Skip to main content

You are Beautiful ; ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿಗೆ ಹೀಗೊಂದು ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಂಟು


ಮನಸ್ಸು ಎರಡನೇ ಸಾರಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡ್ತು : ‘ ಬೇಡ ಮಗ!! ಕೆರ ಕಳ್ಕೊಂಡು ಹೊಡಿತಾಳೆ. ’


ನೋಡೋಣ ಬಿಡು. ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಏನನ್ನಾದ್ರೂ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತಿದ್ರೆ, ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಒಂದಿನ ವಿಷಾದ ಇರಬಾರದು. ನಾನೇನು ಅವಳಿಗೆ ಐ ಲವ್ ಯು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ. ಒಳ್ಳೇದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅಂತ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ… ಸೋತುಪುರುಕ ಆಗಿ ಬಿಡ್ತೇನೆ’

ಹೇಳೋದಾದರೂ ಏನು…? ಏನಿಲ್ಲ, ‘ ಯು ಆರ್ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್’ ಅನ್ನೋದು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು-ಕಮ್ಮಿ ಏನ್ ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ..?

ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣ್ತಾಳೆ. ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದಿನ ಎದುರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಯ್ಯಂತ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ರೆ, ‘ಅಬ್ಬಾ!! ಏನ್ ಹುಡ್ಗಿ’ ಅಂತ ಅಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ತೆರೆದ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚೊದರೊಳಗಾಗಿ ಅವಳ ನೆನಪುಗಳು ಕಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವೇನೊ. ಆದರೆ ಅವಳು ದಿನಾ ನಾಲಕ್ಕು ವರೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ, ಕೆಫೆಟೇರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಡುಮ್ಮನೆ ಬಾಡಿ-ಗಾರ್ಡ್ ಗಳು ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಆ ಅಂಥವಳು ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯೋವರೆಗೂ, ‘ಒನ್ ಓ ಕ್ಲಾಕ್ ‘ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಚೇರ್ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತು, ಅವಳನ್ನ ನೋಡ್ತೇನೆ. ಖುಷಿ ಅಂತೂ ಆಗತ್ತೆ. ತಾನು ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿರೋದು ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನ, ಅವಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾಗಿ ಯಾರೂ ಹೇಳಿರಬಾರದು. ಹಂಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ!! ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಗುಂಗು ಇದ್ದುಬಿಡತ್ತೆ.

ಸರಿ, ಹೇಳೋದಾದ್ರೂ ಏನು!! ಮತ್ತದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ!! ಅದೇ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಿದೆಯಲ್ಲ ‘ಯು ಆರ್ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್ >>>> ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾನು ನೋಡಿದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಹುಡುಗಿ ಅಂದ್ರೆ ನೀನು. ಇಷ್ಟೊಂದು ಸುಂದರವಾಗಿರೋದಕ್ಕೆ ಥಾಂಕ್ ಯು. ನನ್ನ ಈ ದಿನವನ್ನು, ನನ್ನ ಈ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸುಮಧುರ ಗೊಳಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಥಾಂಕ್ ಯು'

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದರ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾವಾನುವಾದ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಕ್ಯೂಬಿಕಲ್ ನಿಂದ ಕೆಫೆಟೇರಿಯಾಗೆ ಹೋಗಿ, ಎಂದಿನಂತೆ ಚೇರು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಕುಳಿತೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಕಂಪನಿಗಳು ಇರುವ ಟೆಕ್ ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿರುವ!! ಕಾಮನ್ ಕಾಫಿ ಹೀರುವ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಇದು. ಸೆರಾ ಕೆಫೆ!! ಅಂತ ಅದರ ಹೆಸರು. ಅವಳು ಬರುವಾಗ ಹೇಳೋಣ ಅಂದುಕೊಂಡೆನಾದರೂ… ‘ಬೇಡ!! ಬೇಡ!! ಹೋಗೋವಾಗ ಹೇಳೋಣ’ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಅಯ್ಯಾ ಇದೇ ರೀತಿ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಅಂದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಬರುವಾಗ ಅಥವಾ ಹೋಗುವಾಗ ಅನ್ನೋ ಗೊಂದಲಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅವಳು ಹೋಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿರ್ತಾಳೆ.

ಅವಳು ಹೊರಟಳು. ಇವತ್ತು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಯಾವತ್ತೂ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದೆ. ಆ ಬಾಡಿಗಾರ್ಡುಗಳು ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ‘ಎಕ್ಸ್-ಕ್ಯೂಸ್ ಮಿ’ ಅಂದುಬಿಟ್ಟೆ. ಬಾಡಿ ಗಾರ್ಡುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು. ಆಕೆ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಬಂದಳು.

ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ. ಎರಡು ಕಂಗಳ ದೃಷ್ಟಿ, ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ಹಾದು ಹೊರಬಂದಿತ್ತು. ಅದನ್ನ ಮುನಿಸು ಅನ್ನಬಹುದು ಅಥವಾ ಆಗಿರುವ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಖುಷಿಯನ್ನ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇರೋ ಮುಖಸ್ಥಿತಿ ಅನ್ನಬಹುದು. ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತಲೆಬರಹವನ್ನು ಹೇಳಿದೆ.

‘ಯು ಆರ್ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್’

ಅವಳ ತೋರಿಕೆಯ ಕೋಪ, ಮುಂದುವರೆಲಿಲ್ಲ. ಬಾಯಿ ಬಿಗಿ ಹಿಡಿಯಲೂ ಆಗದೆ, ಹೊಡೆದು ಬಂತೊಂದು ನಗು. ನಕ್ಕಳು. ನಗ್ತಾನೆ ಇದ್ದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಗೋ ಅಂತದ್ದು ಏನಿತ್ತೋ, ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಯು ಟರ್ನ್ ಮಾಡಿ, ಸರಸರ ಹೊರಟೆನಾದರೂ, ಮತ್ತೆ ವಾಪಾಸಾದೆ.

‘ಆ ದೇವರು ಯಾವುದೇ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡದೆ, ನಿನ್ನನ್ನ ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಕಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ನಿನಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾದ ಹೆಸರನ್ನ ಹುಡುಕಿ ಇಟ್ಟಿರ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ, ನಾನು ನಂಬೋದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಇರಲೇಬೇಕಲ್ಲ. ’ ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ, ಅವಳ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತೆ. ಇದು ಮೊದಲ ಪ್ಲಾನಿನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಲೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು.

ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಭಾವದಲ್ಲಿ‌ ‘ಅದೇನ್ ಕೇಳ್ತದಿಯೋ. ಮಗನೆ’ ಅನ್ನುವಂತೆ ನೋಡಿದಳು.

‘ನಿನ್ನ ಹೆಸರು’ ಅಂದೆ

ಸ್ವಲ್ಪ ಪಾಜ್ ಕೊಟ್ಟು ‘ಹರಿಣಿ ’ ಅಂದಳು.

ಅವಳ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಮೊದಲನೇ ಸಾರಿ ಬಂದ ಶಬ್ಧ. ಅದು ನನಗಾಗಿ ಬಂದದ್ದು . ಹರಿಣಿ ಅಂದರೆ ಹೆಣ್ಣು ಜಿಂಕೆ. ಅಲ್ಲ ಅದು ಹರಿಣ. ಇವಳು ಹರಿಣಿ. ಮತ್ತೆ ಯು ಟರ್ನ್. ನೆಲ ನೋಡಿಕೊಂತಲೇ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟೆ.


********** 1 ************

ಎರಡು ದಿನಗಳ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕಳು. ಅಂದರೆ, ಅವಳಿಗೆ ನಾನು ಸಿಕ್ಕೆ. ‘ಹು ಆರ್ ಯು!! ಡು ಐ ನೊ ಯು’ ಅಂದಳು. ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಏನು ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಿದ್ದರೆ ‘ನನ್ನ ಹೆಸರು ಚೇತನ’ ಅಂತ ಸಲೀಸಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ 'ಹು ಆರ್ ಯು' ಅನ್ನೋದು ನನಗೆ ನಾನೇ ತುಂಬಾ ಸಾರಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಮುಜುಗರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನಿಶ್ಯಬ್ಧವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೇ ಅವಳೇ ಮುಂದುವರೆದಳು -

‘ನಿನ್ ಹೆಸರೇನು..? ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು; ಯಾರು ನೀ.. ಅಂತಲೂ ಹೇಳ್ದೆ ಓಡಿಬಿಟ್ಟೆ ’

‘ತಾಜ್ ಮಹಲ್ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋದವರ ಹೆಸರು, ವಿಸಿಟರ್ಸ್ ಲಿಸ್ಟಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಇರತ್ತೆ. ಅದನ್ನ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ತಾಜ್ ಮಹಲ್ ಗೆ ಏನಾಗಬೇಕು.’ ಅಂದೆ.

ಎಶ್ಟೋ ಸಾರಿ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು; ನನಗೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥ ಆಗಿರಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳು ಬಹಳ ಬೇಗ ಕ್ಯಾಚ್ ಮಾಡಿದ್ಲು. ಪಟಾರ್ ಅನ್ನೋ ನಗು. ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಗ್ತಾನೆ ಇದ್ದಳು.


‘ನನ್ನೇನಾದರೂ ಲವ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀಯ .. ? ’ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೂ, ಅಂತದ್ದೆಲ್ಲ ಇದ್ರೆ, ದುಬಾರಿ ಆಯ್ಕೆ ನಿಮ್ಮದು ಅನ್ನೋ ಹಂಗಿತ್ತು ಟೋನು.

‘ಇಲ್ಲ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಲವ್ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಮದುವೆ ಆಗೋದಕ್ಕೆ ಆಗಲಿ; ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಹತೆ ಇಲ್ಲ. ’

‘ವಾಟ್ ಈಸ್ ರಾಂಗ್ ವಿಥ್ ಮಿ ’ ಅಂದಳು. ಸುತ್ತಿ ಬಳಸಿ ಮಾತಾಡಬಾರದಿತ್ತು. ಕೊರೆದಂತಾಗಬಹುದು. ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ, ಇವಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸ್ತು.

‘ನನ್ನ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ; ನೀನು ಪ್ರಿನ್ಸಸ್!! ರಾಜಕುಮಾರಿ ಅಂತ. ಆ ಬ್ರಹ್ಮ ನಿನ್ನನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿರೋದೆ ನಗಾಡ್ಕೊಂಡು, ಓಡಾಡ್ಕೊಂಡು ಖುಷ್ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಇರಲಿ ಅಂತ. ಅಷ್ಟೇ!! ಯಾರಿಗೋ ಕುತ್ತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ಸಂಸಾರ ಮಾಡೋದು; ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಹೇರೋದು; ಫ್ಯಾಮಿಲಿ; ಕರ್ಮಕಾಂಡಗಳು. ಉಹುಂ!! ಡಿಸ್ನಿ ಲೋಕ ಅನ್ನೋದೇನಾದ್ರು ರಿಯಲ್ ಇದ್ದರೆ, ಸ್ಪೀಡ್ ಪೋಸ್ಟಲ್ಲಿ ಕಳಿಬಹುದಿತ್ತು. ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲುವ ಹೊಸ ರಾಜಕುಮಾರಿ ’ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಸಾಲಿನಿಂದಲೇ ಅವಳು ಬಾಯಿ ಬಿಗಿದು ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮತ್ತೆ ಶೇಪ್ ಔಟು.

ಕೆಫೆ ಆಚೆ; ಅವಳ ಪ್ರಪಂಚ ಏನಿದೆಯೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇನೆ, ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ ಏನು ಅನ್ನೋದು; ಅವಳಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದಿನದ ಈ ಹತ್ತು-ಹದಿನೈದು ಅಥವಾ ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳು ಅಪ್ಯಾಯಮಾನ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
********* 2 **********

ಒಂದಿನ ‘ನಿನ್ನ ಸೊಂಟದ ಸೈಜು ಥರ್ಟಿನಾ? ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು.

‘ಹೌದು!! ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ನಂಬರ್ ಅದು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಯಾಕ್ ಕೇಳ್ದೆ ? ‘ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕವಳು ಪ್ಯಾಂಟಿನ ಹಿಂಬದಿ ತೋರಿದಳು. ಹೊಸ ಜೀನ್ಸು ಪ್ಯಾಂಟಿಗೆ, ಅಂಟಿಸಿದ್ದ ಉದ್ದನೆಯ 30 ನಂಬರ್ ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು. ಯಾರೂ ಗಮನಿಸಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಅಥವಾ ಗಮನಿಸಿದರೂ ನನಗೆ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲವೋ!! ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ .ಇವಳು ಅದಕ್ಕೂ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅದೊಂಥರ ದೇಜ-ವೂ ಕ್ಷಣದ ರೀತಿ. ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಮುಂಚೆ ಆ ನಗು ನೆನಪಾಗಿ!! ನಿಜವಾಗಿ!! ನಂತರ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. 'ನೀನು ನಗೋದು ಅಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳುಸ್ತಾ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ, ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಸ್ಲೋ ಮೋಷನ್ನಲ್ಲಿ; ಇನ್ನೂ ನಗ್ತಾನೆ ಇದಿಯ!! ಆಡಿಯೋ ಮತ್ತು ವೀಡಿಯೋ ಸಿಂಕ್ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ!! ನನಗೇ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟಿದೆಯಾ ಅಥವಾ ನೀನು ನಗೋದೆ ಹೀಗೆನಾ …? ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ‘ನಾನು ಅಷ್ಟೊಂದು ವಿಯರ್ಡ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ತನ್ ತಾನೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಳು.

ನನ್ನ ಮಾತು ಪ್ರಾರಂಭ ಆಗ್ತಿದ್ದಂಗೆ, ನಗೋದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡುವಳು. ಒಂದೋ .. ಖುಷಿಗೆ ನಗ್ತಿದ್ದಳು. ಇಲ್ಲಾ ಇರಿಟೇಷನ್ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿ ನಗು ಬರ್ತ ಇತ್ತು. ನಾನಂತೂ ಫುಲ್ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹತ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ನಾನು ತುಂಬಾ ಲಕ್ಕಿ ಅಂತಲೆ ಅಂದುಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ.

' ಒಂದ್ ಸಾರಿ ಯಾರನ್ನೋ ನೋಡಿದ್ದಕ್ಕೆ, ‘ಹಮ್ ಮ್‌ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಕೆಟ್ಟ ದೄಷ್ಟಿ ಇಂದ ನೋಡ್ತಿಯ ‘ಅಂದಳು.

ನನ್ನಂತವನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅದೆಂತ ಪೊಸೆಸಿವ್ ನೆಸ್ ಇರೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ.

‘ಕೆಟ್ಟ ದೃಷ್ಟಿ ಅಲ್ಲ, ಹಾಗೆ!! ಒಳ್ಳೆ ದೃಷ್ಟಿ ಇಟ್ಟು ನೋಡಿದೆ. ’ ಅಂದೆ.

‘ ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿ ಇಟ್ಟು ನೋಡಿದೆ. ’ ಅಂದಳು.

‘ರಸ್ತೆನಲ್ಲಿ ಸಿಗೋ ದೇವರಿಗೆಲ್ಲಾ, ಎಷ್ಟೇ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ್ರು, ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ಹೊಡೆಸೋದು, ಮನೆದೇವರಿಗೆ ತಾನೆ …. ? ’ ಡೈಲಾಗ್ ಏನೋ ಹೊಡೆದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನ ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸೋದ್ರಲ್ಲಿ ಸಾಕಾಗ್ ಹೋಯ್ತು. ಸಧ್ಯದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಮನದೇವ್ರು ಆಗಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನ ‘ಬರಿ ಕನಸು’ ಅಂತ ಘೋಷಿಸಿ, ಈ ಸೌಂಧರ್ಯನುಭೂತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಇದ್ದು ಬಿಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು.


********* 3 *******


‘ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸೌಂಧರ್ಯವನ್ನ ಹೊಗಳಬರದು, ಹೊಗಳಬಾರದು, ಹೊಗಳೋಕಾಗದು, ಹೊಗಳಿತೀರದು…

ಆದರೂ ಸ್ವಲ್ಪಾನು ಪಾರ್ಷಿಯಾಲಿಟಿ ಮಾಡದೇ, ಪ್ರಪಂಚದ ಮನಮೋಹಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನ, ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಮುಸುಡಿಗಳ ಜೊತೆ ತಗಲಾಕುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.

ಅದೇನು ಸೌಂಧರ್ಯ ಅನ್ನೋದು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭ ಆಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತೋ, ಅಥವಾ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಮೊದಲುಗೊಂಡು ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತೋ, ಅಥವಾ ನೀವೇ ಪ್ರಕೃತಿನೋ .?

ಗಂಡಿನ ರಸಿಕತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ, ಕಬ್ಬಿನ ಜಲ್ಲೆ ತರ ಅರೆದು ಅರೆದು ಹೊಗಳಿ, ಬರೆಸಿದ್ದೀರಿ. ’

ಇಂಥದರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಅಂತ ವರ್ಣಿಸಲಿ -

‘ ಜಿರಾಫೆ ನೆಕ್,ಕು ಒಂಟೆ ನೆಕ್ಕು ಅಂತ ಯಾರಾದ್ರು ನಿನ್ನನ್ನ ರೇಗಿಸಿದ್ರೆ, ಖುಷಿ ಪಡು. ಭುಜದೊಳಗೆ ಹುದುಗಿ ಹೋಗಿರೋದಕ್ಕಿಂತ, ಇಷ್ಟು ಎತ್ತರದವರೆಗೂ ಹಬ್ಬಿದೆ. ಅದರ ಚಂದವೊ ಚಂದ. ನಿನ್ನ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದಂಗಿದೆ ಭುಜ. ನಿನ್ನ ಕೂದಲುಗಳ ಒರಳಾಟಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಜಾಗವಿದೆ.`

‘ ನಿನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಗುಳಿಗಳು ಇಲ್ಲದೆ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಮಾತು-ಮಾತಿನ ಮಧ್,ಯೆ ಗಲ್ಲ ತಂತಾನೆ ಹಿಂಡಿಕೊಂಡು; ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೊರಕಲು ಮೂಡತ್ತಲ್ಲ; ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸುವಂತಿದೆ. `

‘ ಹಲ್ಲುಗಳು ಆರ್ಡರ್ ನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ದಾಳಿಂಬೆ ಬೀಜಗಳು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಂತಿವೆ ಅಂತಾರೆ. ಅದಿಲ್ಲ!! ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆದಿರೋ, ಆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹೊರಗಿನ ಕೋರೆಹಲ್ಲು. ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ!! ನಗೋವರೆಗೂ ರೆಪ್ಪೆ ಬಡಿಯದ ಹಾಗೆ ಕಾಯುವಂತೆ ಮಾಡತ್ತೆ. ಹಾಗಂತ ಪದೆ ಪದೆ ನೀನು ನಗಬೇಕು ಅಂತಲೂ ಇಲ್ಲ. ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಾಯಿ ತೆಗೆದರೂ ಸಾಕು.’

‘ ದಪ್ಪಗಿದ್ದು, ಗುಡ್ಡೆ ಹೊರಬರುವಂತಿರೋ ಪ್ರಜ್ವಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿಲ್ಲ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ತೆಗೆದಷ್ಟೇ ಮೆತ್ತಗೆ, ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲಿಂದ ಮೈಮುರಿದು ಏಳುವಂತೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸೋಮಾರಿ ರೆಪ್ಪೆಗಳು. ಒಳಗಿರೋದು ಕಪ್ಪೆಚಿಪ್ಪು ಮಧ್ಯದ ಎರಡು ಮುತ್ತುಗಳು ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದಾ.? ಇಲ್ಲ ಬೇಡ. ಅವನ್ನ ಹೊಗಳೋದಕ್ಕೆ, ಕಲ್ಮಶಕಳೆದಿರೋ ಹಾಲು ಹಲ್ಲಿನ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸಬೇಕು. ಅದು ಹೇಳೋದನ್ನ ಕೇಳಿ ಹೇಳಬೇಕು.

ಕಣ್ಣಿನ ಕೆಳಗಿರೋ ಸಣ್ಣಗಿನ ಊದಿದಂತಹ ಗುರುತು. ಏನನ್ನಬೇಕು ಅದನ್ನ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಲಗಿ ಎದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಇರತ್ತೆ ಅದು. ಆದರೆ ನಿನಗದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕನೇ ಯಾವಾಗಲೂ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಷ್ಟು ದಪ್ಪ ಕಾಡಿಗೆ ಹಚ್ಚಬೇಡವೆ ಹುಡುಗಿ. ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೇಕೆ ಕಪ್ಪು ಬೇಲಿ.

‘ ನುಣುಪಾದ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲೋ ಇಲ್ಲೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಚ್ಚೆನಾದರೂ ಕಾಣಸಿಗಬಹುದಾ ಅಂತ ತುಂಬಾ ದಿನ ಹುಡುಕಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಮಚ್ಚೆ ಇರಲಿ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಲೆ ಕೂಡ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ’

‘ ನಿನ್ನ ಬಣ್ಣ - ಬಿಳಿ, ಎಣ್ಣೆಗೆಂಪು, ಕೆಂದು ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿನ್ನದೇ ಬಣ್ಣ. ನಿನ್ನ ಸೌಂಧರ್ಯಕ್ಕೊಂದು ಹೆಸರು ಸಿಕ್ಕ ದಿನ, ಆ ಬಣ್ಣದ ಹೆಸರನ್ನೂ ಹೇಳ್ತೇನೆ. ’

‘ ಮೂಗು ಸಂಪಿಗೆಯೋ-ಟಮೋಟವೋ ಅರಿಯೆ. ಮೂಗುತಿ ಹಾಕೋ ಹೆಸರಲ್ಲಿ, ಆ ನುಣುಪಿನ ಮೇಲೆ ಬಾವಿ ಮಾತ್ರ ತೊಡಬೇಡ. ಯಾವ ಮುತ್ತಿಗೂ, ಹರಳಿಗೂ ನಿನ್ನ ನೋಯಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಇಲ್ಲ. ’

‘ ಯಾವುದು!! ಏನೇ ಇರಲಿ. ನಿನ್ನ ನೋಡಿದ ಯಾವೊಬ್ಬ ಅರಸಿಕನಾದರೂ ಕೂಡ ಮೊದಲು ಗಮನಿಸೋದು, ಆ ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನ. ಅಲ್ಲ ಆ ತುಟಿಯ ಎರಡು ಕೊನೆಗಳನ್ನ, ಎರಡೂ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಳೆದಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನೋ ಹಂಗಿದೆ. ತುಂಬಾ ಚಂದ ಇದೆ.’

‘ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ ಚಿತ್ರ ಬರೆಯೋವಾಗ ಕಣ್ಗಳಿಂದ ಶುರು ಮಾಡ್ತಾನಂತೆ. ಮೊದಲು ಆ ಕಂಗಳಿಗೆ ಜೀವ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಅದರ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಉಳಿದದ್ದು ಬರೀತಾರಂತೆ. ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದು. ಬರಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಚಿತ್ರಪಟದ ಮೂಡ್ ಅನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಹುದೇನೊ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ; ನಿನ್ನನ್ನು ತಿದ್ದುವಾಗ ಆ ದೇವರು ಮೊದಲು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಪ್ಪವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ಆಗದೇ ಇರಲಿ ಅಂತ ಆ ತುಟಿಗಳ ಕೊನೆಯನ್ನ ಹಂಗೇ ಚೂಪು ಮಾಡಿ ಮುಕ್ಕು ಮಾಡಿದಂತಿದೆ. ಅವನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿರೋದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಒಟ್ಟು ಸೌಂಧರ್ಯವನ್ನ ಅಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟ ಹಂಗಾಗಿದೆ. ಈ ತರದ ತುಟಿಗಳು ತುಂಬಾ ಅಪರೂಪ. ಇದ್ದವರು ಮಾತ್ರ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಆ ತುಟಿಗಳಿಂದಲೇ. ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಫುಲ್ ಖುಷಿ ಆಗಿ ಬಿಡತ್ತೆ.’

ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಮ್ಮನಾದೆ; ಇನ್ನೂ ಹೇಳುವನಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಮೌನ!! ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಮೌನವನ್ನ; ಹೇಗಂತ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಕು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

‘ಪ್ಲೀಸ್ಡ್ ... ’ ಅಂದಳು

‘ಇಲ್ಲ!! ನೀನು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬೇಕು’ ಅಂದೆ.

‘ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆ ಸೌಂಧರ್ಯದ ಗತ್ತು ಕಾಣಿಸಿ ಮಾಯ ಆಯ್ತು. ಸುಯ್.... ಅಂತ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿ ನಿಂತ ಮೇಲೆ, ದಬದಬದಬ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಲ್ಲ ಅಂತಹಾ ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ಭಾವ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ. ಕನ್ನಡಿ ಇಲ್ಲದೇನೆ ತನ್ನ ಇಡೀ ದೇಹರಾಶಿಯನ್ನ ಅಹಮ್ಮಿನ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಉಸಿರೆಳೆಯುತ್ತಾ ನೋಡಿಕೊಂಡಂತೆ. ಅವಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಆ ಸಣ್ಣ ಸಂಚಲನವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ನನ್ನ ಇಡೀ ಜೀವಮಾನವನ್ನೇ, ಈ ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಜೀವಿಸಿದ್ದೆನಾ ಅನ್ನಿಸ್ತು.

’ ನಾನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಗಿ ಹೇಗಿದ್ದೇನೆ ‘ ಅಂತಲೇ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದಾಗ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೇಳದೆ ಇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ.




********* 4 *******

‘ ಹರಿಣಿ!! ನೀನು ಅಸ್ಸಾಮು ’ ಅಂದೆ.

ಅದು 'ಅಸ್ಸಾಮ್ ಅಲ್ಲ ಆ..ಸಂ!! ನೀನು ಜಾಬ್-ಲೆಸ್' ಅಂದಳು.

 ‘ಬೆಂಕಿ ಇಲ್ಲದೆ ಹೊಗೆ ಆಡತ್ತಾ..?’ ಅವಳು ಇರೋದು ಹೀಗೆಯೇ; ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿ. ಅದಕ್ಕಲ್ಲವೆ, ವರ್ಣಿಸಬೇಕು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಪದಗಳು ಗ್ರಾವಿಟಿ ಗೆ ಸಿಕ್ಕಂತೆ ತತ್ತರ ಬಿತ್ತರಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತವೆ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋಗಲು, ಅವಳಿಗದು ಕೊನೆಯ ದಿನವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಎರಡು ಫೋಲ್ಡೆಡ್ ಲೆಟರ್ ಇತ್ತು.

‘ಲವ್ ಲೆಟರಾ? ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು, ನಗುತ್ತಾ..

‘ಈ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ. ಅದನ್ನ ನಿನಗೆ ಕೊಡೋದಕ್ಕೆ ಯಾರಿಗೂ… ಮೂರು-ಕಾಸಿನ ಯೋಗ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ.’

‘ಶಟ್ ಆಪ್ ’ ಅಂತ ಚೀರಿದಳು. ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿ ಆ ಲೆಟರ್ ಗಳು ಏನಂತ ಸಂಜ್ನೆ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿದಳು.

‘ಸ್ವಪ್ನ ಸುಂದರಿಯೊಬ್ಬಳು ಕನಸಲ್ಲಿ ಬಂದು, ‘ ನೀನು ಕವಿ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು .. ‘ ಅಂತ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡೋ ರೀತಿನಲ್ಲಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತಮಾಷೆಗೆ ಕವಿ ಅಂದ ಮೇಲೂ, ಒಂದು ಕವಿತೆ ಬರೆದು!! ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಕೂತಿರೋ ಕೋರೆ ಹಲ್ಲು, ಕಣ್ ತುಂಬಾ ಕಾಣೋ ರೀತಿ, ಒಂದು ವೈಡ್ ಸ್ಮೈಲ್ ತಗೋಳ್ದೇ ಇದ್ದರೆ, ನಾನೊಬ್ಬ ಬದುಕಿರೋದು ವೇಸ್ಟು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಕವಿತೆ. ’

‘ ನೋಡಬಹುದಾ ’ ಅಂತ ಆತುರವಾಗಿ ಲೆಟರ್ ಪಡೆಯಲು ಮುಂದಾದಳು. ಯಾಕೋ ತೋರಿಸುವ ಮನಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ‘ಇವತ್ತು ಬೇಡ ನಾಳೆ ತೋರಿಸ್ತೇನೆ’ ಅಂದೆ. ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಬರೆದಿರುವ ಕವಿತೆ. ವರುಷಗಟ್ಟಲೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಳೆ ಹಾಕಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದುವು; ಅದೆಶ್ಟೋ ಭಾವಗಳು. ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೂ ಇದ್ದೂ, ತಂಗಳಾಗಲಿ. ಅದು ಮೂಡಿದ ರಭಸಕ್ಕೇ… ನನ್ನನ್ನ ನಾನು ಸಂಭಾಳಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು; ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳ ಸ್ಪಂದನ ದಿಢೀರ್ ಅಂತ ಸಿಕ್ಕರೆ, ಸತ್ತೇ ಹೋಗ್ತೇನೆ, ಅನ್ನಿಸ್ತು.

ಕೊಟ್ಟಿರೋ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಿಂತ, ಆದನ್ನ ಈಸ್ಕೋಳೋವಾಗ ತೆಗೆದ ಆ ಫೋಟೋ ಫ್ರೇಮ್ ನ ಒರೆಸಿ ಒರೆಸಿ ಇಡ್ತೇವೆ. ಬಿರುದು, ಸಮ್ಮಾನಗಳಿಗಿಂತ ಕೊಟ್ಟವರು ಮುಖ್ಯ ಆಗಿರ್ತಾರಲ್ಲ, ಹಾಗೆ. ನನಗೆ ಇವಳ ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಂಟು ಹತ್ತಿರ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಬರೆದೆ; ಬರೆದೆ; ಬರೆದೆ; ತಾನು ಎಷ್ಟು ಸ್ಪೆಷಲ್ ಅನ್ನೋದು ಅವಳಿಗಷ್ಟೇ ಕಾಣಬೇಕು. ಅಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ನಾನದನ್ನ ಅವಳಿಗೆ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು. ’

ಅವಳು ಬರಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಬಂದಳು. ನನಗೋಸ್ಕರವೇ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಕವಿತೆ ಒಡೆದು ತೆರೆಯಲು ಮುಂದಾದಳು. ಪುನಃ ತಡೆದೆ .

‘ತಡಿ!!, ಅದರಲ್ಲೇನಿದೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ. ನಾ ಅಂದುಕೊಂಡ ಏರಿಳಿತದಲ್ಲೇ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಈ ಕವಿತೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದನ್ನ ಹೇಳೋವಾಗ ಧ್ವನಿ ನಡುಗಬಹುದು, ತಪ್ಪು ತಿಳೀಬೇಡ.’

‘ ಉಸಿರು!! ಧನಿಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುಲೇಟ್ ಆಗೋವಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಶಬ್ಧಗಳನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಭಾವಗಳನ್ನ ಚೇಸ್ ಮಾಡ್ತಿರತ್ತೆ. ನೀನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಆಲಿಸಿದರೆ, ಆ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನೂ ಗಳನ್ನೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.’

‘ ಯಾವ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನ, ನನ್ನ ಕರ್ಕಶ ಉಸಿರು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡತ್ತೆ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನ, ನಿನ್ನ ಆ ಸೋಮಾರಿ ಕಣ್ ರೆಪ್ಪೆಗಳು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ’

‘ ಇದು ನಿನಗಾಗಿ ಬರೆದ ಕವಿತೆ. ನಾ ಬರೆದ ಕವಿತೆ. ’

‘ಸರಿ!! ಸರಿ!! ಇನ್ನೊಂದು. ಕೈನಲ್ಲಿರೋದೇನು. ’ ಕೈಗೆ ಮೈಸೂರ್ ಪಾಕ್ ಕೊಟ್ಟರೂ, ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಏನಿರಬಹುದು ಅಂತ ಹುಡುಕುವ ಎಳೆ ಹುಡುಗಿಯದ್ದಿದ್ದಂತಿತ್ತು, ಆ ಮುಖ.

‘ಎರಡೂ ಹಾಳೆನಲ್ಲೂ ಅದೇ ಕವಿತೆ ಇದೆ. ಒಂದು ಬೈಯರ್ ಕಾಪಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಕಾಪಿ ತರ.’ ಅಂದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ.

‘ ನನ್ನದೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ವಿಷ್ ಇದೆ. ತುಂಬಾನೆ ಪುಟ್ಟ ಆಸೆ. ಈ ಎರಡೂ ಹಾಳೆಗಳ ಮೇಲೂ ಇಬ್ಬರೂ ಸಹಿ ಮಾಡೋಣ. ನಿನ್ನ ಕಾಪಿ, ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಹರಿದು ಬಿಸಾಡು. ಆದರೆ ನಾನಿದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಅಂದ್ರೆ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಯಾರಾದ್ರು ‘ನಶೆ’ ಅಂದ್ರೆ ಏನು. ? ‘ಸ್ಟೊನ್ಡ್’ ಅಂದ್ರೆ ಏನು. ? ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರೆ, ಇದನ್ನ ತೋರಿಸಬೇಕು. ನಿನ್ನದು ರಾ ಬ್ಯೂಟಿ!! ನನ್ನದು ಅಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ರಾ ಕವಿತೆ. ’

‘ನೀನು ಇಷ್ಟು, ಅಗ್ರೆಸ್ಸೀವ್ ಆಗಬೇಡ. ಭಯ ಆಗತ್ತೆ. ಯಾರಾದ್ರು ಹೊಗಳಿದರೆ ಖಂಡಿತ ಖುಷಿ ಆಗತ್ತೆ. ಆದರೆ, ನಿನ್ನನ್ನ ಜನ ಹುಚ್ಚ ಅಂತಾರೆ ’ ಅಂದಳು.

ಕವಿತೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅವಳು ಯಾವುದರ ಮೇಲೂ ಸಹಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಎರಡೂ ಕಾಪಿಗಳ ಮೇಲೆ, ನನ್ನ ಸಹಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು, ಎರಡನ್ನೂ ಈಸ್ಕೊಂಡಳು. ’

ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ - ‘ ಈ ಕವಿತೆ; ನಾನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದೇ ಇರೋ ದುಬಾರಿ ಕನ್ನಡಿ. ‘ ಅಂದಳು, ಸಹವಾಸದೋಷದಿಂದ.

‘ ಇದು ಅಮೂಲ್ಯ ಉಡುಗೊರೆ!! ಇದನ್ನ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರ್ತೇನೆ. ನಿನಗಿದು ಬೇಡ. ನಿನ್ನ ಖುಷಿ!! ಉತ್ಸಾಹ!! ಆ ಕ್ಷಣದ ಹುಚ್ಚುತನಕ್ಕೆ!! ಮಾತ್ರ ನಾನು ಸೀಮಿತ ಆಗಬೇಕು. ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಡಬಾರದು. ನನ್ನ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳು, ನಿನ್ನ ಹತ್ರ ಉಳಿಬಾರದು. ’ ಅಂದಳು.

ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಅವಳದು ಇಂಥದೇ ಪಿಕ್ಚರ್ ಅನ್ನೋದು ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡೋದಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಸಾವಿರ ಚೇತನಗಳಲ್ಲಿ, ಯಾವುದಂತ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲಿ. ಅವಳ ಸೌಂಧರ್ಯದ ಕವಲುಗಳನ್ನ ಕೂಡಿ ಹಾಕೋದಕ್ಕೆ, ಎರಡು ರಸಿಕ ಕಣ್ಣುಗಳು ಬೇಕು. ಆ ಸೌಂಧರ್ಯಕ್ಕೆ ಸೋತ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ, ಕಲ್ಪನೆಗಳ ರೆಕ್ಕೆ ಮೂಡಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಂದಾನೆ, ತಾನು ಕಂಡ ವಿಸ್ಮಯವನ್ನ ಆ ಕಣ್ಗಳು ತನ್ನ ಒಡೆಯನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಹಂಚಬೇಕು. ಸೌಂದರ್ಯ; ಸೌಂದರ್ಯ ಅಂದ್ರೆ ನಶೆಯ ನೆರಳು. ಹಿಂದಲೆಯ ಭಾರ. ಎಲ್ಲರೂ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರ್ತಾರೆ. ಹಾಗಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿರ್ತಾರೆ.

Comments

Popular posts from this blog

ಕಾಮೆಂಟ್ ಕವಿಗಳು

ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಯಾರಾದ್ರು ಬರೆದಾಗ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಆಗತ್ತೆ. ಆ ರೀತಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ
ಬರೆದವರನ್ನ, ಸರಿಯಾಗಿ aknowledge ಮಾಡಕ್ಕಾಗದೇ ಇದ್ರೂ ಕೂಡ, ಅವರುಗಳ ಸಾಲುಗಳು
ಮಾತ್ರ, ನನ್ನ ಖುಷಿಯ ಬುತ್ತಿಯ ತುತ್ತುಗಳಂತಿವೆ.

ಅರೆಘಳಿಗೆಯ ಮನೋಲ್ಲಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ನನ್ನ ಪದ್ಯಗಳಿಗೂ ಮತ್ತು ಮೆಚ್ಚಿ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ
ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿರುವ ಕಾಮೆಂಟ್ ಕವಿಗಳಿಗೂ ಇಬ್ರಿಗೂ ಥ್ಯಾಂಕ್ಯು. ಕೆಲವು ಕವಿತೆಗಳು
ಮತ್ತು ಕವಿತೆಯ ಭಾವಕ್ಕೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಗೆಳೆಯರ ಪ್ರತಿ ಭಾವಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ
ಹಾಕುತ್ತಿರುವೆ. Enjoy :)

1. ಕನಸೂರ ದಾರಿಯಲಿರೆಪ್ಪೆ ಕೂಡಿದ ಮೇಲೆ,  ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಾಯಾನಗರಿ(ಕನಸು)  ಮೈ ಕೊಡವಿ ಏಳುವ ಪಾತ್ರಗಳು  ಸೂತ್ರ ಹರಿದು ಸಜ್ಜಾಗುವ  ಎಲ್ಲೋ. ನೋಡಿದ ಮುಖಗಳು.
ಕನಸೂರ ದಾರಿಯಲಿ  ಅಂತ್ಯಗಾಣದ ದೃಶ್ಯಗಳು.  ಭ್ರಮೆಯ ಸೂರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ  ನನ್ನ ಕೂಡುವ ಜೀವಗಳು.
ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಥೆ,  ಕಥೆಯೊಳಗೊಂದು ಉಪಕಥೆ  ಎಚ್ಚರವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದಲು ಬದಲಾಗುವ ಪಾತ್ರಗಳು.
ಕನಸುಗಳ ಮೌನ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ  ಕಲ್ಪನೆಗಳದ್ದೆ ಕಾರು-ಬಾರು  ಅಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಾಜ, ಅವಳೇ ರಾಣಿ,  ನನ್ನ ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲಾ ಸೈನಿಕರು.
ಮೊದಮೊದಲು ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಗೆಳೆಯ ನಿರಂಜನ ಈ
ಕವಿತೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ.
`ಕನಸುಗಳ ಮೌನ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನೆಗಳದ್ದೆ ಕಾರು-ಬಾರು  ಅಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಾಜ……. ಅಲ್ಲಿ ನೀ ಪ್ರಣಯರಾಜ, ಪ್ರೇಮ…

short write ups

ಚಕ್ಲಿಹೊಳೆ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಅಂತ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ರಾಮು ' ತಾನು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿಯೂ,
ಅಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಡ್ರಾಪ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುವಂತೆಯೂ ' ಕೇಳಿದ. 'ಸರಿ ನಡೆಯಪ್ಪಾ ' ಅಂದೆ.

'ಬರೋದು ಬಂದಿದ್ದೀಯ. ಪೂಜೆ ಟೈಮು,ಒಳಕ್ ಬಂದು ಹೋಗು' ಅಂದ. ಉದ್ದದ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು
ಕಾಯುವುದಾದರೆ ಹೊರಗಿಂದಲೇ ಉದ್ದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಹೊರಟು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ದೇವರು ಕೂಡ,
ಫ್ರೀ ಆಗಿ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನದೇನು ಅಭ್ಯಂತರ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅದು ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನ. ಒಂದು ದಿನದ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ಮದುವೆಯಾಗಿದ ರಾಮುವಿನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ,
ಅಂದ್ರೆ ನವ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ 'ಶ್ರೀ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ' ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾಕಷ್ಟು ಭಕ್ತ
ಸಮೂಹ ಭಕ್ತಿರಸದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು. ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ತೀರ್ಥ ಕುಡಿದು ಮೂರು
ಸುತ್ತು ಹಾಕಿ ಹೊರಡಲು ಅನುವಾದೆ.

ರಾಮು - 'ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿದೀವಿ, ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು; ಕೂತು; ಕೇಳಿ
ಪ್ರಸಾದ ತಗೋಂಡು ಹೊಗಿವಂತೆ. ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಂಜೆ-ಮೇಲೆ ಸಿಗ್ತೇನೆ' ಅಂದ. ಕಥೆ ಮುಗಿದ
ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ರವೆ ಉಂಡೆಯಂತದ್ದು ಅಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ
ಮೇಲೆ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ವೆರೈಟಿಯಾಗಿ ರವೆ ಉಂಡೆ ಮಾಡುವರು.
ಆದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಪ್ರಸಾದದ ರುಚಿಯೇ ಬೇರೆ. ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ
ರೂಮಿನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಕಷ್ಟಮಿ ಬರೋದ…

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು.
ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು.
ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ.
ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು.
ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು.
ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ.
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ,
ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು.
ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು.
ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ
ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು
ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ
ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ,
ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕ…

ಕಾರು, ದೇವರು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ

ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕಾರು ಕೊಡಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಆ ಕಾರನ್ನು ಮನೆವರೆಗೂ ತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಕರ್ಮವು 'ಕರುಣ' ನ ತಲೆಗೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು. ಕಾರು ಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಲೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯಲು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ವಾದ. ಆದರೆ ಕೂಸು ಹುಟ್ಟದೇ ಕುಲಾವಿ ಹೊಲಿಸೋದು ಬೇಡ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅಂತೂ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಮನೆವರೆಗೂ ಕಾರು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ.


ಅಮ್ಮ; ಕಾರಿಗೆ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿಯೇ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಅನುವಾದಳು. ಅಪ್ಪನಂತು, ‘ ಎಷ್ಟು ಕೊಡಬೋದು ಹೇಳಿ ಕಾರಿಗೆ..? ’ ಅಂತ ಪೂಜೆಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಊರಿನ ಸಹ ವರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿ; ಕೇಳಿ; ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ; ತನ್ನ ಮಗ ಮೋಸ ಹೋಗದೇ ವ್ಯವಹಾರವೊಂದನ್ನು ಕುದುರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾರು ತಂದಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನು ಪದೆಪದೆ ಕ್ರಾಸ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ. ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂಭ್ರಮಗಳನ್ನು ಮರೆಸುವಂತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ನಾನ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.


ಕಾರಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚೌಕಾಸಿ-ಡೀಲ್ ಅನ್ನು ಕರುಣನ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ನಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿದ್ದೆ. ಪೂಜೆ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೀತಲಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಕಡೆ ಕಾರಿನ ಗುಣಗಾನ ಮತ್ತು ಅವಗುಣಗಾನದ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಗಳೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.


ಹೇ!! ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಕಾರಾ… ರೀಸೇಲ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಕಮ್ಮಿ. ಯಾರ್ ತಗೋತಾರೆ.?


ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತೇನೋ, ಮಾಡೆಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೇದು


ಎಷ್ಟ್ ಓಡಿದೆ..? ಟೈರ್ ಹೊಸಾವ. ಸ್ಟ…

ಒ೦ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ

“ ಅಮ್ಮಾ!! ಅವಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಯಾಕಮ್ಮಾ… ? ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ?. ನೋಡು!! ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ-ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ. !!”.

“ ಸಾರಿ!! ಕಂದ. ತಪ್ಪಾಯ್ತು. ನಿನ್ನಾಣೆ ಮರೆಯೊಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ
ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ, ಸರೀನಾ. ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಇರೋ ಟೈಮಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ
ಬರುತ್ತಲ್ಲೋ ಮಗನೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಬಂದದ್ದೂ; ಹೋದದ್ದು ಗೊತ್ತ್ ಇಲ್ಲ.
ಆದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ಎಷ್ಟೇ. ಕಷ್ಟ ಆದರು. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೊಣ. ”

‘ ಆಯ್ತಮ್ಮಾ. ಸರಿ!! ’ ಎಂದನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು
ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನಾಜೂಕು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು
ಅವರು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

October 7, 2010 ‘ ಹೋಳಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದ ಮಗು, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರು ಊಟಕ್ಕೆ
ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.’ ಅಮ್ಮ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಮಗನ ಬರುವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ,
ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರಟುತ್ತಾ
ಕೂರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ “ ಪಾಪ ಮಗು!! ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ,
ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಸರ-ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್…

​ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ​ ( ದಿನ -1)

ರವಿ!! ರೂಪಿ!! ಮತ್ತು ನಾನು(ಚೇತನ್) ಚಳಿಗಾಲದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಲ ತುಣುಕುಗಳ ಆಸ್ವಾದನೆಗೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಟ್ರಿಪ್ಪು. ಮಿಜಾಲ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರೋ ಗಂಡು ಮಕ್ಳದೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಸಮ ಮದ್ವೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಟೆಂಪೋ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ನಂಥ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು, ವ್ಯಾಗನಾರ್ ಗೂ ಸಾಕೆನಿಸುತ್ತಲಿದೆ.
ಪ್ರವಾಸದ ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಹೊನ್ನವಿಲೆ. ಅಂದರೆ ನನ್ನೂರು.  ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಬೇಗಬೇಗ ಕಾರು ಹತ್ತಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂದು ಹಠ ತೊಟ್ಟಿರುವ ನಾವುಗಳು, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ.. ಮದುವೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಸಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಪೋಷಕರ ಬ್ರೇನ್ ವಾಷ್ ಮಾಡುವ ಯಾನೆ ಫಿಟಿಂಗ್ ಇಟ್ಟು ಬರುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಾಂಘಿಕವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಲಿದ್ದೆವು. ಈ ಬಾರಿ ಬಲಿ ಕಾ ಬಕ್ರ ನಾನು.

ಸಕ್ರೆಬೈಲು!! ಪಸ್ಟು ವಿಸಿಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಥಳ ಸಕ್ರೆಬೈಲು.  ಸಕ್ರೆಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆನೆ ಬಿಡಾರವಿದೆ. ಆನೆ ಸವಾರಿ, ಆನೆ ಸೆಲ್ಫಿ, ಸೊಂಡಿಲು ಆಶೀರ್ವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ರಜಾ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಜನ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಒಂದೊಂದು ಸೊಂಡಿಲ ಆಶಿರ್ವಾದಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ಸೊಂಡಿಲ ಸಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಲು ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು, ಸೊಂಡಿಲಿನ ಏಟಿಗೂ, ಕೋರೆ ಹಲ್ಲಿನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿಯೂ …

ಬಸ್ ಪಾಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಥೆ

ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸಿನ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವರ್ಷವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ ಸುಮಾರು, ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಅಚಾತುರ್ಯವೊಂದು ನನ್ನಿಂದ ನಡೆದು ಹೋಯ್ತು. ನನ್ನ ಬಸ್ ಪಾಸನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟೆ. ಶಾಲಾ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯವಾದ ವಸ್ತುವೆಂದರೆ, ಬಸ್ ಪಾಸು. ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಪೇಟೆಯ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಬರಲು, KSRTC ಯವರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಉಚಿತ ಬಸ್ ಪಾಸು ಅದು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಅಂತ ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.