Skip to main content

ವೈದ್ಯ ಮಿತ್ರ ​ ಹೇಳಿದ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ವಿಚಾರ




ಗೋಪಿ ಸರ್ಕಲ್ ನಲ್ಲಿರೋ ಪಂಚತಾರ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ಪಾರ್ಲರ್ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ, ಗಡ್ ಬಡ್ ತಿನ್ನುವಾಸೆಯಾಗಿ ಗೆಳೆಯ ಕಾರ್ತಿಕನಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದೆ. ' ಯಾವಾಗ್ ಬಂದೆ. ? ಎಲ್ಲಿದಿಯಾ. ? ' ಮುಂತಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ನಂತರ, ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ತಾನೂ ಕೂಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ. 

ಬೈಕಲ್ಲಿ ಬಂದವನು, ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ತೆಗೆದು ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತ. ' ಶಿವಮೊಗ್ಗ ದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ್ಲೋ. ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಕಡ್ಡಾಯ ಮಾಡಿದ್ದು. ' ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ' ಬೈಕ್ ನಿಂದ ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ. , ನಾನೇ ಕಡ್ಡಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ' ಅಂದ. 


ಪಂಚತಾರದ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವಾಗ, ಎದಿರು ಬಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಪಲ್ ಗಳನ್ನು ಕಂಡು, ' ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ತಿನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಹುಡ್ಗೀರನ್ನ ಕರೀಬೇಕು ಕಣ್ಲಾ. ಹುಡ್ಗೂರನ್ನಲ್ಲ ' ಅಂದ. 

' ಅಂದರೆ ಐಸ್-ಕ್ರೀಮ್ ತಿನ್ನೋದನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು, ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀಯ. ' ಅಂದರೆ ಮೊದಲು ಕನ್-ಫ್ಯೂಸ್ ಆಗಿ ನಂತರ ಅರ್ಥವಾದವನಂತೆ ನಕ್ಕ. 

ತಿನ್ನುವ ಪದಾರ್ಥದ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ಕ್ಲಾರಿಟಿ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ, ಮೆನು ನೋಡಿ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕಾರ್ತಿಕನೂ ಗಡ್-ಬಡ್ ಗೆ ಸೈ ಅಂದ. ವೆನಿಲಾ, ಸ್ಟ್ರಾಬೆರಿ ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿ ಅಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಜೆಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕೊಳೆತ ಅನಾನಸ್ ಹಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಚಮಚೆ ದೂಕುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ನಮ್ಮ ಮಾತುಕಥೆ ತೀವ್ರವಾದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪರಿಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟಿ, ಪ್ರೊಫೆಷನ್ ಮತ್ತು ದೇಶೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿತ್ತು. 

'ನಿದಿಗೆ ಹಳ್ಳಿ ಹತ್ರ ಧರ್ಮಸ್ಥಳ KSRTC ಬಸ್ಸು ಡಿವೈಡರ್ ಗೆ ಆನಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿತ್ತು. ಯಾವುದೋ ಟಿ ವಿ ಸ್ ಎಕ್ಸೆಲ್ ಗೆ ಗುದ್ದಿತ್ತಂತೆ. ಸ್ಪಾಟ್ ಔಟು ಅಂತಿದ್ರು ಜನ ಏನಾಗಿತ್ತು. ? ' ಎಂದು, ಬರುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದ ಬಸ್ಸಿನ ಕುರಿತಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ 

' ನನ್ನ ಡ್ಯೂಟಿ ಹವರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ. ಅಂತ ಕೇಸ್ ಯಾವುದೂ ಬರ್ಲಿಲ್ಲ. ' ಅಂದ ಸಹಜವಾಗಿ. ಕಾರ್ತಿಕ ದೊಡ್ಡಾಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಷುಯಲಿಟಿ ಮೆಡಿಕಲ್ ಆಫೀಸರ್(CMO). ದೊಡ್ಡಾಸ್ಪತ್ರೆ ಅಂದರೆ, ' ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಜಿಲ್ಲಾ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆ '. ಗಾತ್ರ ಮತ್ತು ಗುಣವಿಶೇಷಣಗಳ ಸಲುವಾಗಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರುಗಳಿಂದ ಈ ರೀತಿಯಾದ ಅನ್ವರ್ಥ ನಾಮವನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ. ಅವನು ಹೇಳಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ CMO ಗಳು ಅಂದ್ರೆ, ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತ ಎಲ್ಲೇ ಅಪಘಾತಗಳು, ಹೊಡೆದಾಟಗಳು ನಡೆದು ಆಡ್ಮಿಟ್ ಆಗುವ ಪೇಷೆಂಟುಗಳಿಗೆ ಮೊದಲ ಸ್ಪರ್ಷ ಕೊಡುವ ಪುಣ್ಯ ಕರ್ಮಿಗಳು. ಜೀವ ಇನ್ನು ಹೋಗಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ, ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶುಶ್ರೂಷೆ ನಡೆಸಿ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಸ್ಪೆಷಲೈಜಡ್ ಡಾಕ್ಟರುಗಳಿಗೆ ಬಾಡಿಯನ್ನು ರವಾನಿಸಿ, ವರದಿಯನ್ನು ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಕೊಡುವುದು; ಜೀವ ಹೋಗಿದ್ರೆ, ದೇಹದ ಮೇಲಾಗಿರುವ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸಿ, ಸಾವಿನ ಕಾರಣವನ್ನು ಬರೆಯುವುದು. 

---

ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಮತ್ತು ಭದ್ರಾವತಿ ನಡುವೆ, ಸುಮಾರು 18-20 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಉದ್ದದ ಚತುಷ್ಪತ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿರುವುದಾಗಿಯೂ; ತೀರ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ, ಅಂದರೆ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಈಚೆಗೆ ಈ ಚತುಷ್ಪತ ರಸ್ತೆಯ ಉತ್ಖನನ ಕೆಲಸ ನಡೆದಿರುವುದಾಗಿಯೂ; ನುಣ್ಣನೆಯ ಡಾಂಬರಿನಿಂದಾಗಿ, ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ವಾಹನಗಳು ಓಡುವ ಬದಲಾಗಿ, ಹಾರುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ಹೆಣ ಬೀಳುತ್ತಿರುವವು. ಈ ವಿಷಯವೇ ನಮ್ಮ ಸಧ್ಯದ ಮಾತುಕಥೆಯ ಹಿನ್ನಲೆ. 

ರಜಕ್ಕೆ ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ಬರಿ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟುಗಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹಿಂದಿನ ಬಾರಿ ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಇನ್ನೂ ಊರ ಕಡೆಗೆ ಟಾಕ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರೋವಾಗಲೇ, ಒಂದು ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಟಾಕ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹಿಂದಿನ ಬಾರಿ, ನಮ್ಮೂರಿನವನೊಬ್ಬರು ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತಿದ್ದನ್ನೇ, ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಹೆದರುತ್ತಾ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ನನ್ನ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾಡಿ ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಜನ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಹೆದರಿ ' ನಮ್ಮನೆಯವರಾಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ' ' ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರು ಆಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು' ಕಡೆಗೆ  ' ನಮ್ಮ ಊರಿನವರು. ಗೊತ್ತಿರೋರು ಯಾರೂ. ಆಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು' ಅಂತ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಆ ಬಾಡಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡೈವರನಂತೂ. ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ. ' ಈ ವಾರದಲ್ಲಿ ಐದನೆ ಹೆಣ ' ಅಂದ. '

 ಯಾಕ್ ಸಾರ್ ಈ ರೀತಿ ಸಾಯ್ತಾ ಇದಾರೆ ಈ ರೋಡಲ್ಲಿ ' ಅಂತ ಟಾಕ್ಸಿಯವನನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ. ' ರೋಡ್ ಏನೋ. ನುಣ್ಣಗೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಇನ್ನ ಪೇಂಟ್ ಹೊಡೆದಿಲ್ಲ, ಸಾರ್. ಡಿವೈಡರ್ ಗೆ ಪೇಂಟ್ ಹೊಡೆದಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರೋ ಲೇನ್ ಸಪರೇಷನ್ ಲೈನ್ ಗೆ ಪೇಂಟ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನೋಡಿ ಹೋಗೋ ಗಾಡಿಗಳು, ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಯಾವ ಲೇನ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇದಾವೆ ಅಂತ ಕಾಣ್ಸತ್ತಾ ನಿಮಗೆ. ' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಡಿಮ್-ಅಂಡ್ ಡಿಪ್ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದ. 

'ಊರಗಲ ರೋಡಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿದೀವಿ ಅನ್ನೋದೂ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಸ್ಪೀಡಾಗಿ ಹೋದ್ರೆ ಹಿಂಗಾಗುತ್ತೆ. ' ಅಂದ. 'ರಸ್ತೆ ಮಾಡಿದ ತತ್ತಕ್ಷಣ ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಲೇನ್ ಮಾರ್ಕಿಂಗ್ ಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿಯೂ, ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಈ ಗ್ಯಾಪಲ್ಲೇ ಸುಮಾರು ಹೆಣ ಬೀಳುವುದಾಗಿಯೂ. ' ಅವನ ಅಂಬೋಣ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಈ ಅಪಘಾತಗಳಲ್ಲಿ ಹಸುನೀಗುತ್ತಿರುವವರು, ಹೈವೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತಿರುವ ಹಳ್ಳಿಗಳ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನ ಸವಾರರು ಮತ್ತು ರಸ್ತೆ ದಾಟುವ ಪಾದಚಾರಿಗಳು. ಅದರಲ್ಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಹೈವೇಯಿಂದ ತಮ್-ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಪಘಾತಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. 

ಈಗ ರಸ್ತೆಗೆ ಪೇಂಟ್ ಬಳಿದು, ಅಪಘಾತ ಸಂಭವಿಸುವ ಹಾಟ್-ಸ್ಪಾಟ್ ಗಳ ಬಳಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಸ್ಪೀಡ್ ಬ್ರೇಕರ್ ಗಳನ್ನು ಹಾಕಿರುವರು. ಅಪಘಾತದ ರೇಷಿಯೋ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದೆಯಶ್ಟೇ ಹೊರತು ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು, ಅತಿ-ಅತಿಯಾದ ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗುವ ದೊಡ್ಡ ವಾಹನ ಚಾಲಕರುಗಳದ್ದೋ ಅಥವಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ರಸ್ತೆ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿರುವ ಸರಕಾರದ್ದೋ ಅಥವಾ ಹೈವೆ ಕಾನ್ಷಿಯಸ್ ಇಲ್ಲದೇ, ಬಂದು ದಪ್ಪು-ದಪ್ಪು ಅಂತ ಬಿದ್ದು ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಮುಗ್ದ ಹಳ್ಳಿ ಜನಗಳದ್ದೋ. ? ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ. 

ಇಂತಹ ಹೈವೇ ಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವಾಗ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತಿರುವ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ. ಸೂಕ್ತವಾದ ಸರ್ವೀಸ್ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನೋ ಅಥವಾ ಅಂಡರ್ ಪಾಸ್ ಗಳನ್ನೋ ಅಥವಾ ರಸ್ತೆಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ತಡೆ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಒಂದೊಂದು ಹಳ್ಳಿಯೂ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಡೆ ಹೈವೆಗೆ ಕೂಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಬೇಕು. ಅಂತಹಾ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡ ವಾಹನ ಚಾಲಕರು ಸ್ವಲ್ಪ ವೇಗ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹುಷಾರಾಗಬಹುದು. 

ಆದರೂ ಇದಕ್ಕೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಇರುವ ಸಲ್ಯೂಷನ್ ಅಂದರೆ, ಹೈವೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಎಚ್ಚರವಾಗಿರೋದು. ಅದಕ್ಕೂ ಮೀರಿ ಏನಾದರೂ ಆದರೆ ಅದು ದೈವೇಚ್ಛೆ. 

---

ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ವೈದ್ಯ ಮಿತ್ರ ಕಾರ್ತಿಕನಿಂದ ಬರುವ ಏಕೈಕ ಮಾತು ಅಂದರೆ:

> ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಮತ್ತು ಹೆಲ್ಮೆಟ್ 

ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಯುವ, ಪೇಷೆಂಟುಗಳ ವರದಿಯನ್ನು ದಿನವೂ ಬರೆಯುವ ಕಾರ್ತಿಕ ಹೇಳುವುದಿಷ್ಟೇ.

> ' ದೇಹದ ಮೇಲೆ, ತರಚಿದ ಗಾಯಗಳ ಹೋರತಾಗಿ ಏನೆಂದರೆ ಏನೂ ಆಗಿರಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜೀವ ಹೋಗಿರತ್ತೆ. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ರಿಪೋರ್ಟ್ ಬರೆಯಬಹುದು.  `ತಲೆಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿದೆ. ಮಿದುಳಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ತಸ್ರಾವ ಆಗಿದೆ. ಮತ್ತು ಜೀವ >ಹೋಗಿದೆ.` ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಹಾಕಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಅಡ್ಮಿಟ್ ಕೂಡ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಹಾಗೆ, ಟ್ರೀಟ್ ಮಾಡಿ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸಬಹುದು. ಕೈ ಕಚಿ ಪಿಚಿ ಆಗಿದ್ರೆ ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿಸಾಕಬಹುದು. ಕಾಲು ಮುರಿದಿದ್ರೂ, ನಡಿ ಅತ್ಲಾಗೆ ಅಂತ ಮುರಿದು ಎಸೆಯಬಹುದು. ಏನೇ >ಆಗಿದ್ರೂ ಮಾಂಸನೆಲ್ಲ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿ, ಹೊಲಿದು ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವತ್ತ ಹೋರಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ, ಟು ವೀಲರ್-ದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ ಅಂದ್ರೆ, ಹೆಂಗೇ ಬಿದ್ದರೂ ಸರಿ, ತಲೆ ಹೋಗಿ ನೆಲಕ್ಕೋ, ಡಿವೈಡರ್ ಗೋ, ಅಥವಾ ಎದುರಿನ >ವಾಹನಕ್ಕೋ ಹೊಡೆದಿರತ್ತೆ. ಜೀವ ಹೋಗಿರತ್ತೆ. 

ಟು ವೀಲರ್ ಅಂದ್ರೆ ಅದು ಶವದ ವಾಹನ. ಹತ್ತಿದ ಮೇಲೆ ಇಳಿಯುವ ವರೆಗೂ ನೂರಾರು ಅನ್-ಸರ್ಟನಿಟಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ತಿರುಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಮೊದಲು 'ಟು-ವೀಲರ್ ಓಡಿಸುವವನು. ತಪ್ಪು ಮಾಡಬಾರದು. ' ಎರಡನೆಯದು ' ಬೇರೆ ಯಾರದ್ದೋ ತಪ್ಪಿಗೆ ತಾನು ಬಲಿಯಾಗದಂತೆ ಎಚ್ಚರವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಇರಬೇಕು. ' ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಧರಿಸಬೇಕು. ' 

ಇವು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಶಂಖದಿಂದಲೇ ಬಂದ ತೀರ್ಥ!!

Comments

Popular posts from this blog

ಕಾಮೆಂಟ್ ಕವಿಗಳು

ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಯಾರಾದ್ರು ಬರೆದಾಗ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಆಗತ್ತೆ. ಆ ರೀತಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ
ಬರೆದವರನ್ನ, ಸರಿಯಾಗಿ aknowledge ಮಾಡಕ್ಕಾಗದೇ ಇದ್ರೂ ಕೂಡ, ಅವರುಗಳ ಸಾಲುಗಳು
ಮಾತ್ರ, ನನ್ನ ಖುಷಿಯ ಬುತ್ತಿಯ ತುತ್ತುಗಳಂತಿವೆ.

ಅರೆಘಳಿಗೆಯ ಮನೋಲ್ಲಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ನನ್ನ ಪದ್ಯಗಳಿಗೂ ಮತ್ತು ಮೆಚ್ಚಿ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ
ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿರುವ ಕಾಮೆಂಟ್ ಕವಿಗಳಿಗೂ ಇಬ್ರಿಗೂ ಥ್ಯಾಂಕ್ಯು. ಕೆಲವು ಕವಿತೆಗಳು
ಮತ್ತು ಕವಿತೆಯ ಭಾವಕ್ಕೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಗೆಳೆಯರ ಪ್ರತಿ ಭಾವಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ
ಹಾಕುತ್ತಿರುವೆ. Enjoy :)

1. ಕನಸೂರ ದಾರಿಯಲಿರೆಪ್ಪೆ ಕೂಡಿದ ಮೇಲೆ,  ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಾಯಾನಗರಿ(ಕನಸು)  ಮೈ ಕೊಡವಿ ಏಳುವ ಪಾತ್ರಗಳು  ಸೂತ್ರ ಹರಿದು ಸಜ್ಜಾಗುವ  ಎಲ್ಲೋ. ನೋಡಿದ ಮುಖಗಳು.
ಕನಸೂರ ದಾರಿಯಲಿ  ಅಂತ್ಯಗಾಣದ ದೃಶ್ಯಗಳು.  ಭ್ರಮೆಯ ಸೂರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ  ನನ್ನ ಕೂಡುವ ಜೀವಗಳು.
ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಥೆ,  ಕಥೆಯೊಳಗೊಂದು ಉಪಕಥೆ  ಎಚ್ಚರವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದಲು ಬದಲಾಗುವ ಪಾತ್ರಗಳು.
ಕನಸುಗಳ ಮೌನ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ  ಕಲ್ಪನೆಗಳದ್ದೆ ಕಾರು-ಬಾರು  ಅಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಾಜ, ಅವಳೇ ರಾಣಿ,  ನನ್ನ ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲಾ ಸೈನಿಕರು.
ಮೊದಮೊದಲು ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಗೆಳೆಯ ನಿರಂಜನ ಈ
ಕವಿತೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ.
`ಕನಸುಗಳ ಮೌನ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನೆಗಳದ್ದೆ ಕಾರು-ಬಾರು  ಅಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಾಜ……. ಅಲ್ಲಿ ನೀ ಪ್ರಣಯರಾಜ, ಪ್ರೇಮ…

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು.
ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು.
ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ.
ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು.
ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು.
ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ.
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ,
ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು.
ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು.
ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ
ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು
ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ
ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ,
ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕ…

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ.

ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ.
ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು.

'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ...
'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ '
ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು.

' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

' ಲೋ!! ಇವ್ರು ಆಲ್ಬಂ ಕೊ…

short write ups

ಚಕ್ಲಿಹೊಳೆ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಅಂತ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ರಾಮು ' ತಾನು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿಯೂ,
ಅಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಡ್ರಾಪ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುವಂತೆಯೂ ' ಕೇಳಿದ. 'ಸರಿ ನಡೆಯಪ್ಪಾ ' ಅಂದೆ.

'ಬರೋದು ಬಂದಿದ್ದೀಯ. ಪೂಜೆ ಟೈಮು,ಒಳಕ್ ಬಂದು ಹೋಗು' ಅಂದ. ಉದ್ದದ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು
ಕಾಯುವುದಾದರೆ ಹೊರಗಿಂದಲೇ ಉದ್ದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಹೊರಟು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ದೇವರು ಕೂಡ,
ಫ್ರೀ ಆಗಿ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನದೇನು ಅಭ್ಯಂತರ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅದು ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನ. ಒಂದು ದಿನದ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ಮದುವೆಯಾಗಿದ ರಾಮುವಿನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ,
ಅಂದ್ರೆ ನವ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ 'ಶ್ರೀ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ' ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾಕಷ್ಟು ಭಕ್ತ
ಸಮೂಹ ಭಕ್ತಿರಸದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು. ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ತೀರ್ಥ ಕುಡಿದು ಮೂರು
ಸುತ್ತು ಹಾಕಿ ಹೊರಡಲು ಅನುವಾದೆ.

ರಾಮು - 'ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿದೀವಿ, ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು; ಕೂತು; ಕೇಳಿ
ಪ್ರಸಾದ ತಗೋಂಡು ಹೊಗಿವಂತೆ. ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಂಜೆ-ಮೇಲೆ ಸಿಗ್ತೇನೆ' ಅಂದ. ಕಥೆ ಮುಗಿದ
ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ರವೆ ಉಂಡೆಯಂತದ್ದು ಅಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ
ಮೇಲೆ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ವೆರೈಟಿಯಾಗಿ ರವೆ ಉಂಡೆ ಮಾಡುವರು.
ಆದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಪ್ರಸಾದದ ರುಚಿಯೇ ಬೇರೆ. ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ
ರೂಮಿನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಕಷ್ಟಮಿ ಬರೋದ…

ಒ೦ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ

“ ಅಮ್ಮಾ!! ಅವಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಯಾಕಮ್ಮಾ… ? ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ?. ನೋಡು!! ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ-ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ. !!”.

“ ಸಾರಿ!! ಕಂದ. ತಪ್ಪಾಯ್ತು. ನಿನ್ನಾಣೆ ಮರೆಯೊಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ
ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ, ಸರೀನಾ. ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಇರೋ ಟೈಮಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ
ಬರುತ್ತಲ್ಲೋ ಮಗನೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಬಂದದ್ದೂ; ಹೋದದ್ದು ಗೊತ್ತ್ ಇಲ್ಲ.
ಆದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ಎಷ್ಟೇ. ಕಷ್ಟ ಆದರು. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೊಣ. ”

‘ ಆಯ್ತಮ್ಮಾ. ಸರಿ!! ’ ಎಂದನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು
ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನಾಜೂಕು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು
ಅವರು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

October 7, 2010 ‘ ಹೋಳಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದ ಮಗು, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರು ಊಟಕ್ಕೆ
ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.’ ಅಮ್ಮ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಮಗನ ಬರುವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ,
ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರಟುತ್ತಾ
ಕೂರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ “ ಪಾಪ ಮಗು!! ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ,
ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಸರ-ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್…

​ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ​ ( ದಿನ -1)

ರವಿ!! ರೂಪಿ!! ಮತ್ತು ನಾನು(ಚೇತನ್) ಚಳಿಗಾಲದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಲ ತುಣುಕುಗಳ ಆಸ್ವಾದನೆಗೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಟ್ರಿಪ್ಪು. ಮಿಜಾಲ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರೋ ಗಂಡು ಮಕ್ಳದೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಸಮ ಮದ್ವೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಟೆಂಪೋ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ನಂಥ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು, ವ್ಯಾಗನಾರ್ ಗೂ ಸಾಕೆನಿಸುತ್ತಲಿದೆ.
ಪ್ರವಾಸದ ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಹೊನ್ನವಿಲೆ. ಅಂದರೆ ನನ್ನೂರು.  ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಬೇಗಬೇಗ ಕಾರು ಹತ್ತಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂದು ಹಠ ತೊಟ್ಟಿರುವ ನಾವುಗಳು, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ.. ಮದುವೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಸಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಪೋಷಕರ ಬ್ರೇನ್ ವಾಷ್ ಮಾಡುವ ಯಾನೆ ಫಿಟಿಂಗ್ ಇಟ್ಟು ಬರುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಾಂಘಿಕವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಲಿದ್ದೆವು. ಈ ಬಾರಿ ಬಲಿ ಕಾ ಬಕ್ರ ನಾನು.

ಸಕ್ರೆಬೈಲು!! ಪಸ್ಟು ವಿಸಿಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಥಳ ಸಕ್ರೆಬೈಲು.  ಸಕ್ರೆಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆನೆ ಬಿಡಾರವಿದೆ. ಆನೆ ಸವಾರಿ, ಆನೆ ಸೆಲ್ಫಿ, ಸೊಂಡಿಲು ಆಶೀರ್ವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ರಜಾ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಜನ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಒಂದೊಂದು ಸೊಂಡಿಲ ಆಶಿರ್ವಾದಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ಸೊಂಡಿಲ ಸಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಲು ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು, ಸೊಂಡಿಲಿನ ಏಟಿಗೂ, ಕೋರೆ ಹಲ್ಲಿನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿಯೂ …

ಕಾರು, ದೇವರು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ

ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕಾರು ಕೊಡಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಆ ಕಾರನ್ನು ಮನೆವರೆಗೂ ತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಕರ್ಮವು 'ಕರುಣ' ನ ತಲೆಗೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು. ಕಾರು ಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಲೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯಲು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ವಾದ. ಆದರೆ ಕೂಸು ಹುಟ್ಟದೇ ಕುಲಾವಿ ಹೊಲಿಸೋದು ಬೇಡ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅಂತೂ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಮನೆವರೆಗೂ ಕಾರು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ.


ಅಮ್ಮ; ಕಾರಿಗೆ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿಯೇ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಅನುವಾದಳು. ಅಪ್ಪನಂತು, ‘ ಎಷ್ಟು ಕೊಡಬೋದು ಹೇಳಿ ಕಾರಿಗೆ..? ’ ಅಂತ ಪೂಜೆಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಊರಿನ ಸಹ ವರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿ; ಕೇಳಿ; ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ; ತನ್ನ ಮಗ ಮೋಸ ಹೋಗದೇ ವ್ಯವಹಾರವೊಂದನ್ನು ಕುದುರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾರು ತಂದಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನು ಪದೆಪದೆ ಕ್ರಾಸ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ. ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂಭ್ರಮಗಳನ್ನು ಮರೆಸುವಂತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ನಾನ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.


ಕಾರಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚೌಕಾಸಿ-ಡೀಲ್ ಅನ್ನು ಕರುಣನ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ನಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿದ್ದೆ. ಪೂಜೆ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೀತಲಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಕಡೆ ಕಾರಿನ ಗುಣಗಾನ ಮತ್ತು ಅವಗುಣಗಾನದ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಗಳೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.


ಹೇ!! ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಕಾರಾ… ರೀಸೇಲ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಕಮ್ಮಿ. ಯಾರ್ ತಗೋತಾರೆ.?


ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತೇನೋ, ಮಾಡೆಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೇದು


ಎಷ್ಟ್ ಓಡಿದೆ..? ಟೈರ್ ಹೊಸಾವ. ಸ್ಟ…

ಒಂದು ಅಪಘಾತದ ಸುತ್ತ

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷ. ಶೈಲು, ರವಿ ಹೊರತಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ( ಗುಂಪಿನ ಹೆಸರು ಬಿ ಬಿ ಹುಡುಗರು) ಉಳಿದೋರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಶೈಲುಗೆ, ಸಿಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಾಧ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ರವಿ:

ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲು ಅವನಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಖುಷ್ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇತ್ತು. ಸುಮಾರು ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಎಡತಾಕಿದರೂ, ಒಂದಕ್ಕೂ ಆಯ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅಭಿ, ಜೋಬಿ, ಶೇಕ್ ನಂತ ಗಮಾಡ್ ಗಳಿಗೇ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿರೋವಾಗ, ಧೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ ‘ರವಿ’ ಗೆಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಖೇದಕರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ರವಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ, ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಲಕ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಮಸ್ಯೆ. ಕೋಡಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇರೋದು. ಆದರೂ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಕಂಪನಿ ಮಿಸ್ ಆದಾಗಲೂ. ‘ ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡದು, ಕಾಯ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಬಿಡು, ಮಗ ’ ಅಂತ ನಾವು, ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ‘ನನಗೆ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ ಮಗ. ಆದರೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕಂಪನಿ, ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟಾಪ್ ಟೆನ್ ಒಳಗೆ ಬರೋದನ್ನ, ಜಸ್ಟು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತು. ‘ಎನ್ನುವನು. ‘ಎಲಾ ಬಡ್ಡಿಮಗನೆ ’ ಅಂದುಕೊಂಡುಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಇಂತಹ ಸಂದಿಗ್ಧ, ಸುಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಿ ಇ …