Skip to main content

ಕುದ್ರು ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ


ನಾವು ಇದ್ದವರು ಒಟ್ಟು ಐದು ಜನ(ಅಭಿ, ರವಿ, ರೂಪಿ, ಶೈಲು ಮತ್ತು ನಾನು). ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟವರು,    ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ದ್ವೀಪವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಕರಾವಳಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. GPS, ನೀರಿನ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಕಾರು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತ್ತು.
ಅಂತೂ ದಾರಿಹೋಕರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಂತೆ 'ಕುದ್ರು’ ಅನ್ನೋ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದ್ವು. ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಬೇಕಾದವರು,
ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಗೋ ಬಂದು ಸೇರಿದೆವಾದರೂ, ಡೆಸ್ಟಿನಿ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮನ್ನ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಜಾಗಕ್ಕೆ ತಂದು
ಹಾಕಿತ್ತು.

ನಾವುಗಳು ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಓದಿರುವ ಪ್ರಕಾರ, ಸುತ್ತಲೂ ನೀರಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿರುವ ಮಧ್ಯದ ಯಾವುದೇ ನೆಲಭಾಗವನ್ನು ದ್ವೀಪ ಅಂತ ಕರೀತಾರೆ. ಕುದ್ರು ಅನ್ನೋದು ಹದಿನೆಂಟು ಎಕರೆಯಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಿರುವ ಭೂ ಭಾಗ. ಸುತ್ತಲೂ ಹರಿಯುವುದು ಸೌಪರ್ಣಿಕ
ನದಿ. ಕಲ್ಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಸೌಪರ್ಣಿಕ ನದಿ, ಮರವಂತೆ ಬೀಚ್ ಹತ್ತಿರ ಮುಂದೆಲ್ಲೋ ಅರಬ್ಬೀ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೆ. ತಾನು ಹರಿಯುವಾಗ ಈ ಪುಟ್ಟ ದ್ವೀಪವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ.

ನೀರು ದಾಟಿ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತವರಿಗೆ, ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬರು ಮಹಿಳೆಯಿಂದ ಇವಿಷ್ಟು ಇನ್ಫಾರ್ಮೇಷನ್ ಸಿಕ್ತು. ಅಂದರೆ ಇದೊಂದು ಪ್ರವಾಸೀ ತಾಣ ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದು ನಿಂತವರಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಧವಾದ ಸಹಕಾರ, ಸ್ವಾಗತ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೋ ಎಂಬ ಅಂಜಿಕೆಯಿಂದಲೇ ನಿಂತಿದ್ದೆವು.

ನಾವು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಮಹಿಳೆ, ಆಚೆಕಡೆಗೆ ಇದ್ದ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು, ಮುಂದಾದರು.
ಅವರಿಗೂ, ನಮಗೂ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಗುರುತು ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲ. ಸೌಜನ್ಯದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು, ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆಂಬಂತೆ. ನಾಲ್ಕು ಜನರು ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಟ್ರಿಪ್ಪಿಗೆ ಹೋಗುವುದೆಂದು ಹೇಳಿ ನನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರು.

ದೋಣಿ ಅತ್ತ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟ ಮೇಲೆ, ಇಬ್ಬರು ಅಜ್ಜಿಯರು ನಾನು ನಿಂತಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು.
ಒಂದು ಅಜ್ಜಿ ಹಣ್ಣಣ್ಣು ಮುದುಕಿ ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದು. ಮತ್ತೊಂದು ಅಜ್ಜಿಗೆ
ನಡು-ನೈಂಟಿ-ಡಿಗ್ರಿ-ಬಾಗಿದೆ. ಬಾಡಿರುವ ಜೀವ. ಸೊಟ್ಟಗಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೆಟ್ಟಗಿಡ್ಡ ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆ ಮಾತಿಗೆ ನಿಂತೆ.

ನಾವು ಯಾರು..? ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅಜ್ಜಿಯು ಮಾತಿಗಿಳಿಯಿತು.

"ಅದೋ!! ಆ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ನನ್ನದೂ ಒಂದು ಮನೆ ಇದೆ. ಇವಳು ನನ್ನ ಅಕ್ಕ. ನಮ್ಮ ಮನಿಗೆ ಅಕ್ಕನನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಬರೋದಕ್ಕೆ ಊರಿಗ್ ಹೋಗಿದ್ದೆ" ಅಂತು.
ಬೆಂಗ್ಳೂರು ಮಂಗ್ಳೂರಿಂದ  ನಮ್ಮೂರು ನೋಡಕ್ ಬಂದಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಾಗಿರುವುದಾಗಿಯೂ ಹೇಳ್ತು ಅಜ್ಜಿ.

ಸರಿ!! ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂತು, ಅವರನ್ನು ಇಳಿಸಿ ಬಂದ ಆ ದೋಣಿ. ಸೀರೆಯ ನೆರಿಗೆ ಗಂಟು ನೆನೆಯದಂತೆ
ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಕ್ಕನ ಭುಜವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ದೋಣಿ ಹತ್ತಿಸಿ, ತಾನೂ
ಹತ್ತಿ ನಿಂತಳು ಅಜ್ಜಿ. ನಾನೂ ಆ ದೋಣಿ ಹತ್ತಿದೆ. ಜೊತೆಗೊಬ್ಬ ಇವರನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಬಂದಿದ್ದ ಕಾರ್ ಡೈವರು ಹತ್ತಿದ.

ಈ ಕಡೆಯಿಂದ ದೋಣಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೋದ ಮಹಿಳೆ ದೋಣಿ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿದರು. ನಮ್ಮಜ್ಜಿ ದೋಣಿಯ
ಹುಟ್ಟನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಸೋ, ಈಗ ದೋಣಿ ಚಲಾಯಿಸುವವಳು ನಮ್ಮಜ್ಜಿ .
ಕುಲುಕುವ ದೋಣಿ ಹತ್ತುವಾಗ, ನನಗೆ ಕೊಂಚ ಭಯವಾಗಿದ್ದಂತು ಹೌದು. ಈಗ ಅಜ್ಜಿಯ ಕೈಲಿ ದೋಣಿಯ ಹುಟ್ಟು ನೋಡಿದ
ಮೇಲೆ, ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ ಮಿಕ್ಸುಡು ಪೀಲಿಂಗ್ಸು. ಆ ಕ್ಷಣದ ರೋಚಕತೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

‘ಅಜ್ಜಿ ನೀನಾ..? ದೋಣಿ ಓಡ್ಸೋದು. ’ ಅಂತ ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟೆ.

ಅದು ಆರಾಮಾಗಿ, ‘ಹೂಂ ನಂದೇ ಇದು ದೋಣಿ. ನಾ ಕೊಡಲ್ಲ ನಿಮಗೆ’ ಅಂತು.

ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ!! ಅದೊಂದು ಅಮೇಜಿಂಗ್ ಜರ್ನಿ. ಅಜ್ಜಿಯದು ಗಿನ್ನಿಸ್ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆವ ಸಾಧನೆ ಅಲ್ಲದಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅದೊಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಯೋಗ್ಯವಾದುದಂಥಾ ವಿಚಾರವೇ ಅಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣ ಅಜ್ಜಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ‘ಜೀವನ
ಪ್ರೀತಿ’ ಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿ ಪುಳಕಗೊಂಡೆ. ಆಚೆ ದಡದಲ್ಲಿ, ಅಂದ್ರೆ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ
ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಾ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದೆ.

ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೆಳೆವ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೀರಿಗೆ ಹಾಕಿ; ಈಜು ಕಲಿತು; ದೋಣಿ ಬಿಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತ ಮೇಲೆಯೇ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ
ಕಳಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿತು. ಅಂದರೆ ಅಜ್ಜಿ ಈಗಲೂ ಬೇಕಾದ್ರೆ ಈಜುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನೋ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದು.

ದ್ವೀಪ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ನಾವು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆವು. ಅದರ ಸ್ಪೀಡ್-ಸ್ಪೀಡ್ ಮಾತುಗಳು; ನಗೆ; ನಾಚಿಕೆ; ಅಕ್ಕನ ಮೇಲಿದ್ದ ಅಂಥಾ ಮಮಕಾರ ಎಲ್ಲವೂ ವಿಶೇಷವೆನ್ನಿಸಿತು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಲು, ಆ ಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಚೇತನಕ್ಕೆ ತಾಗುವ
ಇಂತಹಾ ಬಣ್ಣಿಸಲಸದಳವಾದ ಅನುಭವವೇ ಸಾಕು.

----

ತೆಂಗು ಬಾಳೆ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳೆಗಳು. ಹಸು ಎಮ್ಮೆಗಳೂ ಇದ್ದುವು.
ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಏಳು ಮನೆಗಳಿವೆ. ಓಪನ್ ಮನೆಗಳು.ಅಂದರೆ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ದ ಮನೆಗೆ ಗೋಡೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೇ ಇರ್ತದೆ.  ಯಾರನ್ನೇ ನೋಡಿದರೂ, ನಗುಮೊಗದ ಆತ್ಮೀಯ ವೆಲ್-ಕಮ್.
‘ಎಂಥ, ದ್ವೀಪ ನೋಡ್ಲಿಕ್ಕೆ. ಬಂದದ್ದಾ. ಎಲ್ಲಿಂದ. ? ಎಂಥ ಮಾಡ್ತಿರದು. ? ‘ ಮುಂತಾದ
ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು.

ದ್ವೀಪವನ್ನು ಒಳಗಿಂದಲೇ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ನೀರಿಗೆ ಕಾಲು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ತಣ್ಣಗೆ ಕುಳಿತೆವು.

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಉಲ್ಲಾಸ್ ಕಾರಂತ್ ಎಂಬ ಪೋಸ್ಟ್ ಮ್ಯಾನ್ ಒಬ್ಬರ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ಅವರ ಮಗ ’
ಪನ್ನಗ ‘ ಮತ್ತು ’ ಮಾಚ ‘ ಎಂಬ ಶ್ವಾನವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡರು.

ಕುಡಿಯೋದಕ್ಕೆ ಎಳನೀರು ಕೊಚ್ಚಿ ಕೊಟ್ರು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಬಿಡದೆ ತಮ್ಮ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ದ್ವೀಪವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಹಾಕಲು
ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಉದ್ದಕ್ಕೂ. ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿನ ಏಕತಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ನೆರೆ ಸಂದರ್ಭದ ರೋಚಕ
ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು.

ಆದರೂ ಮದುವೆ, ಮುಂಜಿ, ಹಬ್ಬ ಜಾತ್ರೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೆಂಗ್ ಸೆಲೆಬ್ರೇಟ್ ಮಾಡ್ತೀರ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿದ್ದಾಯ್ತು. ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲದ ಅರ್ಥ, ಅಲ್ಲಿರೋರು ಮನುಷ್ಯರೇ ಅಲ್ಲಾ ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೂ ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಬೋದು ಅನ್ನೋದನ್ನ ತಿಳ್ಕೋಳೋ ಆಸೆ.
ಎರಡೆರಡು ದೋಣಿ ಪಕ್ಕ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ದಂಡಿಗಟ್ಟಲೆ ಜನ ಸಾಗುಸ್ತೀವಿ ಅಂದ್ರು.

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ, ನೆರೆ ಬಂದಾಗ ನೀರಿನ ಸೆಳೆತ ಜಾಸ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ನೀರಿನ ಮಟ್ಟ ಏರಿ;
ದ್ವೀಪವೆಲ್ಲಾ ಮುಳುಗಿ; ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಎತ್ತರದ ಜಾಗದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೂ ನೀರು ನುಗ್ಗುತ್ತದೆ.

' ಮನೆ ಒಳಗೆ ನೀರು ಬಂದಾಗ. , ಎಲ್ಲಿ ಮಲಗ್ತೀರಿ. ? ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ‘ ಅಟ್ಟದ
ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗೋದು. ’ ಅಂದರು, ಅನಾಯಸವಾಗಿ.

ನೆರೆ(ಪ್ರವಾಹ) ಇದ್ದಾಗ, ದ್ವೀಪದ ಉಳಿದ ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಲು, ದೋಣಿಯನ್ನು ಬಳಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಅಂದ್ರೆ ಒಂದು ಮನೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆಗೆ, ಮರಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ದೋಣಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವುದು.
`ಯೊಪ್ಪಾ..?!!`

ನೀರು ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವಾಗ, ಕೊಲ್ಲೂರು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಸಾಯುತ್ತವೆ. ಅವು ಕೊಚ್ಚಿ ಬಂದು ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭಯಂಕರ ಸರ್ಪಗಳು, ಹೆಬ್ಬಾವುಗಳು ನೀರಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಬಂದು; ಮರ ತಬ್ಬಿ ಕೂತು; ನೆರೆ ಇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಏನ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಕಕ್ಕಾ ಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ ದ್ವೀಪದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಓಡಾಡುವುದಿದೆಯಂತೆ.
ಇಂಥವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ದ್ವೀಪದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಆನಕೊಂಡ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ.

' ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿಯೇ ದ್ವೀಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಒಂದೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ 25-30 ಜನಗಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಐದಾರು ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಈ
ದ್ವೀಪವನ್ನು ಹೋಲ್-ಸೇಲ್ ಆಗಿ ಕೊಂಡು ಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕಂತ ಕೆಲವರು ಬರ್ತಿದಾರೆ. ಒಳ್ಳೆ ರೇಟ್ ಸಿಕ್ಕು ಎಲ್ಲಾ ಮಾರಾಟ ಆದರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ದ್ವೀಪ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟು ಬಿಡ್ತೀವಿ. ' ಅಂದರು.

' ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಆಗತ್ತೆ. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ಈಗ ನೀರಿಗೆ ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿರೋದ್ರಿಂದ,
ನೆರೆ ಬಂದಾಗ ನೀರು ಬೇಗ ಇಳಿಯಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಜನಗಳಾದರೂ ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ರು. ಧೈರ್ಯಾನು
ಇರ್ತಿತ್ತು. ಈಗೆಲ್ಲಾ ನಾವೇ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ. ಎಂಥ ಮಾಡದು ಇಲ್ಲಿ. ಎಲ್ಲೋ ವರ್ಷಕ್ಕೋ ಅಥವಾ
ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೋ ದ್ವೀಪ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರೋರು ಬರ್ತಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಆಯಾಸ ಕಳೆಯೋವರ್ಗು
ಇರ್ತಾರೆ. ಆಮೇಲೆ ಹೊರಟು ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಈಗೆಲ್ಲಾ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ಸದು ಕೂಡ ಕಷ್ಟ
ಇದೆ. ಆಳುಗಳು ಸಿಗಲ್ಲ ‘ ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಅಂತಃಕರಣ.

ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲೂ, ವಾಪಾಸು ಹೊರಡುವಾಗ, ಪುನಃ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಳಿ ನಡೆದೆವು. ಅಜ್ಜಿ ‘ ಕಾಫಿ
ಮಾಡಿಕೊಡ್ಲಾ. ’ ಅಂತ ಕೇಳ್ತದೆ. ನೀರು ಮಾತ್ರ. ಕೇಳಿ ಕುಡಿದೆವು.

‘ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೋಗಂತೆ. ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ರೋ’ ಅನ್ನೋ ಅತ್ಯಂತ ಆದರಣೀಯ ಹಾಸ್ಪಿಟಾಲಿಟಿಯ ಆಫರ್
ಕೂಡ ಬಂತು ಅಜ್ಜಿ ಕಡೆಯಿಂದ. ಇಲ್ಲ ಹೋಗ್ತೀವಿ ಅಂದಾಗ,‘ ನೆರೆ ಬಂದಾಗ ಬನ್ರೋ!!
ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ. ನೀರಿರ್ತದೆ. ಸುತ್ತಾ ನೀರು ಅಂದ್ರೆ ನೀರೇ; ಚನ್ನಾಗಿರ್ತದೆ. ’ ಅಂತು
ಅಜ್ಜಿ .

ನೆರೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೂ, ಬೆನ್ನು ಹುರಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಮೂಡುವಾಗ, ಈವಜ್ಜಿ ಅದನ್ನ
ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡೋದೂ ಅಲ್ಲದೇ. ನಮ್ಮನ್ನೂ ಕರೀತ ಇದೆ.

ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಪುಸಲಾಯಿಸಿ ಒಂದು
ಫೋಟೋಗೆ ಪೋಸ್ ಕೊಡಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆವು. ಅದು ಕ್ಯಾಮರ ನೋಡಿ ಬಾಳ ನಾಚ್ಕೋತಾದ್ರು,
ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುವಾಗ ಥೇಟು ರೀಲ್ ಕ್ಯಾಮರಾಗಳ ಕಾಲದ ಪೋಸನ್ನೇ ನೀಡಿತು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ ಮೇಲೆ, ಮರವಂತೆಯಲ್ಲಿನ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ನಮ್ಮ ಸುಂದರವಾದ ದಿನಕ್ಕೆ ಮಧುರವಾದ
ತೆರೆ ಎಳಿಯಿತು.









ದೋಣಿಯೊಳಗೆ ಹಾರಲು.. ದ್ವೀಪದ ಸುತ್ತಲೂ ಕಾತುರದಿಂದ ಓಡಾಡಿದ ಮಾಚ



*** **** 

Comments

  1. Replies
    1. Blessed ಜೀವನ!!
      ದ್ವೀಪವಾಸಿಗಳಿಗೆ... ಕಾಡಿನ, ನೀರಿನ.., ಮೌನ ಅನ್ನೋದು ಏಕತಾನತೆ(monotonous) ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು..,
      ಅಥವಾ... ಆ uncertain ವಾತಾವರಣವು ಪ್ರತಿ ದಿನ ಬದುಕೋದನ್ನೇ... ಅಡ್ವೆಂಚರಸ್ ಆಗಿ ಮಾಡಾಕಬಹುದು.
      ಆದರೆ!! ಅದ್ಯಾಕೋ ಅವರನ್ನ ನೋಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಕಿಚ್ಚು ಬಂತಪ್ಪ ನಮಗೆ.

      Delete
  2. oodi , kalpisi, santhoshapatte. dhanyavaadagaLu.

    ReplyDelete
  3. chetu , "kudru" dweepa ... bereyavru kondkoLo munche ondh sala hogi barbeku ...thanks kanappa tilisikottidhke !

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

ಕರಾಂತಿ ಹುಡುಗಿ

ಕ್ರಿಸ್-ಮಸ್ ರಜೆಗೆ ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕು ರಜಾ ದಿನಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅಪ್ಪನ ಹಳೇ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಸಿಟಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟೆ. ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳಿಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತವರೂರು ಆಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ನಗರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಕು ಓಡಿಸಿದರೂ, ರಸ್ತೆ ದಿಢೀರನೆ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು " ಕಾಮಗಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ " ಎಂಬ ನಾಮಫಲಕ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನ ಬಳಿ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸ್ಕೂಟಿಯೊಂದು ಸರ್ರನೆ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸ್ಕೂಟಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪರಿಚಿತ ಮುಖ, ನನ್ನ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ಗೆಳತಿ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದವನೇ ಅವಳು ಹೋದ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ತುಂಗಾ ನದಿ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಡೌಟೇ ಇಲ್ಲ!! ಅವಳೇ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ!! ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ! ಅಂದರೆ ಐದು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗುಡ್ಡೆಕಲ್ಲು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಲ್ಲವೇ.

ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತೋ, ಹತ್ತೋ ಆಗಿತ್ತು. ಸಿ-ಇ-ಟಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಲು ಗುಡ್ಡೇ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳಂತಿದ್ದ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯನ್ನು ಇಬ್ಬರು ದಾಂಡಿಗರು…

ಬಿಸಿಲುಕುದುರಿ-ಸವಾರಿ ; ಚೆನ್ನೈ ಬಸ್ ಪಯಣದ ಒಂದು ಅನುಭವ

ಬೂಟು ಪಾಲೀಶ್ ಮಾಡಿ, ಇಸ್ತ್ರಿ ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ‘ಇವತ್ತಾದರು
MTC ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಗಬಹುದು’ ಎಂಬ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಿಂತ-ನೀರಲ್ಲಿ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉದ್ಬವವಾಗಿದ್ದ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಬೂಟ್ಸು ನೆನೆಯದಂತೆ
ಕೃತಕ ಕೆರೆಯನ್ನು ದಾಟಿದೆ. ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿಗಾಗಿ ಹೋಟೆಲಿನ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದೆ. ತೂಡೆ
ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ಲುಂಗಿಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸಪ್ಲೈಯರು ಬಕೇಟು-ಸೌಟು ಹಿಡಿದು ಅತ್ತಿತ್ತ
ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಉಪಹಾರದ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ.

ರಸ್ತೆಯ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿಯೇ ಕೋಳಿ-ಸಾಗಿಸುವ ಲಾರಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ, ಸುವಾಸನೆಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ,
‌ಯಾತ್ರಿ-ಸಮೂಹ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಂಬರಿನ ಬಸ್ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ
ವಾಸನಾ-ಗ್ರಂಥಿಯನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಾ, ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡೆ. ಬಸ್
ಸ್ಟಾಪಿನ ಎದುರಿಗೆ ಏಳೆಂಟು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಯಾರಪ್ಪಾ ಈ
ಮಹಾನುಭಾವ ಎಂದು ಆ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಓದಲು
ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಜಿಲೇಬಿಗಳನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಲಿಪಿಯಿಂದ ಒಂದು
ಪದವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ತೆಲುಗಾಗಿದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದಬಹುದಾಗಿತ್ತು.
ಕಟೌಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂವು ಮತ್ತು ದೀಪದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಇವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೊಗೆ
ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡವರಿರಬಹುದು ಎಂದು ಊಹಿಸಬಹುದಾಗಿ…

ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಂಕ

ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆದ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರವೂ, ಸೊಹೈಲಾ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ. (ಸೊಹೈಲ ಮತ್ತು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಹೋಗಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿರಲಾಗುತ್ತದೆ.) 


' ಅಭದ್ರತೆ; ಅಸಹಾಯಕತೆ; ದೌರ್ಬಲ್ಯ; ಭಯ ಮತ್ತು ಕೋಪ, ಇವುಗಳ ಜೊತೆ ನಾನು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಹೋರಾಡ್ತಾನೆ ಇರ್ತೇನೆ. ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಒಬ್ಬಳೇ ನಡ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗುವಾಗ, ಹಿಂದೆ ಇಂದ ಬಂದ ಯಾವುದೋ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳದ ಸದ್ದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಯ ಮೂಡಿಸತ್ತೆ. ಅದೆಲ್ಲಿ, ಕಿರುಚಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೊ ಅಂತ ಹೆದರಿ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನ ಬಿಗಿದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಕುತ್ತಿಗೆ ಸುತ್ತುವ ಸ್ಕಾರ್ವ್ಸ್ ಹಾಕೋದಕ್ಕೂ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದ್ಯಾರೋ ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಹಿಸುಕುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗತ್ತೆ. ಸೌಹಾರ್ದ ಸ್ಪರ್ಷಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಮದ ವಾಸನೆ ಬರತ್ತೆ. '

ಎರಡು ಕ್ಷಣದ ಕಾಮ ತೃಷೆ, ಒಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವಿಸಬಲ್ಲದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಆಗತಾನೆ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಪರಿಚಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಯುವ ಮನಸ್ಸು, ಮತ್ತೆಂದೂ ಚೇತರಿಸಿಕ್ಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತೆ ವಿಕಾರಗೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ರೇಪ್ ಅಂದ್ರೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬಳ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಸೆಕ್ಸು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಶೋಷಿಸಿಬಿಡಬೇಕು, ಅನ್ನುವ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅದು ನಮ್ಮಂತುಹುದೇ ಒಂದು ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿಯನ್ನ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹೊಸಕಿ ಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. 

ಬಹುಷಃ ಹಳೇ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿ…

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ.

ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ.
ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು.

'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ...
'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ '
ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು.

' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

' ಲೋ!! ಇವ್ರು ಆಲ್ಬಂ ಕೊ…

ಇಬ್ಬರು ಪೋಕರಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ

ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪಪ್ಪಾಯ ಗಿಡದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಇಬ್ಬರು ಪುಂಡ ಹುಡುಗರು
ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಅಭಿ ಒಂದನೆ ಕ್ಲಾಸು. ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಆಕಾಶ್ ಎಲ್
ಕೆ ಜಿ. ಮರಿ ಬ್ರದರ್ಸ್. ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳು. ಶನಿವಾರದ ಶ್ವೇತ ಸಮಾನ-ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ
ಬಿಚ್ಚದೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಪ ಸರ್ಫ್-ಎಕ್ಸೆಲ್-ನ 'ಕಳೆ ಕೂಡ ಒಳ್ಳೆಯದು'
ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಭಲೇ ತರ್ಲೆಗಳು. ತೋಟದ ಮುಟ್ರು-ಮುನಿ
ಮುಳ್ಳುಗಳ ಮೆಲೆಯೇ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಬಲ್ಲರು. ಬೇಲಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸರಿದಾಡುವ ಪಟ್ಟೆ
ಪಂಜ್ರ ಮರಿಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾ ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ
ನೋಡುವರು. ತಾತನ ಹೆಗಲೇರಿ ಕುಳಿತು, ನೆಲ ಉಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು......  ಬಿಲ ತೋಡುವುದರ ವರೆಗೆ
ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಜ್ನಾನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಆದರೆ ಈ ಪುಟಾಣಿಗಳು ಮೇಸ್ಟ್ರು
ಹೊಗಳುವ ರೇಂಜಿಗೆ, ಮಾರ್ಕ್ಸು ತೆಗೆಯುತ್ತಿಲ್ಲಾ ಎಂಬುದೇ ನವ ಜಾಗತಿಕ ಯುಗದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ
ಬಾಧೆ.

' ಏನ್ರೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರ ಅಲ್ಲಿ. ?' ಕೂಗಿದೆ. ' ಹಾ ಏನೋ ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ. ನಿಂಗೇನು?? '
ಎಕೋ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಉತ್ತರಗಳು ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಂದ ಬಂದವು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ.
ಕಿರಾತಕರು ತಾತನ ಶೇವಿಂಗ್ ಬ್ಲೇಡು ಕದ್ದು ತಂದು ಹುಲ್ಲು
ಕಟಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

'ಲೇ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ, ಕೊಡ್ರೋ ಬ್ಲೇಡು. ಡೇಂಜರ್ ಅದು. ಕೈ ಕುಯ್ದುಬಿಡತ್ತೆ. &quo…

ಒ೦ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ

“ ಅಮ್ಮಾ!! ಅವಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಯಾಕಮ್ಮಾ… ? ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ?. ನೋಡು!! ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ-ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ. !!”.

“ ಸಾರಿ!! ಕಂದ. ತಪ್ಪಾಯ್ತು. ನಿನ್ನಾಣೆ ಮರೆಯೊಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ
ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ, ಸರೀನಾ. ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಇರೋ ಟೈಮಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ
ಬರುತ್ತಲ್ಲೋ ಮಗನೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಬಂದದ್ದೂ; ಹೋದದ್ದು ಗೊತ್ತ್ ಇಲ್ಲ.
ಆದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ಎಷ್ಟೇ. ಕಷ್ಟ ಆದರು. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೊಣ. ”

‘ ಆಯ್ತಮ್ಮಾ. ಸರಿ!! ’ ಎಂದನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು
ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನಾಜೂಕು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು
ಅವರು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

October 7, 2010 ‘ ಹೋಳಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದ ಮಗು, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರು ಊಟಕ್ಕೆ
ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.’ ಅಮ್ಮ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಮಗನ ಬರುವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ,
ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರಟುತ್ತಾ
ಕೂರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ “ ಪಾಪ ಮಗು!! ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ,
ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಸರ-ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್…

ತೀರದ ಹುಡುಕಾಟ

ಘಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಊರೆಲ್ಲಾ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ, ಗಡಿಯಾರ ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್ ಗಲಾಟೆ ಆರಂಭಿಸಿತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ದ್ವಂದ್ವಗಳು. 'ಅರೆ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಕೂಡ ತನ್ನ ಮರಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿಯುವವರೆಗೂ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಗುಟುಕು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಹಾರಲು ಬಿಡುತ್ತದೆ.'

​ಹೀಗಿರುವಾಗ ರೆಕ್ಕೆ ಮೂಡಿ ವರುಷಗಳು ಕಳೆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಾರಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೇಕೆ.? ಅರೆ!! ಮನುಷ್ಯರು ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ, ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷತೆ ಏನಿದೆ. ? ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇನೋ ನಮಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸವೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವರಲ್ಲಾ... ನಿನಗೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ಕಟ್ಟಬೇಕು ಎಂಬ ಸುಳ್ಳು ಆಸೆಗಳು. ನಾನಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕವನಾ..? ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ.., ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನ. ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೊಂಬೆಯನ್ನಾಗಿಸಿದರು. ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವಳು ‘ ಅಪ್ಪ ನಿನ್ ಮೇಲೆ ಅತೀ ಪ್ರೀತಿ ಇಟ್ಟಿದಾನೆ ’. ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಘನತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಲಿಪಶು ಮಾಡುತ್ತಿರುವರು. ಛೇ ಭವಿಷ್ಯದ ವಿಶ್ವಮಾನವನಿಗೆ ಎಂಥಹ ದುರಂತ ಪೋಷಕರು.

ಯಾರೋ ನನ್ನನ್ನು ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ಆಸರೆಯ ಅಪ್ಪುಗೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್…

You are Beautiful ; ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿಗೆ ಹೀಗೊಂದು ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಂಟು

ಮನಸ್ಸು ಎರಡನೇ ಸಾರಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡ್ತು : ‘ ಬೇಡ ಮಗ!! ಕೆರ ಕಳ್ಕೊಂಡು ಹೊಡಿತಾಳೆ. ’


ನೋಡೋಣ ಬಿಡು. ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಏನನ್ನಾದ್ರೂ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತಿದ್ರೆ, ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಒಂದಿನ ವಿಷಾದ ಇರಬಾರದು. ನಾನೇನು ಅವಳಿಗೆ ಐ ಲವ್ ಯು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ. ಒಳ್ಳೇದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅಂತ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ… ಸೋತುಪುರುಕ ಆಗಿ ಬಿಡ್ತೇನೆ’

ಹೇಳೋದಾದರೂ ಏನು…? ಏನಿಲ್ಲ, ‘ ಯು ಆರ್ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್’ ಅನ್ನೋದು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು-ಕಮ್ಮಿ ಏನ್ ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ..?

ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣ್ತಾಳೆ. ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದಿನ ಎದುರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಯ್ಯಂತ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ರೆ, ‘ಅಬ್ಬಾ!! ಏನ್ ಹುಡ್ಗಿ’ ಅಂತ ಅಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ತೆರೆದ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚೊದರೊಳಗಾಗಿ ಅವಳ ನೆನಪುಗಳು ಕಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವೇನೊ. ಆದರೆ ಅವಳು ದಿನಾ ನಾಲಕ್ಕು ವರೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ, ಕೆಫೆಟೇರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಡುಮ್ಮನೆ ಬಾಡಿ-ಗಾರ್ಡ್ ಗಳು ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಆ ಅಂಥವಳು ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯೋವರೆಗೂ, ‘ಒನ್ ಓ ಕ್ಲಾಕ್ ‘ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಚೇರ್ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತು, ಅವಳನ್ನ ನೋಡ್ತೇನೆ. ಖುಷಿ ಅಂತೂ ಆಗತ್ತೆ. ತಾನು ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿರೋದು ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನ, ಅವಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾಗಿ ಯಾರೂ ಹೇಳಿರಬಾರದು. ಹಂಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ!! ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಗುಂಗು ಇದ್ದುಬಿಡತ್ತೆ.

ಸರಿ, ಹೇಳೋದಾದ್ರೂ ಏನು!! ಮತ್ತದ…

ತಡಿಯ೦ಡಮೋಳ್-ಗೆ ಸಾಗಸಮಯ ಯಾತ್ರೆ!!!

ತಡಿಯಂಡಮೋಳ್ ಮಡಿಕೇರಿಯ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರ. ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ
ಮಲಗುವುದು ಬಿಟ್ಟು, ತಡಿಯಂಡಮೋಳ್ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಹತ್ತಿ, ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಿ, ಬೆಂಕಿ
ಹಚ್ಚಿಟ್ಟು, ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ತೂಕಡಿಸಿದೆವು. ಈ ಸೌಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ದೂರ
ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತಾ. ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಾವು ಏಳು ಜನ ಆಪ್ತಮಿತ್ರರು ' ಅಬಿ-ಜಾಬಿ-ರವಿ-ರೂಪಿ-ಗಜ-ಷೇಕು ಮತ್ತು ನಾನು '
ಚಾರಣಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಇವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ದರ್ಶನವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವುದು,
ಸ್ಥಳ ಪುರಾಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು, ಮುಖಸ್ತುತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಈ
ಬರಹದ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ. ಮುಂದುವರೆಯೋಣ.

ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಜೆಯಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೊರಟವರು, ಮಧ್ಯ-ರಾತ್ರಿ ಎರಡರ
ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕುಶಾಲನಗರ ತಲುಪಿದೆವು. ಉಳಿದಿದ್ದ ಅಲ್ಪ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು
ಜಾಬಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದು, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಚಾರಣಕ್ಕೆಂದು ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನಿಂತೆವು. ನಮ್ಮಂತಹ
ಅತಿಥಿಗಳ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಪುಣ್ಯ ಜಾಬಿಗೆ ಲಭಿಸಿತ್ತು. ಆ ಪುಣ್ಯಕಾರ್ಯದಿಂದ ಜಾಬಿಯನ್ನು
ವಂಚಿತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಅವನ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ
ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆವು. ನಂತರ ಒಂದು ಕಾರು ಮತ್ತು ಒಂದು ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ
ಮಡಿಕೇರಿಯತ್ತ ಸಾಗಿತು. ಪರ್ವತ ನಗರ ಮಡಿಕೇರಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ನಾಪೋಕ್ಲು ಎಂಬ ಊರಿನ
ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕಕ್ಕಬ್ಬೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 12.

ಕರ್ನಾಟಕ…

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು.
ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು.
ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ.
ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು.
ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು.
ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ.
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ,
ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು.
ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು.
ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ
ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು
ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ
ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ,
ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕ…