Skip to main content

ಅಮೃತ; ಪ್ರೇಮಖೈದಿ

‘ಅಮೃತ’ ಎಂಬುದು ಹುಡುಗಿಯ ಹೆಸರೆಂದು ಓರಗೆಯ ಗೆಳೆಯರು ಪದೆಪದೆ ರೇಗಿಸುವರು. ಸ್ಕೂಲಿನ
ಶೀನಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರಂತೂ ಹಾಜರಿ ಹಾಕುವಾಗ ‘ಅಮೃತಾ’ ಎಂದು ರಾಗವಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಲಿ ಹುಡುಗಿಯರ
ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿ, ‘ಹೋ!! ಅಮೃತಾ ಅಂದ್ರೆ ನೀನಲ್ಲವೆ ಹಹಹಾ’ ಅಣಕವಾಡುವರು. ಮುಂದಿನ
ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಲಿನ ಕಡತಗಳಿಂದ ಅಮೃತ ಎಂಬುದನ್ನು ತೆಗೆಸಿ ‘ಅಮೃತ್’ ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸಲು
ಹೋಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಜಿದ್ದು ಮಾಡಿ, ‘ಅಮೃತ’ ಎಂಬುದಾಗಿಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ. ‘ಅಮೃತ್’ ಅಂತ
ಮಾಡಿದ್ರೆ ಇವನಪ್ಪನ ಗಂಟೇನು ಹೋದದ್ದು ಎಂದರು, ಎಲ್ಲರೂ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ತಲೆ
ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಆ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಭಾವ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಅಮೃತನಿಗೆ ಒಬ್ಬಳು ಅಕ್ಕ ಇದ್ದಳು. ಅವಳ ಹೆಸರು ಅಮೃತ. ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಹುಲ್ಲಿನ
ಬಣವೆಯೊಂದು ಮೇಲೆ ಮಗುಚಿ ಬಿದ್ದು; ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು; ಉಸಿರುಕಟ್ಟಿ ಸತ್ತು ಹೋದಳು.
ಆನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದ ಇವನನ್ನು ಅಮೃತ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಕರೆದರು. ತಾನು ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ
ತೀರಿಹೋಗಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಮೇಲಿನ ಮಮತೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಆ ಹೆಸರನ್ನು ಅಂತೆಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಅದೆಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳು, ಲಾಭದಾಯಕ ಪ್ರಪಂಚದ ಮುಂದೆ ಒಪ್ಪಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಬಲ್ಲವರು ಇವನನ್ನು ಸಾಧು ಸ್ವಭಾವದವನು ಅಂದರು. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅಸಹಾಯಕ ಅಂದುಕೊಂಡ.
ಗೆಳೆಯರು ಒಳ್ಳೆಯವ ಅಂದರು, ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಕಲಿಯುವಷ್ಟು ಪ್ರೌಢಿಮೆ ತನಗಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡ.
ಇದು ಅಮೃತ!!

PUC ಫೇಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಅಧಿಕೃತವಾದ ತೆರೆ ಬಿತ್ತು. ಓದು ನಿಂತು,
ಮನೆ ಸೇರಿದಾಗ, ಅದೊಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ. ಶಾಲೆಯ ಮರದ ಬೆಂಚುಗಳ ಮೇಲೆ ಅನಾಯಸವಾಗಿ
ಸವೆದು ಹೋಗುವ ದಿನಗಳು, ನಂತರ ಯುಗಗಳಾಗಿ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಕುಲಕಸುಬು
ಟೈಲರಿಂಗ್ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ಏನೇನಾಗುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಶೀನಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರು
ಕೇಳಿದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗರೂ ಅತಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ‘ಇಂಜಿನಿಯರು, ಪೈಲಟ್ಟು, ಸೈಂಟಿಸ್ಟು,
ಡಾಕ್ಟರು’ ಇನ್ನು ಮುಂತಾಗಿ ಎಂದರು. ಅಮೃತ ಮುಗ್ದವಾಗಿ ‘ತಾನು ಅಪ್ಪನಂತೆ ಟೈಲರ್
ಆಗುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ನಗೆಚಟಾಕಿ ಕೇಳಿದವರಂತೆ ಪುಳಕಗೊಂಡು ನಕ್ಕರು. ಅಮೃತ
ನಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಅಪ್ಪನ ಕಸುಬಿನಲ್ಲಿನ
ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಬೆರಗುಗಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಶೀನಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರು ಕಿತ್ತು
ಹೋಗಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಜುಬ್ಬ ಹೊಲಿಸಲು ಬಂದಾಗ ‘ಡಾಕ್ಟರು, ಪೈಲಟ್ಟು ಆಗ್ತೀನಿ ಅಂತಿದ್ದ ಮುಂಡೇ
ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಏನೆನಾಗಿದಾರೋ ಕಾಣೆ!! ‘ಟೈಲರ್ ಆಗ್ತೀನಿ’ ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟು, ಮಾತು
ಉಳಿಸಿಕೊಂಡವನು ಅಂದ್ರೆ ನೀನೊಬ್ಬನೆ ಕಣಯ್ಯ. ನಿನ್ನ ನಾ ಮೆಚ್ತೀನಿ.‘ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದ
ಮಾಸ್ಟರು, ದುಡ್ಡು ಕೊಡದೇ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ.

ಅಮೃತ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿದ. ಸಿದ್ಧ ಉಡುಪು ತಯಾರಿಸುವ ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ನೌಕರಿ. ಅಮೃತನು
ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರಂತೆ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಕಬ್ಬಿನ ಹಾಲು ಮಾರುವ ಗೆಳೆಯ ಹರೀಶನಂತೆ.
ಕೆಳಗಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಾದ ಸಾರ, ಬಾನುವಿನಂತೆ. ಅಮೃತ
ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರಂತೆ. ಮಾಮೂಲಿಯಂತೆ. ಮನುಷ್ಯರಂತೆ.

ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಬೆಳಗಿನ ಜನಸಂದಣಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಮಿಂಚು ಮೂಡಿ
ಮಾಯವಾಯಿತು. ‘ಅವಳು’ ಅವನಿಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಒಂದು ಮಿಂಚಿನಂತೆ. ‘ಆ ನಗು., ಆ ಕಣ್ಣು., ಆ
ಕೆನ್ನೆಗಳು …, ಅಬ್ಬಾ!! ಯಾರಿವಳು. ? ’ ಅಂತ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಮನಸಿನ ಬಾಯಿ ತೆಗೆದ.
ಅದೊಂದು ಆಕರ್ಷಣೆ. ವಯಸ್ಸಿನ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲವರ ಅಳ್ಳೆದೆಯಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುವ
ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬ ಕಂಪನ. ಈ ಕಂಪನಕ್ಕೆ ಅಮೃತ ಸ್ಪಂದಿಸಿದ. ಆ ‘ಅವಳು’ ಯಾರು ಎಂದು ತಿಳಿಯುವ
ಮುನ್ನವೇ ಸ್ಪಂದಿಸಿದ. ಯಾರೆಂಬುದು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಸೆಗಳು ಗರಿಗೆದರಿದವು.

ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ಅಂದು ಯಾಕೋ ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೊಂದು ಜೀವ
ಕಾಣಿಸಿತು. ಅವನು ಅದುವರೆಗೂ ಕಂಡೇ ಇರದ ಜೀವ. ಇದುವರೆಗೂ ಅವನೊಳಗೇ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದ
ಜೀವ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ. ಮಗದೊಮ್ಮೆ, ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೆ ಇಣುಕಿದ. ಕ್ರಾಪು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡ.
ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನದೇ ಕಟೌಟಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯದ್ದೊಂದು ನಗೆ ಬೀರಿ
ಹೊತ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಮುಂಚೆ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದ. ಎಲ್ಲಾ ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾ.
ಅವಳ ಬರುವಿಕೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ. ಜೀವ ಜಗತ್ತೇ, ಎರಡೂ ಕೈ ಚಾಚಿ ಭಿಕ್ಷುಕನಂತೆ ತನಗಾಗಿ
ಮಿಡಿಯುವ ಒಂದು ಪ್ರತಿ ಜೀವಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅಲ್ಪ ಅಮೃತ ಈ ಸೆಳೆತದಿಂದ
ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯ ಮಂಕು ಬೂದಿಯನ್ನು ಸಿಂಗರಿಸಿ ಉಣಬಡಿಸುವ ಅದೆಷ್ಟೋ
ಸಿನಿಮಾದ ಮೆಲೋ ಡ್ರಾಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಥೇಟು ಅಂತೆಯೇ. ಆವರಿಸಿಕೊಂಡ.

ಹೆಣ್ಣು; ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ತಾವರೆ. ಉಸುಕಿನ ನಡುವೆ ಬಿಗಿದು ಹೋಗುವ ರಿಸ್ಕು ಇದ್ದರೂ,
ಗಂಡಸಾದವನು ತಾವರೆಯ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ತನ್ನ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಚೌಕಾಸಿ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ.
ಸುಮ್ಮನಿದ್ದವನನ್ನು ಬಂದು, ಯಾರೋ ಕೊರಳ ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು; ಬಡಿದು; ಕೆಣಕಿ; ಪ್ರೇಮಿಸಲು
ಬಿಟ್ಟಂತೆ ಪ್ರೇಮಿಸಿದ. ಹಂಬಲಿಸಿದ. ಅವಳ ಪ್ರತಿ ನಡೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದು.

ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಒಂದೊಂದು ಖುಷಿಯನ್ನು ತಾನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವನು. ಆವಳು ‘ಯಾರೋ.
?’ ಬೇರೆಯವಳು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾಚುವುದು ಕಣ್ಣೋ. ? ರೆಪ್ಪೆಯೋ. ?
ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವವರೆಗೂ ತನ್ನ ನೋಟದ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿಯೇ
ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ. ಸಂಜೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವಂತೆ, ತನ್ನ ನೋಟದ ಪರಿಧಿ ಎಂಬ
ಆಗಸದಿಂದ ಅವಳೂ ಮುಳುಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವಳು. ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಅಚ್ಚು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ
ಮುಗುಳುನಗೆ, ಗುಂಗು ದಿನಂಪ್ರತಿ ಉಳಿಯುವುದು. ಸದಾ ಅವಳ ಗುಂಗಲ್ಲಿಯೇ.

ತಾನು ಯಾರನ್ನಾದರು ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಇಷ್ಟ ಪಡಬಹುದು ಎಂದು ನಂಬಲೂ ಆಗದಷ್ಟು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ.
ದಿನ ದಿನವೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ಅನುಭವಗಳು. ಬಾಳಿಗೊಂದು ನಂಬಿಕೆ. ಬದುಕಲು ಒಂದು ಜೋರು ಕನಸು.
ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು. ಒಂದಷ್ಟು ವಿಶ್ ಲಿಸ್ಟುಗಳು. ಜೀವನ ಸುಂದರ.

ಕೆಲವರು ಹೀಗೆ; ತಮಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಯಾರದ್ದೋ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿರುವರು. ಏನೂ
ಮಾಡದೆ ಯಾರದ್ದೋ ನಗುವಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗುವರು. ನಗು ನಗುತ್ತಲೇ ಯಾರದ್ದೋ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ
ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿಬಿಡುವರು. ಕೊನೆಗೂ ಆ ಅವಳಿಗೆ ‘ತಾನೆಷ್ಟು ವಿಶೇಷ’ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಇವನು ತಿಳಿಯಗೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕೋಟಿ ಕನಸು ತುಂಬಿರುವ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ತನ್ನನ್ನು ಸದಾ
ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ.

ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನಿವೇದನೆಗೆ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣವೂ ಹಂಬಲಿಸುವುದು; ಅರೆನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ
ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ‘ಅವಳು ಇಲ್ಲವಾಗುವ’ ಹುಚ್ಚು ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುವುದು; ಧೈರ್ಯ
ಸಾಲದು. ‘ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹಿಂಗೇ!!’ ತನ್ನ
ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡ.

> ಮನುಷ್ಯನ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಬದುಕು ಅವನಿಂದ ‘ಆಯ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’
> ವನ್ನು ಕಸಿದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ದುರ್ಬಲನು ನಡೆಯುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕವಲುಗಳು
> ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊನೆಮುಟ್ಟುವವರೆಗೂ.

ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ಕಾಣೆಯಾದಳು. ಯಾರೋ ಆ ಅವಳ ‘ಮದುವೆ’ ಅಂದರು. ಅಮೃತ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ‘ಇಲ್ಲ
ಇಲ್ಲ’, ‘ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ’ ಚಡಪಡಿಸಿದ. ‘ಈ ಬಾರಿ ಅವಳು ಸಿಕ್ಕಿದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲವನ್ನು
ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ಹೌದು ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ. ಬೆಳೆದು ಬಂದದ್ದೇ ಹೀಗೆ
ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ತಪ್ಪಾಯಿತು!! ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಿತು ಬಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಹುಟ್ಟುತ್ತಾ. ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ. ಕಲಿಯುತ್ತ ಸಾಗುವರು. ಹೌದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕು.
ಕನಸುಗಳನ್ನು ಅಡವಿಟ್ಟು, ಪ್ರೀತಿಯ ಎರವಲು ಪಡೆದು ಕಟ್ಟಿರುವ ಈ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಅವಳನ್ನು
ಆದರದಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.’

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ತರುವಾಯ ಪುನಃ ಕಂಡಳು. ಸಂತಸಗೊಂಡ. ‘ನನಗೆ ಹೇಳದೆ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಎಲ್ಲಿ
ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಕೇಳಬೇಕು. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ಅಳಬೇಕು ಅನಿಸಿತು.’ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ
ಮೂತಿ ಪೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಮೊಣಕೈ-ವರೆಗೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹಸಿರು ಗಾಜಿನ ಬಳೆಗಳು ಅಪಶಕುನದ
ಸದ್ದು ಮಾಡಿದವು. ಮದುಮಗಳ ಕಳೆ, ಕೊರಳಲ್ಲಿದ್ದ ತಾಳಿ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ
ಗಂಡಸಿನ ಮುಖ ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡವು. ತಲೆ ತಿರುಗಿ ಬಂತು. ಬಟ್ಟೆ
ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕತ್ತರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನೇ ಇರಿದುಕೊಂಡು ಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಹತಾಶೆ.

ಕೆಲಸದಿಂದ ವಾಪಾಸು ಮನೆಗೆ ಹೊರಟ. ಮನೆ ಸೇರಲಾರದೇ, ಹತ್ತಿರದ ಪಾರ್ಕಿನ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ
ಹೋಗಿ ಕುಳಿತ. ‘ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ!! ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು. ಸಾಕು; ಈ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು
ಸಾಕಲ್ಲವೇ.’ ಅಳುಮುಂಜಿಯಂತಾದ. ಅಮೃತ ನತದೃಷ್ಟ. ಸಾಯುವ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಹಿಂದೆ ಬಂದವು.
‘ತಾನು ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಏನಾಗುವುದು. ? ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾರು ಇದ್ದರೂ, ಇಲ್ಲವಾದರೂ, ಇಲ್ಲಿ
ನಿಲ್ಲುವುದು ಏನು ಇಲ್ಲ. ಹೌದು!! ಇಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವುದು ಕೇವಲ ಘಟನೆಗಳು,
ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲ. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದುದಕ್ಕೆ, ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದುದಕ್ಕೆ,
ಅವಳ ಒಳಿತನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಅವಳ ನಗುವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ,
ಸಾಕ್ಷಿ-ಆಧಾರಗಳನ್ನು ಇಡಬೇಕಿತ್ತೆ..? ಈ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರಪಂಚವೇ ನನ್ನ ಹುಚ್ಚುತನಕ್ಕೆ ಮೂಖ
ಸಾಕ್ಷಿಯಂತೆ ನಿಂತಿದೆ. ಅವಳು ಪೆದ್ದಿ. ಅವಸರ ಪಟ್ಟಳು. ಇಲ್ಲ!! ನಾನು ಬುದ್ದು ತಡ
ಮಾಡಿದೆ.’ ಖಾಲಿ ತಲೆಯೊಂದು, ಮಕಾಡೆ ಮಡಕೆಯಂತೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

> ಹೆಣ್ಣಿಗೊಂದು ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ತಾನು ಬರುವ ಮೊದಲೂ ಖಾಲಿ ಇದ್ದ ಗಂಡಸಿನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ
> ತಾನಿಲ್ಲದ ಹೊಸ ನಿರ್ವಾತ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ.

ಅವಳು ಹೋರಟ ಮೇಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಈ ನಿರ್ವಾತವನ್ನು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಒಂದೊಂದಲ್ಲ.
ನನ್ನ. ? ಅದು ನನ್ನನ್ನ. ? ನೀನು ಮುರಾಬಟ್ಟೆಯಾಗಿಸಬಹುದೇ ಎಂಬಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ
ನನ್ನನ್ನೇ ಯಾಕೆ. ? ಎಂಬ ಹತಾಶೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ‘ಈಗ ಮುಂದೆ.?’ ಬಹಳ ಸಾರಿ
ಉತ್ತರದಂತೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಕನಸುಗಳು ಕಮರಿದಾಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ
ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಅಡಿಯಾಳುಗಳಾಗಿ ಬಿಡಬೇಕು. ಅಥವಾ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಬಿಡಬೇಕು. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ
ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆದೇ ಬೆಳೆಯತ್ತೆ. ’

ಸಂಜೆಯಾಯಿತು. ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತು. ಏಳುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡ. ಕಣ್ಣು
ಮುಚ್ಚಿದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಭಯಾನಕ ಕನಸು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅಮೃತ ಮಲಗಿದ್ದ. ಯಮನ
ವೇಷಧಾರಿಯೊಬ್ಬ ಕೋಣದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಅದರ ಕೊಡು ಸವರುತ್ತಾ ಮಲಗಿದ್ದ ಅಮೃತನಿಗೆ ಉಪದೇಶ
ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ.

‘ಏಳು!! ಧೀರ ಏಳು!! ನಿನಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ನೀನು ಸತ್ತು ಬಿಡು. ಸಾಯಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡವರು ಕೊನೆ
ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ಲೇಟು ಬದಲಿಸಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ. ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಸಾವಿಗೆ ಸ್ವಾ ಅನುಮತಿ
ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಯಿತು. ನೀನು ಸತ್ತಂತೆಯೇ. ಜೀವ ಹೋಗಲು ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ
ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ನೇಣು, ವಿಷ, ಬಾವಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ
ನಿಮಿತ್ತ. ಸಾವಿನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಮುಂದೆ, ಬದುಕಿನ ಅಶಾವಾದವೇ ಇದುವರೆಗೂ ಜೀವಿಸಿದ ಸುಳ್ಳಿನ
ಅಂತೆ-ಕಂತೆ-ಬೊಂತೆಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಸಾವಿನ ಅಪ್ಪುಗೆಯು ತಡವಾದಷ್ಟು, ದೇಹವು ತನ್ನ
ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡದಾರಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ನೋಡು ಬ್ರೇನೋ, ಹಾರ್ಟೋ
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ, ಚಿಂತೆ, ಹೃದಯಾಘಾತ, ಸ್ಟ್ರೋಕು
ಇನ್ನುಮುಂತಾಗಿ ಸಾವಿಗೊಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಸತ್ತವರನ್ನು ಗತಕಾಲದ ಪ್ರತಿನಿಧಿ
ಮಾಡಿಬಿಡುವರು. ನಿನಗೆ ಅಂತ ದುರ್ದೈವ ಬೇಕಾ!!? ರಾಯಲ್ ಆಗಿ ನೀನೆ ಬಂದು ಬಿಡು. ನಿನಗಿಂತ
ಮೊದಲೇ ನೀನು ಸತ್ತು ಬಿಡು. ’

ಮೊದಲು ಕನಸಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದವನು ಮೇಲೆದ್ದ. ಯಾರೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಮೊಣಕೈವರೆಗೂ
ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವಳ ಬಳೆಗಳ ಸದ್ದು. ಇದರ ವೇದನೆಗೆ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು.
ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ!! ಮತ್ತೂ ಕನಸಲ್ಲಿದ್ದೇನಾ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ.
ಬೆಳಗಿನಿಂದಲೂ ತಾನು ಕನಸಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿರಬೇಕೆಂಬ ಕೃತಕ ಸಂತೋಷ. ಆ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ
ಬಂದ ಅವಳ ಗಾಜಿನ ಬಳೆಗಳ ಸದ್ದು. ಅದು ತಂದ ವೇದನೆ. ಚಳಿಗೆ ಮುದುಡಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ.

ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ. ಕೈ-ಕಾಲುಗಳು ಸೆಟೆದುಕೊಂಡವು. ಕನಸುಗಳಿಲ್ಲದ ಗಾಢವಾದ ನಿದ್ರೆಯೊಂದು
ಆವರಿಸಿತು. ಮಲಗಿದ.

Comments

  1. 'ನಿನಗಿ೦ತ ಮೊದಲೇ ನೀ ಸತ್ತು ಬಿಡು'- ಈ ಸಾಲು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಮಗ.

    ReplyDelete
  2. maga chennagide.....sayodra bagge kadme bari......

    ReplyDelete

Post a Comment