Skip to main content

ಅಮೃತ; ಪ್ರೇಮಖೈದಿ

‘ಅಮೃತ’ ಎಂಬುದು ಹುಡುಗಿಯ ಹೆಸರೆಂದು ಓರಗೆಯ ಗೆಳೆಯರು ಪದೆಪದೆ ರೇಗಿಸುವರು. ಸ್ಕೂಲಿನ
ಶೀನಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರಂತೂ ಹಾಜರಿ ಹಾಕುವಾಗ ‘ಅಮೃತಾ’ ಎಂದು ರಾಗವಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಲಿ ಹುಡುಗಿಯರ
ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿ, ‘ಹೋ!! ಅಮೃತಾ ಅಂದ್ರೆ ನೀನಲ್ಲವೆ ಹಹಹಾ’ ಅಣಕವಾಡುವರು. ಮುಂದಿನ
ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಲಿನ ಕಡತಗಳಿಂದ ಅಮೃತ ಎಂಬುದನ್ನು ತೆಗೆಸಿ ‘ಅಮೃತ್’ ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸಲು
ಹೋಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಜಿದ್ದು ಮಾಡಿ, ‘ಅಮೃತ’ ಎಂಬುದಾಗಿಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ. ‘ಅಮೃತ್’ ಅಂತ
ಮಾಡಿದ್ರೆ ಇವನಪ್ಪನ ಗಂಟೇನು ಹೋದದ್ದು ಎಂದರು, ಎಲ್ಲರೂ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ತಲೆ
ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಆ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಭಾವ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಅಮೃತನಿಗೆ ಒಬ್ಬಳು ಅಕ್ಕ ಇದ್ದಳು. ಅವಳ ಹೆಸರು ಅಮೃತ. ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಹುಲ್ಲಿನ
ಬಣವೆಯೊಂದು ಮೇಲೆ ಮಗುಚಿ ಬಿದ್ದು; ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು; ಉಸಿರುಕಟ್ಟಿ ಸತ್ತು ಹೋದಳು.
ಆನಂತರ ಹುಟ್ಟಿದ ಇವನನ್ನು ಅಮೃತ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಕರೆದರು. ತಾನು ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ
ತೀರಿಹೋಗಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಮೇಲಿನ ಮಮತೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಆ ಹೆಸರನ್ನು ಅಂತೆಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಅದೆಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳು, ಲಾಭದಾಯಕ ಪ್ರಪಂಚದ ಮುಂದೆ ಒಪ್ಪಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಬಲ್ಲವರು ಇವನನ್ನು ಸಾಧು ಸ್ವಭಾವದವನು ಅಂದರು. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅಸಹಾಯಕ ಅಂದುಕೊಂಡ.
ಗೆಳೆಯರು ಒಳ್ಳೆಯವ ಅಂದರು, ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಕಲಿಯುವಷ್ಟು ಪ್ರೌಢಿಮೆ ತನಗಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡ.
ಇದು ಅಮೃತ!!

PUC ಫೇಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಅಧಿಕೃತವಾದ ತೆರೆ ಬಿತ್ತು. ಓದು ನಿಂತು,
ಮನೆ ಸೇರಿದಾಗ, ಅದೊಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ. ಶಾಲೆಯ ಮರದ ಬೆಂಚುಗಳ ಮೇಲೆ ಅನಾಯಸವಾಗಿ
ಸವೆದು ಹೋಗುವ ದಿನಗಳು, ನಂತರ ಯುಗಗಳಾಗಿ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಕುಲಕಸುಬು
ಟೈಲರಿಂಗ್ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ಏನೇನಾಗುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಶೀನಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರು
ಕೇಳಿದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗರೂ ಅತಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ‘ಇಂಜಿನಿಯರು, ಪೈಲಟ್ಟು, ಸೈಂಟಿಸ್ಟು,
ಡಾಕ್ಟರು’ ಇನ್ನು ಮುಂತಾಗಿ ಎಂದರು. ಅಮೃತ ಮುಗ್ದವಾಗಿ ‘ತಾನು ಅಪ್ಪನಂತೆ ಟೈಲರ್
ಆಗುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ನಗೆಚಟಾಕಿ ಕೇಳಿದವರಂತೆ ಪುಳಕಗೊಂಡು ನಕ್ಕರು. ಅಮೃತ
ನಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಅಪ್ಪನ ಕಸುಬಿನಲ್ಲಿನ
ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಬೆರಗುಗಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಶೀನಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರು ಕಿತ್ತು
ಹೋಗಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಜುಬ್ಬ ಹೊಲಿಸಲು ಬಂದಾಗ ‘ಡಾಕ್ಟರು, ಪೈಲಟ್ಟು ಆಗ್ತೀನಿ ಅಂತಿದ್ದ ಮುಂಡೇ
ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಏನೆನಾಗಿದಾರೋ ಕಾಣೆ!! ‘ಟೈಲರ್ ಆಗ್ತೀನಿ’ ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟು, ಮಾತು
ಉಳಿಸಿಕೊಂಡವನು ಅಂದ್ರೆ ನೀನೊಬ್ಬನೆ ಕಣಯ್ಯ. ನಿನ್ನ ನಾ ಮೆಚ್ತೀನಿ.‘ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದ
ಮಾಸ್ಟರು, ದುಡ್ಡು ಕೊಡದೇ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ.

ಅಮೃತ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿದ. ಸಿದ್ಧ ಉಡುಪು ತಯಾರಿಸುವ ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ನೌಕರಿ. ಅಮೃತನು
ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರಂತೆ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಕಬ್ಬಿನ ಹಾಲು ಮಾರುವ ಗೆಳೆಯ ಹರೀಶನಂತೆ.
ಕೆಳಗಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಾದ ಸಾರ, ಬಾನುವಿನಂತೆ. ಅಮೃತ
ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರಂತೆ. ಮಾಮೂಲಿಯಂತೆ. ಮನುಷ್ಯರಂತೆ.

ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಬೆಳಗಿನ ಜನಸಂದಣಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಮಿಂಚು ಮೂಡಿ
ಮಾಯವಾಯಿತು. ‘ಅವಳು’ ಅವನಿಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಒಂದು ಮಿಂಚಿನಂತೆ. ‘ಆ ನಗು., ಆ ಕಣ್ಣು., ಆ
ಕೆನ್ನೆಗಳು …, ಅಬ್ಬಾ!! ಯಾರಿವಳು. ? ’ ಅಂತ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಮನಸಿನ ಬಾಯಿ ತೆಗೆದ.
ಅದೊಂದು ಆಕರ್ಷಣೆ. ವಯಸ್ಸಿನ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲವರ ಅಳ್ಳೆದೆಯಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುವ
ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬ ಕಂಪನ. ಈ ಕಂಪನಕ್ಕೆ ಅಮೃತ ಸ್ಪಂದಿಸಿದ. ಆ ‘ಅವಳು’ ಯಾರು ಎಂದು ತಿಳಿಯುವ
ಮುನ್ನವೇ ಸ್ಪಂದಿಸಿದ. ಯಾರೆಂಬುದು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಸೆಗಳು ಗರಿಗೆದರಿದವು.

ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ಅಂದು ಯಾಕೋ ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೊಂದು ಜೀವ
ಕಾಣಿಸಿತು. ಅವನು ಅದುವರೆಗೂ ಕಂಡೇ ಇರದ ಜೀವ. ಇದುವರೆಗೂ ಅವನೊಳಗೇ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದ
ಜೀವ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ. ಮಗದೊಮ್ಮೆ, ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೆ ಇಣುಕಿದ. ಕ್ರಾಪು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡ.
ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನದೇ ಕಟೌಟಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯದ್ದೊಂದು ನಗೆ ಬೀರಿ
ಹೊತ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಮುಂಚೆ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದ. ಎಲ್ಲಾ ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾ.
ಅವಳ ಬರುವಿಕೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ. ಜೀವ ಜಗತ್ತೇ, ಎರಡೂ ಕೈ ಚಾಚಿ ಭಿಕ್ಷುಕನಂತೆ ತನಗಾಗಿ
ಮಿಡಿಯುವ ಒಂದು ಪ್ರತಿ ಜೀವಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅಲ್ಪ ಅಮೃತ ಈ ಸೆಳೆತದಿಂದ
ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯ ಮಂಕು ಬೂದಿಯನ್ನು ಸಿಂಗರಿಸಿ ಉಣಬಡಿಸುವ ಅದೆಷ್ಟೋ
ಸಿನಿಮಾದ ಮೆಲೋ ಡ್ರಾಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಥೇಟು ಅಂತೆಯೇ. ಆವರಿಸಿಕೊಂಡ.

ಹೆಣ್ಣು; ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ತಾವರೆ. ಉಸುಕಿನ ನಡುವೆ ಬಿಗಿದು ಹೋಗುವ ರಿಸ್ಕು ಇದ್ದರೂ,
ಗಂಡಸಾದವನು ತಾವರೆಯ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ತನ್ನ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಚೌಕಾಸಿ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ.
ಸುಮ್ಮನಿದ್ದವನನ್ನು ಬಂದು, ಯಾರೋ ಕೊರಳ ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು; ಬಡಿದು; ಕೆಣಕಿ; ಪ್ರೇಮಿಸಲು
ಬಿಟ್ಟಂತೆ ಪ್ರೇಮಿಸಿದ. ಹಂಬಲಿಸಿದ. ಅವಳ ಪ್ರತಿ ನಡೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದು.

ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಒಂದೊಂದು ಖುಷಿಯನ್ನು ತಾನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವನು. ಆವಳು ‘ಯಾರೋ.
?’ ಬೇರೆಯವಳು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾಚುವುದು ಕಣ್ಣೋ. ? ರೆಪ್ಪೆಯೋ. ?
ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವವರೆಗೂ ತನ್ನ ನೋಟದ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿಯೇ
ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ. ಸಂಜೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವಂತೆ, ತನ್ನ ನೋಟದ ಪರಿಧಿ ಎಂಬ
ಆಗಸದಿಂದ ಅವಳೂ ಮುಳುಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವಳು. ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಅಚ್ಚು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ
ಮುಗುಳುನಗೆ, ಗುಂಗು ದಿನಂಪ್ರತಿ ಉಳಿಯುವುದು. ಸದಾ ಅವಳ ಗುಂಗಲ್ಲಿಯೇ.

ತಾನು ಯಾರನ್ನಾದರು ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಇಷ್ಟ ಪಡಬಹುದು ಎಂದು ನಂಬಲೂ ಆಗದಷ್ಟು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ.
ದಿನ ದಿನವೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ಅನುಭವಗಳು. ಬಾಳಿಗೊಂದು ನಂಬಿಕೆ. ಬದುಕಲು ಒಂದು ಜೋರು ಕನಸು.
ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು. ಒಂದಷ್ಟು ವಿಶ್ ಲಿಸ್ಟುಗಳು. ಜೀವನ ಸುಂದರ.

ಕೆಲವರು ಹೀಗೆ; ತಮಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಯಾರದ್ದೋ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿರುವರು. ಏನೂ
ಮಾಡದೆ ಯಾರದ್ದೋ ನಗುವಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗುವರು. ನಗು ನಗುತ್ತಲೇ ಯಾರದ್ದೋ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ
ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿಬಿಡುವರು. ಕೊನೆಗೂ ಆ ಅವಳಿಗೆ ‘ತಾನೆಷ್ಟು ವಿಶೇಷ’ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಇವನು ತಿಳಿಯಗೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕೋಟಿ ಕನಸು ತುಂಬಿರುವ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ತನ್ನನ್ನು ಸದಾ
ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ.

ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನಿವೇದನೆಗೆ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣವೂ ಹಂಬಲಿಸುವುದು; ಅರೆನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ
ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ‘ಅವಳು ಇಲ್ಲವಾಗುವ’ ಹುಚ್ಚು ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುವುದು; ಧೈರ್ಯ
ಸಾಲದು. ‘ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹಿಂಗೇ!!’ ತನ್ನ
ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡ.

> ಮನುಷ್ಯನ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಬದುಕು ಅವನಿಂದ ‘ಆಯ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’
> ವನ್ನು ಕಸಿದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ದುರ್ಬಲನು ನಡೆಯುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕವಲುಗಳು
> ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊನೆಮುಟ್ಟುವವರೆಗೂ.

ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ಕಾಣೆಯಾದಳು. ಯಾರೋ ಆ ಅವಳ ‘ಮದುವೆ’ ಅಂದರು. ಅಮೃತ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ‘ಇಲ್ಲ
ಇಲ್ಲ’, ‘ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ’ ಚಡಪಡಿಸಿದ. ‘ಈ ಬಾರಿ ಅವಳು ಸಿಕ್ಕಿದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲವನ್ನು
ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ಹೌದು ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ. ಬೆಳೆದು ಬಂದದ್ದೇ ಹೀಗೆ
ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ತಪ್ಪಾಯಿತು!! ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಿತು ಬಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಹುಟ್ಟುತ್ತಾ. ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ. ಕಲಿಯುತ್ತ ಸಾಗುವರು. ಹೌದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕು.
ಕನಸುಗಳನ್ನು ಅಡವಿಟ್ಟು, ಪ್ರೀತಿಯ ಎರವಲು ಪಡೆದು ಕಟ್ಟಿರುವ ಈ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಅವಳನ್ನು
ಆದರದಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.’

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ತರುವಾಯ ಪುನಃ ಕಂಡಳು. ಸಂತಸಗೊಂಡ. ‘ನನಗೆ ಹೇಳದೆ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಎಲ್ಲಿ
ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಕೇಳಬೇಕು. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ಅಳಬೇಕು ಅನಿಸಿತು.’ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ
ಮೂತಿ ಪೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಮೊಣಕೈ-ವರೆಗೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹಸಿರು ಗಾಜಿನ ಬಳೆಗಳು ಅಪಶಕುನದ
ಸದ್ದು ಮಾಡಿದವು. ಮದುಮಗಳ ಕಳೆ, ಕೊರಳಲ್ಲಿದ್ದ ತಾಳಿ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ
ಗಂಡಸಿನ ಮುಖ ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡವು. ತಲೆ ತಿರುಗಿ ಬಂತು. ಬಟ್ಟೆ
ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕತ್ತರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನೇ ಇರಿದುಕೊಂಡು ಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಹತಾಶೆ.

ಕೆಲಸದಿಂದ ವಾಪಾಸು ಮನೆಗೆ ಹೊರಟ. ಮನೆ ಸೇರಲಾರದೇ, ಹತ್ತಿರದ ಪಾರ್ಕಿನ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ
ಹೋಗಿ ಕುಳಿತ. ‘ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ!! ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು. ಸಾಕು; ಈ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು
ಸಾಕಲ್ಲವೇ.’ ಅಳುಮುಂಜಿಯಂತಾದ. ಅಮೃತ ನತದೃಷ್ಟ. ಸಾಯುವ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಹಿಂದೆ ಬಂದವು.
‘ತಾನು ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಏನಾಗುವುದು. ? ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾರು ಇದ್ದರೂ, ಇಲ್ಲವಾದರೂ, ಇಲ್ಲಿ
ನಿಲ್ಲುವುದು ಏನು ಇಲ್ಲ. ಹೌದು!! ಇಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವುದು ಕೇವಲ ಘಟನೆಗಳು,
ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲ. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದುದಕ್ಕೆ, ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದುದಕ್ಕೆ,
ಅವಳ ಒಳಿತನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಅವಳ ನಗುವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ,
ಸಾಕ್ಷಿ-ಆಧಾರಗಳನ್ನು ಇಡಬೇಕಿತ್ತೆ..? ಈ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರಪಂಚವೇ ನನ್ನ ಹುಚ್ಚುತನಕ್ಕೆ ಮೂಖ
ಸಾಕ್ಷಿಯಂತೆ ನಿಂತಿದೆ. ಅವಳು ಪೆದ್ದಿ. ಅವಸರ ಪಟ್ಟಳು. ಇಲ್ಲ!! ನಾನು ಬುದ್ದು ತಡ
ಮಾಡಿದೆ.’ ಖಾಲಿ ತಲೆಯೊಂದು, ಮಕಾಡೆ ಮಡಕೆಯಂತೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

> ಹೆಣ್ಣಿಗೊಂದು ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ತಾನು ಬರುವ ಮೊದಲೂ ಖಾಲಿ ಇದ್ದ ಗಂಡಸಿನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ
> ತಾನಿಲ್ಲದ ಹೊಸ ನಿರ್ವಾತ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ.

ಅವಳು ಹೋರಟ ಮೇಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಈ ನಿರ್ವಾತವನ್ನು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಒಂದೊಂದಲ್ಲ.
ನನ್ನ. ? ಅದು ನನ್ನನ್ನ. ? ನೀನು ಮುರಾಬಟ್ಟೆಯಾಗಿಸಬಹುದೇ ಎಂಬಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ
ನನ್ನನ್ನೇ ಯಾಕೆ. ? ಎಂಬ ಹತಾಶೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ‘ಈಗ ಮುಂದೆ.?’ ಬಹಳ ಸಾರಿ
ಉತ್ತರದಂತೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಕನಸುಗಳು ಕಮರಿದಾಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ
ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಅಡಿಯಾಳುಗಳಾಗಿ ಬಿಡಬೇಕು. ಅಥವಾ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಬಿಡಬೇಕು. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ
ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆದೇ ಬೆಳೆಯತ್ತೆ. ’

ಸಂಜೆಯಾಯಿತು. ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತು. ಏಳುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡ. ಕಣ್ಣು
ಮುಚ್ಚಿದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಭಯಾನಕ ಕನಸು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅಮೃತ ಮಲಗಿದ್ದ. ಯಮನ
ವೇಷಧಾರಿಯೊಬ್ಬ ಕೋಣದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಅದರ ಕೊಡು ಸವರುತ್ತಾ ಮಲಗಿದ್ದ ಅಮೃತನಿಗೆ ಉಪದೇಶ
ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ.

‘ಏಳು!! ಧೀರ ಏಳು!! ನಿನಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ನೀನು ಸತ್ತು ಬಿಡು. ಸಾಯಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡವರು ಕೊನೆ
ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ಲೇಟು ಬದಲಿಸಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ. ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಸಾವಿಗೆ ಸ್ವಾ ಅನುಮತಿ
ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಯಿತು. ನೀನು ಸತ್ತಂತೆಯೇ. ಜೀವ ಹೋಗಲು ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ
ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ನೇಣು, ವಿಷ, ಬಾವಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ
ನಿಮಿತ್ತ. ಸಾವಿನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಮುಂದೆ, ಬದುಕಿನ ಅಶಾವಾದವೇ ಇದುವರೆಗೂ ಜೀವಿಸಿದ ಸುಳ್ಳಿನ
ಅಂತೆ-ಕಂತೆ-ಬೊಂತೆಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಸಾವಿನ ಅಪ್ಪುಗೆಯು ತಡವಾದಷ್ಟು, ದೇಹವು ತನ್ನ
ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡದಾರಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ನೋಡು ಬ್ರೇನೋ, ಹಾರ್ಟೋ
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ, ಚಿಂತೆ, ಹೃದಯಾಘಾತ, ಸ್ಟ್ರೋಕು
ಇನ್ನುಮುಂತಾಗಿ ಸಾವಿಗೊಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಸತ್ತವರನ್ನು ಗತಕಾಲದ ಪ್ರತಿನಿಧಿ
ಮಾಡಿಬಿಡುವರು. ನಿನಗೆ ಅಂತ ದುರ್ದೈವ ಬೇಕಾ!!? ರಾಯಲ್ ಆಗಿ ನೀನೆ ಬಂದು ಬಿಡು. ನಿನಗಿಂತ
ಮೊದಲೇ ನೀನು ಸತ್ತು ಬಿಡು. ’

ಮೊದಲು ಕನಸಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದವನು ಮೇಲೆದ್ದ. ಯಾರೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಮೊಣಕೈವರೆಗೂ
ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವಳ ಬಳೆಗಳ ಸದ್ದು. ಇದರ ವೇದನೆಗೆ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು.
ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ!! ಮತ್ತೂ ಕನಸಲ್ಲಿದ್ದೇನಾ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ.
ಬೆಳಗಿನಿಂದಲೂ ತಾನು ಕನಸಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿರಬೇಕೆಂಬ ಕೃತಕ ಸಂತೋಷ. ಆ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ
ಬಂದ ಅವಳ ಗಾಜಿನ ಬಳೆಗಳ ಸದ್ದು. ಅದು ತಂದ ವೇದನೆ. ಚಳಿಗೆ ಮುದುಡಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ.

ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ. ಕೈ-ಕಾಲುಗಳು ಸೆಟೆದುಕೊಂಡವು. ಕನಸುಗಳಿಲ್ಲದ ಗಾಢವಾದ ನಿದ್ರೆಯೊಂದು
ಆವರಿಸಿತು. ಮಲಗಿದ.

Comments

  1. 'ನಿನಗಿ೦ತ ಮೊದಲೇ ನೀ ಸತ್ತು ಬಿಡು'- ಈ ಸಾಲು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಮಗ.

    ReplyDelete
  2. maga chennagide.....sayodra bagge kadme bari......

    ReplyDelete
  3. Ninaginta modale nee sattu bidu andre artha en sir ?

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

ಕರಾಂತಿ ಹುಡುಗಿ

ಕ್ರಿಸ್-ಮಸ್ ರಜೆಗೆ ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕು ರಜಾ ದಿನಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅಪ್ಪನ ಹಳೇ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಸಿಟಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟೆ. ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳಿಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತವರೂರು ಆಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ನಗರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಕು ಓಡಿಸಿದರೂ, ರಸ್ತೆ ದಿಢೀರನೆ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು " ಕಾಮಗಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ " ಎಂಬ ನಾಮಫಲಕ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನ ಬಳಿ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸ್ಕೂಟಿಯೊಂದು ಸರ್ರನೆ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸ್ಕೂಟಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪರಿಚಿತ ಮುಖ, ನನ್ನ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ಗೆಳತಿ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದವನೇ ಅವಳು ಹೋದ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ತುಂಗಾ ನದಿ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಡೌಟೇ ಇಲ್ಲ!! ಅವಳೇ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ!! ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ! ಅಂದರೆ ಐದು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗುಡ್ಡೆಕಲ್ಲು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಲ್ಲವೇ. ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತೋ, ಹತ್ತೋ ಆಗಿತ್ತು. ಸಿ-ಇ-ಟಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಲು ಗುಡ್ಡೇ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳಂತಿದ್ದ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯನ್ನು ಇಬ್ಬರು ದಾಂಡಿ

ಇಬ್ಬರು ಪೋಕರಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ

ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪಪ್ಪಾಯ ಗಿಡದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಇಬ್ಬರು ಪುಂಡ ಹುಡುಗರು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಅಭಿ ಒಂದನೆ ಕ್ಲಾಸು. ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಆಕಾಶ್ ಎಲ್ ಕೆ ಜಿ. ಮರಿ ಬ್ರದರ್ಸ್. ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳು. ಶನಿವಾರದ ಶ್ವೇತ ಸಮಾನ-ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಬಿಚ್ಚದೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಪ ಸರ್ಫ್-ಎಕ್ಸೆಲ್-ನ 'ಕಳೆ ಕೂಡ ಒಳ್ಳೆಯದು' ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಭಲೇ ತರ್ಲೆಗಳು. ತೋಟದ ಮುಟ್ರು-ಮುನಿ ಮುಳ್ಳುಗಳ ಮೆಲೆಯೇ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಬಲ್ಲರು. ಬೇಲಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸರಿದಾಡುವ ಪಟ್ಟೆ ಪಂಜ್ರ ಮರಿಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾ ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುವರು. ತಾತನ ಹೆಗಲೇರಿ ಕುಳಿತು, ನೆಲ ಉಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು......  ಬಿಲ ತೋಡುವುದರ ವರೆಗೆ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಜ್ನಾನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಆದರೆ ಈ ಪುಟಾಣಿಗಳು ಮೇಸ್ಟ್ರು ಹೊಗಳುವ ರೇಂಜಿಗೆ, ಮಾರ್ಕ್ಸು ತೆಗೆಯುತ್ತಿಲ್ಲಾ ಎಂಬುದೇ ನವ ಜಾಗತಿಕ ಯುಗದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಬಾಧೆ. ' ಏನ್ರೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರ ಅಲ್ಲಿ. ?' ಕೂಗಿದೆ. ' ಹಾ ಏನೋ ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ. ನಿಂಗೇನು?? ' ಎಕೋ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಉತ್ತರಗಳು ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಂದ ಬಂದವು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಕಿರಾತಕರು ತಾತನ ಶೇವಿಂಗ್ ಬ್ಲೇಡು ಕದ್ದು ತಂದು ಹುಲ್ಲು ಕಟಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. 'ಲೇ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ, ಕೊಡ್ರೋ ಬ್ಲೇಡು. ಡೇಂಜರ್ ಅದು. ಕೈ ಕುಯ್ದುಬ

ಬಿಸಿಲುಕುದುರಿ-ಸವಾರಿ ; ಚೆನ್ನೈ ಬಸ್ ಪಯಣದ ಒಂದು ಅನುಭವ

ಬೂಟು ಪಾಲೀಶ್ ಮಾಡಿ, ಇಸ್ತ್ರಿ ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ‘ಇವತ್ತಾದರು MTC ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಗಬಹುದು’ ಎಂಬ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಿಂತ-ನೀರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉದ್ಬವವಾಗಿದ್ದ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಬೂಟ್ಸು ನೆನೆಯದಂತೆ ಕೃತಕ ಕೆರೆಯನ್ನು ದಾಟಿದೆ. ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿಗಾಗಿ ಹೋಟೆಲಿನ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದೆ. ತೂಡೆ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ಲುಂಗಿಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸಪ್ಲೈಯರು ಬಕೇಟು-ಸೌಟು ಹಿಡಿದು ಅತ್ತಿತ್ತ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಉಪಹಾರದ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ. ರಸ್ತೆಯ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿಯೇ ಕೋಳಿ-ಸಾಗಿಸುವ ಲಾರಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ, ಸುವಾಸನೆಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ, ‌ಯಾತ್ರಿ-ಸಮೂಹ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಂಬರಿನ ಬಸ್ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ವಾಸನಾ-ಗ್ರಂಥಿಯನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಾ, ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡೆ. ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನ ಎದುರಿಗೆ ಏಳೆಂಟು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಯಾರಪ್ಪಾ ಈ ಮಹಾನುಭಾವ ಎಂದು ಆ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಓದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಜಿಲೇಬಿಗಳನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಲಿಪಿಯಿಂದ ಒಂದು ಪದವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ತೆಲುಗಾಗಿದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಕಟೌಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂವು ಮತ್ತು ದೀಪದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಇವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೊಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡವರಿರಬಹುದು ಎಂದು

ತೀರದ ಹುಡುಕಾಟ

ಘಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಊರೆಲ್ಲಾ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ, ಗಡಿಯಾರ ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್ ಗಲಾಟೆ ಆರಂಭಿಸಿತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ದ್ವಂದ್ವಗಳು. 'ಅರೆ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಕೂಡ ತನ್ನ ಮರಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿಯುವವರೆಗೂ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಗುಟುಕು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಹಾರಲು ಬಿಡುತ್ತದೆ.' ​ಹೀಗಿರುವಾಗ ರೆಕ್ಕೆ ಮೂಡಿ ವರುಷಗಳು ಕಳೆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಾರಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೇಕೆ.? ಅರೆ!! ಮನುಷ್ಯರು ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ, ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷತೆ ಏನಿದೆ. ? ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇನೋ ನಮಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸವೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವರಲ್ಲಾ... ನಿನಗೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ಕಟ್ಟಬೇಕು ಎಂಬ ಸುಳ್ಳು ಆಸೆಗಳು. ನಾನಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕವನಾ..? ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ.., ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನ. ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೊಂಬೆಯನ್ನಾಗಿಸಿದರು. ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವಳು ‘ ಅಪ್ಪ ನಿನ್ ಮೇಲೆ ಅತೀ ಪ್ರೀತಿ ಇಟ್ಟಿದಾನೆ ’. ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಘನತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಲಿಪಶು ಮಾಡುತ್ತಿರುವರು. ಛೇ ಭವಿಷ್ಯದ ವಿಶ್ವಮಾನವನಿಗೆ ಎಂಥಹ ದುರಂತ ಪೋಷಕರು. ಯಾರೋ ನನ್ನನ್ನು ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ಆಸರೆಯ ಅಪ್ಪುಗೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲ

ಎಮ್ಮೆ ಕಾನೂನು ; ಜಸ್ಟಿಸ್ ಡೀಲೈಡ್ ಈಸ್ ಜಸ್ಟಿಸ್ ಡಿನೈಡ್

'ಜನನ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ' ಪಡೆಯಲು ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿ ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದವು. ನೋಟರಿ ಸರೋಜಮ್ಮ ರನ್ನು ಕಂಡು 'ನಾನು ಹುಟ್ಟಿರುವುದು ಸತ್ಯ ಎಂದು ಇರುವಾಗ,  ಎಲ್ಲೋss ಒಂದು ಕಡೆ ಜನನ ಆಗಿರಲೇಬೇಕಾಗಿಯೂ,  ಸೊ ಅದನ್ನು  ಪರಿಗಣಿಸಿ ದಾಖಲೆ ಒದಗಿಸಬೇಕಾಗಿಯೂ ' ಕೇಳೋಣವೆಂದು ಹೊರಟೆ. 1995ಮಾಡೆಲ್ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಕಿಕ್ಕರ್ ನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ - ' ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿಸೊ.  ಮಕ್ಳು-ಮರಿ ಓಡಾಡ್ತಿರ್ತವೆ ' ಕೀರಲು ಧ್ವನಿಯೊಂದು ಒಳಗಿನಿಂದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಬ್ರೇಕ್ ನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ-ನಿಂತರೂ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ.  ಅಷ್ಟೋಂದು ಕಂಡೀಶನ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಬೈಕನ್ನು,  ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಲು ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಬರುತ್ತದೆಯೆ. ? ರಸ್ತೆಯ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಜನಗಳ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ,  ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಬೇಕು.  ಅವರು ಅಡ್ಡ-ಬರುವುದನ್ನು ಮೊದಲೇ. , ಊಹಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಿಂದಲೇ ಬ್ರೇಕು-ಕಾಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿ,  ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು.  ಹಾರನ್ನು ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಕ್ಲಚ್-ಹಿಡಿದು ಅಕ್ಸಿಲರೇಟರ್ ರೈಸ್  ಮಾಡಿ ಬರ್-ರ್-ರ್sssss ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ದಾರಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬೈಕ್-ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಮನೆಯಿಂದ ನೂರು-ಗಜ ಕೂಡ ಮುಂದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ,  ಅಂಗಡಿ-ಲಕ್ಕಮ್ಮ ತಾನೂ ಕೂಡ ಮೇನ್-ರೋಡಿನ ವರೆಗೂ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು, ಹಲ್ಲು-ಬಿಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು. &

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು. ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ. ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ. ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು. 'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು. ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ... 'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ ' ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು. ' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ' ಲ

ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಂಕ

ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆದ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರವೂ, ಸೊಹೈಲಾ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ. (ಸೊಹೈಲ ಮತ್ತು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಹೋಗಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿರಲಾಗುತ್ತದೆ.)  ' ಅಭದ್ರತೆ; ಅಸಹಾಯಕತೆ; ದೌರ್ಬಲ್ಯ; ಭಯ ಮತ್ತು ಕೋಪ, ಇವುಗಳ ಜೊತೆ ನಾನು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಹೋರಾಡ್ತಾನೆ ಇರ್ತೇನೆ. ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಒಬ್ಬಳೇ ನಡ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗುವಾಗ, ಹಿಂದೆ ಇಂದ ಬಂದ ಯಾವುದೋ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳದ ಸದ್ದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಯ ಮೂಡಿಸತ್ತೆ. ಅದೆಲ್ಲಿ, ಕಿರುಚಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೊ ಅಂತ ಹೆದರಿ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನ ಬಿಗಿದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಕುತ್ತಿಗೆ ಸುತ್ತುವ ಸ್ಕಾರ್ವ್ಸ್ ಹಾಕೋದಕ್ಕೂ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದ್ಯಾರೋ ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಹಿಸುಕುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗತ್ತೆ. ಸೌಹಾರ್ದ ಸ್ಪರ್ಷಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಮದ ವಾಸನೆ ಬರತ್ತೆ. ' ಎರಡು ಕ್ಷಣದ ಕಾಮ ತೃಷೆ, ಒಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವಿಸಬಲ್ಲದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಆಗತಾನೆ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಪರಿಚಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಯುವ ಮನಸ್ಸು, ಮತ್ತೆಂದೂ ಚೇತರಿಸಿಕ್ಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತೆ ವಿಕಾರಗೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ರೇಪ್ ಅಂದ್ರೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬಳ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಸೆಕ್ಸು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಶೋಷಿಸಿಬಿಡಬೇಕು, ಅನ್ನುವ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅದು ನಮ್ಮಂತುಹುದೇ ಒಂದು ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿಯನ್ನ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹೊಸಕಿ ಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ.  ಬಹುಷಃ ಹಳೇ ಸಿನಿಮಾಗ

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು. ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ, ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು. ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು. ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ, ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತ

Unusual episode of an Engineer

Weather is super-hot from last 7-8 months. In chennai one can only see  three seasons.  One is Winter-Hot, Spring-Hotter and Summer-Hottest. Today is the season of Spring-Hotter but raining heavily because of Cyclone Laila . Prasad, the Tekki guy is shouting at the Rain. Knotted his shoe lase.   Prasad is constantly getting call from his Boss. ' I have done my Electrical engineering from reputed college. That  was my dream college and  THE DREAM COURSE indeed.  But now writing holy-banking-software for  an English people. They are controlling me and my machine remotely from London. I feel it is a modern slavery.  ' We are 5 n half hour ahead.  They screws me till mid night. But My local Boss is calling from early in the morning. They work in  their time slots but expects us to work in common time as well.'     'But, Today!! How can I goto work..? look at the road.  wow!! BTW Where is road. ? full of water. guys!! please shut-down all the motor-vehicles and s

ಚೆನೈ ಟೆಂಟ್ ನಲ್ಲೊಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ಅನುಭವ

ಭಾನುವಾರ ಸಂಜೆ ಆಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ವಿಲವಿಲನೆ ಮನಸ್ಸು ಹೊಯ್ದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಒಂಥರಾ ಅಪೂರ್ಣತೆಯ ಅನುಭವ. ‘ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು’. ಎರಡು ದಿನ ರಜೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳೋಕಾದೇ.. ದಿನವಿಡಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಈ ಬಿಸಿಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಹಗಲೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬೀಳಲು ಮೋಟಿವೇಷನ್ ಆದರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರಬೇಕು..? ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಗಳಾದ ಜಾಕ್ಸನ್ ಮತ್ತು ಮೂರ್ತಿ ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನಂತೆ ವೀಕೆಂಡ್ ಅತೃಪ್ತಿ ಖಾಯಿಲೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದರು. ‘ಎಂತ ಸಾವುದು ಮಾರಾಯ. ಭಾನುವರಾನೂ ಹಂಗೇ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಉಂಟು. ಎಂತದಾದ್ರು ಮಾಡ್ಬೇಕು’ ಜಾಕಿ ಗೊಣಗಿದ. ‘ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಒಂದು ಮೆಗಾ-ಪ್ಲಾನ್ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ 15-20 ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದಲ್ಲಿ ವನಲೂರು ಅನ್ನೋ ಊರಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಟೆಂಟ್ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರ ಇರೋದನ್ನ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಟೆಂಟ್-ನಲ್ಲಿ ಸೆಕೆಂಡ್ ಶೋ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ‘Just for a change’ ಅನುಭವ. ನಾನು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮಾರುತಿ ಟೆಂಟ್ ಗೆ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ. ಮಸ್ತ್ ಥಿಯೇಟ್ರಿಕಲ್ ಫೀಲ್ ಇರತ್ತೆ. ‘ ಎಂದೆ. “ ಲೋ!! ಮನೆಹಾಳು ಐಡಿಯಾ ಕೊಡ್ತಿಯಲ್ಲೊ. ಇಷ್ಟೋತ್ತಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋದೆ, ಕಷ್ಟ ಇದೆ. ಅಂತದ್ರಲ್ಲಿ ಸೆಕೆಂಡ್ ಶೋ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರೋದು; ಮನೆ ಸೇರೋದು; ಹುಡುಗಾಟವಾ.. ‘ ಮೂರ್ತಿ ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆದ. ಆದರೆ ಜಾಕ್ಸನ್ ನನ್ನ ಐಡಿಯಾದಿಂದ ಥ್ರಿಲ