.
ಸುಮ್ಮನಿದ್ದವನನ್ನು ಬಂದು, ಯಾರೋ ಕೊರಳ ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು; ಬಡಿದು; ಕೆಣಕಿ; ಪ್ರೇಮಿಸಲು
ಬಿಟ್ಟಂತೆ ಪ್ರೇಮಿಸಿದ. ಹಂಬಲಿಸಿದ. ಅವಳ ಪ್ರತಿ ನಡೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದು.

ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಒಂದೊಂದು ಖುಷಿಯನ್ನು ತಾನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವನು. ಆವಳು ‘ಯಾರೋ.
?’ ಬೇರೆಯವಳು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾಚುವುದು ಕಣ್ಣೋ. ? ರೆಪ್ಪೆಯೋ. ?
ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವವರೆಗೂ ತನ್ನ ನೋಟದ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿಯೇ
ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ. ಸಂಜೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವಂತೆ, ತನ್ನ ನೋಟದ ಪರಿಧಿ ಎಂಬ
ಆಗಸದಿಂದ ಅವಳೂ ಮುಳುಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವಳು. ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಅಚ್ಚು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ
ಮುಗುಳುನಗೆ, ಗುಂಗು ದಿನಂಪ್ರತಿ ಉಳಿಯುವುದು. ಸದಾ ಅವಳ ಗುಂಗಲ್ಲಿಯೇ.

ತಾನು ಯಾರನ್ನಾದರು ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಇಷ್ಟ ಪಡಬಹುದು ಎಂದು ನಂಬಲೂ ಆಗದಷ್ಟು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ.
ದಿನ ದಿನವೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ಅನುಭವಗಳು. ಬಾಳಿಗೊಂದು ನಂಬಿಕೆ. ಬದುಕಲು ಒಂದು ಜೋರು ಕನಸು.
ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು. ಒಂದಷ್ಟು ವಿಶ್ ಲಿಸ್ಟುಗಳು. ಜೀವನ ಸುಂದರ.

ಕೆಲವರು ಹೀಗೆ; ತಮಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಯಾರದ್ದೋ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿರುವರು. ಏನೂ
ಮಾಡದೆ ಯಾರದ್ದೋ ನಗುವಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗುವರು. ನಗು ನಗುತ್ತಲೇ ಯಾರದ್ದೋ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ
ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿಬಿಡುವರು. ಕೊನೆಗೂ ಆ ಅವಳಿಗೆ ‘ತಾನೆಷ್ಟು ವಿಶೇಷ’ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಇವನು ತಿಳಿಯಗೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕೋಟಿ ಕನಸು ತುಂಬಿರುವ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ತನ್ನನ್ನು ಸದಾ
ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ.

ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನಿವೇದನೆಗೆ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣವೂ ಹಂಬಲಿಸುವುದು; ಅರೆನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ
ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ‘ಅವಳು ಇಲ್ಲವಾಗುವ’ ಹುಚ್ಚು ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುವುದು; ಧೈರ್ಯ
ಸಾಲದು. ‘ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹಿಂಗೇ!!’ ತನ್ನ
ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡ.

> ಮನುಷ್ಯನ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಬದುಕು ಅವನಿಂದ ‘ಆಯ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’
> ವನ್ನು ಕಸಿದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ದುರ್ಬಲನು ನಡೆಯುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕವಲುಗಳು
> ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊನೆಮುಟ್ಟುವವರೆಗೂ.

ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ಕಾಣೆಯಾದಳು. ಯಾರೋ ಆ ಅವಳ ‘ಮದುವೆ’ ಅಂದರು. ಅಮೃತ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ‘ಇಲ್ಲ
ಇಲ್ಲ’, ‘ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ’ ಚಡಪಡಿಸಿದ. ‘ಈ ಬಾರಿ ಅವಳು ಸಿಕ್ಕಿದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲವನ್ನು
ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ಹೌದು ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ. ಬೆಳೆದು ಬಂದದ್ದೇ ಹೀಗೆ
ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ತಪ್ಪಾಯಿತು!! ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಿತು ಬಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಹುಟ್ಟುತ್ತಾ. ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ. ಕಲಿಯುತ್ತ ಸಾಗುವರು. ಹೌದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕು.
ಕನಸುಗಳನ್ನು ಅಡವಿಟ್ಟು, ಪ್ರೀತಿಯ ಎರವಲು ಪಡೆದು ಕಟ್ಟಿರುವ ಈ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಅವಳನ್ನು
ಆದರದಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.’

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ತರುವಾಯ ಪುನಃ ಕಂಡಳು. ಸಂತಸಗೊಂಡ. ‘ನನಗೆ ಹೇಳದೆ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಎಲ್ಲಿ
ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಕೇಳಬೇಕು. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ಅಳಬೇಕು ಅನಿಸಿತು.’ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ
ಮೂತಿ ಪೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಮೊಣಕೈ-ವರೆಗೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹಸಿರು ಗಾಜಿನ ಬಳೆಗಳು ಅಪಶಕುನದ
ಸದ್ದು ಮಾಡಿದವು. ಮದುಮಗಳ ಕಳೆ, ಕೊರಳಲ್ಲಿದ್ದ ತಾಳಿ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ
ಗಂಡಸಿನ ಮುಖ ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡವು. ತಲೆ ತಿರುಗಿ ಬಂತು. ಬಟ್ಟೆ
ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕತ್ತರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನೇ ಇರಿದುಕೊಂಡು ಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಹತಾಶೆ.

ಕೆಲಸದಿಂದ ವಾಪಾಸು ಮನೆಗೆ ಹೊರಟ. ಮನೆ ಸೇರಲಾರದೇ, ಹತ್ತಿರದ ಪಾರ್ಕಿನ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ
ಹೋಗಿ ಕುಳಿತ. ‘ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ!! ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು. ಸಾಕು; ಈ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು
ಸಾಕಲ್ಲವೇ.’ ಅಳುಮುಂಜಿಯಂತಾದ. ಅಮೃತ ನತದೃಷ್ಟ. ಸಾಯುವ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಹಿಂದೆ ಬಂದವು.
‘ತಾನು ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಏನಾಗುವುದು. ? ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾರು ಇದ್ದರೂ, ಇಲ್ಲವಾದರೂ, ಇಲ್ಲಿ
ನಿಲ್ಲುವುದು ಏನು ಇಲ್ಲ. ಹೌದು!! ಇಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವುದು ಕೇವಲ ಘಟನೆಗಳು,
ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲ. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದುದಕ್ಕೆ, ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದುದಕ್ಕೆ,
ಅವಳ ಒಳಿತನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಅವಳ ನಗುವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ,
ಸಾಕ್ಷಿ-ಆಧಾರಗಳನ್ನು ಇಡಬೇಕಿತ್ತೆ..? ಈ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರಪಂಚವೇ ನನ್ನ ಹುಚ್ಚುತನಕ್ಕೆ ಮೂಖ
ಸಾಕ್ಷಿಯಂತೆ ನಿಂತಿದೆ. ಅವಳು ಪೆದ್ದಿ. ಅವಸರ ಪಟ್ಟಳು. ಇಲ್ಲ!! ನಾನು ಬುದ್ದು ತಡ
ಮಾಡಿದೆ.’ ಖಾಲಿ ತಲೆಯೊಂದು, ಮಕಾಡೆ ಮಡಕೆಯಂತೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

> ಹೆಣ್ಣಿಗೊಂದು ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ತಾನು ಬರುವ ಮೊದಲೂ ಖಾಲಿ ಇದ್ದ ಗಂಡಸಿನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ
> ತಾನಿಲ್ಲದ ಹೊಸ ನಿರ್ವಾತ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ.

ಅವಳು ಹೋರಟ ಮೇಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಈ ನಿರ್ವಾತವನ್ನು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಒಂದೊಂದಲ್ಲ.
ನನ್ನ. ? ಅದು ನನ್ನನ್ನ. ? ನೀನು ಮುರಾಬಟ್ಟೆಯಾಗಿಸಬಹುದೇ ಎಂಬಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ
ನನ್ನನ್ನೇ ಯಾಕೆ. ? ಎಂಬ ಹತಾಶೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ‘ಈಗ ಮುಂದೆ.?’ ಬಹಳ ಸಾರಿ
ಉತ್ತರದಂತೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಕನಸುಗಳು ಕಮರಿದಾಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ
ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಅಡಿಯಾಳುಗಳಾಗಿ ಬಿಡಬೇಕು. ಅಥವಾ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಬಿಡಬೇಕು. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ
ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆದೇ ಬೆಳೆಯತ್ತೆ. ’

ಸಂಜೆಯಾಯಿತು. ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತು. ಏಳುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡ. ಕಣ್ಣು
ಮುಚ್ಚಿದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಭಯಾನಕ ಕನಸು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅಮೃತ ಮಲಗಿದ್ದ. ಯಮನ
ವೇಷಧಾರಿಯೊಬ್ಬ ಕೋಣದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಅದರ ಕೊಡು ಸವರುತ್ತಾ ಮಲಗಿದ್ದ ಅಮೃತನಿಗೆ ಉಪದೇಶ
ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ.

‘ಏಳು!! ಧೀರ ಏಳು!! ನಿನಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ನೀನು ಸತ್ತು ಬಿಡು. ಸಾಯಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡವರು ಕೊನೆ
ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ಲೇಟು ಬದಲಿಸಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ. ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಸಾವಿಗೆ ಸ್ವಾ ಅನುಮತಿ
ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಯಿತು. ನೀನು ಸತ್ತಂತೆಯೇ. ಜೀವ ಹೋಗಲು ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ
ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ನೇಣು, ವಿಷ, ಬಾವಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ
ನಿಮಿತ್ತ. ಸಾವಿನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಮುಂದೆ, ಬದುಕಿನ ಅಶಾವಾದವೇ ಇದುವರೆಗೂ ಜೀವಿಸಿದ ಸುಳ್ಳಿನ
ಅಂತೆ-ಕಂತೆ-ಬೊಂತೆಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಸಾವಿನ ಅಪ್ಪುಗೆಯು ತಡವಾದಷ್ಟು, ದೇಹವು ತನ್ನ
ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡದಾರಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ನೋಡು ಬ್ರೇನೋ, ಹಾರ್ಟೋ
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ, ಚಿಂತೆ, ಹೃದಯಾಘಾತ, ಸ್ಟ್ರೋಕು
ಇನ್ನುಮುಂತಾಗಿ ಸಾವಿಗೊಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಸತ್ತವರನ್ನು ಗತಕಾಲದ ಪ್ರತಿನಿಧಿ
ಮಾಡಿಬಿಡುವರು. ನಿನಗೆ ಅಂತ ದುರ್ದೈವ ಬೇಕಾ!!? ರಾಯಲ್ ಆಗಿ ನೀನೆ ಬಂದು ಬಿಡು. ನಿನಗಿಂತ
ಮೊದಲೇ ನೀನು ಸತ್ತು ಬಿಡು. ’

ಮೊದಲು ಕನಸಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದವನು ಮೇಲೆದ್ದ. ಯಾರೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಮೊಣಕೈವರೆಗೂ
ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವಳ ಬಳೆಗಳ ಸದ್ದು. ಇದರ ವೇದನೆಗೆ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು.
ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ!! ಮತ್ತೂ ಕನಸಲ್ಲಿದ್ದೇನಾ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ.
ಬೆಳಗಿನಿಂದಲೂ ತಾನು ಕನಸಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿರಬೇಕೆಂಬ ಕೃತಕ ಸಂತೋಷ. ಆ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ
ಬಂದ ಅವಳ ಗಾಜಿನ ಬಳೆಗಳ ಸದ್ದು. ಅದು ತಂದ ವೇದನೆ. ಚಳಿಗೆ ಮುದುಡಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ.

ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ. ಕೈ-ಕಾಲುಗಳು ಸೆಟೆದುಕೊಂಡವು. ಕನಸುಗಳಿಲ್ಲದ ಗಾಢವಾದ ನಿದ್ರೆಯೊಂದು
ಆವರಿಸಿತು. ಮಲಗಿದ.

Comments

  1. 'ನಿನಗಿ೦ತ ಮೊದಲೇ ನೀ ಸತ್ತು ಬಿಡು'- ಈ ಸಾಲು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಮಗ.

    ReplyDelete
  2. maga chennagide.....sayodra bagge kadme bari......

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ.

ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ.
ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು.

'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ...
'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ '
ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು.

' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

' ಲೋ!! ಇವ್ರು ಆಲ್ಬಂ ಕೊ…

ಒ೦ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ

“ ಅಮ್ಮಾ!! ಅವಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಯಾಕಮ್ಮಾ… ? ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ?. ನೋಡು!! ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ-ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ. !!”.

“ ಸಾರಿ!! ಕಂದ. ತಪ್ಪಾಯ್ತು. ನಿನ್ನಾಣೆ ಮರೆಯೊಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ
ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ, ಸರೀನಾ. ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಇರೋ ಟೈಮಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ
ಬರುತ್ತಲ್ಲೋ ಮಗನೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಬಂದದ್ದೂ; ಹೋದದ್ದು ಗೊತ್ತ್ ಇಲ್ಲ.
ಆದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ಎಷ್ಟೇ. ಕಷ್ಟ ಆದರು. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೊಣ. ”

‘ ಆಯ್ತಮ್ಮಾ. ಸರಿ!! ’ ಎಂದನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು
ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನಾಜೂಕು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು
ಅವರು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

October 7, 2010 ‘ ಹೋಳಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದ ಮಗು, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರು ಊಟಕ್ಕೆ
ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.’ ಅಮ್ಮ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಮಗನ ಬರುವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ,
ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರಟುತ್ತಾ
ಕೂರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ “ ಪಾಪ ಮಗು!! ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ,
ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಸರ-ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್…

ಒಂದು ಅಪಘಾತದ ಸುತ್ತ

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷ. ಶೈಲು, ರವಿ ಹೊರತಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ( ಗುಂಪಿನ ಹೆಸರು ಬಿ ಬಿ ಹುಡುಗರು) ಉಳಿದೋರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಶೈಲುಗೆ, ಸಿಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಾಧ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ರವಿ:

ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲು ಅವನಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಖುಷ್ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇತ್ತು. ಸುಮಾರು ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಎಡತಾಕಿದರೂ, ಒಂದಕ್ಕೂ ಆಯ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅಭಿ, ಜೋಬಿ, ಶೇಕ್ ನಂತ ಗಮಾಡ್ ಗಳಿಗೇ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿರೋವಾಗ, ಧೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ ‘ರವಿ’ ಗೆಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಖೇದಕರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ರವಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ, ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಲಕ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಮಸ್ಯೆ. ಕೋಡಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇರೋದು. ಆದರೂ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಕಂಪನಿ ಮಿಸ್ ಆದಾಗಲೂ. ‘ ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡದು, ಕಾಯ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಬಿಡು, ಮಗ ’ ಅಂತ ನಾವು, ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ‘ನನಗೆ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ ಮಗ. ಆದರೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕಂಪನಿ, ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟಾಪ್ ಟೆನ್ ಒಳಗೆ ಬರೋದನ್ನ, ಜಸ್ಟು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತು. ‘ಎನ್ನುವನು. ‘ಎಲಾ ಬಡ್ಡಿಮಗನೆ ’ ಅಂದುಕೊಂಡುಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಇಂತಹ ಸಂದಿಗ್ಧ, ಸುಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಿ ಇ …

ಇಬ್ಬರು ಪೋಕರಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ

ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪಪ್ಪಾಯ ಗಿಡದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಇಬ್ಬರು ಪುಂಡ ಹುಡುಗರು
ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಅಭಿ ಒಂದನೆ ಕ್ಲಾಸು. ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಆಕಾಶ್ ಎಲ್
ಕೆ ಜಿ. ಮರಿ ಬ್ರದರ್ಸ್. ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳು. ಶನಿವಾರದ ಶ್ವೇತ ಸಮಾನ-ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ
ಬಿಚ್ಚದೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಪ ಸರ್ಫ್-ಎಕ್ಸೆಲ್-ನ 'ಕಳೆ ಕೂಡ ಒಳ್ಳೆಯದು'
ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಭಲೇ ತರ್ಲೆಗಳು. ತೋಟದ ಮುಟ್ರು-ಮುನಿ
ಮುಳ್ಳುಗಳ ಮೆಲೆಯೇ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಬಲ್ಲರು. ಬೇಲಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸರಿದಾಡುವ ಪಟ್ಟೆ
ಪಂಜ್ರ ಮರಿಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾ ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ
ನೋಡುವರು. ತಾತನ ಹೆಗಲೇರಿ ಕುಳಿತು, ನೆಲ ಉಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು......  ಬಿಲ ತೋಡುವುದರ ವರೆಗೆ
ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಜ್ನಾನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಆದರೆ ಈ ಪುಟಾಣಿಗಳು ಮೇಸ್ಟ್ರು
ಹೊಗಳುವ ರೇಂಜಿಗೆ, ಮಾರ್ಕ್ಸು ತೆಗೆಯುತ್ತಿಲ್ಲಾ ಎಂಬುದೇ ನವ ಜಾಗತಿಕ ಯುಗದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ
ಬಾಧೆ.

' ಏನ್ರೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರ ಅಲ್ಲಿ. ?' ಕೂಗಿದೆ. ' ಹಾ ಏನೋ ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ. ನಿಂಗೇನು?? '
ಎಕೋ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಉತ್ತರಗಳು ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಂದ ಬಂದವು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ.
ಕಿರಾತಕರು ತಾತನ ಶೇವಿಂಗ್ ಬ್ಲೇಡು ಕದ್ದು ತಂದು ಹುಲ್ಲು
ಕಟಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

'ಲೇ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ, ಕೊಡ್ರೋ ಬ್ಲೇಡು. ಡೇಂಜರ್ ಅದು. ಕೈ ಕುಯ್ದುಬಿಡತ್ತೆ. &quo…

​ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ​ ( ದಿನ -1)

ರವಿ!! ರೂಪಿ!! ಮತ್ತು ನಾನು(ಚೇತನ್) ಚಳಿಗಾಲದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಲ ತುಣುಕುಗಳ ಆಸ್ವಾದನೆಗೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಟ್ರಿಪ್ಪು. ಮಿಜಾಲ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರೋ ಗಂಡು ಮಕ್ಳದೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಸಮ ಮದ್ವೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಟೆಂಪೋ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ನಂಥ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು, ವ್ಯಾಗನಾರ್ ಗೂ ಸಾಕೆನಿಸುತ್ತಲಿದೆ.
ಪ್ರವಾಸದ ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಹೊನ್ನವಿಲೆ. ಅಂದರೆ ನನ್ನೂರು.  ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಬೇಗಬೇಗ ಕಾರು ಹತ್ತಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂದು ಹಠ ತೊಟ್ಟಿರುವ ನಾವುಗಳು, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ.. ಮದುವೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಸಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಪೋಷಕರ ಬ್ರೇನ್ ವಾಷ್ ಮಾಡುವ ಯಾನೆ ಫಿಟಿಂಗ್ ಇಟ್ಟು ಬರುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಾಂಘಿಕವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಲಿದ್ದೆವು. ಈ ಬಾರಿ ಬಲಿ ಕಾ ಬಕ್ರ ನಾನು.

ಸಕ್ರೆಬೈಲು!! ಪಸ್ಟು ವಿಸಿಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಥಳ ಸಕ್ರೆಬೈಲು.  ಸಕ್ರೆಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆನೆ ಬಿಡಾರವಿದೆ. ಆನೆ ಸವಾರಿ, ಆನೆ ಸೆಲ್ಫಿ, ಸೊಂಡಿಲು ಆಶೀರ್ವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ರಜಾ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಜನ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಒಂದೊಂದು ಸೊಂಡಿಲ ಆಶಿರ್ವಾದಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ಸೊಂಡಿಲ ಸಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಲು ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು, ಸೊಂಡಿಲಿನ ಏಟಿಗೂ, ಕೋರೆ ಹಲ್ಲಿನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿಯೂ …

ಕರಾಂತಿ ಹುಡುಗಿ

ಕ್ರಿಸ್-ಮಸ್ ರಜೆಗೆ ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕು ರಜಾ ದಿನಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅಪ್ಪನ ಹಳೇ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಸಿಟಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟೆ. ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳಿಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತವರೂರು ಆಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ನಗರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಕು ಓಡಿಸಿದರೂ, ರಸ್ತೆ ದಿಢೀರನೆ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು " ಕಾಮಗಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ " ಎಂಬ ನಾಮಫಲಕ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನ ಬಳಿ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸ್ಕೂಟಿಯೊಂದು ಸರ್ರನೆ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸ್ಕೂಟಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪರಿಚಿತ ಮುಖ, ನನ್ನ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ಗೆಳತಿ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದವನೇ ಅವಳು ಹೋದ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ತುಂಗಾ ನದಿ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಡೌಟೇ ಇಲ್ಲ!! ಅವಳೇ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ!! ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ! ಅಂದರೆ ಐದು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗುಡ್ಡೆಕಲ್ಲು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಲ್ಲವೇ.

ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತೋ, ಹತ್ತೋ ಆಗಿತ್ತು. ಸಿ-ಇ-ಟಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಲು ಗುಡ್ಡೇ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳಂತಿದ್ದ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯನ್ನು ಇಬ್ಬರು ದಾಂಡಿಗರು…

ತಡಿಯ೦ಡಮೋಳ್-ಗೆ ಸಾಗಸಮಯ ಯಾತ್ರೆ!!!

ತಡಿಯಂಡಮೋಳ್ ಮಡಿಕೇರಿಯ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರ. ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ
ಮಲಗುವುದು ಬಿಟ್ಟು, ತಡಿಯಂಡಮೋಳ್ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಹತ್ತಿ, ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಿ, ಬೆಂಕಿ
ಹಚ್ಚಿಟ್ಟು, ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ತೂಕಡಿಸಿದೆವು. ಈ ಸೌಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ದೂರ
ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತಾ. ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಾವು ಏಳು ಜನ ಆಪ್ತಮಿತ್ರರು ' ಅಬಿ-ಜಾಬಿ-ರವಿ-ರೂಪಿ-ಗಜ-ಷೇಕು ಮತ್ತು ನಾನು '
ಚಾರಣಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಇವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ದರ್ಶನವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವುದು,
ಸ್ಥಳ ಪುರಾಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು, ಮುಖಸ್ತುತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಈ
ಬರಹದ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ. ಮುಂದುವರೆಯೋಣ.

ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಜೆಯಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೊರಟವರು, ಮಧ್ಯ-ರಾತ್ರಿ ಎರಡರ
ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕುಶಾಲನಗರ ತಲುಪಿದೆವು. ಉಳಿದಿದ್ದ ಅಲ್ಪ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು
ಜಾಬಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದು, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಚಾರಣಕ್ಕೆಂದು ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನಿಂತೆವು. ನಮ್ಮಂತಹ
ಅತಿಥಿಗಳ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಪುಣ್ಯ ಜಾಬಿಗೆ ಲಭಿಸಿತ್ತು. ಆ ಪುಣ್ಯಕಾರ್ಯದಿಂದ ಜಾಬಿಯನ್ನು
ವಂಚಿತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಅವನ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ
ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆವು. ನಂತರ ಒಂದು ಕಾರು ಮತ್ತು ಒಂದು ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ
ಮಡಿಕೇರಿಯತ್ತ ಸಾಗಿತು. ಪರ್ವತ ನಗರ ಮಡಿಕೇರಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ನಾಪೋಕ್ಲು ಎಂಬ ಊರಿನ
ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕಕ್ಕಬ್ಬೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 12.

ಕರ್ನಾಟಕ…

You are Beautiful ; ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿಗೆ ಹೀಗೊಂದು ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಂಟು

ಮನಸ್ಸು ಎರಡನೇ ಸಾರಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡ್ತು : ‘ ಬೇಡ ಮಗ!! ಕೆರ ಕಳ್ಕೊಂಡು ಹೊಡಿತಾಳೆ. ’


ನೋಡೋಣ ಬಿಡು. ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಏನನ್ನಾದ್ರೂ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತಿದ್ರೆ, ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಒಂದಿನ ವಿಷಾದ ಇರಬಾರದು. ನಾನೇನು ಅವಳಿಗೆ ಐ ಲವ್ ಯು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ. ಒಳ್ಳೇದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅಂತ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ… ಸೋತುಪುರುಕ ಆಗಿ ಬಿಡ್ತೇನೆ’

ಹೇಳೋದಾದರೂ ಏನು…? ಏನಿಲ್ಲ, ‘ ಯು ಆರ್ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್’ ಅನ್ನೋದು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು-ಕಮ್ಮಿ ಏನ್ ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ..?

ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣ್ತಾಳೆ. ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದಿನ ಎದುರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಯ್ಯಂತ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ರೆ, ‘ಅಬ್ಬಾ!! ಏನ್ ಹುಡ್ಗಿ’ ಅಂತ ಅಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ತೆರೆದ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚೊದರೊಳಗಾಗಿ ಅವಳ ನೆನಪುಗಳು ಕಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವೇನೊ. ಆದರೆ ಅವಳು ದಿನಾ ನಾಲಕ್ಕು ವರೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ, ಕೆಫೆಟೇರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಡುಮ್ಮನೆ ಬಾಡಿ-ಗಾರ್ಡ್ ಗಳು ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಆ ಅಂಥವಳು ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯೋವರೆಗೂ, ‘ಒನ್ ಓ ಕ್ಲಾಕ್ ‘ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಚೇರ್ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತು, ಅವಳನ್ನ ನೋಡ್ತೇನೆ. ಖುಷಿ ಅಂತೂ ಆಗತ್ತೆ. ತಾನು ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿರೋದು ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನ, ಅವಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾಗಿ ಯಾರೂ ಹೇಳಿರಬಾರದು. ಹಂಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ!! ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಗುಂಗು ಇದ್ದುಬಿಡತ್ತೆ.

ಸರಿ, ಹೇಳೋದಾದ್ರೂ ಏನು!! ಮತ್ತದ…

ಕಾರು, ದೇವರು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ

ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕಾರು ಕೊಡಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಆ ಕಾರನ್ನು ಮನೆವರೆಗೂ ತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಕರ್ಮವು 'ಕರುಣ' ನ ತಲೆಗೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು. ಕಾರು ಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಲೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯಲು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ವಾದ. ಆದರೆ ಕೂಸು ಹುಟ್ಟದೇ ಕುಲಾವಿ ಹೊಲಿಸೋದು ಬೇಡ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅಂತೂ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಮನೆವರೆಗೂ ಕಾರು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ.


ಅಮ್ಮ; ಕಾರಿಗೆ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿಯೇ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಅನುವಾದಳು. ಅಪ್ಪನಂತು, ‘ ಎಷ್ಟು ಕೊಡಬೋದು ಹೇಳಿ ಕಾರಿಗೆ..? ’ ಅಂತ ಪೂಜೆಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಊರಿನ ಸಹ ವರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿ; ಕೇಳಿ; ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ; ತನ್ನ ಮಗ ಮೋಸ ಹೋಗದೇ ವ್ಯವಹಾರವೊಂದನ್ನು ಕುದುರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾರು ತಂದಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನು ಪದೆಪದೆ ಕ್ರಾಸ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ. ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂಭ್ರಮಗಳನ್ನು ಮರೆಸುವಂತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ನಾನ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.


ಕಾರಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚೌಕಾಸಿ-ಡೀಲ್ ಅನ್ನು ಕರುಣನ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ನಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿದ್ದೆ. ಪೂಜೆ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೀತಲಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಕಡೆ ಕಾರಿನ ಗುಣಗಾನ ಮತ್ತು ಅವಗುಣಗಾನದ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಗಳೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.


ಹೇ!! ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಕಾರಾ… ರೀಸೇಲ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಕಮ್ಮಿ. ಯಾರ್ ತಗೋತಾರೆ.?


ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತೇನೋ, ಮಾಡೆಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೇದು


ಎಷ್ಟ್ ಓಡಿದೆ..? ಟೈರ್ ಹೊಸಾವ. ಸ್ಟ…