Skip to main content

ಕಪ್ಪು ಗುಲಾಬಿ








ಅದೊಂದು ಗೋವಾದ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬೀಚು.
ಮಲೈಮಾ!! ಕಂಪನಿಯಿಂದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗಿದ್ದರು.
ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪು ನೀರಿಗಿಳಿದು ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು!!
ಅಲೆಯಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿ... ಮರಳಿನ ದಿಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು ರಾಧ.
ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರ ಬಂದು ವಿನೋದ, ರಾಧಾಳ ಬಳಿ ಕುಳಿತ.
'ಏನಿದು ತಾಜಾ ಮಹಲ!! ಅಥವಾ ರಾಧ ಮಂಟಪಾನ..?' ಅವಳು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಗೂಡಿಗೆ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ತೂತು ಕೊರೆಯುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ.

' ಎರಡೂ ಅಲ್ಲ!! ' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮೆತ್ತಗೆ ಕೈ ಹೊರ ತೆಗೆದಳು. ಗೂಡು ಬೀಳಲಿಲ್ಲ.

'ವಿನು!! ಒಂದು ವಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ .... ಬಂದು ಹೋಗೋ ಅಲೆಗಳ ಹಸಿ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಬಿಡುತ್ತಾ ನಡೆಯೋದು ಚೆನ್ನಾಗಿರತ್ತೆ' ಅಂದಳು.

'ಸುಂದರವಾದ ಹುಡುಗಿ!!, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಆಗೋ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ , ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಬಿಡೋದಕ್ಕೆ ಕರೆದರೆ!! ಬರಲ್ಲ ಅಂತ ಹ್ಯಾಗೆ ಹೇಳಲಿ. ನಡೆ ಹೋಗೋಣ!!!' ಅಂದ.

ಇಬ್ಬರೂ ಎದ್ದು ಹೊರಟರು.

ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಕಿನಿ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿನೋದನ ಕಾಲರ್ ಹಿಡಿದು ಜಗ್ಗಿ ಹೇಳಿದಳು
' ನೀನು ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಾ ಇದಿಯ ಕಣೋ!! ' .

'ಯಾಕೆ..? ನಾನೇನ್ ಮಾಡಿದೆ..?' ಎಂದ.

'ಹುಡುಗೀರನ್ನೇ ನೋಡದೆ ಇರೋನ ತರಹ.. ಆ ಅವಳನ್ನ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡ್ತೀಯಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ!!. ?' ಅವನ ತಲೆಗೆ ಮೊಟಕಿದಳು!!.

'ಅದಕ್ಕೇನೀಗ!! ಸುಂದರವಾಗಿರೋದು ವಸ್ತುನೆ ಆಗಲಿ, ಹುಡುಗಿನೆ ಆಗಲಿ!! ತನ್ಮಯತೆ ಇಂದ ನೋಡ್ತೇನೆ.
ಅದನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಆಗದೆ ಇರೋ ಹಂಗೆ, ನೋಡಿಯು ನೋಡದಂಗೆ .. ನಿಮ್ಮ ತರ ಓರೆ-ಗಣ್ಣು ಮೋರೆ-ಗಣ್ಣು ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ನೋಡಕ್ ಬರಲ್ಲ!!'

'ನಾನೇನು ಹಂಗೆಲ್ಲ ನೋಡಲ್ಲ!!' ತಣ್ಣಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

'ಜನರಲ್ ಆಗಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ದೆ!! ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ.' ಎಂದ

' ನಿನಗೇನೊ ಗೊತ್ತು!! ಹುಡುಗೀರ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಲ್ ಆಗಿ ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ!! '

' ನನಗೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಂಶೋಧನೆ ಪ್ರಕಾರ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ 'ವೀವಿಂಗ್ ಆಂಗಲ್' ಜಾಸ್ತಿ ಇದೆಯಂತೆ.
ನೂರ ಅರವತ್ತು ಡಿಗ್ರಿ ಕ್ಲಿಯರ್ ವಿಶನ್ ಇದ್ರೆ, ಇನ್ನು ನಲವತ್ತು ಡಿಗ್ರಿ ಪ್ಸೂಡೋ ಕವರೇಜ್ ಇರುತ್ತಂತೆ. ಹಿಂದೆ-ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾ ಇರೋರನ್ನ ಕೂಡ, ತಲೆ ತಿರುಗಿಸದೇ ಗಮನಿಸೋ, ಗುರುತು ಹಿಡಿಯೋ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರುತ್ತಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಯಾರನ್ನ ನೋಡಿದ್ರು , ಅದು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ. '

'ಯಾವ ರೀಸರ್ಚು ಆ ತರಹ ಹೇಳಿದ್ದು.'

'ಬ್ಯಾಚುಲರ್ ಹುಡುಗರ ಲ್ಯಾಬಲ್ಲಿ ಇಂತಹ!! ಥೀಸಿಸ್ ಗಳು ತುಂಬಾನೆ!! ಪಬ್ಲಿಷ್ ಆಗ್ತಾ ಇರುತ್ವೆ. ಆದರೆ ಇಂತವನ್ನ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಗಳು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ .'

'ಎಲ್ಲಾ ಸುಳ್ಳು!! ಹಂಗೆಲ್ಲ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಖುಷಿಗೆ!! ನೀವು ಹಂಗೆಲ್ಲಾ ಅಂದ್ಕೊತೀರ!!. ಹುಡುಗಿ ನೋಡದೆ ಇದ್ದರೂ!! ನೋಡಿದ್ಲು ಅನ್ನೋ ಫೀಲ್ ಬೇಕಲ್ಲಾ.'

'ಇದು ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ ಅಂತೀಯ..? ಎಲ್ಲಿ ಹಂಗಾದ್ರೆ!! ನೀನು ಮುಂದೆ ಹೋಗು. ನಾನು ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಬರ್ತೇನೆ.... ಈಗಲೇ ಟೆಸ್ಟು ಮಾಡಿ ಸರ್ಟಿಫೈ ಮಾಡಿ ಬಿಡೋಣ.' ಅವಳ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.

'ಬೇಡಪ್ಪ!! ನೀನು ಜಗಮೊಂಡ.. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಸೋತ್ರೆ .. 'ನಿನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಣ್ಣೇ ಕಾಣ್ಸಲ್ಲ' ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹಾರಿಕೊಳ್ತಿಯ.' ಎಂದಳು.

ಇಬ್ಬರೂ ಸುಮ್ಮನಾದರು. ಆದರು ಅವಳು ತನ್ನ ಕಣ್ಣು ಗುಡ್ಡೆಗಳನ್ನು ಅಂಚಿಗೆ ದೂಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಭುಜದ ನೇರಕ್ಕೆ ಇರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಅವಳ ಸೋಲದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ನಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಮುಷ್ಠಿ ಬಿಗಿ ಮಾಡಿ ಅವನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೊಂದು ಹೊಡೆದಳು.

" ತುಂಬಾ ವರುಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಗುಲಾಬಿ ಗಿಡ ಬೆಳೆಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಒಂದು ಬಡ್ ನಿಂದ ಮೊಗ್ಗು ಬಂತು.
ಕೊನೆಗೂ ಒಂದು ಹೂವು ಬಿಡ್ತಲ್ಲಾ ಅಂತ ತುಂಬಾನೇ ಖುಷಿ ಆಯ್ತು!! ಆದರೆ ನನ್ನ ಹಣೆ ಬರಹ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಂದಿದ್ದು ಕೆಂಪು ಗುಲಾಬಿ ಅಲ್ಲ. ಕಪ್ಪು ಗುಲಾಬಿ." ವಿನೋದ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದ.

" ಕಪ್ಪು ಗುಲಾಬಿ ತುಂಬಾನೆ ಸ್ಪೆಷಲ್ ರೋಜ್ ಅಂತೆ. ಒಳ್ಳೇದಲ್ವಾ .." ಎಂದಳು.

" ಹಾ!! ಅದು ಸ್ಪೆಷಲ್!! ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದು ಕಪ್ಪು ಗುಲಾಬಿ ಅಲ್ವಲ್ಲಾ..? " ಎಂದ.

ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತು.
ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಸುಯ್ಯೋ ಎಂದು ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯ ಕಡಲು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳ ಅಗಾಧ ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ಎಳೆದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕೆಂಪಗಾಗುತ್ತಿದ್ದ.

'ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ನನ್ನ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದಾರೆ.' ಆವರಿಸಿದ್ದ ಮೌನಕ್ಕೊಂದು ಡಿ ಟಿ ಎಸ್ ಎಫೆಕ್ಟು ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿದಳು.

'ಹೇಯ್ ಕಂಗ್ರಾಟ್ಸು!!' ಎಂದ. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದ.

'ನಂಗೆ ಈಗ್ಲೆ ಮದ್ವೆ ಬೇಡ ಅಂತ ಇದೀನಿ.ಆದರೆ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಬಂದು ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿದಾರೆ.
ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಲ್ಲಿ ಮುಖ ನೋಡಿ!! ಸೀದಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ರು ಹೆಣ್ಣು ಕೇಳೋದಕ್ಕೆ.' ಎಂದಳು.

ಅದೊಂದು ಗೋವಾದ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬೀಚು. ಮಲೈಮಾ ಕಂಪನಿಯಿಂದ, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಮೂರು ದಿನಗಳ
ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪು ನೀರಿಗಿಳಿದು ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲೆಯಿಂದ
ದೂರದಲ್ಲಿ. ಮರಳಿನ ದಿಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು ರಾಧ.

ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರ ಬಂದು ವಿನೋದ, ರಾಧಾಳ ಬಳಿ ಕುಳಿತ. ‘ಏನಿದು ತಾಜಾ ಮಹಲ ಅಥವಾ ರಾಧ
ಮಂಟಪಾನ. ?’ ಅವಳು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಗೂಡಿಗೆ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ತೂತು ಕೊರೆಯುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ.

‘ ಎರಡೂ ಅಲ್ಲ ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮೆತ್ತಗೆ ಕೈ ಹೊರ ತೆಗೆದಳು. ಗೂಡು ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ‘ವಿನು
ಒಂದು ವಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ. ಬಂದು ಹೋಗೋ ಅಲೆಗಳ ಹಸಿ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು
ಬಿಡುತ್ತಾ ನಡೆಯೋದು ಚೆನ್ನಾಗಿರತ್ತೆ’

ವಿನು ನಗುತ್ತಾ ‘ಸುಂದರವಾದ ಹುಡುಗಿ, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಆಗೋ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ, ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲಿ
ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಬಿಡೋದಕ್ಕೆ ಕರೆದರೆ ಬರಲ್ಲ ಅಂತ ಹ್ಯಾಗೆ ಹೇಳಲಿ. ನಡೆ ಹೋಗೋಣ’ ಅಂದ.
ಇಬ್ಬರೂ ಎದ್ದು ಹೊರಟರು.

ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಕಿನಿ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ
ವಿನೋದನ ಕಾಲರ್ ಹಿಡಿದು ಜಗ್ಗಿ ಹೇಳಿದಳು ‘ ನೀನು ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಾ ಇದಿಯ ಕಣೋ ’.

‘ಯಾಕೆ. ? ನಾನೇನ್ ಮಾಡಿದೆ. ?’ ಎಂದದ್ದಕ್ಕೆ ‘ಹುಡುಗೀರನ್ನೇ ನೋಡದೆ ಇರೋನ ತರಹ, ಆ
ಅವಳನ್ನ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡ್ತೀಯಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ. ?’ ಅವನ ತಲೆಗೆ ಮೊಟಕಿದಳು.

‘ಅದಕ್ಕೇನೀಗ, ಸುಂದರವಾಗಿರೋದು ವಸ್ತುನೆ ಆಗಲಿ, ಹುಡುಗಿನೆ ಆಗಲಿ ತನ್ಮಯತೆ ಇಂದ
ನೋಡ್ತೇನೆ. ಅದನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಆಗದೆ ಇರೋ ಹಂಗೆ, ನೋಡಿಯು ನೋಡದಂಗೆ.
ನಿಮ್ಮ ತರ ಓರೆ-ಗಣ್ಣು ಮೋರೆ-ಗಣ್ಣು ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ನೋಡಕ್ ಬರಲ್ಲ’

‘ನಾನೇನು ಹಂಗೆಲ್ಲ ನೋಡಲ್ಲ’ ತಣ್ಣಗೆ ಹೇಳಿದಳು. ‘ಜನರಲ್ ಆಗಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ದೆ
ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ’ ಎಂದನು. ‘ ನಿನಗೇನೊ ಗೊತ್ತು ಹುಡುಗೀರ ಬಗ್ಗೆ , ಜನರಲ್-ಲ್ ಆಗಿ
ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ’ ಎಳೆದು ಕೇಳಿದಳು.

‘ ನನಗೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಂಶೋಧನೆ ಪ್ರಕಾರ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ `ವೀವಿಂಗ್ ಆಂಗಲ್`
ಜಾಸ್ತಿ ಇದೆಯಂತೆ. ನೂರ ಅರವತ್ತು ಡಿಗ್ರಿ ಕ್ಲಿಯರ್ ವಿಶನ್ ಇದ್ರೆ, ಇನ್ನು ನಲವತ್ತು
ಡಿಗ್ರಿ ಪ್ಸೂಡೋ ಕವರೇಜ್ ಇರುತ್ತಂತೆ. ಹಿಂದೆ-ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾ ಇರೋರನ್ನ ಕೂಡ, ತಲೆ
ತಿರುಗಿಸದೇ ಗಮನಿಸೋ, ಗುರುತು ಹಿಡಿಯೋ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರುತ್ತಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಯಾರನ್ನ
ನೋಡಿದ್ರು, ಅದು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ. ’

‘ಯಾವ ರೀಸರ್ಚು ಆ ತರಹ ಹೇಳಿದ್ದು. ’

‘ಬ್ಯಾಚುಲರ್ ಹುಡುಗರ ಲ್ಯಾಬಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಥೀಸಿಸ್ ಗಳು ತುಂಬಾನೆ ಪಬ್ಲಿಷ್ ಆಗ್ತಾ
ಇರುತ್ವೆ. ಆದರೆ ಇಂತವನ್ನ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಗಳು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ. ’

‘ನಿನ್ನ ಮೊಕ. ಎಲ್ಲಾ ಸುಳ್ಳು . ಹಂಗೆಲ್ಲ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಖುಷಿಗೆ ನೀವು ಹಂಗೆಲ್ಲಾ
ಅಂದ್ಕೊತೀರ. ಹುಡುಗಿ ನೋಡದೆ ಇದ್ದರೂ ನೋಡಿದ್ಲು ಅನ್ನೋ ಫೀಲ್ ಬೇಕಲ್ಲಾ. ’

‘ಇದು ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ ಅಂತೀಯ. ? ಎಲ್ಲಿ ಹಂಗಾದ್ರೆ ನೀನು ಮುಂದೆ ಹೋಗು. ನಾನು ಹಿಂದೆ
ಹಿಂದೆ ಬರ್ತೇನೆ. ಈಗಲೇ ಟೆಸ್ಟು ಮಾಡಿ ಸರ್ಟಿಫೈ ಮಾಡಿ ಬಿಡೋಣ. ’ ಅವಳ ಹಿಂದಕ್ಕೆ
ಹೋಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.

‘ಬೇಡಪ್ಪ, ನೀನು ಜಗಮೊಂಡ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಸೋತ್ರೆ. `ನಿನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಣ್ಣೇ ಕಾಣ್ಸಲ್ಲ`
ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹಾರಿಕೊಳ್ತಿಯ. ’ ಎಂದಳು. ಇಬ್ಬರೂ ಸುಮ್ಮನಾದರು. ಆದರು ಅವಳು ತನ್ನ ಕಣ್ಣು
ಗುಡ್ಡೆಗಳನ್ನು ಅಂಚಿಗೆ ದೂಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಭುಜದ ನೇರಕ್ಕೆ ಇರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಲು
ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಸೋಲದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ನಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ.
ಮುಷ್ಠಿ ಬಿಗಿ ಮಾಡಿ ಅವನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೊಂದು ಹೊಡೆದಳು.

* * * * *

‘ ತುಂಬಾ ವರುಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಗುಲಾಬಿ ಗಿಡ ಬೆಳೆಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಒಂದು
ಬಡ್ ನಿಂದ ಮೊಗ್ಗು ಬಂತು. ಕೊನೆಗೂ ಒಂದು ಹೂವು ಬಿಡ್ತಲ್ಲಾ ಅಂತ ತುಂಬಾನೇ ಖುಷಿ ಆಯ್ತು
ಆದರೆ ನನ್ನ ಹಣೆ ಬರಹ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಂದಿದ್ದು ಕೆಂಪು ಗುಲಾಬಿ ಅಲ್ಲ. ಕಪ್ಪು
ಗುಲಾಬಿ.’ ವಿನೋದ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದ.

‘ ಕಪ್ಪು ಗುಲಾಬಿ ತುಂಬಾನೆ ಸ್ಪೆಷಲ್ ರೋಜ್ ಅಂತೆ. ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ವಾ.’ ಕೇಳಿದಳು ರಾಧ.

‘ ಹಾ ಅದು ಸ್ಪೆಷಲ್ ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದು ಕಪ್ಪು ಗುಲಾಬಿ ಅಲ್ವಲ್ಲಾ. ? ’ ಎಂದ. ಅವಳಿಗದು
ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತು. ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಸುಯ್ಯೋ ಎಂದು
ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯ ಕಡಲು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತನ್ನ
ಕಿರಣಗಳ ಅಗಾಧ ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ಎಳೆದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕೆಂಪಗಾಗುತ್ತಿದ್ದ.

‘ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ನನ್ನ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದಾರೆ. ’ ಆವರಿಸಿದ್ದ ಮೌನಕ್ಕೊಂದು ಡಿ ಟಿ ಎಸ್
ಎಫೆಕ್ಟು ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿದಳು. ‘ಹೇಯ್ ಕಂಗ್ರಾಟ್ಸು’ ಎಂದ. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ
ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದ. ‘ನಂಗೆ ಈಗ್ಲೆ ಮದ್ವೆ ಬೇಡ ಅಂತ ಇದೀನಿ. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಬಂದು
ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿದಾರೆ. ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಲ್ಲಿ ಮುಖ ನೋಡಿ ಸೀದಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ರು ಹೆಣ್ಣು
ಕೇಳೋದಕ್ಕೆ. ’ ಎಂದಳು.

‘ಹೌದಾ, ಮನೆಗ್ ಬಂದು ನಿನ್ನ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ತಾನೆ. ಯೋಚನೆ ಬೇಡ ಮತ್ತೆ
ಅವರು ನಿನ್ನ ಮನೆ ಇರೋ ಏರಿಯಾ ಕಡೆಗೂ ತಲೆ ಹಾಕಲ್ಲ. ನೀನು ಆರಾಮಾಗಿ ಇರಬಹುದು. ’ ವಿನೋದ
ಛೇಡಿಸಿದ.

‘ತಮಾಷೆ ನಿನಗೆ ಕಿಂಡಲ್ ಮಾಡ್ತೀಯ. ನಾನು ಹೋಗ್ತೇನೆ. ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವಳ ಕಾಲ ಬಳಿಗೆ
ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಲೆಯಿಂದ ದೂರ ಓಡಿದಳು. ಅಲೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋದಂತೆ ಮತ್ತೆ ವಾಪಾಸಾಗಿ ಹಿಂದೆ
ಅಳಿಸಿ ಹೋಗಿರುವ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿದಳು.

‘ಸರಿ ಹಂಗಾದ್ರೆ ನಿನ್ನ ನೋಡೋಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಮಧುಮಕ್ಕಳು ಹ್ಯಾಗಿದಾರೆ. ?’

‘ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದಾರೆ. ನಿನಗಿಂತಾನು. ’ ಸ್ವಲ್ಪ್ ಪಾಜ್ ಕೊಟ್ಟು ..
‘ಸೊಫೆಸ್ಟಿಕೆಟೆಡ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ. ಒಬ್ಬನ ಪ್ಯಾಕೇಜು ವರುಷಕ್ಕೆ 8 ಲಕ್ಷ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನದ್ದು
ವರುಷಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ವರೆ ಲಕ್ಷ ಅಂತೆ ’ ಎಂದಳು.

‘ದೇವುಡಾ ಮದು ಮಕ್ಳನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಖರೀದಿಗಿಂತಾನು ಕೇವಲ ಮಾಡಿ ಹಾಕಿ
ಬಿಟ್ಯಲ್ಲಪ್ಪಾ. ಪ್ರೈಸ್ ಟ್ಯಾಗ್ ಅಂಟಿಸಿ ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ ಜನ. ’ ಮೇಲೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿ
ಅವಳ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿದ ‘ ಮನೆಯವರು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದ ಶೈಲಿನಲ್ಲೇ ಹೇಳ್ದೆ ಅಷ್ಟೇ. ದಿಢೀರ್
ಅಂತ ಲೈಫಲ್ ಕಾಣ್ಸೋ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಏನಂತ ವಿಶೇಷಣ ಇಟ್ಟು ಕರೆಯಲಿ.’ ವಿನೋದನ ವಿನೋದಕ್ಕೆ
ಸಮಜಾಯಿಷಿ ನೀಡಿದಳು.

‘ ಸರಿ ಹಂಗಾದ್ರೆ ಅವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಚಾಯ್ಸು ಯಾವುದು. ? ಯಾವುದು ಓ ಕೆ ಆಗಿದೆ. ?’
ಕೇಳಿದ. ಅವನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕುತೂಹಲ ಅವಳ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.

‘ಅದರಲ್ಲಿ ಕನ್-ಫ್ಯೂಸ್ ಆಗೋ ಮಾತೆ ಇಲ್ಲ. of course ಹತ್ತು ವರೆ ಹುಡುಗ’ ಕಡ್ಡಿ
ತುಂಡು ಮಾಡಿದಂತೆ ಹೇಳಿದಳು.

‘ ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ತಡ್ಕೊಳೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಸಂಬಳ ಇರೋನು ಸಿಗಬಹುದು ಅಥವಾ
ಇವನಿಗೆ ಸಂಬಳ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಬಹುದು. ’ ವಿನೋದ ಹಂಗಿಸುವ ಧನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. ‘ಏನು
ಕಿಂಡಲ್ಲಾ? ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವನನ್ನೊಮ್ಮೆ ಗುರ್ರನೆ ನೋಡಿದಳು

‘ ನೀನು ಹೇಳೋ ರೀತಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಆಗಿರೋದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ಸಿಂಪಲ್
ಸ್ಟ್ರೇಟ್. ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಸುಮಾರಾಗಿದ್ದು ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಯಾರೇ ಆದರೂ ನಡೆಯತ್ತೆ ಅಂತ ಆದಾಗ
ಕಡಿಮೆ ಅನುಕೂಲತೆ ಇರೋ ಕಡೆ ಯಾಕ್ ಹೋಗಬೇಕು.. ?’ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನೋಡಿದಳು.

‘ಪಾಯಿಂಟ್ ಟು ಬಿ ನೋಟೆಡ್ ನಾನೂ ಒಪ್ತೇನೆ. ’ ಎಂದ.

‘ ಹಳ್ಳಿ ಕಡೆ ಆದ್ರೆ, ಹುಡುಗನ
ಮನೇಲಿ ಜಮೀನು ಎಷ್ಟು ಇದೆ ಅಂತ ನೋಡ್ತಾರೆ. ಸಿಟಿನಲ್ಲಾದ್ರೆ, ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಇದಿಯಾ ಸೈಟು
ಇದಿಯಾ ಅಂತ ನೋಡ್ತಾರೆ. ಗೊರ್ಮೆಂಟು ಕೆಲಸ ಇದ್ರೆ, ಜೀವನಕ್ಕೆ ಮೋಸ ಇಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ
ಪ್ರೈವೇಟ್ ಆದ್ರೆ, ಸಿಕ್ಕ ಷ್ಟು ದಿನ ಎಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಮಾಡಬಹುದು ಅಂತ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕ್ತಾರೆ.
ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಳ್ಳೆ ಕ್ವಾಲಿಫಿಕೆಶನ್ ಇದ್ದೀಯ ಅಂತ ನೋಡ್ತಾರೆ. ಮದುವೆ
ಅಂದ್ರೆ ಸುಮ್ಮನೇನ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಫೀಲಿಂಗ್ ಬರಬೇಕು ತಾನೇ. ’ ಮತ್ತದೇ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ
ಭಾವದಿಂದ ವಿನೋದನ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿದಳು.

ವಿನೋದ ಅವಳ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥನೆ ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರು ತನ್ನ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈಗ ವಿನೋದನ ವರಸೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯ್ತು.

‘ಆರ್ಥಿಕ ಭದ್ರತೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಭದ್ರತೆ ಜೊತೆಗೆ compromise ಆದ ಮೇಲೆ ಗಂಡಿಗೆ ಮತ್ತು
ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಒಂದು ಅಸ್ತಿತ್ವ ಅಂತ ಬರತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಅವರು ಮಾತಾಡೋದು ಕೂಡ
ಧರ್ಮ-ಬಾಹಿರ. ಇದಾದ ಮೇಲೆ ಸಮಾಜ ಸಮಾನ ವೇದಿಕೆ ಅಂತ ಕೊಡುತ್ತೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ
ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಅರ್ಥ ಆಗೋದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತಾರೆ. ತುಂಬಾನೆ ಅರ್ಥಾನು ಆಗ್ತಾರೆ. ಭೂಮಿ
ಮೇಲಿರೋ ಪವಿತ್ರ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಪ್ತಪದಿ ತುಳಿತಾರೆ.
ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿ ಒಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು. ಅಷ್ಟೆ. ತಾನೆ. ? ಅಷ್ಟು ದಿನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಕೂತಿದ್ದ
ಸೀಟಿನ ಮಧ್ಯೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕುಳಿತು ಜರ್ನಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದವರು ಮುಂದಿನ ಸೀಟಲ್ಲಿ ವಿಂಡೋ
ಪಕ್ಕ ಒಬ್ಬರೇ ಹೋಗಿ ಕುತ್ಕೊತಾರೆ. ಇನ್ನು ಉಳಿದಿರೋ ಜರ್ನಿಗೆ ಪಕ್ಕದ ಖಾಲಿ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ
ಕೂರೋದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಜೀವ ಬೇಕು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಆಪ್ಷನ್ ಗಳು ಇರುತ್ವೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ
ಯಾರಾದ್ರು ಕೂತರೆ ಸಾಕಪ್ಪ ಅನ್ನೋ ಅಸಹಾಯಕ ಪರಿಸ್ತಿತಿ. ಯಾಕೋ ಎಲ್ಲರೂ ನಾಟಕ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು
ಜರ್ನಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇದಾರೆ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಒಬ್ಬರ ಜೊತೆ ತಮ್ಮ ಇಡಿ ಜೀವನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋದು
ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟು ಕೇವಲ ಆಗೋಯ್ತಾ. ? ಸೋತಾಗ ಅಂಗೈ ಮೇಲಿಡುವ ಆ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ,
ಗೆದ್ದಾಗ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸೋ ಆ ಮೊದಲ ಜೀವ, ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಅಂತಾನೆ ಈ ಬದುಕು ಅನ್ನೋ
ಆ ಸಮರ್ಪಣಾ ಭಾವ ಪ್ರೀತಿ ಅಂದ್ರೆ. ’

ವಿನೋದನ ಉದ್ದನೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ
ತುಂಡರಿಸುತ್ತಾ ರಾಧ ಹೇಳಿದಳು

‘ಮೊದಲನೆಯಾದಾಗಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಸ್ಕರ ಒಬ್ಬರು ಬದುಕಬೇಕು ಅನ್ನೋದೇ ದೊಡ್ಡ ಮಿಥ್. ಎಲ್ಲರೂ
ಅವರಿಗೋಸ್ಕರ ಬದುಕ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೊಸ್ಕರಾನೆ ಬದುಕಬೇಕು. ತಾವು ಸೋತಾಗ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ
ಸಾಂತ್ವಾನ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾವು ಗೆದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ನಾವು ಅದನ್ನ
ಸಂಭ್ರಮಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೊರಗಿಂದ ಯಾರೋ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಕಾಯೋದಾಗಲಿ ಅಥವಾ
ಇಂತವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲೋ ದೊಡ್ಡತನ ಆಗಲಿ
ಫೂಲಿಶ್ ನೆಸ್ ಅಂತ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಸಾಂತ್ವಾನ ಹೇಳೋ ಬಾಯಿಗಳು ಜಾಸ್ತಿ ಆದಷ್ಟು ನಾವೆಷ್ಟು
ದುರ್ಬಲರು ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಹೋಗತ್ತೆ. ಅಸಹ್ಯ ಆಗತ್ತೆ. ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ
ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಕ್ಕುದಾರರು ಆಗಿರಬೇಕು. ಆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಕಾಳಜಿ ಅನ್ನೋ
ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಟ್ರೆ ನಾವು ನಿರುದ್ಯೋಗಿ ಗಳಾಗಿ ಬಿಡ್ತೇವೆ. ಹೊಸ ಹುಡುಗ
ಬರೋದ್ರಿಂದ, ಹೊಸ ಹುಡುಗಿ ಬರೋದ್ರಿಂದ ಒಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪವಾಡಗಳು ನಡೆದು ಬಿಡತ್ತೆ
ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಅಂದುಕೊಳ್ಳೋದು ಮೂರ್ಖತನ ಯಾವತ್ತಿನದ್ದೋ ಗ್ರೂಪ್ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ನಗ್ತಾ ನಗ್ತಾ
ಪೋಸು ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬನನ್ನು, ಅದೇ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಇವತ್ತು
ವಿಚಾರಿಸು. ? ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತಾನೆ. ಟಚ್ ನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತಾನೆ. ಸಮಯ ಅಂದ್ರೆ
ಹಾಗೇನೆ ಸಂಬಂಧಗಳು ಅಂದರೆ ಹಾಗೇನೆ. ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬರು ಇರಬೇಕಾದ
ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದ್ದಾಗ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಅವಶ್ಯಕತೆಗೆ ಅಂತ ಸೃಷ್ಟಿ ಆಗುತ್ವೆ. ಗ್ರೂಪ್ -
ಫೋಟೋ ನಲ್ಲಿ ಹಲ್ಲು ಕಿರೀತ ಪೋಸು ಕೊಟ್ಟ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಆತ್ಮೀಯರು
ಅಂತ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋದು ತಪ್ಪು. ಕ್ಯಾಮರ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಸ್ಮೈಲ್ ಕೊಡೋದು ಅಭ್ಯಾಸ ಅಷ್ಟೇ.
ಈಗ ಸೃಷ್ಟಿ ಆಗ್ತಾ ಇರೋ ಈ ಗಂಡ ಅನ್ನೋ ಹೊಸ ಸಂಬಂಧ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ. ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ
ಬರ್ತಾ ಇರೋ ಈ ಹೊಸ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನ ಅಷ್ಟೇ ಆದರದಿಂದ ಬರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ
ಅಮ್ಮನ ರೀತಿ ನನ್ನ ತಂಗಿ ಅಣ್ಣನ ರೀತಿ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಪಾಲು ಕೇಳಿರುವ ಅಷ್ಟೂ
ಕ್ರಿಯೇಚರ್ ಗಳ ರೀತಿ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲ-ಸಲ್ಲದ ಹಳೆ ನೆನಪುಗಳ ಹ್ಯಾಂಗ್ ಓವರ್ ಆಗಲಿ
ಹಾಗಿರಬೇಕು ಹೀಗಿರಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳ ಬ್ಲಾಕ್-ಮೇಲ್ ಆಗಲಿ ಇಲ್ಲ. ಇದೂ ಕೂಡ
ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗ ಅಷ್ಟೇ. ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಹೈಪ್ ಕೊಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ.’

ಈಗ ವಿನೋದ ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಒಳಗೇ ಏನನ್ನೋ ಗೊಣಗುತ್ತಾ ತಲೆ ಆಚೀಚೆ ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಬೆಳಕು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತುತ್ತು. ಮಾತುಗಳೂ ಕೂಡ. ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿದ ಮೇಲೆ
ಇಬ್ಬರೂ ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ವಾಪಾಸು ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ತುಂಬಾ ಮಾತು ಆಡಿದ ಮೇಲೆ ಮೂಡುವ
ಇಂತಹ ವಿಶೇಷ ಮೌನವು ಖಗ್ರಾಸ ಸೂರ್ಯ ಗ್ರಹಣದಂತೆ ಎರಡು ಕ್ಷಣ ಆತ್ಮ ವಿಮರ್ಶೆ
ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಜಗತ್ತಿಗೆ ನೆರಳು ತೋರಿಸುವಂತೆ. ವಿನೋದನೇ ಕೇಳಿದ ‘ ಹಂಗಾದ್ರೆ ಈ
ಪ್ರೀತಿ, ಮದುವೆ, ವಿಷ್ ಲಿಸ್ಟುಗಳು ಇದರಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ವಿಶೇಷತೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತೀಯ. ? ಒಂದು
ರಾಂಗ್ ಸೆಲೆಕ್ಷನ್ ಜೀವನ-ಶೈಲಿಯನ್ನೇ, ಕನಸುಗಳನ್ನೇ ಕೊಂದು ಹಾಕಿ ಬಿಡೋದಿಲ್ವೆ. ?’

‘ ಇವತ್ತಿನವರೆಗೂ ನಾವು ಹ್ಯಾಗಿರ್ತೆವೋ ಮುಂದೇನು ಹಾಗೆ ಇರ್ತೇವೆ. ನಾವು ನಾವಾಗಿಯೇ
ಇದ್ರೆ ಪ್ರೀತಿ-ಕಾಳಜಿ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನ ಯಾರೋ influence ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಬಿಡದೇ
ಇದ್ರೆ. ನಮ್ಮ ಹಾಗೆ ನಾವು ಇರೋದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಪೇಸ್ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಕು. ಅದನ್ನ ಯಾರೂ ಮಾಡಿ
ಕೊಡಲ್ಲ ನಾವೇ ಮಾಡ್ಕೊಬೇಕು. “ ಎಂದಳು. ” ಇಷ್ಟೊಂದು ಕ್ಯಾಲು -ಕ್ಲೇಟೆಡ್ ಆಗಿ. ಪ್ಲೇನ್
ಆಗಿ ಇರತ್ತಾ. ಲೈಫು ? ’

‘ ofcourse ನಾವು ಸಿಂಪಲ್, ಸ್ಟ್ರೇಟ್ ಆಗಿ ಇದ್ರೆ ’

‘ ಹಂಗಾದ್ರೆ ಹಳೆ ನೆನಪುಗಳು ಕಳೆದು ಹೋಗಿರೋ ಸಂಬಂಧಗಳು ಕಾಣೆಯಾಗಿರೋ ಪಾತ್ರಗಳು
ಕಾಡೋದಿಲ್ವಾ. ? ’ ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳಿದ.

‘ ಮರೆವು ಅನ್ನೋದು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಅಲ್ಲ, ಅದೇ ನಮ್ಮ Strength. ಹೊಸ ಹೊಸದನ್ನು ಮೊದಲನೇ
ಸಾರಿ ಅನುಭವಿಸೋದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಹತ್ರ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಿರೋವಾಗ ನೆನಪುಗಳ
ಮೆಲುಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಹಾಳು ಮಾಡೋದಾ. ?
`ಅನುಭವಗಳು ಅನ್ನೋದು ತಾಜಾ ಹಣ್ಣುಗಳ ರೀತಿ ಹುಳಿಯಾಗಿರತ್ತೋ, ಸಿಹಿಯಾಗಿರತ್ತೋ ರುಚಿ ಅಂತೂ ಇರತ್ತೆ.`
ಅದನ್ನ ಅನುಭವಿಸೋದು ಬಿಟ್ಟು , ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದ ನೆನಪುಗಳ ಹಂಗಲ್ಲಿ ಬಿದ್ರೆ ಹಣ್ಣುಗಳು
ಕೊಳೆತು ಹೋಗುತ್ವೆ’. ‘ ಎಂದಳು.

ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಟಿದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಪುನಃ ತಲುಪಿದರು. ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಪ್ಪು ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿತ್ತು.
ವಿನೋದ ಹೇಳಿದ ಕಪ್ಪು ಗುಲಾಬಿ ಕಥೆ ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಏನೆಂದು
ವಿಚಾರಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯರು ಮುತ್ತಿಕೊಂಡರು.

Comments

  1. Just awsome....!! eradu bhinna vyaktitvagalu odugarannu chintaneya maggulige sarisuttave...!! tumba istavaythu..:) :)

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು. ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ. ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ. ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು. 'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು. ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ... 'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ ' ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು. ' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ' ಲ

ಕರಾಂತಿ ಹುಡುಗಿ

ಕ್ರಿಸ್-ಮಸ್ ರಜೆಗೆ ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕು ರಜಾ ದಿನಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅಪ್ಪನ ಹಳೇ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಸಿಟಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟೆ. ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳಿಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತವರೂರು ಆಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ನಗರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಕು ಓಡಿಸಿದರೂ, ರಸ್ತೆ ದಿಢೀರನೆ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು " ಕಾಮಗಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ " ಎಂಬ ನಾಮಫಲಕ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನ ಬಳಿ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸ್ಕೂಟಿಯೊಂದು ಸರ್ರನೆ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸ್ಕೂಟಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪರಿಚಿತ ಮುಖ, ನನ್ನ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ಗೆಳತಿ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದವನೇ ಅವಳು ಹೋದ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ತುಂಗಾ ನದಿ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಡೌಟೇ ಇಲ್ಲ!! ಅವಳೇ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ!! ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ! ಅಂದರೆ ಐದು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗುಡ್ಡೆಕಲ್ಲು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಲ್ಲವೇ. ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತೋ, ಹತ್ತೋ ಆಗಿತ್ತು. ಸಿ-ಇ-ಟಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಲು ಗುಡ್ಡೇ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳಂತಿದ್ದ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯನ್ನು ಇಬ್ಬರು ದಾಂಡಿ

ಇಬ್ಬರು ಪೋಕರಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ

ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪಪ್ಪಾಯ ಗಿಡದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಇಬ್ಬರು ಪುಂಡ ಹುಡುಗರು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಅಭಿ ಒಂದನೆ ಕ್ಲಾಸು. ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಆಕಾಶ್ ಎಲ್ ಕೆ ಜಿ. ಮರಿ ಬ್ರದರ್ಸ್. ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳು. ಶನಿವಾರದ ಶ್ವೇತ ಸಮಾನ-ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಬಿಚ್ಚದೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಪ ಸರ್ಫ್-ಎಕ್ಸೆಲ್-ನ 'ಕಳೆ ಕೂಡ ಒಳ್ಳೆಯದು' ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಭಲೇ ತರ್ಲೆಗಳು. ತೋಟದ ಮುಟ್ರು-ಮುನಿ ಮುಳ್ಳುಗಳ ಮೆಲೆಯೇ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಬಲ್ಲರು. ಬೇಲಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸರಿದಾಡುವ ಪಟ್ಟೆ ಪಂಜ್ರ ಮರಿಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾ ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುವರು. ತಾತನ ಹೆಗಲೇರಿ ಕುಳಿತು, ನೆಲ ಉಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು......  ಬಿಲ ತೋಡುವುದರ ವರೆಗೆ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಜ್ನಾನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಆದರೆ ಈ ಪುಟಾಣಿಗಳು ಮೇಸ್ಟ್ರು ಹೊಗಳುವ ರೇಂಜಿಗೆ, ಮಾರ್ಕ್ಸು ತೆಗೆಯುತ್ತಿಲ್ಲಾ ಎಂಬುದೇ ನವ ಜಾಗತಿಕ ಯುಗದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಬಾಧೆ. ' ಏನ್ರೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರ ಅಲ್ಲಿ. ?' ಕೂಗಿದೆ. ' ಹಾ ಏನೋ ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ. ನಿಂಗೇನು?? ' ಎಕೋ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಉತ್ತರಗಳು ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಂದ ಬಂದವು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಕಿರಾತಕರು ತಾತನ ಶೇವಿಂಗ್ ಬ್ಲೇಡು ಕದ್ದು ತಂದು ಹುಲ್ಲು ಕಟಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. 'ಲೇ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ, ಕೊಡ್ರೋ ಬ್ಲೇಡು. ಡೇಂಜರ್ ಅದು. ಕೈ ಕುಯ್ದುಬ

ಎಮ್ಮೆ ಕಾನೂನು ; ಜಸ್ಟಿಸ್ ಡೀಲೈಡ್ ಈಸ್ ಜಸ್ಟಿಸ್ ಡಿನೈಡ್

'ಜನನ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ' ಪಡೆಯಲು ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿ ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದವು. ನೋಟರಿ ಸರೋಜಮ್ಮ ರನ್ನು ಕಂಡು 'ನಾನು ಹುಟ್ಟಿರುವುದು ಸತ್ಯ ಎಂದು ಇರುವಾಗ,  ಎಲ್ಲೋss ಒಂದು ಕಡೆ ಜನನ ಆಗಿರಲೇಬೇಕಾಗಿಯೂ,  ಸೊ ಅದನ್ನು  ಪರಿಗಣಿಸಿ ದಾಖಲೆ ಒದಗಿಸಬೇಕಾಗಿಯೂ ' ಕೇಳೋಣವೆಂದು ಹೊರಟೆ. 1995ಮಾಡೆಲ್ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಕಿಕ್ಕರ್ ನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ - ' ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿಸೊ.  ಮಕ್ಳು-ಮರಿ ಓಡಾಡ್ತಿರ್ತವೆ ' ಕೀರಲು ಧ್ವನಿಯೊಂದು ಒಳಗಿನಿಂದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಬ್ರೇಕ್ ನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ-ನಿಂತರೂ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ.  ಅಷ್ಟೋಂದು ಕಂಡೀಶನ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಬೈಕನ್ನು,  ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಲು ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಬರುತ್ತದೆಯೆ. ? ರಸ್ತೆಯ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಜನಗಳ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ,  ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಬೇಕು.  ಅವರು ಅಡ್ಡ-ಬರುವುದನ್ನು ಮೊದಲೇ. , ಊಹಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಿಂದಲೇ ಬ್ರೇಕು-ಕಾಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿ,  ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು.  ಹಾರನ್ನು ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಕ್ಲಚ್-ಹಿಡಿದು ಅಕ್ಸಿಲರೇಟರ್ ರೈಸ್  ಮಾಡಿ ಬರ್-ರ್-ರ್sssss ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ದಾರಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬೈಕ್-ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಮನೆಯಿಂದ ನೂರು-ಗಜ ಕೂಡ ಮುಂದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ,  ಅಂಗಡಿ-ಲಕ್ಕಮ್ಮ ತಾನೂ ಕೂಡ ಮೇನ್-ರೋಡಿನ ವರೆಗೂ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು, ಹಲ್ಲು-ಬಿಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು. &

ಬಿಸಿಲುಕುದುರಿ-ಸವಾರಿ ; ಚೆನ್ನೈ ಬಸ್ ಪಯಣದ ಒಂದು ಅನುಭವ

ಬೂಟು ಪಾಲೀಶ್ ಮಾಡಿ, ಇಸ್ತ್ರಿ ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ‘ಇವತ್ತಾದರು MTC ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಗಬಹುದು’ ಎಂಬ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಿಂತ-ನೀರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉದ್ಬವವಾಗಿದ್ದ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಬೂಟ್ಸು ನೆನೆಯದಂತೆ ಕೃತಕ ಕೆರೆಯನ್ನು ದಾಟಿದೆ. ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿಗಾಗಿ ಹೋಟೆಲಿನ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದೆ. ತೂಡೆ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ಲುಂಗಿಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸಪ್ಲೈಯರು ಬಕೇಟು-ಸೌಟು ಹಿಡಿದು ಅತ್ತಿತ್ತ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಉಪಹಾರದ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ. ರಸ್ತೆಯ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿಯೇ ಕೋಳಿ-ಸಾಗಿಸುವ ಲಾರಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ, ಸುವಾಸನೆಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ, ‌ಯಾತ್ರಿ-ಸಮೂಹ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಂಬರಿನ ಬಸ್ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ವಾಸನಾ-ಗ್ರಂಥಿಯನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಾ, ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡೆ. ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನ ಎದುರಿಗೆ ಏಳೆಂಟು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಯಾರಪ್ಪಾ ಈ ಮಹಾನುಭಾವ ಎಂದು ಆ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಓದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಜಿಲೇಬಿಗಳನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಲಿಪಿಯಿಂದ ಒಂದು ಪದವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ತೆಲುಗಾಗಿದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಕಟೌಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂವು ಮತ್ತು ದೀಪದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಇವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೊಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡವರಿರಬಹುದು ಎಂದು

ತೀರದ ಹುಡುಕಾಟ

ಘಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಊರೆಲ್ಲಾ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ, ಗಡಿಯಾರ ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್ ಗಲಾಟೆ ಆರಂಭಿಸಿತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ದ್ವಂದ್ವಗಳು. 'ಅರೆ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಕೂಡ ತನ್ನ ಮರಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿಯುವವರೆಗೂ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಗುಟುಕು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಹಾರಲು ಬಿಡುತ್ತದೆ.' ​ಹೀಗಿರುವಾಗ ರೆಕ್ಕೆ ಮೂಡಿ ವರುಷಗಳು ಕಳೆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಾರಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೇಕೆ.? ಅರೆ!! ಮನುಷ್ಯರು ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ, ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷತೆ ಏನಿದೆ. ? ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇನೋ ನಮಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸವೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವರಲ್ಲಾ... ನಿನಗೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ಕಟ್ಟಬೇಕು ಎಂಬ ಸುಳ್ಳು ಆಸೆಗಳು. ನಾನಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕವನಾ..? ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ.., ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನ. ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೊಂಬೆಯನ್ನಾಗಿಸಿದರು. ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವಳು ‘ ಅಪ್ಪ ನಿನ್ ಮೇಲೆ ಅತೀ ಪ್ರೀತಿ ಇಟ್ಟಿದಾನೆ ’. ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಘನತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಲಿಪಶು ಮಾಡುತ್ತಿರುವರು. ಛೇ ಭವಿಷ್ಯದ ವಿಶ್ವಮಾನವನಿಗೆ ಎಂಥಹ ದುರಂತ ಪೋಷಕರು. ಯಾರೋ ನನ್ನನ್ನು ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ಆಸರೆಯ ಅಪ್ಪುಗೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲ

ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಂಕ

ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆದ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರವೂ, ಸೊಹೈಲಾ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ. (ಸೊಹೈಲ ಮತ್ತು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಹೋಗಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿರಲಾಗುತ್ತದೆ.)  ' ಅಭದ್ರತೆ; ಅಸಹಾಯಕತೆ; ದೌರ್ಬಲ್ಯ; ಭಯ ಮತ್ತು ಕೋಪ, ಇವುಗಳ ಜೊತೆ ನಾನು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಹೋರಾಡ್ತಾನೆ ಇರ್ತೇನೆ. ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಒಬ್ಬಳೇ ನಡ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗುವಾಗ, ಹಿಂದೆ ಇಂದ ಬಂದ ಯಾವುದೋ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳದ ಸದ್ದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಯ ಮೂಡಿಸತ್ತೆ. ಅದೆಲ್ಲಿ, ಕಿರುಚಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೊ ಅಂತ ಹೆದರಿ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನ ಬಿಗಿದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಕುತ್ತಿಗೆ ಸುತ್ತುವ ಸ್ಕಾರ್ವ್ಸ್ ಹಾಕೋದಕ್ಕೂ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದ್ಯಾರೋ ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಹಿಸುಕುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗತ್ತೆ. ಸೌಹಾರ್ದ ಸ್ಪರ್ಷಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಮದ ವಾಸನೆ ಬರತ್ತೆ. ' ಎರಡು ಕ್ಷಣದ ಕಾಮ ತೃಷೆ, ಒಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವಿಸಬಲ್ಲದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಆಗತಾನೆ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಪರಿಚಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಯುವ ಮನಸ್ಸು, ಮತ್ತೆಂದೂ ಚೇತರಿಸಿಕ್ಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತೆ ವಿಕಾರಗೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ರೇಪ್ ಅಂದ್ರೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬಳ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಸೆಕ್ಸು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಶೋಷಿಸಿಬಿಡಬೇಕು, ಅನ್ನುವ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅದು ನಮ್ಮಂತುಹುದೇ ಒಂದು ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿಯನ್ನ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹೊಸಕಿ ಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ.  ಬಹುಷಃ ಹಳೇ ಸಿನಿಮಾಗ

ಮದುವೆಗಳು ಮಧುಮಕ್ಕಳು

ಈ ಇಪ್ಪತ್ತೈದರ ಆಜುಬಾಜಿನ ವಯಸ್ಸೇ ಹಾಗೆ.., ಓರಗೆಯವರ, ಗೆಳೆಯರ ಮದುವೆಗಳ ಸುಗ್ಗಿ. ಗೆಳೆತನದ ಮರ್ಜಿಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರು, ಮದುವೆ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರುವ ವಿವಿಧ ಗೆಳೆಯರ ಸಲುವಾಗಿ(ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ) ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು, ಮದುವೆ ಸುತ್ತು, **ಪೋಷಾಕು** ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಗೆಳೆಯನ ಮದುವೆ. ರಾತ್ರಿಯಿಡಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ, ಬೆಳಗಾಗೆ ಊರಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಅದಾಗಲೇ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಹೊರಟು ನಿಂತು, ಬಟ್ಟೆ ಗೆ ಇಸ್ತ್ರೀ ಹಾಕಲು ಹೋದೆ. ಕಾದಿದ್ದ ಐರನ್ ಬಾಕ್ಸು, ಇಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಬಟ್ಟೆ ಬುಸ್ಸೆಂದು ಬಾಕ್ಸಿಗೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಂತು.ಬಟ್ಟೆ ಮಟಾಷ್. ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಟಿ ಷರ್ಟು, ಪ್ಯಾಂಟು ಹಾಕಿ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತೆ. ಸೂಪರ್, ಬೊಂಬಾಟ್ ಅಂತೇನೂ ಅನ್ನಿಸದಿದ್ದರೂ...,ಬೇಜಾನ್ ಆಗೋಯ್ತು ಇವು ಅಂತಲಾದರೂ ಅನ್ನಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಮದುವೆ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಿಗಳು, ಗೆಳೆಯರು ಹೀನಾಮಾನವಾಗಿ ರೇಗಿಸಿದರು. " ನಿನ್ನ ಯಾರಾದ್ರು ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಅಂತಾರ...? ಮದುವೆಗೆ ಹಿಂಗಾ ಬರೋದು" .. ಇತ್ಯಾದಿ .. ಇನ್ನು ಮುಂತಾದವುಗಳು. ಅಯ್ಯೋ, ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ ಇವರಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುವಂತೆ ನನಗೇಕೆ ಇವು 'ಸರಿ ಇಲ್ಲ', ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಮ

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು. ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ, ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು. ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು. ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ, ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತ