Skip to main content

ಕುದ್ರು ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ


ನಾವು ಇದ್ದವರು ಒಟ್ಟು ಐದು ಜನ(ಅಭಿ, ರವಿ, ರೂಪಿ, ಶೈಲು ಮತ್ತು ನಾನು). ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟವರು,    ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ದ್ವೀಪವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಕರಾವಳಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. GPS, ನೀರಿನ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಕಾರು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತ್ತು.
ಅಂತೂ ದಾರಿಹೋಕರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಂತೆ 'ಕುದ್ರು’ ಅನ್ನೋ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದ್ವು. ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಬೇಕಾದವರು,
ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಗೋ ಬಂದು ಸೇರಿದೆವಾದರೂ, ಡೆಸ್ಟಿನಿ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮನ್ನ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಜಾಗಕ್ಕೆ ತಂದು
ಹಾಕಿತ್ತು.

ನಾವುಗಳು ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಓದಿರುವ ಪ್ರಕಾರ, ಸುತ್ತಲೂ ನೀರಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿರುವ ಮಧ್ಯದ ಯಾವುದೇ ನೆಲಭಾಗವನ್ನು ದ್ವೀಪ ಅಂತ ಕರೀತಾರೆ. ಕುದ್ರು ಅನ್ನೋದು ಹದಿನೆಂಟು ಎಕರೆಯಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಿರುವ ಭೂ ಭಾಗ. ಸುತ್ತಲೂ ಹರಿಯುವುದು ಸೌಪರ್ಣಿಕ
ನದಿ. ಕಲ್ಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಸೌಪರ್ಣಿಕ ನದಿ, ಮರವಂತೆ ಬೀಚ್ ಹತ್ತಿರ ಮುಂದೆಲ್ಲೋ ಅರಬ್ಬೀ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೆ. ತಾನು ಹರಿಯುವಾಗ ಈ ಪುಟ್ಟ ದ್ವೀಪವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ.

ನೀರು ದಾಟಿ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತವರಿಗೆ, ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬರು ಮಹಿಳೆಯಿಂದ ಇವಿಷ್ಟು ಇನ್ಫಾರ್ಮೇಷನ್ ಸಿಕ್ತು. ಅಂದರೆ ಇದೊಂದು ಪ್ರವಾಸೀ ತಾಣ ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದು ನಿಂತವರಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಧವಾದ ಸಹಕಾರ, ಸ್ವಾಗತ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೋ ಎಂಬ ಅಂಜಿಕೆಯಿಂದಲೇ ನಿಂತಿದ್ದೆವು.

ನಾವು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಮಹಿಳೆ, ಆಚೆಕಡೆಗೆ ಇದ್ದ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು, ಮುಂದಾದರು.
ಅವರಿಗೂ, ನಮಗೂ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಗುರುತು ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲ. ಸೌಜನ್ಯದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು, ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆಂಬಂತೆ. ನಾಲ್ಕು ಜನರು ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಟ್ರಿಪ್ಪಿಗೆ ಹೋಗುವುದೆಂದು ಹೇಳಿ ನನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರು.

ದೋಣಿ ಅತ್ತ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟ ಮೇಲೆ, ಇಬ್ಬರು ಅಜ್ಜಿಯರು ನಾನು ನಿಂತಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು.
ಒಂದು ಅಜ್ಜಿ ಹಣ್ಣಣ್ಣು ಮುದುಕಿ ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದು. ಮತ್ತೊಂದು ಅಜ್ಜಿಗೆ
ನಡು-ನೈಂಟಿ-ಡಿಗ್ರಿ-ಬಾಗಿದೆ. ಬಾಡಿರುವ ಜೀವ. ಸೊಟ್ಟಗಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೆಟ್ಟಗಿಡ್ಡ ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆ ಮಾತಿಗೆ ನಿಂತೆ.

ನಾವು ಯಾರು..? ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅಜ್ಜಿಯು ಮಾತಿಗಿಳಿಯಿತು.

"ಅದೋ!! ಆ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ನನ್ನದೂ ಒಂದು ಮನೆ ಇದೆ. ಇವಳು ನನ್ನ ಅಕ್ಕ. ನಮ್ಮ ಮನಿಗೆ ಅಕ್ಕನನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಬರೋದಕ್ಕೆ ಊರಿಗ್ ಹೋಗಿದ್ದೆ" ಅಂತು.
ಬೆಂಗ್ಳೂರು ಮಂಗ್ಳೂರಿಂದ  ನಮ್ಮೂರು ನೋಡಕ್ ಬಂದಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಾಗಿರುವುದಾಗಿಯೂ ಹೇಳ್ತು ಅಜ್ಜಿ.

ಸರಿ!! ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂತು, ಅವರನ್ನು ಇಳಿಸಿ ಬಂದ ಆ ದೋಣಿ. ಸೀರೆಯ ನೆರಿಗೆ ಗಂಟು ನೆನೆಯದಂತೆ
ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಕ್ಕನ ಭುಜವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ದೋಣಿ ಹತ್ತಿಸಿ, ತಾನೂ
ಹತ್ತಿ ನಿಂತಳು ಅಜ್ಜಿ. ನಾನೂ ಆ ದೋಣಿ ಹತ್ತಿದೆ. ಜೊತೆಗೊಬ್ಬ ಇವರನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಬಂದಿದ್ದ ಕಾರ್ ಡೈವರು ಹತ್ತಿದ.

ಈ ಕಡೆಯಿಂದ ದೋಣಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೋದ ಮಹಿಳೆ ದೋಣಿ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿದರು. ನಮ್ಮಜ್ಜಿ ದೋಣಿಯ
ಹುಟ್ಟನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಸೋ, ಈಗ ದೋಣಿ ಚಲಾಯಿಸುವವಳು ನಮ್ಮಜ್ಜಿ .
ಕುಲುಕುವ ದೋಣಿ ಹತ್ತುವಾಗ, ನನಗೆ ಕೊಂಚ ಭಯವಾಗಿದ್ದಂತು ಹೌದು. ಈಗ ಅಜ್ಜಿಯ ಕೈಲಿ ದೋಣಿಯ ಹುಟ್ಟು ನೋಡಿದ
ಮೇಲೆ, ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ ಮಿಕ್ಸುಡು ಪೀಲಿಂಗ್ಸು. ಆ ಕ್ಷಣದ ರೋಚಕತೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

‘ಅಜ್ಜಿ ನೀನಾ..? ದೋಣಿ ಓಡ್ಸೋದು. ’ ಅಂತ ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟೆ.

ಅದು ಆರಾಮಾಗಿ, ‘ಹೂಂ ನಂದೇ ಇದು ದೋಣಿ. ನಾ ಕೊಡಲ್ಲ ನಿಮಗೆ’ ಅಂತು.

ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ!! ಅದೊಂದು ಅಮೇಜಿಂಗ್ ಜರ್ನಿ. ಅಜ್ಜಿಯದು ಗಿನ್ನಿಸ್ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆವ ಸಾಧನೆ ಅಲ್ಲದಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅದೊಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಯೋಗ್ಯವಾದುದಂಥಾ ವಿಚಾರವೇ ಅಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣ ಅಜ್ಜಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ‘ಜೀವನ
ಪ್ರೀತಿ’ ಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿ ಪುಳಕಗೊಂಡೆ. ಆಚೆ ದಡದಲ್ಲಿ, ಅಂದ್ರೆ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ
ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಾ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದೆ.

ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೆಳೆವ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೀರಿಗೆ ಹಾಕಿ; ಈಜು ಕಲಿತು; ದೋಣಿ ಬಿಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತ ಮೇಲೆಯೇ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ
ಕಳಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿತು. ಅಂದರೆ ಅಜ್ಜಿ ಈಗಲೂ ಬೇಕಾದ್ರೆ ಈಜುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನೋ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದು.

ದ್ವೀಪ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ನಾವು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆವು. ಅದರ ಸ್ಪೀಡ್-ಸ್ಪೀಡ್ ಮಾತುಗಳು; ನಗೆ; ನಾಚಿಕೆ; ಅಕ್ಕನ ಮೇಲಿದ್ದ ಅಂಥಾ ಮಮಕಾರ ಎಲ್ಲವೂ ವಿಶೇಷವೆನ್ನಿಸಿತು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಲು, ಆ ಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಚೇತನಕ್ಕೆ ತಾಗುವ
ಇಂತಹಾ ಬಣ್ಣಿಸಲಸದಳವಾದ ಅನುಭವವೇ ಸಾಕು.

----

ತೆಂಗು ಬಾಳೆ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳೆಗಳು. ಹಸು ಎಮ್ಮೆಗಳೂ ಇದ್ದುವು.
ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಏಳು ಮನೆಗಳಿವೆ. ಓಪನ್ ಮನೆಗಳು.ಅಂದರೆ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ದ ಮನೆಗೆ ಗೋಡೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೇ ಇರ್ತದೆ.  ಯಾರನ್ನೇ ನೋಡಿದರೂ, ನಗುಮೊಗದ ಆತ್ಮೀಯ ವೆಲ್-ಕಮ್.
‘ಎಂಥ, ದ್ವೀಪ ನೋಡ್ಲಿಕ್ಕೆ. ಬಂದದ್ದಾ. ಎಲ್ಲಿಂದ. ? ಎಂಥ ಮಾಡ್ತಿರದು. ? ‘ ಮುಂತಾದ
ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು.

ದ್ವೀಪವನ್ನು ಒಳಗಿಂದಲೇ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ನೀರಿಗೆ ಕಾಲು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ತಣ್ಣಗೆ ಕುಳಿತೆವು.

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಉಲ್ಲಾಸ್ ಕಾರಂತ್ ಎಂಬ ಪೋಸ್ಟ್ ಮ್ಯಾನ್ ಒಬ್ಬರ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ಅವರ ಮಗ ’
ಪನ್ನಗ ‘ ಮತ್ತು ’ ಮಾಚ ‘ ಎಂಬ ಶ್ವಾನವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡರು.

ಕುಡಿಯೋದಕ್ಕೆ ಎಳನೀರು ಕೊಚ್ಚಿ ಕೊಟ್ರು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಬಿಡದೆ ತಮ್ಮ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ದ್ವೀಪವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಹಾಕಲು
ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಉದ್ದಕ್ಕೂ. ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿನ ಏಕತಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ನೆರೆ ಸಂದರ್ಭದ ರೋಚಕ
ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು.

ಆದರೂ ಮದುವೆ, ಮುಂಜಿ, ಹಬ್ಬ ಜಾತ್ರೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೆಂಗ್ ಸೆಲೆಬ್ರೇಟ್ ಮಾಡ್ತೀರ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿದ್ದಾಯ್ತು. ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲದ ಅರ್ಥ, ಅಲ್ಲಿರೋರು ಮನುಷ್ಯರೇ ಅಲ್ಲಾ ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೂ ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಬೋದು ಅನ್ನೋದನ್ನ ತಿಳ್ಕೋಳೋ ಆಸೆ.
ಎರಡೆರಡು ದೋಣಿ ಪಕ್ಕ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ದಂಡಿಗಟ್ಟಲೆ ಜನ ಸಾಗುಸ್ತೀವಿ ಅಂದ್ರು.

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ, ನೆರೆ ಬಂದಾಗ ನೀರಿನ ಸೆಳೆತ ಜಾಸ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ನೀರಿನ ಮಟ್ಟ ಏರಿ;
ದ್ವೀಪವೆಲ್ಲಾ ಮುಳುಗಿ; ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಎತ್ತರದ ಜಾಗದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೂ ನೀರು ನುಗ್ಗುತ್ತದೆ.

' ಮನೆ ಒಳಗೆ ನೀರು ಬಂದಾಗ. , ಎಲ್ಲಿ ಮಲಗ್ತೀರಿ. ? ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ‘ ಅಟ್ಟದ
ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗೋದು. ’ ಅಂದರು, ಅನಾಯಸವಾಗಿ.

ನೆರೆ(ಪ್ರವಾಹ) ಇದ್ದಾಗ, ದ್ವೀಪದ ಉಳಿದ ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಲು, ದೋಣಿಯನ್ನು ಬಳಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಅಂದ್ರೆ ಒಂದು ಮನೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆಗೆ, ಮರಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ದೋಣಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವುದು.
`ಯೊಪ್ಪಾ..?!!`

ನೀರು ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವಾಗ, ಕೊಲ್ಲೂರು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಸಾಯುತ್ತವೆ. ಅವು ಕೊಚ್ಚಿ ಬಂದು ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭಯಂಕರ ಸರ್ಪಗಳು, ಹೆಬ್ಬಾವುಗಳು ನೀರಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಬಂದು; ಮರ ತಬ್ಬಿ ಕೂತು; ನೆರೆ ಇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಏನ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಕಕ್ಕಾ ಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ ದ್ವೀಪದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಓಡಾಡುವುದಿದೆಯಂತೆ.
ಇಂಥವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ದ್ವೀಪದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಆನಕೊಂಡ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ.

' ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿಯೇ ದ್ವೀಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಒಂದೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ 25-30 ಜನಗಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಐದಾರು ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಈ
ದ್ವೀಪವನ್ನು ಹೋಲ್-ಸೇಲ್ ಆಗಿ ಕೊಂಡು ಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕಂತ ಕೆಲವರು ಬರ್ತಿದಾರೆ. ಒಳ್ಳೆ ರೇಟ್ ಸಿಕ್ಕು ಎಲ್ಲಾ ಮಾರಾಟ ಆದರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ದ್ವೀಪ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟು ಬಿಡ್ತೀವಿ. ' ಅಂದರು.

' ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಆಗತ್ತೆ. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ಈಗ ನೀರಿಗೆ ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿರೋದ್ರಿಂದ,
ನೆರೆ ಬಂದಾಗ ನೀರು ಬೇಗ ಇಳಿಯಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಜನಗಳಾದರೂ ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ರು. ಧೈರ್ಯಾನು
ಇರ್ತಿತ್ತು. ಈಗೆಲ್ಲಾ ನಾವೇ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ. ಎಂಥ ಮಾಡದು ಇಲ್ಲಿ. ಎಲ್ಲೋ ವರ್ಷಕ್ಕೋ ಅಥವಾ
ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೋ ದ್ವೀಪ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರೋರು ಬರ್ತಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಆಯಾಸ ಕಳೆಯೋವರ್ಗು
ಇರ್ತಾರೆ. ಆಮೇಲೆ ಹೊರಟು ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಈಗೆಲ್ಲಾ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ಸದು ಕೂಡ ಕಷ್ಟ
ಇದೆ. ಆಳುಗಳು ಸಿಗಲ್ಲ ‘ ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಅಂತಃಕರಣ.

ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲೂ, ವಾಪಾಸು ಹೊರಡುವಾಗ, ಪುನಃ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಳಿ ನಡೆದೆವು. ಅಜ್ಜಿ ‘ ಕಾಫಿ
ಮಾಡಿಕೊಡ್ಲಾ. ’ ಅಂತ ಕೇಳ್ತದೆ. ನೀರು ಮಾತ್ರ. ಕೇಳಿ ಕುಡಿದೆವು.

‘ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೋಗಂತೆ. ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ರೋ’ ಅನ್ನೋ ಅತ್ಯಂತ ಆದರಣೀಯ ಹಾಸ್ಪಿಟಾಲಿಟಿಯ ಆಫರ್
ಕೂಡ ಬಂತು ಅಜ್ಜಿ ಕಡೆಯಿಂದ. ಇಲ್ಲ ಹೋಗ್ತೀವಿ ಅಂದಾಗ,‘ ನೆರೆ ಬಂದಾಗ ಬನ್ರೋ!!
ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ. ನೀರಿರ್ತದೆ. ಸುತ್ತಾ ನೀರು ಅಂದ್ರೆ ನೀರೇ; ಚನ್ನಾಗಿರ್ತದೆ. ’ ಅಂತು
ಅಜ್ಜಿ .

ನೆರೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೂ, ಬೆನ್ನು ಹುರಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಮೂಡುವಾಗ, ಈವಜ್ಜಿ ಅದನ್ನ
ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡೋದೂ ಅಲ್ಲದೇ. ನಮ್ಮನ್ನೂ ಕರೀತ ಇದೆ.

ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಪುಸಲಾಯಿಸಿ ಒಂದು
ಫೋಟೋಗೆ ಪೋಸ್ ಕೊಡಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆವು. ಅದು ಕ್ಯಾಮರ ನೋಡಿ ಬಾಳ ನಾಚ್ಕೋತಾದ್ರು,
ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುವಾಗ ಥೇಟು ರೀಲ್ ಕ್ಯಾಮರಾಗಳ ಕಾಲದ ಪೋಸನ್ನೇ ನೀಡಿತು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ ಮೇಲೆ, ಮರವಂತೆಯಲ್ಲಿನ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ನಮ್ಮ ಸುಂದರವಾದ ದಿನಕ್ಕೆ ಮಧುರವಾದ
ತೆರೆ ಎಳಿಯಿತು.









ದೋಣಿಯೊಳಗೆ ಹಾರಲು.. ದ್ವೀಪದ ಸುತ್ತಲೂ ಕಾತುರದಿಂದ ಓಡಾಡಿದ ಮಾಚ



*** **** 

Comments

  1. Replies
    1. Blessed ಜೀವನ!!
      ದ್ವೀಪವಾಸಿಗಳಿಗೆ... ಕಾಡಿನ, ನೀರಿನ.., ಮೌನ ಅನ್ನೋದು ಏಕತಾನತೆ(monotonous) ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು..,
      ಅಥವಾ... ಆ uncertain ವಾತಾವರಣವು ಪ್ರತಿ ದಿನ ಬದುಕೋದನ್ನೇ... ಅಡ್ವೆಂಚರಸ್ ಆಗಿ ಮಾಡಾಕಬಹುದು.
      ಆದರೆ!! ಅದ್ಯಾಕೋ ಅವರನ್ನ ನೋಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಕಿಚ್ಚು ಬಂತಪ್ಪ ನಮಗೆ.

      Delete
  2. oodi , kalpisi, santhoshapatte. dhanyavaadagaLu.

    ReplyDelete
  3. chetu , "kudru" dweepa ... bereyavru kondkoLo munche ondh sala hogi barbeku ...thanks kanappa tilisikottidhke !

    ReplyDelete

Post a Comment