Thursday, April 26, 2012

Calling... sina; ಮಿಸ್ ಆದವನ ಫೋನ್ ಕಾಲ್


ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೈನ್ ಫೋನು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ರಿಂಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಿನಲ್ಲಿಯೇ ಫೋನು ಇರೋ
ಕಡೆಗೆ ಹೋದೆ. ರಿಸೀವರ್ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತುವ ಮುಂಚೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಳುಕು ಮೂಡಿತು. ಗಡಿಯಾರದ
ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿದೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ನಾಲಕ್ಕು ಘಂಟೆ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ
ಕರೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಏನಾದರೊಂದು ದುರಂತದ ಸಮಾಚಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದಿರುತ್ತವೆ.
ಮೈ ಹಿಡಿದು ಜಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದ ನಿದ್ದೆಯೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಾರಿ ಹೋಯ್ತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ರಿಸಿವರ್
ಮೆಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ಆತಂಕದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ‘ಹಲೋ.. ’ ಎಂದೆ. ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಸದ್ದು
ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕರೆ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹೋಯ್ತು. ರೀ-ಡಯಲ್ ಮಾಡಿದೆ. ‘ಬ್ಯುಸಿ’ ರಿಂಗ್- ಟೋನು
ಕೇಳಿಸಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ‘ನೀವು ಕರೆ ಮಾಡಿರುವ ಚಂದಾದಾರರು ವ್ಯಾಪ್ತಿ
ಪ್ರದೇಶದ ಹೊರಗಿದ್ದಾರೆ’ ರೆಕಾರ್ಡೆಡ್ ಮೆಸೇಜು ಹೆಣ್ಣಿನ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ
ಹೊತ್ತು ಕಾದೆ. ಯಾವುದೇ ಕರೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.


‘ ಎಲ್ಲೋ. ? ಲೈನ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಇರಬೇಕು. ’ ಎಂದುಕೊಂಡು, ಮಂಚದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ
ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ ಮಲಗಿದೆ. ಅತ್ತಿತ್ತ ಹೊರಳಾಡಿದರು ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.
ಯಾರಾಗಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಆತಂಕ. ಮೇಲಕ್ಕೆದ್ದವನೇ, ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೈನ್ ಫೋನಿನ ಡಿಸ್-ಪ್ಲೇ ನಲ್ಲಿ
ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಂಬರ್ ಅನ್ನು ಮೊಬೈಲು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಒತ್ತಿ ರಿಂಗಿಸಿದೆ. ‘Calling.
sina’ ಮೊಬೈಲಿನ ಡಿಸ್-ಪ್ಲೇ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸಿತು. ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದೆ.

* * * * *

‘ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ Experience ಕೇಳ್ತಾರೆ. ಎರಡು ವರ್ಷ ಗ್ಯಾಪ್ ಯಾಕಾಯ್ತು. ? ಅಂತ
ಕೇಳ್ತಾರೆ. ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ ಸಾಕು-ಬೇಕಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ ’. ರೂಮಿನ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಅಂಗಾತ
ಮಲಿಗಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಕಷ್ಟ ಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಸೀನ. ನಾನು ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.
ಅವನೇ ಪುನಃ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ‘ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದಿ ನಮ್ಮ ದೋಸ್ತಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಎಂಥೆಂಥಾ ಕೆಲಸ
ಮಾಡ್ತಿದಾರೆ ಗೊತ್ತಾ. ? ಸತೀಶ ಪೋಸ್ಟ್ ಮ್ಯಾನ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇದಾನೆ. ಸೈಕಲ್
ಹೊಡ್ಕೊಂಡು ಮನೆ ಮನೆ ಸುತ್ತುತಾ ಇರ್ತಾನೆ. ಆ ಸುರೇಂದ್ರ ಅದೇನೋ ಡೊಮೆಸ್ಟಿಕ್ ಕಾಲ್
ಸೆಂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದಾನಂತೆ. ಅವನಿಗೆ ನಾವು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ರು ‘ಗುಡ್
ಮಾರ್ನಿಂಗ್. ಹೌ ಮೇ ಐ ಹೆಲ್ಪ್ ಯು’ ಅಂತಾನೆ. ಇನ್ನು ರವಿ, ದೂರಸಂಪರ್ಕ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ
ಜೂನಿಯರ್ ಇಂಜಿನಿಯರು. ಓದಿರೊ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದಾನೆ. ನೀನು ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ
ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರು ಇಂಜಿನಿಯರು. ಎಲ್ಲರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೆಲಸ ಅಂತನಾದ್ರು ಇದೆ. ನನ್ನ
ಹತ್ರ ಅದು ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ‘ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ.

ಇವನು ಪದವಿಯ ನಂತರದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದು ವಿಚಿತ್ರ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ.
ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ IAS (UPSC) ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಲು
ದೆಹಲಿಗೆ ತೆರಳಿದ. ಮೊದಲಿನಿಂದಲು ಅವನಿಗೆ administration ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಒಲವಿತ್ತು.
ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ಸತತ ತರಬೇತಿ, ಅಭ್ಯಾಸದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಮೊದಲ ಹಂತದ
ಪರಿಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಿರ್ಣನಾಗುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲನಾದ. ಈ ರೀತಿ ಮೊದಲ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ
ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಚಲಿತನಾದ. ಅವನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವೇ
ಹುದುಗಿ ಹೋಯಿತು. ದೆಹಲಿಗೆ ಬೆನ್ನು ಮಾಡಿದ. ಪುನಃ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಸೇರಿದ. ಅಲ್ಲಿ
ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಲ್ಲದೆ ಬರಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಜಮೀನನ್ನು ಸುಪರ್ದಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಂಡು, ಹಸಿರು
ಕ್ರಾಂತಿ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಒಂದು ವರ್ಷ ವ್ಯವಸಾಯ ಅಂತ ಮಾಡಿ, ಲಾಭ ಮಾಡಲಾಗದೇ,
ಹಾಕಿದ ಅಸಲೂ ಮಣ್ಣಾದ ಮೇಲೆ, ಹಳೆ ಹೆಂಡ್ತಿ ಪಾದವೇ ಗತಿ ಅಂತ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿಕೊಂಡು
ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಅಲೆದಾಡಿದ. ತಾನೇ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಸ್ವಂತವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಬಲ್ಲ
ಚೈತನ್ಯ-ಕೌಶಲ್ಯ ಇದ್ದರೂ, ಅದೃಷ್ಟ-ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಕೈಲೊಂದು ಅಧಿಕೃತ
ನೌಕರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜದ pseudo - ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳು ಹತಾಶೆಯ ಅಂಚಿಗೆ ದಬ್ಬಿದವು.
ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಜ್ಞಾತವಾಸಕ್ಕೆ ಜಾರಿದ.

ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ಬಂತು. ನಾವುಗಳು ಅವನ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಹೋದೆವು.
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸ್ಟ್ರೋಕ್ ಬಡಿಯಿತಂತೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸಾಗಿಸುವಾಗ ದಾರಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ
ಕೊನೆ ಉಸಿರೆಳೆದನಂತೆ. ಇಪ್ಪತ್ತ ನಾಲ್ಕನೆಯ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬ್ರೇನ್-ಸ್ಟ್ರೋಕ್
ತಗುಲುತ್ತದೆಯೇ ಎಂದು ಡಾಕ್ಟರನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಯುವಕರಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ
ಕೇಸುಗಳು ಬರುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅಂತೂ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ತುಘಲಕ್, ಸ್ಟ್ರೋಕ್
ಬಡಿಯುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದ.

* * * * *

‘Calling. sina’ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನನ್ನ ಕೈಗಳು ನಡುಗಿ ಹೋದವು. ಬಹುಶಃ
ಕನಸು ಕಂಡಿರಬೇಕು ಎಂದು ಎರೆಡೆರಡು ಬಾರಿ ಕೈ ಚಿವುಟಿಕೊಂಡೆ. ನೋವೇನೋ ಆಯ್ತು ಆದರೂ
ನಂಬಿಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಕನಸುಗಳು ಕೂಡ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಾಟ್ಕ ಆಡ್ತವೆ. ಸೈರಣೆಯನ್ನು
ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಬೆಳಗಾಗುವವರೆಗೂ ಕಾದೆ. ಸೀದಾ ಗೆಳೆಯ ರವಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ
ಟೆಲಿಫೋನ್ exchange ಗೆ ಹೋದೆ.

ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ನನ್ನ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೈನ್ ಗೆ ಬಂದಿರಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲಾ
ಇನ್-ಕಮಿಂಗ್ ಕಾಲ್ ವಿವರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದ. ಸೀನನ ಮೊಬೈಲಿನಿಂದ ಎರಡು ಕರೆಗಳು
ದಾಖಲಾಗಿದ್ದವು. ಮೊದಲನೆಯದು 3 : 44 am ಗೆ. ಎರಡನೆಯದು 4 : 02 am ಗೆ. ತಲೆ ತಿರುಗಿ
ಹೋಯ್ತು. ಮೊದಲು ಬಂದಿದ್ದ ಕರೆಯನ್ನು ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿದ ನೆನಪು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎರಡನೆ
ಬಾರಿ ಬಂದ ಕರೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಯಾರೆ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಮೈ ಬೆವೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

‘ಸುಮ್ಕಿರಪ್ಪ ಏನೇನೋ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಸೀನನ ನಂಬರ್ ಇನ್ನೂ ಅವನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿಯೇ
ಇದೆ. ಅಂದ್ರೆ ಬಹುಶಃ ಆ ನಂಬರ್ ಅನ್ನ, ಅವನ ಮನೆಯವರು ಯಾರಾದ್ರು ಬಳಸುತ್ತಿರಬಹುದು’
ಎಂದ.

ಸೀನನ ತಾಯಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದೆವು. ಸೀನನ ತಮ್ಮ, ಫೋನು ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಸೀನನ
ತಮ್ಮನನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹಳೆಯ ಸಿಂ-ಕಾರ್ಡ್ ಎಸೆದಿರುವುದಾಗಿಯು, ಕೇವಲ ಫೋನ್ ಮಾತ್ರ
ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿಯು ಹೇಳಿದ. ಮತ್ತಷ್ಟು ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಯ್ತು. ಹಂಗಾದ್ರೆ ಫೋನು
ಮಾಡಿದವರಾರು. ?

ಸೀನನ ನಂಬರಿಗೆ ಇದುವರೆಗೂ ಒಳ-ಹೊರ ಹೋಗಿ ಬಂದಿರುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕರೆಗಳ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು
ಪ್ರಿಂಟ್ ತೆಗೆದ. ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಕಾದಿತ್ತು. ಸೀನ ಇಲ್ಲವಾದ ನಂತರ ಕಳೆದ
ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಗಳಿಂದ ಯಾವೊಂದು ಕರೆಗಳು ಆ ನಂಬರಿನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಯ
ಎರಡು ಕರೆಗಳ ಹೊರತಾಗಿ. ನನಗಂತು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಯಿತು.

‘ ಲೇ ಸೀನ ಏನು, ಆಕಾಶದಿಂದ ಇಳಿದು ಬಂದು ನಿಂಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತಾನೇನೋ. ? ಸುಮ್ಮನೆ
ಟೆನ್ಶನ್ ಮಾಡ್ಕೋ ಬೇಡ. ಎಲ್ಲೋ ಏನೋ ಮಿಸ್ ಆಗಿದೆ. ’ ರವಿ ಗದರಿಸಿದ. ಅವನು ಸುಮಾರು
ಹೊತ್ತು ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿ, ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ
ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಂದ.

‘ ಮೊಬೈಲಿನಿಂದ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಅದು ಮೊದಲು ಹತ್ತಿರದ BTS (ಬೇಸ್ ಟ್ರನ್ಸಿವರ್
ಸ್ಟೇಷನ್) ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಹತ್ತಿರದ ಟೆಲಿಫೋನ್ Exchange; ಅಲ್ಲಿಂದ ಜಿಲ್ಲಾ
TAX Exchange ರೀಚ್ ಆಗತ್ತೆ. ಜಿಲ್ಲಾ TAX Exchange ನಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ HLR (ಹೋಂ
ಲೊಕೇಷನ್ ರಿಜಿಸ್ಟರ್) ಗೆ ರೂಟ್ ಆಗತ್ತೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಪುನಃ ಇದೇ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆ
ಮಾಡಿರುವ ನಂಬರ್ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಫಾರ್ಮ್ ಆಗತ್ತೆ. ಮೊಬೈಲಿನಿಂದ ಸಂಪರ್ಕ
ಉಂಟಾದಾಗ ಅದರ ಸಿಂ ಕಾರ್ಡ್ ನಿಂದ LAI ( ಲೋಕೇಶನ್ ಏರಿಯಾ ಐಡೆಂಟಿಫಿಕೇಷನ್ ಕೋಡ್ )
ಅನ್ನೋ ಸಂಖ್ಯೆ, HLR ಗೆ ಟ್ರಾನ್ಸ್-ಮಿಟ್ ಆಗ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಹದಿನೈದು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲ
ಕನೆಕ್ಷನ್ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, LAI ಸಹಾಯದಿಂದ ಕರೆ ಮಾಡಿದವನ ವಿಳಾಸವನ್ನು ಕಂಡು
ಹಿಡಿಯಬಹುದು.

ನಿನಗೆ ಬಂದಿರುವ ಕರೆ ಕೂಡ ಬೆಂಗಳೂರಿನ HLR ನಿಂದಲೇ ರೂಟ್ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಲೊಕೇಷನ್
ಸರಿಯಾಗಿ ಟ್ರೇಸ್ ಮಾಡೋದಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಅದರಿಂದ ಆಗುವ ಪ್ರಯೋಜನ ಕೂಡ ಏನಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ
ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮರೆತುಬಿಡು. ಪುನಃ ಇದೇ ರೀತಿ ಆದರೆ ಯೋಚನೆ
ಮಾಡೋಣ. ಮೊದಲು ಆ ನಂಬರ್ ಕಿತ್ತು ಹಾಕೋದಕ್ಕೆ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ‘ ರವಿ ತನ್ನ
ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯವನ್ನೂ, ಉಪದೇಶವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ. ಅನಾಮಧೇಯ ಕರೆಗಳಿಗೂ ಹೆದರುವಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ
ನನ್ನದಾಯಿತು. ಮತ್ತದೇ ನಂಬರ್ ಡಯಲ್ ಮಾಡಿದೆ.’ ಚಂದಾದಾರರು ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಪ್ರದೇಶದ
ಹೊರಗಿದ್ದಾರೆ ‘ ಎಂಬ ಅದೇ ಹೆಣ್ಣಿನ ರಾಗ. ಈ ಮಾತುಗಳ ನಿಗೂಢತೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಯದಾದೆನು.

Saturday, April 21, 2012

ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣಿನ ಫಾರ್ಮುಲ

ಪ್ರಥಮ ಪಿಯುಸಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಮೊದಲನೆಯ ದಿನ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಎದ್ದು ನಿಂತು ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ
ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ‘ Hi, my name is Chetan. I came from ಬಸವೇಶ್ವರ ಹೈ
ಸ್ಕೂಲ್, ಶಿವಮೊಗ್ಗ In sslc my percentage is ‘ಎಂದು ಉಳಿದವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ
ಅನುಕರಣೆ ಮಾಡಿ, ಮನಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬಯಾಟ್ ಹೋಡೆಯುತ್ತಾ ನನ್ನ ಸರದಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಆದರೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು good morning everyone, I am arjun, I got 88
percent ಎಂದು ಏನೇನೋ ಸೇರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸರಿ ಎಂದು
ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಗಿರೀಶ ಕೆಳಿದ. ‘ I am girisha ಸರೀನ
ಅಥವಾ my name is girishaa ಅಂತ ಹೇಳಬೇಕಾ. ?’ ಎಂದ. ಆಗ ನನ್ನ ಸರದಿ ಬಂತು. ನಾನು
ಬಯಾಟ್ ಹೊಡೆದದ್ದನ್ನೇ ಒಪ್ಪಿಸಿದೆ.


ಗಿರೀಶ ಎರಡನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ‘ನನ್ನ ಹೆಸರು ಗಿರೀಶ ನಾನು ಹಾವೇರಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಿರೇಕೆರೂರು
ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮ ಒಂದರಿಂದ ಬಂದಿರುತ್ತೇನೆ. ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು
ತೊಂಭತ್ತೈದು ಪ್ರತಿಶತ ಅಂಕ ಪಡೆದಿರುತ್ತೇನೆ. ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೂತ. ಇದು ನನ್ನ ಮತ್ತು
ಗಿರೀಶನ ಮೊದಲ ಭೇಟಿ. ಮೊದಲನೆಯ ದಿನವೆ ಬಯಾಲಜಿ ಮೇಡಮ್ಮು ಕಿಂಗ್-ಡಮ್ ಪ್ಲಾಂಟೆ,
ಕಿಂಗ್-ಡಮ್ ಅನಿಮೆಲಿಯಾ, ಕಿಂಗ್-ಡಮ್ ಅದು ಇದು ಎಂದು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ
ಭೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ನನಗೆ ಕಿಂಗ್-ಡಮ್ ಪದದ ಆಚೆಗೆ ಬೇರೇನೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ.
ಗಿರೀಶ, ‘ಅಯ್ಯೋ ಏನಾ ಈವಮ್ಮ ಆವಾಗಿಂದ ಬರಿ ಕಿಂಗ್-ಡಮ್ ಅಂತಿದಾರೆ. ಇದು ಸೈನ್ಸ್
ಕ್ಲಾಸೋ ಹಿಸ್ಟರಿ ಕ್ಲಾಸೋ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

> ಸಮಾನ ಆಸಕ್ತಿ-ಅಭಿರುಚಿಗಳು ಉಳ್ಳವರು ಮಾತ್ರ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಸಮಾನ
> ಸಮಸ್ಯೆಗಳು-ಅಜ್ಞಾನಗಳು ಉಳ್ಳವರು ಕೂಡ ಗೆಳೆತನದ ದೋಣಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಲು ಅರ್ಹರು.

ಇದು ನಮ್ಮ, ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಿನವರೆಗೂ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಓದಿ, ಆನಂತರ ಸೈನ್ಸನ್ನು
ಓದಲು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಮಿತ್ರವರ್ಗ. ಬರದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮನಸಾರೆ
ಹಿಗಳೆಯುತ್ತಲೇ ನಮ್ಮ ಪಯಣ ಸಾಗಿತ್ತು.

ದ್ವಿತೀಯ ಪಿ-ಯು-ಸಿಯ ಅಂತಿಮ ದಿನಗಳ ಸಮಯ. ನಾನು ನಮ್ಮ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ವಠಾರದಲ್ಲಿನ
ಪುಟ್ಟದೊಂದು ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಗಣಿತದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಗಿರೀಶ ನನ್ನ ರೂಮಿಗೆ
ಬಂದವನೇ ಶುರು ಮಾಡಿದ ‘ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಓದೋದಕ್ಕೆ
ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ವಠಾರದಲ್ಲಿ ನನಗೊಂದು ರೂಮ್ ಕೊಡಿಸು’ ಎಂದ.

ಇನ್ನು ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಇರುವುದಾಗಿಯೂ, ಈ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಜಿಯಾಗ್ರಫಿ ಬದಲಿಸುವ
ಹುಚ್ಚು ಆಲೋಚನೆ ಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಕೇಳದೆ ಹಠ ಮಾಡಿ ಬಾಡಿಗೆಗೆಂದು ಒಂದು ಸಿಂಗಲ್
ರೂಮು ಪಡೆದುಕೊಂಡ. ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಹೇಳದೆ ಕೇಳದೆ ರೂಮು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಹಾಸ್ಟೆಲ್
ಸೇರಿಕೊಂಡ ತಿಕ್ಕಲು ಬಡ್ಡಿಮಗ.

ಒಂದು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ರೂಮಿಗೆ ಬಂದ. ‘ನನಗೇನು ಆಗಿದೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ ತುಂಬಾ
ಟೆನ್ಶನ್ನು, ಭಯ. ಓದಬೇಕಾಗಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಓದಿಯಾಗಿದೆ. ಎರಡು ಮೂರು ಸಾರಿ ರಿವಿಷನ್
ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಹೋದ ಹಂಗಾಗುತ್ತೆ. ಏನೋ ಒಂಥರಾ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದ
ಹಂಗಾಗಿದೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನ ಎಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಮಾಡಿ
ಬಿಡ್ತೇನೋ ಎಂಬ ಭಯ. ’ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಗೋಳಾಡಿದ.

ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದೆಲ್ಲಾ ಕಾಮಿಡಿ-ಕಾಮಿಡಿ ಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅವನ
ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಪಂಪ್ ಹೊಡೆಯಲೇ ಬೇಕಾಯ್ತು ‘ಲೋ ಗಿರೀಶ ನಿಂದು
ಜೀನಿಯಸ್ ತಳಿ ಮಗ. ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಮೊದಲು ಬಂದವನು ನೀನು. ಈ ಸಾರಿ
ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ನಿನ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನೂರರೊಳಗೆ ಒಂದು ಸಿ-ಇ-ಟಿ ರಾಂಕ್ ಬರುತ್ತೆ
ಅಂತಿದಾರೆ. ನೀನೆ ಹಿಂಗದ್ರೆ ನಮ್ಮಂತವರ ಗತಿ ಏನಪ್ಪಾ. ?’ ಎಂದೆ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಏನು
ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಇದೆ ಮಾತನ್ನ ನನಗೆ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಅಂತಲಾದ್ರು ಹೇಳಿದ್ದರೂ
ಅದೆಷ್ಟು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೆನೋ.

ಒಂದು ಮಾಸ್ಟರ್ ಪ್ಲಾನ್ ಹೇಳಿದೆ. ‘ಮಂಜುನಾತ ಥಿಯೇಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಮೂವಿ
ಹಾಕಿದ್ದಾರಂತೆ ಓದೋದನ್ನ ಬಿಟ್ಟು, ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಾ ಸ್ವಲ್ಪ ರಿಲಾಕ್ಸ್‍
ಆಗುತ್ತೆ. ’ ಸರಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೋದ. ಅದೇ ಪ್ರಾಣಿ ಸಂಜೆ ಮತ್ತೆ ಹಾಜರಾಯಿತು. ‘
ನಿಜವಾಗಲು ನಂಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದ ಹಂಗಾಗಿದೆ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡೋ ಅಷ್ಟು ನನ್ನ
ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಕೋಪ ಬರ್ತಿದೆ. ಏನ್ ಮಾಡ್ಲಿ ?’ ಎಂದ. ಏನೋ ಒಂದಷ್ಟು ಕವಿತೆ ಬರೀತಿದ್ದೆ
ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನೊಬ್ಬ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ, ಎಂದು ಬಗೆದದ್ದು ಅವನ ಮೂರ್ಖತನ. ಆದರೂ ಈ
ಸಮಸ್ಯೆಗೊಂದು ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು.

ನನಗೊಬ್ಬ ಡಾಕ್ಟರು ನೆನಪಾದರು. ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿಗೆ, ಪವಾಡಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲು
ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ‘ ಮನಸ್ಸಿನ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಮಾಂತ್ರಿಕ’ ಎಂಬ
ಬಿರುದುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೀಡಿದ್ದರಂತೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನ ಶೇಕಡಾ 0.03 ಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ
ಪ್ರತಿಶತ ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿಯೂ, ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ನಮಗೇ ತಿಳಿಯದಷ್ಟು ಪವರ್
ಇರುವುದಾಗಿಯೂ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆದ ಸದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ,
ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಕೇಳಿಸಲು ಇಲ್ಲ. ಅರ್ಥವಾಗಲು ಇಲ್ಲ. ಏನೇ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ನನಗೆ ಫೋನ್
ಮಾಡಿ ಅಂತ ನಂಬರ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಈಗ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಅವರು
ಪರಿಹಾರವಾಗಬಲ್ಲರು ಎನಿಸಿತು.

ಸಂಜೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗ, ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತರ ನಂತರ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರು. ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಘಂಟೆಗೆ
ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದೆವು. ಗಿರೀಶ ತನಗಾಗುತ್ತಿರುವ ವೆದನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಿಡಿಹಿಡಿಯಾಗಿ
ಹೇಳತೊಡಗಿದ. ವಾಂತಿ- ಭೇದಿ ಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದವರು ತಮ್ಮ ನೋವಿನ ಬಣ್ಣನೆಯನ್ನು
ಮಾಡಿದಂತಿತ್ತು. ಅವರು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ತಡೆದು

> ‘ಹೋ ಇದು ತುಂಬಾ ಕಾಮನ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಿ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಹೋಗತ್ತೆ. ’

ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಕಾಲ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದರು. STD ಬೂತ್ ನಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಗುತ್ತಲೇ
ಹೊರಬಂದೆ. ‘ಹೋಗಲೇ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣು ಎಲ್ಲಿಂದ ತರೋದು. ?
ಹಾಸ್ಟೆಲ್-ಗೆ ಹೋಗಿ ಆರಾಮಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡು. ನೀನು ’ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡ್ಕೊತೀನಿ’
ಅಂದ್ರೆ, ಆಯಪ್ಪ ‘ ಕಿತ್ತಳೆ ಕಣ್ಣು ತಿನ್ನು ’ ಅಂತಾರೆ.

ಆದರೂ ಹಠ ಮಾಡಿ, ಶಿಮೊಗ್ಗ ಖಾಸಗಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದವರೆಗೂ ಸೈಕಲ್ ಹೊಡೆಸಿ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣು
ಕೊಂಡು ತಿಂದ. ಇದಾದ ನಂತರ ಗಿರೀಶನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬದಲಾಯಿತು. ಫುಲ್ಲು
ಚಿಯರ್ ಅಪ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದ. ಬಿಂದಾಸ್ ಆಗಿರುವನು. ತಲೆ
ಇರುವವರು ಇದನ್ನು, ಕೇವಲ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣಿನ ಚಮಾತ್ಕಾರವೆಂದು ಖಂಡಿತ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ.
ಇದುವರೆಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದು. ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು
ನಾನು ವಿವಿಧ ವಯಸ್ಸಿನ, ವಿವಿಧ ಜನಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಬರಿ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣು
ತಿಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಡಿಪ್ರೆಷನ್ ಕಡಿಮೆ ಆಯ್ತ.? ಅಥವಾ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನೋದರಿಂದ
ಡಿಪ್ರೆಷನ್ ಹೋಗುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಡಿಪ್ರೆಷನ್ ಹೋಯ್ತಾ. ?