Skip to main content

You are Beautiful ; ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿಗೆ ಹೀಗೊಂದು ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಂಟು


ಮನಸ್ಸು ಎರಡನೇ ಸಾರಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡ್ತು : ‘ ಬೇಡ ಮಗ!! ಕೆರ ಕಳ್ಕೊಂಡು ಹೊಡಿತಾಳೆ. ’


ನೋಡೋಣ ಬಿಡು. ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಏನನ್ನಾದ್ರೂ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತಿದ್ರೆ, ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಒಂದಿನ ವಿಷಾದ ಇರಬಾರದು. ನಾನೇನು ಅವಳಿಗೆ ಐ ಲವ್ ಯು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ. ಒಳ್ಳೇದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅಂತ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ… ಸೋತುಪುರುಕ ಆಗಿ ಬಿಡ್ತೇನೆ’

ಹೇಳೋದಾದರೂ ಏನು…? ಏನಿಲ್ಲ, ‘ ಯು ಆರ್ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್’ ಅನ್ನೋದು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು-ಕಮ್ಮಿ ಏನ್ ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ..?

ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣ್ತಾಳೆ. ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದಿನ ಎದುರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಯ್ಯಂತ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ರೆ, ‘ಅಬ್ಬಾ!! ಏನ್ ಹುಡ್ಗಿ’ ಅಂತ ಅಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ತೆರೆದ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚೊದರೊಳಗಾಗಿ ಅವಳ ನೆನಪುಗಳು ಕಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವೇನೊ. ಆದರೆ ಅವಳು ದಿನಾ ನಾಲಕ್ಕು ವರೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ, ಕೆಫೆಟೇರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಡುಮ್ಮನೆ ಬಾಡಿ-ಗಾರ್ಡ್ ಗಳು ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಆ ಅಂಥವಳು ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯೋವರೆಗೂ, ‘ಒನ್ ಓ ಕ್ಲಾಕ್ ‘ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಚೇರ್ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತು, ಅವಳನ್ನ ನೋಡ್ತೇನೆ. ಖುಷಿ ಅಂತೂ ಆಗತ್ತೆ. ತಾನು ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿರೋದು ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನ, ಅವಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾಗಿ ಯಾರೂ ಹೇಳಿರಬಾರದು. ಹಂಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ!! ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಗುಂಗು ಇದ್ದುಬಿಡತ್ತೆ.

ಸರಿ, ಹೇಳೋದಾದ್ರೂ ಏನು!! ಮತ್ತದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ!! ಅದೇ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಿದೆಯಲ್ಲ ‘ಯು ಆರ್ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್ >>>> ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾನು ನೋಡಿದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಹುಡುಗಿ ಅಂದ್ರೆ ನೀನು. ಇಷ್ಟೊಂದು ಸುಂದರವಾಗಿರೋದಕ್ಕೆ ಥಾಂಕ್ ಯು. ನನ್ನ ಈ ದಿನವನ್ನು, ನನ್ನ ಈ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸುಮಧುರ ಗೊಳಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಥಾಂಕ್ ಯು'

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದರ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾವಾನುವಾದ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಕ್ಯೂಬಿಕಲ್ ನಿಂದ ಕೆಫೆಟೇರಿಯಾಗೆ ಹೋಗಿ, ಎಂದಿನಂತೆ ಚೇರು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಕುಳಿತೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಕಂಪನಿಗಳು ಇರುವ ಟೆಕ್ ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿರುವ!! ಕಾಮನ್ ಕಾಫಿ ಹೀರುವ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಇದು. ಸೆರಾ ಕೆಫೆ!! ಅಂತ ಅದರ ಹೆಸರು. ಅವಳು ಬರುವಾಗ ಹೇಳೋಣ ಅಂದುಕೊಂಡೆನಾದರೂ… ‘ಬೇಡ!! ಬೇಡ!! ಹೋಗೋವಾಗ ಹೇಳೋಣ’ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಅಯ್ಯಾ ಇದೇ ರೀತಿ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಅಂದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಬರುವಾಗ ಅಥವಾ ಹೋಗುವಾಗ ಅನ್ನೋ ಗೊಂದಲಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅವಳು ಹೋಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿರ್ತಾಳೆ.

ಅವಳು ಹೊರಟಳು. ಇವತ್ತು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಯಾವತ್ತೂ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದೆ. ಆ ಬಾಡಿಗಾರ್ಡುಗಳು ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ‘ಎಕ್ಸ್-ಕ್ಯೂಸ್ ಮಿ’ ಅಂದುಬಿಟ್ಟೆ. ಬಾಡಿ ಗಾರ್ಡುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು. ಆಕೆ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಬಂದಳು.

ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ. ಎರಡು ಕಂಗಳ ದೃಷ್ಟಿ, ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ಹಾದು ಹೊರಬಂದಿತ್ತು. ಅದನ್ನ ಮುನಿಸು ಅನ್ನಬಹುದು ಅಥವಾ ಆಗಿರುವ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಖುಷಿಯನ್ನ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇರೋ ಮುಖಸ್ಥಿತಿ ಅನ್ನಬಹುದು. ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತಲೆಬರಹವನ್ನು ಹೇಳಿದೆ.

‘ಯು ಆರ್ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್’

ಅವಳ ತೋರಿಕೆಯ ಕೋಪ, ಮುಂದುವರೆಲಿಲ್ಲ. ಬಾಯಿ ಬಿಗಿ ಹಿಡಿಯಲೂ ಆಗದೆ, ಹೊಡೆದು ಬಂತೊಂದು ನಗು. ನಕ್ಕಳು. ನಗ್ತಾನೆ ಇದ್ದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಗೋ ಅಂತದ್ದು ಏನಿತ್ತೋ, ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಯು ಟರ್ನ್ ಮಾಡಿ, ಸರಸರ ಹೊರಟೆನಾದರೂ, ಮತ್ತೆ ವಾಪಾಸಾದೆ.

‘ಆ ದೇವರು ಯಾವುದೇ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡದೆ, ನಿನ್ನನ್ನ ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಕಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ನಿನಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾದ ಹೆಸರನ್ನ ಹುಡುಕಿ ಇಟ್ಟಿರ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ, ನಾನು ನಂಬೋದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಇರಲೇಬೇಕಲ್ಲ. ’ ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ, ಅವಳ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತೆ. ಇದು ಮೊದಲ ಪ್ಲಾನಿನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಲೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು.

ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಭಾವದಲ್ಲಿ‌ ‘ಅದೇನ್ ಕೇಳ್ತದಿಯೋ. ಮಗನೆ’ ಅನ್ನುವಂತೆ ನೋಡಿದಳು.

‘ನಿನ್ನ ಹೆಸರು’ ಅಂದೆ

ಸ್ವಲ್ಪ ಪಾಜ್ ಕೊಟ್ಟು ‘ಹರಿಣಿ ’ ಅಂದಳು.

ಅವಳ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಮೊದಲನೇ ಸಾರಿ ಬಂದ ಶಬ್ಧ. ಅದು ನನಗಾಗಿ ಬಂದದ್ದು . ಹರಿಣಿ ಅಂದರೆ ಹೆಣ್ಣು ಜಿಂಕೆ. ಅಲ್ಲ ಅದು ಹರಿಣ. ಇವಳು ಹರಿಣಿ. ಮತ್ತೆ ಯು ಟರ್ನ್. ನೆಲ ನೋಡಿಕೊಂತಲೇ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟೆ.


********** 1 ************

ಎರಡು ದಿನಗಳ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕಳು. ಅಂದರೆ, ಅವಳಿಗೆ ನಾನು ಸಿಕ್ಕೆ. ‘ಹು ಆರ್ ಯು!! ಡು ಐ ನೊ ಯು’ ಅಂದಳು. ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಏನು ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಿದ್ದರೆ ‘ನನ್ನ ಹೆಸರು ಚೇತನ’ ಅಂತ ಸಲೀಸಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ 'ಹು ಆರ್ ಯು' ಅನ್ನೋದು ನನಗೆ ನಾನೇ ತುಂಬಾ ಸಾರಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಮುಜುಗರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನಿಶ್ಯಬ್ಧವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೇ ಅವಳೇ ಮುಂದುವರೆದಳು -

‘ನಿನ್ ಹೆಸರೇನು..? ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು; ಯಾರು ನೀ.. ಅಂತಲೂ ಹೇಳ್ದೆ ಓಡಿಬಿಟ್ಟೆ ’

‘ತಾಜ್ ಮಹಲ್ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋದವರ ಹೆಸರು, ವಿಸಿಟರ್ಸ್ ಲಿಸ್ಟಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಇರತ್ತೆ. ಅದನ್ನ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ತಾಜ್ ಮಹಲ್ ಗೆ ಏನಾಗಬೇಕು.’ ಅಂದೆ.

ಎಶ್ಟೋ ಸಾರಿ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು; ನನಗೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥ ಆಗಿರಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳು ಬಹಳ ಬೇಗ ಕ್ಯಾಚ್ ಮಾಡಿದ್ಲು. ಪಟಾರ್ ಅನ್ನೋ ನಗು. ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಗ್ತಾನೆ ಇದ್ದಳು.


‘ನನ್ನೇನಾದರೂ ಲವ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀಯ .. ? ’ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೂ, ಅಂತದ್ದೆಲ್ಲ ಇದ್ರೆ, ದುಬಾರಿ ಆಯ್ಕೆ ನಿಮ್ಮದು ಅನ್ನೋ ಹಂಗಿತ್ತು ಟೋನು.

‘ಇಲ್ಲ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಲವ್ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಮದುವೆ ಆಗೋದಕ್ಕೆ ಆಗಲಿ; ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಹತೆ ಇಲ್ಲ. ’

‘ವಾಟ್ ಈಸ್ ರಾಂಗ್ ವಿಥ್ ಮಿ ’ ಅಂದಳು. ಸುತ್ತಿ ಬಳಸಿ ಮಾತಾಡಬಾರದಿತ್ತು. ಕೊರೆದಂತಾಗಬಹುದು. ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ, ಇವಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸ್ತು.

‘ನನ್ನ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ; ನೀನು ಪ್ರಿನ್ಸಸ್!! ರಾಜಕುಮಾರಿ ಅಂತ. ಆ ಬ್ರಹ್ಮ ನಿನ್ನನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿರೋದೆ ನಗಾಡ್ಕೊಂಡು, ಓಡಾಡ್ಕೊಂಡು ಖುಷ್ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಇರಲಿ ಅಂತ. ಅಷ್ಟೇ!! ಯಾರಿಗೋ ಕುತ್ತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ಸಂಸಾರ ಮಾಡೋದು; ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಹೇರೋದು; ಫ್ಯಾಮಿಲಿ; ಕರ್ಮಕಾಂಡಗಳು. ಉಹುಂ!! ಡಿಸ್ನಿ ಲೋಕ ಅನ್ನೋದೇನಾದ್ರು ರಿಯಲ್ ಇದ್ದರೆ, ಸ್ಪೀಡ್ ಪೋಸ್ಟಲ್ಲಿ ಕಳಿಬಹುದಿತ್ತು. ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲುವ ಹೊಸ ರಾಜಕುಮಾರಿ ’ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಸಾಲಿನಿಂದಲೇ ಅವಳು ಬಾಯಿ ಬಿಗಿದು ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮತ್ತೆ ಶೇಪ್ ಔಟು.

ಕೆಫೆ ಆಚೆ; ಅವಳ ಪ್ರಪಂಚ ಏನಿದೆಯೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇನೆ, ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ ಏನು ಅನ್ನೋದು; ಅವಳಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದಿನದ ಈ ಹತ್ತು-ಹದಿನೈದು ಅಥವಾ ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳು ಅಪ್ಯಾಯಮಾನ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
********* 2 **********

ಒಂದಿನ ‘ನಿನ್ನ ಸೊಂಟದ ಸೈಜು ಥರ್ಟಿನಾ? ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು.

‘ಹೌದು!! ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ನಂಬರ್ ಅದು ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಯಾಕ್ ಕೇಳ್ದೆ ? ‘ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕವಳು ಪ್ಯಾಂಟಿನ ಹಿಂಬದಿ ತೋರಿದಳು. ಹೊಸ ಜೀನ್ಸು ಪ್ಯಾಂಟಿಗೆ, ಅಂಟಿಸಿದ್ದ ಉದ್ದನೆಯ 30 ನಂಬರ್ ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು. ಯಾರೂ ಗಮನಿಸಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಅಥವಾ ಗಮನಿಸಿದರೂ ನನಗೆ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲವೋ!! ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ .ಇವಳು ಅದಕ್ಕೂ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅದೊಂಥರ ದೇಜ-ವೂ ಕ್ಷಣದ ರೀತಿ. ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಮುಂಚೆ ಆ ನಗು ನೆನಪಾಗಿ!! ನಿಜವಾಗಿ!! ನಂತರ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. 'ನೀನು ನಗೋದು ಅಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳುಸ್ತಾ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ, ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಸ್ಲೋ ಮೋಷನ್ನಲ್ಲಿ; ಇನ್ನೂ ನಗ್ತಾನೆ ಇದಿಯ!! ಆಡಿಯೋ ಮತ್ತು ವೀಡಿಯೋ ಸಿಂಕ್ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ!! ನನಗೇ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟಿದೆಯಾ ಅಥವಾ ನೀನು ನಗೋದೆ ಹೀಗೆನಾ …? ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ‘ನಾನು ಅಷ್ಟೊಂದು ವಿಯರ್ಡ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ತನ್ ತಾನೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಳು.

ನನ್ನ ಮಾತು ಪ್ರಾರಂಭ ಆಗ್ತಿದ್ದಂಗೆ, ನಗೋದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡುವಳು. ಒಂದೋ .. ಖುಷಿಗೆ ನಗ್ತಿದ್ದಳು. ಇಲ್ಲಾ ಇರಿಟೇಷನ್ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿ ನಗು ಬರ್ತ ಇತ್ತು. ನಾನಂತೂ ಫುಲ್ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹತ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ನಾನು ತುಂಬಾ ಲಕ್ಕಿ ಅಂತಲೆ ಅಂದುಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ.

' ಒಂದ್ ಸಾರಿ ಯಾರನ್ನೋ ನೋಡಿದ್ದಕ್ಕೆ, ‘ಹಮ್ ಮ್‌ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಕೆಟ್ಟ ದೄಷ್ಟಿ ಇಂದ ನೋಡ್ತಿಯ ‘ಅಂದಳು.

ನನ್ನಂತವನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅದೆಂತ ಪೊಸೆಸಿವ್ ನೆಸ್ ಇರೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ.

‘ಕೆಟ್ಟ ದೃಷ್ಟಿ ಅಲ್ಲ, ಹಾಗೆ!! ಒಳ್ಳೆ ದೃಷ್ಟಿ ಇಟ್ಟು ನೋಡಿದೆ. ’ ಅಂದೆ.

‘ ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿ ಇಟ್ಟು ನೋಡಿದೆ. ’ ಅಂದಳು.

‘ರಸ್ತೆನಲ್ಲಿ ಸಿಗೋ ದೇವರಿಗೆಲ್ಲಾ, ಎಷ್ಟೇ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ್ರು, ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ಹೊಡೆಸೋದು, ಮನೆದೇವರಿಗೆ ತಾನೆ …. ? ’ ಡೈಲಾಗ್ ಏನೋ ಹೊಡೆದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನ ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸೋದ್ರಲ್ಲಿ ಸಾಕಾಗ್ ಹೋಯ್ತು. ಸಧ್ಯದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಮನದೇವ್ರು ಆಗಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನ ‘ಬರಿ ಕನಸು’ ಅಂತ ಘೋಷಿಸಿ, ಈ ಸೌಂಧರ್ಯನುಭೂತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಇದ್ದು ಬಿಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು.


********* 3 *******


‘ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸೌಂಧರ್ಯವನ್ನ ಹೊಗಳಬರದು, ಹೊಗಳಬಾರದು, ಹೊಗಳೋಕಾಗದು, ಹೊಗಳಿತೀರದು…

ಆದರೂ ಸ್ವಲ್ಪಾನು ಪಾರ್ಷಿಯಾಲಿಟಿ ಮಾಡದೇ, ಪ್ರಪಂಚದ ಮನಮೋಹಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನ, ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಮುಸುಡಿಗಳ ಜೊತೆ ತಗಲಾಕುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.

ಅದೇನು ಸೌಂಧರ್ಯ ಅನ್ನೋದು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭ ಆಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತೋ, ಅಥವಾ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಮೊದಲುಗೊಂಡು ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತೋ, ಅಥವಾ ನೀವೇ ಪ್ರಕೃತಿನೋ .?

ಗಂಡಿನ ರಸಿಕತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ, ಕಬ್ಬಿನ ಜಲ್ಲೆ ತರ ಅರೆದು ಅರೆದು ಹೊಗಳಿ, ಬರೆಸಿದ್ದೀರಿ. ’

ಇಂಥದರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಅಂತ ವರ್ಣಿಸಲಿ -

‘ ಜಿರಾಫೆ ನೆಕ್,ಕು ಒಂಟೆ ನೆಕ್ಕು ಅಂತ ಯಾರಾದ್ರು ನಿನ್ನನ್ನ ರೇಗಿಸಿದ್ರೆ, ಖುಷಿ ಪಡು. ಭುಜದೊಳಗೆ ಹುದುಗಿ ಹೋಗಿರೋದಕ್ಕಿಂತ, ಇಷ್ಟು ಎತ್ತರದವರೆಗೂ ಹಬ್ಬಿದೆ. ಅದರ ಚಂದವೊ ಚಂದ. ನಿನ್ನ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದಂಗಿದೆ ಭುಜ. ನಿನ್ನ ಕೂದಲುಗಳ ಒರಳಾಟಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಜಾಗವಿದೆ.`

‘ ನಿನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಗುಳಿಗಳು ಇಲ್ಲದೆ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಮಾತು-ಮಾತಿನ ಮಧ್,ಯೆ ಗಲ್ಲ ತಂತಾನೆ ಹಿಂಡಿಕೊಂಡು; ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೊರಕಲು ಮೂಡತ್ತಲ್ಲ; ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸುವಂತಿದೆ. `

‘ ಹಲ್ಲುಗಳು ಆರ್ಡರ್ ನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ದಾಳಿಂಬೆ ಬೀಜಗಳು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಂತಿವೆ ಅಂತಾರೆ. ಅದಿಲ್ಲ!! ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆದಿರೋ, ಆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹೊರಗಿನ ಕೋರೆಹಲ್ಲು. ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ!! ನಗೋವರೆಗೂ ರೆಪ್ಪೆ ಬಡಿಯದ ಹಾಗೆ ಕಾಯುವಂತೆ ಮಾಡತ್ತೆ. ಹಾಗಂತ ಪದೆ ಪದೆ ನೀನು ನಗಬೇಕು ಅಂತಲೂ ಇಲ್ಲ. ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಾಯಿ ತೆಗೆದರೂ ಸಾಕು.’

‘ ದಪ್ಪಗಿದ್ದು, ಗುಡ್ಡೆ ಹೊರಬರುವಂತಿರೋ ಪ್ರಜ್ವಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿಲ್ಲ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ತೆಗೆದಷ್ಟೇ ಮೆತ್ತಗೆ, ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲಿಂದ ಮೈಮುರಿದು ಏಳುವಂತೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸೋಮಾರಿ ರೆಪ್ಪೆಗಳು. ಒಳಗಿರೋದು ಕಪ್ಪೆಚಿಪ್ಪು ಮಧ್ಯದ ಎರಡು ಮುತ್ತುಗಳು ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದಾ.? ಇಲ್ಲ ಬೇಡ. ಅವನ್ನ ಹೊಗಳೋದಕ್ಕೆ, ಕಲ್ಮಶಕಳೆದಿರೋ ಹಾಲು ಹಲ್ಲಿನ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸಬೇಕು. ಅದು ಹೇಳೋದನ್ನ ಕೇಳಿ ಹೇಳಬೇಕು.

ಕಣ್ಣಿನ ಕೆಳಗಿರೋ ಸಣ್ಣಗಿನ ಊದಿದಂತಹ ಗುರುತು. ಏನನ್ನಬೇಕು ಅದನ್ನ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಲಗಿ ಎದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಇರತ್ತೆ ಅದು. ಆದರೆ ನಿನಗದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕನೇ ಯಾವಾಗಲೂ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಷ್ಟು ದಪ್ಪ ಕಾಡಿಗೆ ಹಚ್ಚಬೇಡವೆ ಹುಡುಗಿ. ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೇಕೆ ಕಪ್ಪು ಬೇಲಿ.

‘ ನುಣುಪಾದ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲೋ ಇಲ್ಲೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಚ್ಚೆನಾದರೂ ಕಾಣಸಿಗಬಹುದಾ ಅಂತ ತುಂಬಾ ದಿನ ಹುಡುಕಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಮಚ್ಚೆ ಇರಲಿ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಲೆ ಕೂಡ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ’

‘ ನಿನ್ನ ಬಣ್ಣ - ಬಿಳಿ, ಎಣ್ಣೆಗೆಂಪು, ಕೆಂದು ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿನ್ನದೇ ಬಣ್ಣ. ನಿನ್ನ ಸೌಂಧರ್ಯಕ್ಕೊಂದು ಹೆಸರು ಸಿಕ್ಕ ದಿನ, ಆ ಬಣ್ಣದ ಹೆಸರನ್ನೂ ಹೇಳ್ತೇನೆ. ’

‘ ಮೂಗು ಸಂಪಿಗೆಯೋ-ಟಮೋಟವೋ ಅರಿಯೆ. ಮೂಗುತಿ ಹಾಕೋ ಹೆಸರಲ್ಲಿ, ಆ ನುಣುಪಿನ ಮೇಲೆ ಬಾವಿ ಮಾತ್ರ ತೊಡಬೇಡ. ಯಾವ ಮುತ್ತಿಗೂ, ಹರಳಿಗೂ ನಿನ್ನ ನೋಯಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಇಲ್ಲ. ’

‘ ಯಾವುದು!! ಏನೇ ಇರಲಿ. ನಿನ್ನ ನೋಡಿದ ಯಾವೊಬ್ಬ ಅರಸಿಕನಾದರೂ ಕೂಡ ಮೊದಲು ಗಮನಿಸೋದು, ಆ ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನ. ಅಲ್ಲ ಆ ತುಟಿಯ ಎರಡು ಕೊನೆಗಳನ್ನ, ಎರಡೂ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಳೆದಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನೋ ಹಂಗಿದೆ. ತುಂಬಾ ಚಂದ ಇದೆ.’

‘ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ ಚಿತ್ರ ಬರೆಯೋವಾಗ ಕಣ್ಗಳಿಂದ ಶುರು ಮಾಡ್ತಾನಂತೆ. ಮೊದಲು ಆ ಕಂಗಳಿಗೆ ಜೀವ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಅದರ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಉಳಿದದ್ದು ಬರೀತಾರಂತೆ. ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದು. ಬರಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಚಿತ್ರಪಟದ ಮೂಡ್ ಅನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಹುದೇನೊ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ; ನಿನ್ನನ್ನು ತಿದ್ದುವಾಗ ಆ ದೇವರು ಮೊದಲು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಪ್ಪವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ಆಗದೇ ಇರಲಿ ಅಂತ ಆ ತುಟಿಗಳ ಕೊನೆಯನ್ನ ಹಂಗೇ ಚೂಪು ಮಾಡಿ ಮುಕ್ಕು ಮಾಡಿದಂತಿದೆ. ಅವನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿರೋದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಒಟ್ಟು ಸೌಂಧರ್ಯವನ್ನ ಅಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟ ಹಂಗಾಗಿದೆ. ಈ ತರದ ತುಟಿಗಳು ತುಂಬಾ ಅಪರೂಪ. ಇದ್ದವರು ಮಾತ್ರ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಆ ತುಟಿಗಳಿಂದಲೇ. ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಫುಲ್ ಖುಷಿ ಆಗಿ ಬಿಡತ್ತೆ.’

ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಮ್ಮನಾದೆ; ಇನ್ನೂ ಹೇಳುವನಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಮೌನ!! ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಮೌನವನ್ನ; ಹೇಗಂತ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಕು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

‘ಪ್ಲೀಸ್ಡ್ ... ’ ಅಂದಳು

‘ಇಲ್ಲ!! ನೀನು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬೇಕು’ ಅಂದೆ.

‘ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆ ಸೌಂಧರ್ಯದ ಗತ್ತು ಕಾಣಿಸಿ ಮಾಯ ಆಯ್ತು. ಸುಯ್.... ಅಂತ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿ ನಿಂತ ಮೇಲೆ, ದಬದಬದಬ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಲ್ಲ ಅಂತಹಾ ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ಭಾವ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ. ಕನ್ನಡಿ ಇಲ್ಲದೇನೆ ತನ್ನ ಇಡೀ ದೇಹರಾಶಿಯನ್ನ ಅಹಮ್ಮಿನ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಉಸಿರೆಳೆಯುತ್ತಾ ನೋಡಿಕೊಂಡಂತೆ. ಅವಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಆ ಸಣ್ಣ ಸಂಚಲನವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ನನ್ನ ಇಡೀ ಜೀವಮಾನವನ್ನೇ, ಈ ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಜೀವಿಸಿದ್ದೆನಾ ಅನ್ನಿಸ್ತು.

’ ನಾನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಗಿ ಹೇಗಿದ್ದೇನೆ ‘ ಅಂತಲೇ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದಾಗ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೇಳದೆ ಇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ.




********* 4 *******

‘ ಹರಿಣಿ!! ನೀನು ಅಸ್ಸಾಮು ’ ಅಂದೆ.

ಅದು 'ಅಸ್ಸಾಮ್ ಅಲ್ಲ ಆ..ಸಂ!! ನೀನು ಜಾಬ್-ಲೆಸ್' ಅಂದಳು.

 ‘ಬೆಂಕಿ ಇಲ್ಲದೆ ಹೊಗೆ ಆಡತ್ತಾ..?’ ಅವಳು ಇರೋದು ಹೀಗೆಯೇ; ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿ. ಅದಕ್ಕಲ್ಲವೆ, ವರ್ಣಿಸಬೇಕು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಪದಗಳು ಗ್ರಾವಿಟಿ ಗೆ ಸಿಕ್ಕಂತೆ ತತ್ತರ ಬಿತ್ತರಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತವೆ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋಗಲು, ಅವಳಿಗದು ಕೊನೆಯ ದಿನವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಎರಡು ಫೋಲ್ಡೆಡ್ ಲೆಟರ್ ಇತ್ತು.

‘ಲವ್ ಲೆಟರಾ? ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು, ನಗುತ್ತಾ..

‘ಈ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ. ಅದನ್ನ ನಿನಗೆ ಕೊಡೋದಕ್ಕೆ ಯಾರಿಗೂ… ಮೂರು-ಕಾಸಿನ ಯೋಗ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ.’

‘ಶಟ್ ಆಪ್ ’ ಅಂತ ಚೀರಿದಳು. ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿ ಆ ಲೆಟರ್ ಗಳು ಏನಂತ ಸಂಜ್ನೆ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿದಳು.

‘ಸ್ವಪ್ನ ಸುಂದರಿಯೊಬ್ಬಳು ಕನಸಲ್ಲಿ ಬಂದು, ‘ ನೀನು ಕವಿ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು .. ‘ ಅಂತ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡೋ ರೀತಿನಲ್ಲಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತಮಾಷೆಗೆ ಕವಿ ಅಂದ ಮೇಲೂ, ಒಂದು ಕವಿತೆ ಬರೆದು!! ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಕೂತಿರೋ ಕೋರೆ ಹಲ್ಲು, ಕಣ್ ತುಂಬಾ ಕಾಣೋ ರೀತಿ, ಒಂದು ವೈಡ್ ಸ್ಮೈಲ್ ತಗೋಳ್ದೇ ಇದ್ದರೆ, ನಾನೊಬ್ಬ ಬದುಕಿರೋದು ವೇಸ್ಟು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಕವಿತೆ. ’

‘ ನೋಡಬಹುದಾ ’ ಅಂತ ಆತುರವಾಗಿ ಲೆಟರ್ ಪಡೆಯಲು ಮುಂದಾದಳು. ಯಾಕೋ ತೋರಿಸುವ ಮನಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ‘ಇವತ್ತು ಬೇಡ ನಾಳೆ ತೋರಿಸ್ತೇನೆ’ ಅಂದೆ. ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಬರೆದಿರುವ ಕವಿತೆ. ವರುಷಗಟ್ಟಲೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಳೆ ಹಾಕಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದುವು; ಅದೆಶ್ಟೋ ಭಾವಗಳು. ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೂ ಇದ್ದೂ, ತಂಗಳಾಗಲಿ. ಅದು ಮೂಡಿದ ರಭಸಕ್ಕೇ… ನನ್ನನ್ನ ನಾನು ಸಂಭಾಳಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು; ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳ ಸ್ಪಂದನ ದಿಢೀರ್ ಅಂತ ಸಿಕ್ಕರೆ, ಸತ್ತೇ ಹೋಗ್ತೇನೆ, ಅನ್ನಿಸ್ತು.

ಕೊಟ್ಟಿರೋ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಿಂತ, ಆದನ್ನ ಈಸ್ಕೋಳೋವಾಗ ತೆಗೆದ ಆ ಫೋಟೋ ಫ್ರೇಮ್ ನ ಒರೆಸಿ ಒರೆಸಿ ಇಡ್ತೇವೆ. ಬಿರುದು, ಸಮ್ಮಾನಗಳಿಗಿಂತ ಕೊಟ್ಟವರು ಮುಖ್ಯ ಆಗಿರ್ತಾರಲ್ಲ, ಹಾಗೆ. ನನಗೆ ಇವಳ ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಂಟು ಹತ್ತಿರ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಬರೆದೆ; ಬರೆದೆ; ಬರೆದೆ; ತಾನು ಎಷ್ಟು ಸ್ಪೆಷಲ್ ಅನ್ನೋದು ಅವಳಿಗಷ್ಟೇ ಕಾಣಬೇಕು. ಅಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ನಾನದನ್ನ ಅವಳಿಗೆ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು. ’

ಅವಳು ಬರಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಬಂದಳು. ನನಗೋಸ್ಕರವೇ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಕವಿತೆ ಒಡೆದು ತೆರೆಯಲು ಮುಂದಾದಳು. ಪುನಃ ತಡೆದೆ .

‘ತಡಿ!!, ಅದರಲ್ಲೇನಿದೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ. ನಾ ಅಂದುಕೊಂಡ ಏರಿಳಿತದಲ್ಲೇ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಈ ಕವಿತೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದನ್ನ ಹೇಳೋವಾಗ ಧ್ವನಿ ನಡುಗಬಹುದು, ತಪ್ಪು ತಿಳೀಬೇಡ.’

‘ ಉಸಿರು!! ಧನಿಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುಲೇಟ್ ಆಗೋವಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಶಬ್ಧಗಳನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಭಾವಗಳನ್ನ ಚೇಸ್ ಮಾಡ್ತಿರತ್ತೆ. ನೀನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಆಲಿಸಿದರೆ, ಆ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನೂ ಗಳನ್ನೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.’

‘ ಯಾವ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನ, ನನ್ನ ಕರ್ಕಶ ಉಸಿರು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡತ್ತೆ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನ, ನಿನ್ನ ಆ ಸೋಮಾರಿ ಕಣ್ ರೆಪ್ಪೆಗಳು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ’

‘ ಇದು ನಿನಗಾಗಿ ಬರೆದ ಕವಿತೆ. ನಾ ಬರೆದ ಕವಿತೆ. ’

‘ಸರಿ!! ಸರಿ!! ಇನ್ನೊಂದು. ಕೈನಲ್ಲಿರೋದೇನು. ’ ಕೈಗೆ ಮೈಸೂರ್ ಪಾಕ್ ಕೊಟ್ಟರೂ, ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಏನಿರಬಹುದು ಅಂತ ಹುಡುಕುವ ಎಳೆ ಹುಡುಗಿಯದ್ದಿದ್ದಂತಿತ್ತು, ಆ ಮುಖ.

‘ಎರಡೂ ಹಾಳೆನಲ್ಲೂ ಅದೇ ಕವಿತೆ ಇದೆ. ಒಂದು ಬೈಯರ್ ಕಾಪಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಕಾಪಿ ತರ.’ ಅಂದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ.

‘ ನನ್ನದೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ವಿಷ್ ಇದೆ. ತುಂಬಾನೆ ಪುಟ್ಟ ಆಸೆ. ಈ ಎರಡೂ ಹಾಳೆಗಳ ಮೇಲೂ ಇಬ್ಬರೂ ಸಹಿ ಮಾಡೋಣ. ನಿನ್ನ ಕಾಪಿ, ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಹರಿದು ಬಿಸಾಡು. ಆದರೆ ನಾನಿದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಅಂದ್ರೆ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಯಾರಾದ್ರು ‘ನಶೆ’ ಅಂದ್ರೆ ಏನು. ? ‘ಸ್ಟೊನ್ಡ್’ ಅಂದ್ರೆ ಏನು. ? ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರೆ, ಇದನ್ನ ತೋರಿಸಬೇಕು. ನಿನ್ನದು ರಾ ಬ್ಯೂಟಿ!! ನನ್ನದು ಅಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ರಾ ಕವಿತೆ. ’

‘ನೀನು ಇಷ್ಟು, ಅಗ್ರೆಸ್ಸೀವ್ ಆಗಬೇಡ. ಭಯ ಆಗತ್ತೆ. ಯಾರಾದ್ರು ಹೊಗಳಿದರೆ ಖಂಡಿತ ಖುಷಿ ಆಗತ್ತೆ. ಆದರೆ, ನಿನ್ನನ್ನ ಜನ ಹುಚ್ಚ ಅಂತಾರೆ ’ ಅಂದಳು.

ಕವಿತೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅವಳು ಯಾವುದರ ಮೇಲೂ ಸಹಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಎರಡೂ ಕಾಪಿಗಳ ಮೇಲೆ, ನನ್ನ ಸಹಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು, ಎರಡನ್ನೂ ಈಸ್ಕೊಂಡಳು. ’

ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ - ‘ ಈ ಕವಿತೆ; ನಾನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದೇ ಇರೋ ದುಬಾರಿ ಕನ್ನಡಿ. ‘ ಅಂದಳು, ಸಹವಾಸದೋಷದಿಂದ.

‘ ಇದು ಅಮೂಲ್ಯ ಉಡುಗೊರೆ!! ಇದನ್ನ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರ್ತೇನೆ. ನಿನಗಿದು ಬೇಡ. ನಿನ್ನ ಖುಷಿ!! ಉತ್ಸಾಹ!! ಆ ಕ್ಷಣದ ಹುಚ್ಚುತನಕ್ಕೆ!! ಮಾತ್ರ ನಾನು ಸೀಮಿತ ಆಗಬೇಕು. ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಡಬಾರದು. ನನ್ನ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳು, ನಿನ್ನ ಹತ್ರ ಉಳಿಬಾರದು. ’ ಅಂದಳು.

ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಅವಳದು ಇಂಥದೇ ಪಿಕ್ಚರ್ ಅನ್ನೋದು ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡೋದಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಸಾವಿರ ಚೇತನಗಳಲ್ಲಿ, ಯಾವುದಂತ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲಿ. ಅವಳ ಸೌಂಧರ್ಯದ ಕವಲುಗಳನ್ನ ಕೂಡಿ ಹಾಕೋದಕ್ಕೆ, ಎರಡು ರಸಿಕ ಕಣ್ಣುಗಳು ಬೇಕು. ಆ ಸೌಂಧರ್ಯಕ್ಕೆ ಸೋತ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ, ಕಲ್ಪನೆಗಳ ರೆಕ್ಕೆ ಮೂಡಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಂದಾನೆ, ತಾನು ಕಂಡ ವಿಸ್ಮಯವನ್ನ ಆ ಕಣ್ಗಳು ತನ್ನ ಒಡೆಯನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಹಂಚಬೇಕು. ಸೌಂದರ್ಯ; ಸೌಂದರ್ಯ ಅಂದ್ರೆ ನಶೆಯ ನೆರಳು. ಹಿಂದಲೆಯ ಭಾರ. ಎಲ್ಲರೂ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರ್ತಾರೆ. ಹಾಗಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿರ್ತಾರೆ.

Comments

Popular posts from this blog

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ.

ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ.
ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು.

'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ...
'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ '
ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು.

' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

' ಲೋ!! ಇವ್ರು ಆಲ್ಬಂ ಕೊ…

ಒ೦ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ

“ ಅಮ್ಮಾ!! ಅವಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಯಾಕಮ್ಮಾ… ? ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ?. ನೋಡು!! ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ-ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ. !!”.

“ ಸಾರಿ!! ಕಂದ. ತಪ್ಪಾಯ್ತು. ನಿನ್ನಾಣೆ ಮರೆಯೊಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ
ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ, ಸರೀನಾ. ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಇರೋ ಟೈಮಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ
ಬರುತ್ತಲ್ಲೋ ಮಗನೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಬಂದದ್ದೂ; ಹೋದದ್ದು ಗೊತ್ತ್ ಇಲ್ಲ.
ಆದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ಎಷ್ಟೇ. ಕಷ್ಟ ಆದರು. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೊಣ. ”

‘ ಆಯ್ತಮ್ಮಾ. ಸರಿ!! ’ ಎಂದನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು
ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನಾಜೂಕು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು
ಅವರು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

October 7, 2010 ‘ ಹೋಳಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದ ಮಗು, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರು ಊಟಕ್ಕೆ
ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.’ ಅಮ್ಮ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಮಗನ ಬರುವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ,
ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರಟುತ್ತಾ
ಕೂರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ “ ಪಾಪ ಮಗು!! ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ,
ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಸರ-ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್…

ತಡಿಯ೦ಡಮೋಳ್-ಗೆ ಸಾಗಸಮಯ ಯಾತ್ರೆ!!!

ತಡಿಯಂಡಮೋಳ್ ಮಡಿಕೇರಿಯ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರ. ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ
ಮಲಗುವುದು ಬಿಟ್ಟು, ತಡಿಯಂಡಮೋಳ್ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಹತ್ತಿ, ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಿ, ಬೆಂಕಿ
ಹಚ್ಚಿಟ್ಟು, ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ತೂಕಡಿಸಿದೆವು. ಈ ಸೌಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ದೂರ
ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತಾ. ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಾವು ಏಳು ಜನ ಆಪ್ತಮಿತ್ರರು ' ಅಬಿ-ಜಾಬಿ-ರವಿ-ರೂಪಿ-ಗಜ-ಷೇಕು ಮತ್ತು ನಾನು '
ಚಾರಣಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಇವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ದರ್ಶನವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವುದು,
ಸ್ಥಳ ಪುರಾಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು, ಮುಖಸ್ತುತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಈ
ಬರಹದ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ. ಮುಂದುವರೆಯೋಣ.

ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಜೆಯಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೊರಟವರು, ಮಧ್ಯ-ರಾತ್ರಿ ಎರಡರ
ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕುಶಾಲನಗರ ತಲುಪಿದೆವು. ಉಳಿದಿದ್ದ ಅಲ್ಪ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು
ಜಾಬಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದು, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಚಾರಣಕ್ಕೆಂದು ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನಿಂತೆವು. ನಮ್ಮಂತಹ
ಅತಿಥಿಗಳ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಪುಣ್ಯ ಜಾಬಿಗೆ ಲಭಿಸಿತ್ತು. ಆ ಪುಣ್ಯಕಾರ್ಯದಿಂದ ಜಾಬಿಯನ್ನು
ವಂಚಿತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಅವನ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ
ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆವು. ನಂತರ ಒಂದು ಕಾರು ಮತ್ತು ಒಂದು ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ
ಮಡಿಕೇರಿಯತ್ತ ಸಾಗಿತು. ಪರ್ವತ ನಗರ ಮಡಿಕೇರಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ನಾಪೋಕ್ಲು ಎಂಬ ಊರಿನ
ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕಕ್ಕಬ್ಬೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 12.

ಕರ್ನಾಟಕ…

ಒಂದು ಅಪಘಾತದ ಸುತ್ತ

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷ. ಶೈಲು, ರವಿ ಹೊರತಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ( ಗುಂಪಿನ ಹೆಸರು ಬಿ ಬಿ ಹುಡುಗರು) ಉಳಿದೋರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಶೈಲುಗೆ, ಸಿಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಾಧ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ರವಿ:

ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲು ಅವನಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಖುಷ್ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇತ್ತು. ಸುಮಾರು ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಎಡತಾಕಿದರೂ, ಒಂದಕ್ಕೂ ಆಯ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅಭಿ, ಜೋಬಿ, ಶೇಕ್ ನಂತ ಗಮಾಡ್ ಗಳಿಗೇ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿರೋವಾಗ, ಧೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ ‘ರವಿ’ ಗೆಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಖೇದಕರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ರವಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ, ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಲಕ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಮಸ್ಯೆ. ಕೋಡಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇರೋದು. ಆದರೂ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಕಂಪನಿ ಮಿಸ್ ಆದಾಗಲೂ. ‘ ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡದು, ಕಾಯ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಬಿಡು, ಮಗ ’ ಅಂತ ನಾವು, ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ‘ನನಗೆ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ ಮಗ. ಆದರೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕಂಪನಿ, ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟಾಪ್ ಟೆನ್ ಒಳಗೆ ಬರೋದನ್ನ, ಜಸ್ಟು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತು. ‘ಎನ್ನುವನು. ‘ಎಲಾ ಬಡ್ಡಿಮಗನೆ ’ ಅಂದುಕೊಂಡುಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಇಂತಹ ಸಂದಿಗ್ಧ, ಸುಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಿ ಇ …

​ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ​ ( ದಿನ -1)

ರವಿ!! ರೂಪಿ!! ಮತ್ತು ನಾನು(ಚೇತನ್) ಚಳಿಗಾಲದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಲ ತುಣುಕುಗಳ ಆಸ್ವಾದನೆಗೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಟ್ರಿಪ್ಪು. ಮಿಜಾಲ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರೋ ಗಂಡು ಮಕ್ಳದೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಸಮ ಮದ್ವೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಟೆಂಪೋ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ನಂಥ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು, ವ್ಯಾಗನಾರ್ ಗೂ ಸಾಕೆನಿಸುತ್ತಲಿದೆ.
ಪ್ರವಾಸದ ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಹೊನ್ನವಿಲೆ. ಅಂದರೆ ನನ್ನೂರು.  ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಬೇಗಬೇಗ ಕಾರು ಹತ್ತಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂದು ಹಠ ತೊಟ್ಟಿರುವ ನಾವುಗಳು, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ.. ಮದುವೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಸಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಪೋಷಕರ ಬ್ರೇನ್ ವಾಷ್ ಮಾಡುವ ಯಾನೆ ಫಿಟಿಂಗ್ ಇಟ್ಟು ಬರುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಾಂಘಿಕವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಲಿದ್ದೆವು. ಈ ಬಾರಿ ಬಲಿ ಕಾ ಬಕ್ರ ನಾನು.

ಸಕ್ರೆಬೈಲು!! ಪಸ್ಟು ವಿಸಿಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಥಳ ಸಕ್ರೆಬೈಲು.  ಸಕ್ರೆಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆನೆ ಬಿಡಾರವಿದೆ. ಆನೆ ಸವಾರಿ, ಆನೆ ಸೆಲ್ಫಿ, ಸೊಂಡಿಲು ಆಶೀರ್ವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ರಜಾ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಜನ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಒಂದೊಂದು ಸೊಂಡಿಲ ಆಶಿರ್ವಾದಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ಸೊಂಡಿಲ ಸಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಲು ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು, ಸೊಂಡಿಲಿನ ಏಟಿಗೂ, ಕೋರೆ ಹಲ್ಲಿನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿಯೂ …

ಇಬ್ಬರು ಪೋಕರಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ

ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪಪ್ಪಾಯ ಗಿಡದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಇಬ್ಬರು ಪುಂಡ ಹುಡುಗರು
ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಅಭಿ ಒಂದನೆ ಕ್ಲಾಸು. ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಆಕಾಶ್ ಎಲ್
ಕೆ ಜಿ. ಮರಿ ಬ್ರದರ್ಸ್. ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳು. ಶನಿವಾರದ ಶ್ವೇತ ಸಮಾನ-ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ
ಬಿಚ್ಚದೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಪ ಸರ್ಫ್-ಎಕ್ಸೆಲ್-ನ 'ಕಳೆ ಕೂಡ ಒಳ್ಳೆಯದು'
ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಭಲೇ ತರ್ಲೆಗಳು. ತೋಟದ ಮುಟ್ರು-ಮುನಿ
ಮುಳ್ಳುಗಳ ಮೆಲೆಯೇ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಬಲ್ಲರು. ಬೇಲಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸರಿದಾಡುವ ಪಟ್ಟೆ
ಪಂಜ್ರ ಮರಿಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾ ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ
ನೋಡುವರು. ತಾತನ ಹೆಗಲೇರಿ ಕುಳಿತು, ನೆಲ ಉಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು......  ಬಿಲ ತೋಡುವುದರ ವರೆಗೆ
ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಜ್ನಾನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಆದರೆ ಈ ಪುಟಾಣಿಗಳು ಮೇಸ್ಟ್ರು
ಹೊಗಳುವ ರೇಂಜಿಗೆ, ಮಾರ್ಕ್ಸು ತೆಗೆಯುತ್ತಿಲ್ಲಾ ಎಂಬುದೇ ನವ ಜಾಗತಿಕ ಯುಗದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ
ಬಾಧೆ.

' ಏನ್ರೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರ ಅಲ್ಲಿ. ?' ಕೂಗಿದೆ. ' ಹಾ ಏನೋ ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ. ನಿಂಗೇನು?? '
ಎಕೋ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಉತ್ತರಗಳು ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಂದ ಬಂದವು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ.
ಕಿರಾತಕರು ತಾತನ ಶೇವಿಂಗ್ ಬ್ಲೇಡು ಕದ್ದು ತಂದು ಹುಲ್ಲು
ಕಟಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

'ಲೇ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ, ಕೊಡ್ರೋ ಬ್ಲೇಡು. ಡೇಂಜರ್ ಅದು. ಕೈ ಕುಯ್ದುಬಿಡತ್ತೆ. &quo…

ಕರಾಂತಿ ಹುಡುಗಿ

ಕ್ರಿಸ್-ಮಸ್ ರಜೆಗೆ ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕು ರಜಾ ದಿನಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅಪ್ಪನ ಹಳೇ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಸಿಟಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟೆ. ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳಿಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತವರೂರು ಆಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ನಗರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಕು ಓಡಿಸಿದರೂ, ರಸ್ತೆ ದಿಢೀರನೆ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು " ಕಾಮಗಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ " ಎಂಬ ನಾಮಫಲಕ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನ ಬಳಿ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸ್ಕೂಟಿಯೊಂದು ಸರ್ರನೆ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸ್ಕೂಟಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪರಿಚಿತ ಮುಖ, ನನ್ನ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ಗೆಳತಿ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದವನೇ ಅವಳು ಹೋದ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ತುಂಗಾ ನದಿ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಡೌಟೇ ಇಲ್ಲ!! ಅವಳೇ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ!! ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ! ಅಂದರೆ ಐದು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗುಡ್ಡೆಕಲ್ಲು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಲ್ಲವೇ.

ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತೋ, ಹತ್ತೋ ಆಗಿತ್ತು. ಸಿ-ಇ-ಟಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಲು ಗುಡ್ಡೇ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳಂತಿದ್ದ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯನ್ನು ಇಬ್ಬರು ದಾಂಡಿಗರು…

ಕಪ್ಪು ಗುಲಾಬಿ

ಅದೊಂದು ಗೋವಾದ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬೀಚು.
ಮಲೈಮಾ!! ಕಂಪನಿಯಿಂದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗಿದ್ದರು.
ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪು ನೀರಿಗಿಳಿದು ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು!!
ಅಲೆಯಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿ... ಮರಳಿನ ದಿಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು ರಾಧ.
ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರ ಬಂದು ವಿನೋದ, ರಾಧಾಳ ಬಳಿ ಕುಳಿತ.
'ಏನಿದು ತಾಜಾ ಮಹಲ!! ಅಥವಾ ರಾಧ ಮಂಟಪಾನ..?' ಅವಳು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಗೂಡಿಗೆ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ತೂತು ಕೊರೆಯುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ.

' ಎರಡೂ ಅಲ್ಲ!! ' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮೆತ್ತಗೆ ಕೈ ಹೊರ ತೆಗೆದಳು. ಗೂಡು ಬೀಳಲಿಲ್ಲ.

'ವಿನು!! ಒಂದು ವಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ .... ಬಂದು ಹೋಗೋ ಅಲೆಗಳ ಹಸಿ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಬಿಡುತ್ತಾ ನಡೆಯೋದು ಚೆನ್ನಾಗಿರತ್ತೆ' ಅಂದಳು.

'ಸುಂದರವಾದ ಹುಡುಗಿ!!, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಆಗೋ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ , ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಬಿಡೋದಕ್ಕೆ ಕರೆದರೆ!! ಬರಲ್ಲ ಅಂತ ಹ್ಯಾಗೆ ಹೇಳಲಿ. ನಡೆ ಹೋಗೋಣ!!!' ಅಂದ.

ಇಬ್ಬರೂ ಎದ್ದು ಹೊರಟರು.

ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಕಿನಿ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿನೋದನ ಕಾಲರ್ ಹಿಡಿದು ಜಗ್ಗಿ ಹೇಳಿದಳು
' ನೀನು ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಾ ಇದಿಯ ಕಣೋ!! ' .

'ಯಾಕೆ..? ನಾನೇನ್ ಮಾಡಿದೆ..?' ಎಂದ.

'ಹುಡುಗೀರನ್ನೇ ನೋಡದೆ ಇರೋನ ತರಹ.. ಆ ಅವಳನ್ನ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡ್ತೀಯಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ!!. ?…

ಕುದ್ರು ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ

ನಾವು ಇದ್ದವರು ಒಟ್ಟು ಐದು ಜನ(ಅಭಿ, ರವಿ, ರೂಪಿ, ಶೈಲು ಮತ್ತು ನಾನು). ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟವರು,    ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ದ್ವೀಪವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಕರಾವಳಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. GPS, ನೀರಿನ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಕಾರು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತ್ತು.
ಅಂತೂ ದಾರಿಹೋಕರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಂತೆ 'ಕುದ್ರು’ ಅನ್ನೋ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದ್ವು. ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಬೇಕಾದವರು,
ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಗೋ ಬಂದು ಸೇರಿದೆವಾದರೂ, ಡೆಸ್ಟಿನಿ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮನ್ನ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಜಾಗಕ್ಕೆ ತಂದು
ಹಾಕಿತ್ತು.

ನಾವುಗಳು ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಓದಿರುವ ಪ್ರಕಾರ, ಸುತ್ತಲೂ ನೀರಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿರುವ ಮಧ್ಯದ ಯಾವುದೇ ನೆಲಭಾಗವನ್ನು ದ್ವೀಪ ಅಂತ ಕರೀತಾರೆ. ಕುದ್ರು ಅನ್ನೋದು ಹದಿನೆಂಟು ಎಕರೆಯಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಿರುವ ಭೂ ಭಾಗ. ಸುತ್ತಲೂ ಹರಿಯುವುದು ಸೌಪರ್ಣಿಕ
ನದಿ. ಕಲ್ಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಸೌಪರ್ಣಿಕ ನದಿ, ಮರವಂತೆ ಬೀಚ್ ಹತ್ತಿರ ಮುಂದೆಲ್ಲೋ ಅರಬ್ಬೀ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೆ. ತಾನು ಹರಿಯುವಾಗ ಈ ಪುಟ್ಟ ದ್ವೀಪವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ.

ನೀರು ದಾಟಿ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತವರಿಗೆ, ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬರು ಮಹಿಳೆಯಿಂದ ಇವಿಷ್ಟು ಇನ್ಫಾರ್ಮೇಷನ್ ಸಿಕ್ತು. ಅಂದರೆ ಇದೊಂದು ಪ್ರವಾಸೀ ತಾಣ ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದು ನಿಂತವರಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಧವಾದ ಸಹಕಾರ, ಸ್ವಾಗತ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೋ …