Skip to main content

ಟ್ರೆಕ್ ಟು ಸ್ಕಂದಗಿರಿ

'ಸ್ಕಂದಗಿರಿ' ಗೆ ಚಾರಣಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟಾಗ, ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ದಾಟಿತ್ತು. ಹೋಗುವಾಗ
ಇದ್ದದ್ದು ಒಟ್ಟು ಏಳು ಜನ ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕು ಬೈಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸುಳ್ಳುಗಾರನೆಂದು
ಹೆಸರಾದವನು ಶ್ರೀ. ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತು ಎಂದು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ,
ನಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿಬಿಡುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು.  ಸ್ಕಂದಗಿರಿಯದ್ದೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಅದೇ
ಸ್ಥಿತಿ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ದೇವನಹಳ್ಳಿ-ಚಿಕ್ಕಬಳ್ಳಾಪುರ ಮಾರ್ಗದ ಬದಲಾಗಿ, ಯಲಹಂಕದೊಳಗಿಂದ ಹಳ್ಳಿ
ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದೆವು. ತಾನು ಈ ಹಿಂದೆ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಹೋಗಿರುವುದಾಗಿ
ಶ್ರೀ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವನಾದರೂ, ಆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಪಟತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೂ ಜಡ, ನಿರ್ವಿಕಾರ, ನಿರ್ಲಿಪ್ತ, ನಿರ್ವೀರ್ಯ ಟೆಕ್ಕಿ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಏನಾದರೊಂದು
ಮಾಡಲು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪುಶ್ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಹೊರಡೋದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಬರೋದಿಲ್ಲ.

ಮೊದಲು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕಳೆದು ಹೋದೆವು. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ, ಹಳ್ಳಿ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೆಫ್ಟು
ರೈಟು ಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದುದೇ ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ. ಅಂತಾದ್ರಲ್ಲಿ  ಮಾರ್ಗ ಸೂಚಿ
ಸೈನ್ ಬೋರ್ಡುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಹುಡುಕುವುದು. ತಡರಾತ್ರಿ ಆಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ
ಸ್ಕಂದಗಿರಿ ಮಾರ್ಗ gps ನಲ್ಲಿ ಟ್ರೇಸ್ ಆಯ್ತು. ಅದರ ಬಾಲ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟೆವು. ಆನಂತರ
ತಗಲಾಕ್ಕೊಂಡಿದ್ದು ನಾಲ್ಕು ಬೀಟ್ ಪೋಲೀಸುಗಳ ಕೈಲಿ. ರಸ್ತೆಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಬ್ಯಾರಿಕೇಡ್
ಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟವರು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಸುತ್ತಿವರೆದರು. ಕಗ್ಗತ್ತಲ ಬೆತ್ತಲೆ
ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನೀವು, ನಿಮಗೆ ನಾವು ಎನ್ನುವಂತೆ... ಪೋಲೀಸರು ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು
ಬಿಟ್ಟು ಬೇರಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ಅವರು ಕಷ್ಟ ಸುಖ ಮಾತನಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರ ಬ್ಯಾಗುಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ಕೋಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದು
ಹೊಡೆದು ನೋಡುವರು. ಅವರ ಹುಡುಕಾಟವು ಬಿಯರ್ ಬಾಟ್ಲಿಗೆಂದು, ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಬಿಯರ್
ಬಾಟ್ಲಿಗಳು ಸಿಕ್ಕರೆ,  ಸೀಜ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೋ..? ಅಥವಾ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಮಧ್ಯಪಾನ
ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದದ್ದು ಎಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆದರಿಸಿ, ಬೆದರಿಸಿ ಒಂದೆರಡು ಹೆಚ್ಚು
ಗಾಂಧಿ ನೋಟುಗಳಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೋ..? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರ ದುರಾದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ,
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರ ಬಳಿಯೂ, ಧೂಮಪಾನ.., ಮದ್ಯಪಾನದಂತಹ ಕಲಬೆರಕೆಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಬದಲಾಗಿ
ಸೇಬು, ಒಣ ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಗೋಡಂಬಿ, ಗ್ಲುಕೋಸ್ ಪಟ್ಟಣ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ನಾವ್ಯಾರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಫ್ಟ್-ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರುಗಳೆಂದು
ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಬೇರೆ ಊರುಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್
ಓದುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡೆವು. ನಮ್ಮನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೆಂದು
ತಟಕ್ಕನೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಅವರಿಗೆ ದೊರೆತಿದ್ದ ಸೇಬು, ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಗೋಡಂಬಿಗಳು ನಮ್ಮ
ಇಮೇಜ್ ಅನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಹೀನಾಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯವರನ್ನಾಗಿಸಿತ್ತು.  ಆದರೂ ... ಮುಂದೆ
ಹೋಗಲು ಬಿಡಲೊಲ್ಲರು.

'ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಂಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ರಿ...? ಅವರು ಪರ್ಮೀಷನ್ ಕೊಟ್ರೆ..,
ನಿಮ್ಮನ್ನ ಮುಂದೆ ಬಿಡ್ತೇವೆ..?'

'ಮುಂದೆ ಏನಾದ್ರು ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಆದ್ರೆ ಯಾರು ಹೊಣೆ..?' ಇತ್ಯಾದಿ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದ
ಲೋಕಾಭಿರಾಮದ ಜೊತೆಗೆ

' ನಡೀರಿ ಮನೆಗೆ ವಾಪಾಸ್ '  ಅಂದಾಗ ... ಅಭಿ ಸೀದಾ ಬೈಕಿನ ಬಳಿ ನಡೆದವನೇ ..

' ನಡಿರಲೋ ನಡಿರೋ .. ಯಾವನಿಗೆ ಬೇಕು ಈ ಪೋಲೀಸಿನವರ ಸವಾಸ ' ಎಂದು ಗೊಣಗಿದನು.ಇಂತಹ
ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ತನ್ನ ಸುಳ್ಳಿನ ಕಂತೆ(ಕಥೆ)ಗಳನ್ನು ಶುರುವಚ್ಚಿಕೊಂಡ.

' ಇವತ್ತು ಮುಂಜಾನೆ ಪಾಟೀಲ್ ಪುಟ್ಟಪ್ಪ ಅವರಿಂದ ಮಠದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಚನ ಇದೆ. ಅದನ್ನ
ಕೇಳೋದಕ್ಕೆ ನಾವೆಲ್ರೂ ರಾತ್ರೀನೇ ಹೊರಟು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ' ಅಂದ

ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದಂಗಾದೆವು.  ಪೋಲೀಸರು ಪಾಟೀಲ ಪುಟ್ಟಪ್ಪನವರ ಪ್ರವಚನದ ಬಗ್ಗೆ
ಕ್ರಾಸ್ ಕೊಶ್ಚನ್ ಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರು. ಅವರು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ... ಶ್ರೀ ತಟಪಟ
ಅಂತ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದ.
'ಲೋ!! ಸಾಕು ಸುಮ್ಕೆ  ಇರೋ.. ಹೇಳ್ತಿರೋದೆಲ್ಲಾ ಸುಳ್ಳು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ್ರೆ, ಅಂಡಿನ
ಮೇಲೆ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿಸ್ತಾರೆ.' ಅನ್ನೋ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸಂದೇಶ ಬಂದರೂ ಶ್ರೀ ಕಥೆ
ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ತನ್ಮಯನಾಗಿದ್ದ. ಮತ್ತು ಪೋಲೀಸಿನವರೂ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದರಲ್ಲಿ
ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದರು. ದುರಂತ ಅಂದ್ರೆ ಯಾವ ಪುಟ್ಟಪ್ಪ..? ಅನ್ನೋದು ಪೋಲೀಸಿನವರಿಗೂ
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀಗು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು
ಶುದ್ಧ ಸುಳ್ಳು ಎಂಬುದಾಗಿಯೂ, ನಾವುಗಳು ಸ್ಕಂದಗಿರಿಗೆ ಚಾರಣಕ್ಕೆಂದೇ ಹೊರಟವರು
ಎಂಬುದಾಗಿಯೂ ಪೋಲೀಸಿನವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಮತ್ತು ಅದು ನಮಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿ ಎಂಬುದು,
ಅವರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಆದರೂ 'ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ' ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೂ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಸತ್ಯದಂತೆ ಹೇಳಿ, ಸುಳ್ಳಿಗೆ ಕಟಿಬದ್ದರಾಗಿ ನಿಂತು
ಸಾಧಿಸುವುದು ಒಂದು ಕಲೆಯೇ.

ಮುಂದೇನಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದು ಖಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ..,  ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಾದರೇ
ಏನೋ ಒಂದು ಆಗಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಆಶಾವಾದ.

" ಗಲಾಟೆ ಮಾಡದೇ.. ಸೈಲೆಂಟ್ ಆಗಿ ಹೋಗಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ
ಬೈಕುಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ರೆ ... ಸೀದಾ ಸ್ಟೇಷನ್ ಗೆ ಎಳ್ಕೋಂಡ್ ಹೋಗ್ತೇವೆ.
ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ..? ನಡೀರಿ ಇಲ್ಲಿಂದ "
ಅಂತೂ ಪೋಲೀಸರು ಬ್ಯಾರಿಕೇಡ್ ಎಳೆದು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು.

ಸ್ಕಂದಗಿರಿ ಪರ್ವತದ ಬುಡಕ್ಕೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆ
ಹಳ್ಳಿಯ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ .. ಬ್ಯಾಟರಿ(ಟಾರ್ಚು) ಅಡ್ಡ ಹಿಡಿದು.., ಕೈ
ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟೋಂದ್ ಜನ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಲಿಫ್ಟ್  ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು
ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸಿತಾದರೂ... ಅವರೆಲ್ಲಾ ಪರ್ವತ ಹತ್ತೋದಕ್ಕೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವ
ಅನ್-ಅಫೀಷಿಯಲ್ ಲೋಕಲ್ ಗೈಡುಗಳು ಎಂಬುದು ನಂತರ ತಿಳಿಯಿತು.

"ನಾನು ಮೂರು ಸಾರಿ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಗೈಡು ಬೇಡ. ಏನು ಬೇಡ. ನಾನೇ ಗೈಡ್ ಮಾಡ್ತೇನೆ"
ಅಂದನು ಶ್ರೀ. ಯಾರಿಗೂ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಸಮದಾರಿಯಲ್ಲಿ ದಾರಿತಪ್ಪಿಸುವ ಚೈತನ್ಯವಿರುವವನು
ಬೆಟ್ಟದ ಕತ್ತಲು ದಾರಿಯನ್ನು ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿಸಿಯಾನೇ ಎಂಬ ಅಳುಕು
ಮೂಡಿದ್ದಂತು ಸತ್ಯ. ಆದರೂ ದೇವರ ಮೇಲೆ, ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಂದಿರ ಪುಣ್ಯಾಫಲಗಳ ಮೇಲೆ ಭಾರ ಹಾಕಿ,
ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆವು.

ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೇಜಿ ಫೆಲೋ ಅಂದ್ರೆ ಅತೀತ್. ಆತನಿಗಿರುವ ಅಪಾರ ಎನರ್ಜಿ
ನೋಡಿ, ಜಲಸಿ ಬರ್ತದೆ ನಮಗೆ. ದಡದಡದಡ ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕ ಕಡೆ ಹೋಗುವನು. 'ಹೇ ಮ್ಯಾನ್ ಐ
ಫೌಂಡ್ ದ ವೇ' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮತ್ತಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿ ನಿಂತು .. 'ಡೋಂಟ್ ಕಮ್. ದಿಸ್ ಈಸ್
ನಾಟ್ ದ ವೇ!!' ಎನ್ನುವನು. ಒಂದೇ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ನೂರಾರು ಬಾರಿ ಹತ್ತಿ ಇಳಿದು ಹತ್ತಿ
ಇಳಿದು ಹತ್ತುವನು. 'ಲೋ ಸುಮ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಬಾ ಗುರು' ಅಂದರೂ ಕೇಳಲೊಲ್ಲನು.

ಅಂತೂ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಶ್ರೀ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಿದ. ರಾತ್ರಿ ಮೂರು ಘಂಟೆ.
ಕಾಲು ದಾರಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಹಳಷ್ಟು ಅಡ್ಡ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಬೆಟ್ಟದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಗ್ಗುಲಿಗೆ
ಬಂದು ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿ, ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆವು. ಒಂದಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ
ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕುಗಳ ಮಿಣಿ ಮಿಣಿ ಓಡಾಟ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

' ಈಗಂತೂ ದಾರಿ ಹುಡ್ಕೋದಕ್ಕೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತೆಲ್ಲಾ ಬರಿ ಪೊದೆ ಇದೆ. ಬೆಳ್ಗೆ ವರೆಗೂ
ಇದೇ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಹರಟುವುದೆಂದು ಮಾತಾಯಿತು.'
ಬೆಳದಿಂಗಳ ಚಂದ್ರ ಸೊಗಸಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ, ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲೆ
ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೆವರು ಹನಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸುಯ್ಯನೆ ಹಾದು ಹೋಗುವಾಗ ತಂಪೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ದೂರದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಬೆಂಗಳೂರು.. ಸುಖ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಹೊತ್ತು ಮೀರುತ್ತಿತ್ತು.

> ಎಲ್ಲದನ್ನೂ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು  ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕಳೆದುಹೋಗಬೇಕು.

'ನಾವು ಯಾವಾಗಲು..., ಗುರಿಯನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಬಾರದು. ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಹೋಗುವಾಗಿನ
ಜರ್ನಿ!! ಪ್ರಯಾಣ!! ವನ್ನು ಆನಂದಿಸಬೇಕು...' ಎಂಬುದು ಸೋತವರ ನುಡಿಮುತ್ತುಗಳಾಗಿದ್ದವು.
ಜನಗಳೆಲ್ಲಾ ಓಡಾಡಿ ನಿರ್ಮಿಸಿರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ಸೀದಾ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಗೆ
ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವು ಬಹುಷಃ ಸೌದೆ ಕಡಿಯುವವರ ಕಳ್ಳ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ
ಸಾಗಿ.., ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದೆವು.

ಅತೀತ್ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಓಡಿಬಂದವನು ... "ಮ್ಯಾನ್ ಐ ಫೌಂಡ್ ದ ವೇ!! ಐ ಫೌಂಡ್ ದ ವೇ ..."
ಎಂದ. ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಾರಣಿಗರ ಗುಂಪಿನ ಬೆಳಕಿನ, ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಹೋಗಿ..., ಕಾಲುದಾರಿ
ಇದ್ದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿದ್ದ.
ಎದ್ದು ಹೊರಟೆವು. ಮುಳ್ಳಿನ ಪೊದೆಗಳ ಮೂಲಕ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನೇ ದಾಟಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಬೆಳಕು
ಹರಿಯುವುದರ ಒಳಗಾಗಿ, ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯನ್ನು ತಲುಪಬೇಕು. ಸೂರ್ಯೋದಯದ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು
ನೋಡಬೇಕು. ಕೇಕೆ ಹಾಕಬೇಕು. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಟಾಪ್ ಕೊಡದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸರಸರನೆ
ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಬೇಕು.  ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಆಸರೆಯಾಗುತ್ತಾ.. ಬೆಳಕು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು
ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಏರಿದೆವು.

ಸ್ಕಂದಗಿರಿ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಷರಷಃ ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಚಾರಣಿಗರು. 'ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ!! ಇಷ್ಟೋಂದ್ ಜನ
ಇದಾರೆ ಇಲ್ಲಿ. ಪೋಲೀಸ್ರು ಅಷ್ಟೋತ್ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಮಾಡುದ್ರು. ಅವರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದ
ವರಸೆಗೆ, ನಾವ್ ಯಾವ್ದೋ ಕಾನೂನು ಬಾಹಿರ ಕೆಲ್ಸಾನೆ ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ
ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು'.

ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ತಲುಪಿದಾಗ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಪಸರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಚುಕ್ಕಿಗಳು ಒಂದೊಂದೇ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ನಿಂತವರನ್ನು!! ದಬ್ಬಿ ಬೀಳಿಸುವಷ್ಟರ
ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗಾಳಿ ಬುರ್ರೆಂದು ಬೋರ್ಗರೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಟೈಟಾನಿಕ್ ಸ್ಟೈಲಲ್ಲಿ ಕೈ ಎತ್ತಿ ನಿಂತೆವು. ಗೆಲುವಿನ ಕೇಕೆ; ಹೊಗೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ
ಮೋಡಗಳು, ಕಾಲಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ. ನಮಗೆ ಅನುಕೂಲಕರವಾಗುವಷ್ಟು ಜಾಗವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು...
ಗುಂಪಾಗಿ ಕುಳಿತೆವು.

ಸೂರ್ಯ ಬಂದ. ಬೆಂಕಿ ಕಡ್ಡಿ ತಗೋಂಡು ಆಗಸದ ಚಾವಣಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವಂತೆ ಬಂದ. ಅವನ
ಸ್ಪರ್ಷದಿಂದ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ದಗದಗನೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವಂತೆ ಕೆಂಪಾಯ್ತು.  ಆ
ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ.. ನಮ್ಮ ದಣಿವೆಲ್ಲಾ ಕರಗಿ ಹೋಗುವ ಸಾರ್ಥಕದ ಕ್ಷಣವೇ
ಸೂರ್ಯೋದಯ.

ನಡು ಜಾರಿದ, ತಡ ರಾತ್ರಿಯಲಿ.        
ಕೊನೆ ಮುರಿದ, ಬೆಣ್ಣೆಶಶಿ ಬೆಳ್ಕಿನಲಿ.        
ಕಾತುರವಿತ್ತು ಕಾಣಬೇಕು,        
ಕಾಲಡಿಯ ಮೋಡವನೆತ್ತಿ.        
       
ಹತ್ತಿ; ಇಳಿದು; ತೇಗಿ; ಅಂತೂ        
ತಲುಪಿ ಸ್ಕಂದಗಿರಿಯ ನೆತ್ತಿ.          

ಆಗಸದ ಚಾವಣಿಗೆ ಬೆಂಕಿಯ ಹಚ್ಚಿ,        
ಇಬ್ಬನಿಯ  ಕರಗಿಸುತಲಿ,        
ಪೋಲಿದರ್ಶನ ಕೊಡುತ ರವಿ ಬಂದ        
ಪಾರದರ್ಶಕ ರವಿಕೆಯಂತಿದ್ದ,        
ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಮೋಡದಡಿಯಿಂದ.  




"ಹೇ!! ಮ್ಯಾನ್!! ಸನ್ ಈಸ್ ಲುಕಿಂಗ್ ಅಟ್ ಅಜ್!! " ಅತೀತ್ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನಂತೆ
ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ಗುಯ್ ಗುಡುತ್ತಿದೆ.

Comments

Popular posts from this blog

ಬಿಸಿಲುಕುದುರಿ-ಸವಾರಿ ; ಚೆನ್ನೈ ಬಸ್ ಪಯಣದ ಒಂದು ಅನುಭವ

ಬೂಟು ಪಾಲೀಶ್ ಮಾಡಿ, ಇಸ್ತ್ರಿ ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ‘ಇವತ್ತಾದರು MTC ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಗಬಹುದು’ ಎಂಬ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಿಂತ-ನೀರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉದ್ಬವವಾಗಿದ್ದ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಬೂಟ್ಸು ನೆನೆಯದಂತೆ ಕೃತಕ ಕೆರೆಯನ್ನು ದಾಟಿದೆ. ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿಗಾಗಿ ಹೋಟೆಲಿನ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದೆ. ತೂಡೆ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ಲುಂಗಿಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸಪ್ಲೈಯರು ಬಕೇಟು-ಸೌಟು ಹಿಡಿದು ಅತ್ತಿತ್ತ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಉಪಹಾರದ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ. ರಸ್ತೆಯ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿಯೇ ಕೋಳಿ-ಸಾಗಿಸುವ ಲಾರಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ, ಸುವಾಸನೆಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ, ‌ಯಾತ್ರಿ-ಸಮೂಹ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಂಬರಿನ ಬಸ್ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ವಾಸನಾ-ಗ್ರಂಥಿಯನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಾ, ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡೆ. ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನ ಎದುರಿಗೆ ಏಳೆಂಟು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಯಾರಪ್ಪಾ ಈ ಮಹಾನುಭಾವ ಎಂದು ಆ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಓದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಜಿಲೇಬಿಗಳನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಲಿಪಿಯಿಂದ ಒಂದು ಪದವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ತೆಲುಗಾಗಿದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಕಟೌಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂವು ಮತ್ತು ದೀಪದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಇವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೊಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡವರಿರಬಹುದು ಎಂದು

ಕರಾಂತಿ ಹುಡುಗಿ

ಕ್ರಿಸ್-ಮಸ್ ರಜೆಗೆ ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕು ರಜಾ ದಿನಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅಪ್ಪನ ಹಳೇ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಸಿಟಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟೆ. ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳಿಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತವರೂರು ಆಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ನಗರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಕು ಓಡಿಸಿದರೂ, ರಸ್ತೆ ದಿಢೀರನೆ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು " ಕಾಮಗಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ " ಎಂಬ ನಾಮಫಲಕ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನ ಬಳಿ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸ್ಕೂಟಿಯೊಂದು ಸರ್ರನೆ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸ್ಕೂಟಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪರಿಚಿತ ಮುಖ, ನನ್ನ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ಗೆಳತಿ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದವನೇ ಅವಳು ಹೋದ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ತುಂಗಾ ನದಿ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಡೌಟೇ ಇಲ್ಲ!! ಅವಳೇ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ!! ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ! ಅಂದರೆ ಐದು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗುಡ್ಡೆಕಲ್ಲು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಲ್ಲವೇ. ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತೋ, ಹತ್ತೋ ಆಗಿತ್ತು. ಸಿ-ಇ-ಟಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಲು ಗುಡ್ಡೇ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳಂತಿದ್ದ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯನ್ನು ಇಬ್ಬರು ದಾಂಡಿ

ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಂಕ

ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆದ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರವೂ, ಸೊಹೈಲಾ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ. (ಸೊಹೈಲ ಮತ್ತು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಹೋಗಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿರಲಾಗುತ್ತದೆ.)  ' ಅಭದ್ರತೆ; ಅಸಹಾಯಕತೆ; ದೌರ್ಬಲ್ಯ; ಭಯ ಮತ್ತು ಕೋಪ, ಇವುಗಳ ಜೊತೆ ನಾನು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಹೋರಾಡ್ತಾನೆ ಇರ್ತೇನೆ. ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಒಬ್ಬಳೇ ನಡ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗುವಾಗ, ಹಿಂದೆ ಇಂದ ಬಂದ ಯಾವುದೋ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳದ ಸದ್ದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಯ ಮೂಡಿಸತ್ತೆ. ಅದೆಲ್ಲಿ, ಕಿರುಚಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೊ ಅಂತ ಹೆದರಿ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನ ಬಿಗಿದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಕುತ್ತಿಗೆ ಸುತ್ತುವ ಸ್ಕಾರ್ವ್ಸ್ ಹಾಕೋದಕ್ಕೂ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದ್ಯಾರೋ ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಹಿಸುಕುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗತ್ತೆ. ಸೌಹಾರ್ದ ಸ್ಪರ್ಷಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಮದ ವಾಸನೆ ಬರತ್ತೆ. ' ಎರಡು ಕ್ಷಣದ ಕಾಮ ತೃಷೆ, ಒಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವಿಸಬಲ್ಲದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಆಗತಾನೆ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಪರಿಚಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಯುವ ಮನಸ್ಸು, ಮತ್ತೆಂದೂ ಚೇತರಿಸಿಕ್ಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತೆ ವಿಕಾರಗೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ರೇಪ್ ಅಂದ್ರೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬಳ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಸೆಕ್ಸು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಶೋಷಿಸಿಬಿಡಬೇಕು, ಅನ್ನುವ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅದು ನಮ್ಮಂತುಹುದೇ ಒಂದು ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿಯನ್ನ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹೊಸಕಿ ಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ.  ಬಹುಷಃ ಹಳೇ ಸಿನಿಮಾಗ

ತೀರದ ಹುಡುಕಾಟ

ಘಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಊರೆಲ್ಲಾ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ, ಗಡಿಯಾರ ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್ ಗಲಾಟೆ ಆರಂಭಿಸಿತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ದ್ವಂದ್ವಗಳು. 'ಅರೆ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಕೂಡ ತನ್ನ ಮರಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿಯುವವರೆಗೂ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಗುಟುಕು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಹಾರಲು ಬಿಡುತ್ತದೆ.' ​ಹೀಗಿರುವಾಗ ರೆಕ್ಕೆ ಮೂಡಿ ವರುಷಗಳು ಕಳೆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಾರಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೇಕೆ.? ಅರೆ!! ಮನುಷ್ಯರು ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ, ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷತೆ ಏನಿದೆ. ? ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇನೋ ನಮಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸವೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವರಲ್ಲಾ... ನಿನಗೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ಕಟ್ಟಬೇಕು ಎಂಬ ಸುಳ್ಳು ಆಸೆಗಳು. ನಾನಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕವನಾ..? ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ.., ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನ. ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೊಂಬೆಯನ್ನಾಗಿಸಿದರು. ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವಳು ‘ ಅಪ್ಪ ನಿನ್ ಮೇಲೆ ಅತೀ ಪ್ರೀತಿ ಇಟ್ಟಿದಾನೆ ’. ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಘನತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಲಿಪಶು ಮಾಡುತ್ತಿರುವರು. ಛೇ ಭವಿಷ್ಯದ ವಿಶ್ವಮಾನವನಿಗೆ ಎಂಥಹ ದುರಂತ ಪೋಷಕರು. ಯಾರೋ ನನ್ನನ್ನು ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ಆಸರೆಯ ಅಪ್ಪುಗೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲ

ಇಬ್ಬರು ಪೋಕರಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ

ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪಪ್ಪಾಯ ಗಿಡದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಇಬ್ಬರು ಪುಂಡ ಹುಡುಗರು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಅಭಿ ಒಂದನೆ ಕ್ಲಾಸು. ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಆಕಾಶ್ ಎಲ್ ಕೆ ಜಿ. ಮರಿ ಬ್ರದರ್ಸ್. ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳು. ಶನಿವಾರದ ಶ್ವೇತ ಸಮಾನ-ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಬಿಚ್ಚದೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಪ ಸರ್ಫ್-ಎಕ್ಸೆಲ್-ನ 'ಕಳೆ ಕೂಡ ಒಳ್ಳೆಯದು' ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಭಲೇ ತರ್ಲೆಗಳು. ತೋಟದ ಮುಟ್ರು-ಮುನಿ ಮುಳ್ಳುಗಳ ಮೆಲೆಯೇ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಬಲ್ಲರು. ಬೇಲಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸರಿದಾಡುವ ಪಟ್ಟೆ ಪಂಜ್ರ ಮರಿಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾ ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುವರು. ತಾತನ ಹೆಗಲೇರಿ ಕುಳಿತು, ನೆಲ ಉಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು......  ಬಿಲ ತೋಡುವುದರ ವರೆಗೆ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಜ್ನಾನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಆದರೆ ಈ ಪುಟಾಣಿಗಳು ಮೇಸ್ಟ್ರು ಹೊಗಳುವ ರೇಂಜಿಗೆ, ಮಾರ್ಕ್ಸು ತೆಗೆಯುತ್ತಿಲ್ಲಾ ಎಂಬುದೇ ನವ ಜಾಗತಿಕ ಯುಗದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಬಾಧೆ. ' ಏನ್ರೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರ ಅಲ್ಲಿ. ?' ಕೂಗಿದೆ. ' ಹಾ ಏನೋ ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ. ನಿಂಗೇನು?? ' ಎಕೋ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಉತ್ತರಗಳು ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಂದ ಬಂದವು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಕಿರಾತಕರು ತಾತನ ಶೇವಿಂಗ್ ಬ್ಲೇಡು ಕದ್ದು ತಂದು ಹುಲ್ಲು ಕಟಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. 'ಲೇ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ, ಕೊಡ್ರೋ ಬ್ಲೇಡು. ಡೇಂಜರ್ ಅದು. ಕೈ ಕುಯ್ದುಬ

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು. ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ, ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು. ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು. ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ, ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತ

ಎಮ್ಮೆ ಕಾನೂನು ; ಜಸ್ಟಿಸ್ ಡೀಲೈಡ್ ಈಸ್ ಜಸ್ಟಿಸ್ ಡಿನೈಡ್

'ಜನನ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ' ಪಡೆಯಲು ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿ ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದವು. ನೋಟರಿ ಸರೋಜಮ್ಮ ರನ್ನು ಕಂಡು 'ನಾನು ಹುಟ್ಟಿರುವುದು ಸತ್ಯ ಎಂದು ಇರುವಾಗ,  ಎಲ್ಲೋss ಒಂದು ಕಡೆ ಜನನ ಆಗಿರಲೇಬೇಕಾಗಿಯೂ,  ಸೊ ಅದನ್ನು  ಪರಿಗಣಿಸಿ ದಾಖಲೆ ಒದಗಿಸಬೇಕಾಗಿಯೂ ' ಕೇಳೋಣವೆಂದು ಹೊರಟೆ. 1995ಮಾಡೆಲ್ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಕಿಕ್ಕರ್ ನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ - ' ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿಸೊ.  ಮಕ್ಳು-ಮರಿ ಓಡಾಡ್ತಿರ್ತವೆ ' ಕೀರಲು ಧ್ವನಿಯೊಂದು ಒಳಗಿನಿಂದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಬ್ರೇಕ್ ನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ-ನಿಂತರೂ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ.  ಅಷ್ಟೋಂದು ಕಂಡೀಶನ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಬೈಕನ್ನು,  ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಲು ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಬರುತ್ತದೆಯೆ. ? ರಸ್ತೆಯ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಜನಗಳ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ,  ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಬೇಕು.  ಅವರು ಅಡ್ಡ-ಬರುವುದನ್ನು ಮೊದಲೇ. , ಊಹಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಿಂದಲೇ ಬ್ರೇಕು-ಕಾಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿ,  ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು.  ಹಾರನ್ನು ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಕ್ಲಚ್-ಹಿಡಿದು ಅಕ್ಸಿಲರೇಟರ್ ರೈಸ್  ಮಾಡಿ ಬರ್-ರ್-ರ್sssss ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ದಾರಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬೈಕ್-ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಮನೆಯಿಂದ ನೂರು-ಗಜ ಕೂಡ ಮುಂದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ,  ಅಂಗಡಿ-ಲಕ್ಕಮ್ಮ ತಾನೂ ಕೂಡ ಮೇನ್-ರೋಡಿನ ವರೆಗೂ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು, ಹಲ್ಲು-ಬಿಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು. &

Unusual episode of an Engineer

Weather is super-hot from last 7-8 months. In chennai one can only see  three seasons.  One is Winter-Hot, Spring-Hotter and Summer-Hottest. Today is the season of Spring-Hotter but raining heavily because of Cyclone Laila . Prasad, the Tekki guy is shouting at the Rain. Knotted his shoe lase.   Prasad is constantly getting call from his Boss. ' I have done my Electrical engineering from reputed college. That  was my dream college and  THE DREAM COURSE indeed.  But now writing holy-banking-software for  an English people. They are controlling me and my machine remotely from London. I feel it is a modern slavery.  ' We are 5 n half hour ahead.  They screws me till mid night. But My local Boss is calling from early in the morning. They work in  their time slots but expects us to work in common time as well.'     'But, Today!! How can I goto work..? look at the road.  wow!! BTW Where is road. ? full of water. guys!! please shut-down all the motor-vehicles and s

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು. ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ. ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ. ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು. 'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು. ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ... 'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ ' ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು. ' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ' ಲ

You are Beautiful ; ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿಗೆ ಹೀಗೊಂದು ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಂಟು

ಮನಸ್ಸು ಎರಡನೇ ಸಾರಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡ್ತು : ‘ ಬೇಡ ಮಗ!! ಕೆರ ಕಳ್ಕೊಂಡು ಹೊಡಿತಾಳೆ. ’ ನೋಡೋಣ ಬಿಡು. ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಏನನ್ನಾದ್ರೂ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತಿದ್ರೆ, ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಒಂದಿನ ವಿಷಾದ ಇರಬಾರದು. ನಾನೇನು ಅವಳಿಗೆ ಐ ಲವ್ ಯು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ. ಒಳ್ಳೇದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅಂತ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ… ಸೋತುಪುರುಕ ಆಗಿ ಬಿಡ್ತೇನೆ’ ಹೇಳೋದಾದರೂ ಏನು…? ಏನಿಲ್ಲ, ‘ ಯು ಆರ್ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್’ ಅನ್ನೋದು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು-ಕಮ್ಮಿ ಏನ್ ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ..? ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣ್ತಾಳೆ. ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದಿನ ಎದುರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಯ್ಯಂತ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ರೆ, ‘ಅಬ್ಬಾ!! ಏನ್ ಹುಡ್ಗಿ’ ಅಂತ ಅಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ತೆರೆದ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚೊದರೊಳಗಾಗಿ ಅವಳ ನೆನಪುಗಳು ಕಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವೇನೊ. ಆದರೆ ಅವಳು ದಿನಾ ನಾಲಕ್ಕು ವರೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ, ಕೆಫೆಟೇರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಡುಮ್ಮನೆ ಬಾಡಿ-ಗಾರ್ಡ್ ಗಳು ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಆ ಅಂಥವಳು ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯೋವರೆಗೂ, ‘ಒನ್ ಓ ಕ್ಲಾಕ್ ‘ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಚೇರ್ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತು, ಅವಳನ್ನ ನೋಡ್ತೇನೆ. ಖುಷಿ ಅಂತೂ ಆಗತ್ತೆ. ತಾನು ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿರೋದು ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನ, ಅವಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾಗಿ ಯಾರೂ ಹೇಳಿರಬಾರದು. ಹಂಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ!! ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಗುಂಗು ಇದ್ದುಬಿಡತ್ತೆ. ಸರಿ, ಹೇಳೋದಾದ್ರೂ ಏನು!! ಮತ್ತದ