Friday, December 18, 2015

ಕಾರು, ದೇವರು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ



ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕಾರು ಕೊಡಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಆ ಕಾರನ್ನು ಮನೆವರೆಗೂ ತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಕರ್ಮವು ಕರುಣನ ತಲೆಗೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು. ಕಾರು ಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಲೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯಲು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ವಾದ. ಆದರೆ ಕೂಸು ಹುಟ್ಟದೇ ಕುಲಾವಿ ಹೊಲಿಸೋದು ಬೇಡ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅಂತೂ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಮನೆವರೆಗೂ ಕಾರು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ. ಅಮ್ಮ; ಕಾರಿಗೆ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿಯೇ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಅನುವಾದಳು.
ಅಪ್ಪನಂತು, ‘ ಎಷ್ಟು ಕೊಡಬೋದು ಹೇಳಿ ಕಾರಿಗೆ..? ’ ಅಂತ ಪೂಜೆಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಊರಿನ ಸಹ ವರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿ; ಕೇಳಿ; ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ; ತನ್ನ ಮಗ ಮೋಸ ಹೋಗದೇ ವ್ಯವಹಾರವೊಂದನ್ನು ಕುದುರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾರು ತಂದಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನು ಪದೆಪದೆ ಕ್ರಾಸ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ. ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂಭ್ರಮಗಳನ್ನು ಮರೆಸುವಂತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ನಾನ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾರಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚೌಕಾಸಿ-ಡೀಲ್ ಅನ್ನು ಕರುಣನ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ನಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿದ್ದೆ.
ಪೂಜೆ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೀತಲಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಕಡೆ ಕಾರಿನ ಗುಣಗಾನ ಮತ್ತು ಅವಗುಣಗಾನದ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಗಳೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
‘ ಹೇ!! ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಕಾರಾ… ರೀಸೇಲ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಕಮ್ಮಿ. ಯಾರ್ ತಗೋತಾರೆ’ ,
‘ ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತೇನೋ, ಮಾಡೆಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೇದು ’,
‘ ಎಷ್ಟ್ ಓಡಿದೆ..? ಟೈರ್ ಹೊಸಾವ. ಸ್ಟೇಪ್ನಿನು ಕೊಟ್ಟಿದಾರಾ..?',
’ ಅಫಿಷಿಯಲ್ ಯೂಜು ಅನ್ಸತ್ತೆ.‘ ,
’ ಹೇ… ಬರಿ ನಲವತ್ ಸಾವ್ರ ಅಷ್ಟೇನಾ ಓಡಿರೋದು..?? ಮೀಟ್ರು ರೀಡಿಂಗು ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿರ್ ಬೇಕು. ‘ ,
’ ಮಾರುತಿ ಅಲ್ವೇ ಸೈಕಲ್ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡೋನು ... ಕಾರ್ ಬಿಚ್ಚಿ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡ್ತಾನೆ. ಮೇಂಟೆನೆನ್ಸ್ ಕಮ್ಮಿ . ಅರಾಮು’ ,
‘ ಕಾರೇನೊ ತಂದ್ರಿ, ಎಲ್ ನಿಲ್ಲುಸ್ತೀರಾ..? ’,
‘ಹೇಯ್ ಟ್ರಾಕ್ಟರ್ ಓಡಿಸೋರಿಗೆ, ಕಾರೇನು ಕಷ್ಟ ಅಲ್ಲ; ಆರಾಮಾಗಿ ಓಡಿಸ್-ಬೋದು, ಪವರ್ ಸ್ಟೇರಿಂಗು; ಒಂದೇ ಕೈಲಿ ತಿರುಗಿಸಿ ಬಿಡ್ಬೋದು ’ ಇತ್ಯಾದಿ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದವುಗಳು.
ಪೂಜೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ನಿಂಬೆ ಹಣ್ಣು ತುಳಿಸಿ ಕರುಣನನ್ನೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಹೊಸ ಹಳೆ ಕಾರಿನ ಪೂಜೆಗೆಂದು.

ನಮ್ಮೂರಿನಿಂದ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗ್ರಾಮದೇವರು, ಬಸವಣ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣ ದೇವರು ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಯೊಳಗಿಂದ ಮೂಡಿದ್ದಾನೆ. ಮೊದಲು ಬಸವಣ್ಣ ದೇವರ ತಲೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ವರುಷಗಳು ಕಳೆದಂತೆ, ಬಸವಣ್ಣ ಕುಳಿತಿರುವ ಕಾಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರ ಬಂದಿದ್ದು; ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಬಸವಣ್ಣ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಪೂಜೆಯ ಶೃಂಗಾರಕ್ಕೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂಚೆ ದೇವರನ್ನು ತೊಳೆಯುವ ಸಂರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ, ಕುಳಿತಿರುವ ಅರ್ಧ ದೇವರನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡಬಹುದು.
ಬಸವಣ್ಣನ ಇದೇ ಕಥೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಒರಿಸ್ಸಾದ ಗೆಳೆಯ ಮಾನಸ್ ಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೇ… “ ಭಗವಾನ್ ಜಬ್ ಪೂರಾ ಬಾಹರ್ ಆಯೇಗಾ..!! ಓ ಭಾಗ್ ಜಾಯೆಗಾ ” ಎಂದ. ‘ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ!! ವರುಷ ವರುಷಕ್ಕೂ ದೇವರು ಕೊಂಚ ಕೊಂಚ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಜನಗಳು ನೋಡಿಯೇ, ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು’ ಅಂದರೆ , ‘ದೇವರು ಹೊರಗ್ ಬಂದ ದಿನ ನನಗೂ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳು, ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನಾನ್ ಬದುಕಿದ್ರೆ.. ಬರ್ತೀನಿ ’ ಅಂಥ ಜೋಕ್ ಕಟ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ. ‘ ಲೋ ಆ ದಿವ್ಸ ಪ್ರಪಂಚ ಪ್ರಳಯ ಆಗುತ್ತಂತೆ ’ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದನ್ನ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಉರಿಸ್ತಾನೆ.
ಪೂಜಾರಿಯವರು ಕಾರಿನ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಚಾಕ್ ಪೀಸಿನಲ್ಲಿ ದೇವರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬರೆದು, ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರು. ಅವರ ಸರ್ವೀಸ್ ಚಾರ್ಜ್ ಅನ್ನು ಅವರದೇ ಆರತಿ ತಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿ, ಕೈ ಮುಗಿದೆ.
ಕರುಣ ಮಾತ್ರ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಇಂಚಿಂಚನ್ನೂ ಬಿಡದೆ, ಬಡಿದು ಬಡಿದು ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿದ್ದ, ತನ್ನ ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರು ಬುಧ್ದಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲೂ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
“ಅಬ್ಬಬ್ಬಬ್ಬಾ ಏನ್ ಕಟ್ಟಿದಾರೆ ಮಗ, ಈ ದೇವಸ್ಥಾನ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಹಳೇದ್ ಇರ್ಬೋದು…?” ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ.
“ ನಾನು ಹುಟ್ಟೋಕೆ ಮುಂಚೆ ಇಂದಾನು ಈ ದೇವಸ್ಥಾನ ಇಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನಮ್ಮಪ್ಪ ಹುಟ್ಟೋಕ್ ಮುಂಚೆಯಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ಬೋದು. ಸುಮಾರು ಐವತ್-ಅರವತ್ ವರ್ಷ ಹಿಂದೆ ”
“ ಹಾಕ್… ಥೂ… ಈ ಒಂದೊಂದು ಕಂಬಗಳ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಮೌಲ್ಯ ಗೊತ್ತಿದಿಯಾ ನಿನಗೆ. ನನ್ನ ಊಹೆ ಪ್ರಕಾರ ಇವು ಈ ಶತಮಾನದ್ದಂತು ಅಲ್ಲ ” ಅಂದ.
“ಹೋ!! ಹೌದಾ .. ಇರ್ಬೌದು. ಯಾವಾಗಿಂದಾದ್ರೇನು ಬಿಡಪ್ಪಾ .” ಅಂದೆ.
ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಅವನು ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಹಿರಿಯ ತಲೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವರು … “ಇದು ಚ್ವಾಳ್ರು ಕಟ್ಟಿದ್ದ ದೇವಸ್ಥಾನ. ಚ್ವಾಳ್ರು ಕಾಲುದ್ದು” ಅಂದ್ರು. ಕರುಣ ಸಖೇದಾಶ್ಚಾರ್ಯದಿಂದ ಬಾಯಿ ತೆರೆದ.
“ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಓದೋಕೆ ಮುಂಚೆ, ನಿನ್ನ ಊರನ್ನು ನೀನು ಮೊದಲು ಓದು. ಹೊರಗಿಂದ ಯಾರಾದ್ರು ಬಂದ್ರೆ, ನಿಮ್ಮೂರನ್ನ ಹಿಂಗೇನಾ ಪರಿಚಯಿಸೋದು” ಅಂತ ಉಗಿದ.
“ ನನಗೆ ಪೌರಾಣಿಕ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇದೆಯೇ ಹೊರತು ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ ” ಅಂದೆ, ಜಟ್ಟಿ ಬಿದ್ದರೂ ಮೀಸೆ ಮಣ್ಣಾಗಿಲ್ಲವೆಂಬಂತಹ ಬಿಗುವಿನಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಸರಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗಾದರೂ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎನಿಸಿತು.
“ ನಮ್ಮ ಮೇಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೆ , ತಿಳಿ ಬಿಳಿ ಸಿಮೆಂಟ್ ಕೊಟ್ಟರೂ ಕೂಡ ಇಂಥ ಫಿನಿಷಿಂಗ್ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಅಳ್ತಾವೆ. ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆಗಳು, ಉಳಿ, ಸುತ್ತಿಗೆ ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಎಂಥಾ ಕೈಚಳಕ. ಕಲ್ಲು ಗಳನ್ನೇ, ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಡಯಾಗನಲ್ ಆಗಿ ಇಡ್ತಾ ಛಾವಣಿ ಮಾಡಿದಾರೆ. ಹೊರಗಿನ ಪೌಳಿ ಕೂಡ ಆರ್ಟಿಸ್ಟಿಕ್ ಆಗಿದೆ. ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಒಂದು ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಎಲಿವೇಷನ್ ಕೊಡೋದಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ ಆಗತ್ತೆ ” ಅಂದ
“ ಅಂದ್ರೆ ಚೋಳರು ನಿಮಗಿಂತ ಒಳ್ಳೇ ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರುಗಳು ಅನ್ನು…?” ಅಂದೆ.
“ಆಬ್ವಿಯಸ್ಲಿ ” ಅಂದ.

ಕಾರು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ತೋಟದ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟೆವು. ಅಪ್ಪ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಮಚ್ಚು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ತೋಟದಲ್ಲಿ ಎಳನೀರು ಕುಡಿದುಕೊಂಡು ಬನ್ನಿರೆಂಬುದು ಅಪ್ಪನ ಆಜ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದ ಕರುಣ ಎಂಬ ಕರುಣನಿಗೆ ಒಂದು ಎಳನೀರು ಹೆಚ್ಚೇ..? ತೋಟದ ಮುಂದೆ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮಚ್ಚು ಹಿಡಿದು ವೀರಾವೇಶವಾಗಿ ಒಳ ನಡೆದೆ. ಅವನ ಕೈಗೆ ಮಚ್ಚು ಕೊಟ್ಟು “ನೋಡ್ಲಾ.. ಇದು ತೆಂಗಿನ ಮರ. ಎಳನೀರು ಮರದ ಮೇಲೆ ಬಿಡೋದು. ಮರ ಚಿಕ್ಕವು. ಸೊ ಎಳನೀರು ಕೈಗೆನೆ ಏಟುಕ್ತಾವೆ. ಎಷ್ಟ್ ಬೇಕಾದ್ರು ಕಿತ್ತು, ಕೊಚ್ಚಿ ಕುಡಿ” ಅಂದೆ.
“ಹಂಗಾದ್ರೆ ನಿಂಗೆ ಎಳನೀರು ಕೊಚ್ಚೋದಕ್ಕೂ ಬರಲ್ವಾ ..?” ಅಂಥ ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ.
“ ಆಬ್ವಿಯಸ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಅಂಥಾ ಸಿಚುಯೇಷನ್ನು ಇದುವರ್ಗು ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಬಂದ್ರೆ ಅವರೇ ಕೊಚ್ಚಿ ಕೊಡ್ತಾರೆ. ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಬಂದಾಗ ಎಳನೀರು ಕುಡಿಯಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೇ” ಅಂದೆ.
“ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕೂತು, ಟಕ್ಕು ಟಕ್ಕು ಅನ್ನೋದ್ ಬಿಟ್ರೆ ಬೇರೆ ಬರಲ್ವಾ…? ರೈತನ ಮನೆಗೆ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕಿ ನೀನು” ಅಂತ ಪಂಚ್ ಡೈಲಾಗ್ ಹೊಡೆದ.
“ ಲೋ!! ಬೇಕಂದ್ರೆ ಕೊಚ್ಚಿ ಕುಡಿ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮಪ್ಪ ಕೊಚ್ಚಿ ಕೊಡ್ತಾರೆ, ಕುಡಿವಿಯಂತೆ” ಅಂದೆ.
ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಅವನೇ ಕೊಚ್ಚಿ ಕುಡಿದ. ಅವನು ಕೊಚ್ಚಿ ಕೊಟ್ಟ ಎಳನೀರನ್ನು ನಾನು ಕುಡಿದದ್ದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿತ್ತು.
ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ; ಕಲಿಯುವವರೆಗೂ ಕಾರಿಗೊಂದು ಶಾಶ್ವತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಅದೇನು ಸೈಕಲ್ಲೇ, ಎದ್ದು ಬಿದ್ದು ಕಲಿತು ಓಡಿಸೋದಕ್ಕೆ.

ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು; ಪುಟ್ಟಪ್ಪನ ಕನಸಿನ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳು


' ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು ' ಕಾದಂಬರಿ ಬಗ್ಗೆ  ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲೇಬೇಕು. ಯಾಕಂದ್ರೆ 'ಕಾನೂರು ಹೆಗ್ಗಡತಿ' ಕಾದಂಬರಿ ನನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದು, ಮುನ್ನುಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಮೊದಲ ಪುಟದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಮಲೆನಾಡನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಕಾವ್ಯದ್ವಾರದಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರುವ ನನಗೆ, ಹಿಂದಿನ ಕಾದಂಬರಿಯ ಹ್ಯಾಂಗೋವರ್ ಕಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದು ಒಂದು ಕಾರಣವಾದರೆ, 'ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ.. ' ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಹಸಿ ಹಸಿ ಭಾವಗಳೆಲ್ಲಿ ಹೊಸದುರಿಂದ ಓವರ್-ರೈಡ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತವೆಯೋ ಅನ್ನೋ ಭಯ.

ಹಲವು ಗೆಳೆಯರ ಅಭಿಮಾನದ ಮಾತುಗಳು 'ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ.. ' ಕಾದಂಬರಿ ಓದುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸಿತ್ತು.

ಒಂದು ವೀಕೆಂಡ್ ಸಂಜೆ ರವಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದಾಗ ಅವನು 'ಹಲೋ' ಅನ್ನುವ ಬದಲಾಗಿ...

'ನಾನು ಹೇತು ಬಂದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ನೀನು ಕೂತು ಬಂದಿಲ್ಲ; ಅಶ್ಟು ಸೊಕ್ಕಾ ನಿನಗೆ' ಅಂದ.

ಶ್ಯಾನೆ ಕನ್-ಪ್ಯೂಸ್ ಆಯ್ತು. 'ನಿನ್ನ ಈ ಬೈಗಳದ ಮರ್ಮವೇನು..? ಗೆಳೆಯಾ ' ಅಂದಾಗ....,

'ನಿನಗೆ ಅಲ್ಲ ಮಗ! ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು ಕಾದಂಬರಿ ಓದ್ತಾ ಇದೀನಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ಮತ್ತೊಂದು ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹಿಂಗೆ ಹೀಯಾಳಿಸುತ್ತಿದೆ...' ಅಂತ ವಿವರಿಸಿದ. ಜೊತೆಗೆ ತಾನು ನಾಲ್ಕನೇ ಬಾರಿಗೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವುದಾಗಿಯೂ... ಕಾದಂಬರಿ ಅಂದರೆ ಹಿಂಗೆ ಅಭೂತಪೂರ್ವವಾಗಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದೂ ಅದರ ಗುಣಗಾನ ಮಾಡಿದ.


ಗೆಳೆಯ ನಿರಂಜನ ಚೆನೈ ನ ಐಐಟಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದಾಗ.. ಅವನು 'ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ..' ಕಾದಂಬರಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದವನು :

" ಚೆನೈ ನಲ್ಲಿ ಇದು ಬಿರು ಬೇಸಿಗೆ ಕಾಲ. ಆದರೂ ನನ್ನ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ರೂಮಿನೊಳಗೆ ಮಳೆ ಬರ್ತಿದೆ. ಗುತ್ತಿಯ ಹುಲಿ ಬೊಗುಳುತ್ತಿದೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಅಭೇದ್ಯ ಕಾಡು ನನ್ನ ಹಾಸ್ಟೆಲು ರೂಮನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದಿದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಝರಿಗಳು; ಚಳಿಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದೆ. ಮಲೆನಾಡು ಮೈ ಚೆಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ. ಸಿಂಭಾವಿ, ಮೇಗರವಳ್ಳಿ , ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ  ಇವೇ ಮೊದಲಾದ ಕಾದಂಬರಿಯ ಊರುಗಳನ್ನು ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ನಕ್ಷೆಯ ರೀತಿ ಗುರುತು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ " ಅಂದ.


ಈಗ 'ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ.. ' ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ನಾನೂ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಗೆಳೆಯರ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಎನಿಸದ ಬಣ್ಣನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ನನಗೂ ಆಗಿದೆ. 
ಇದು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲ. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವೇ ಅಲ್ಲ.  ಮಾಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ. ಮಲೆನಾಡು; ಮಲೆನಾಡಿಗರ ಒಟ್ಟು ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು ಹಾರ್ಡ್-ಬೈಂಡಿಂಗ್ ಇರುವ ದಪ್ಪ ಕಾದಂಬರಿಯೆಂಬ ಮಾಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೆ ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತಿ ಇಡಲಾಗಿದೆ.

ಕಾರಂತರು ಒಂದು ಕಡೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, " ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದರೆ ' ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಾಳಿ ಬದುಕಿದ ಒಟ್ಟು  ಸಮುದಾಯದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟೇಷನ್ " ಅಂತ. ಆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು ಕಾದಂಬರಿ ಕೂಡ ಒಂದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಕಾದಂಬರಿ.

ಇದು ಒಟ್ಟಾರೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕಂಟೆಂಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತು. ಇನ್ನು  ಇಡೀ ಕಂಟೆಟ್ ಗೆ ಕಾವ್ಯರೂಪ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದು ಕುವೆಂಪು ಎಂಬ ರಸರುಷಿಯ ರಸಿಕತೆಯ ಸ್ಪರ್ಷದಿಂದ. ಒಂದೊಂದು ಪುಟಗಳಲ್ಲಿಯೂ.. ಕಂಡು ಕೇಳಿರದ ಪದಗುಚ್ಚಗಳು, ಅಪಾರವಾದ ವರ್ಣನೆಗಳು.

ನಾನಂತು, ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಮೊದಲನೇ ಸಾರಿ ಓದುವಾಗ.., ಪ್ರತಿ ಪುಟಕ್ಕೂ ಓದುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅನುರೂಪವಾದ ವರ್ಣನೆಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ಅನುಭವಿಸಿ ಓದಿದ್ದೇನೆ.

ಇನ್ನು ಶತಮಾನಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೂ ಯಾರದರೂ ತಮ್ಮ ಚೇತನವನ್ನು ಎಚ್ಚರವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಿದ್ದೇ ಆದಲ್ಲಿ... ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಲೆನಾಡು ಅವರ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ಕಾದಂಬರಿ ಇದು.

'ಕಾನೂರು ಹೆಗ್ಗಡತಿ' ಕಾದಂಬರಿಯ ಮುನ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುವೆಂಪು ಅವರು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ:

" ಇದನ್ನು ಕಥೆಯ ಕುತೂಹಲಕ್ಕಾಗಿ ಓದಬೆಡಿ. ಸಾವಧಾನವಾಗಿ ಸಚಿತ್ರವಾಗಿ ಸಜೀವವಾಗಿ ಓದಿ. ಇಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿತವಾಗಿರುವುದು ಮಲೆನಾಡಿನ ಬಾಳಿನ ಕಡಲಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹನಿ.
ಓದುವವನ ಕಲ್ಪನೆ ಸದಾ ಎಚ್ಚೆತ್ತಿರಬೇಕು. ಅದು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವುದಿರಲಿ, ತೂಕಡಿಸಿದರೂ ರಸಸ್ವಾದನೆಗೆ ಭಂಗ ಬರುತ್ತದೆ. ರಸಸ್ವಾದನೆ ಎಂದರೆ ಕಟ್ಟಡದಿಂದ ಕಟ್ಟಡಕ್ಕೆ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಸಾಗಿಸುವಂತಲ್ಲ; ಹೊಸದಾಗಿ ಉತ್ತು ಬಿತ್ತಿ ಹೂದೋಟವನ್ನು ಬೆಳೆಯಿಸುವಂತೆ ಅದೊಂದು ಸಜೀವವಾದ ಪ್ರಾಣಪೂರ್ಣವಾದ ಕ್ರೀಡಾಕ್ರಿಯೆ
"
ಇವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಓದುಗನು; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಓದುವಿಕೆಯೆ ಮುನ್ನ ನೆನಪಿಡಬೇಕಾದ ಅಂಶ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. 

ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು - 9 ಗಂಟೆಗಳ ರಾತ್ರಿಪೂರ ರಂಗ ಪ್ರಯೋಗ (Play)

ಮದ್ವೆ 'ಈಗ ಬೇಡ..'

ಟೀ ಕುಡಿಯೋದಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗ ಎದ್ದೋಗದು ಅನ್ನೋ ಯೋಚ್ನೆಲಿದ್ದಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ, ನಟ್ಟ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ.
“ಹಲ್ಲೋ…ದೇವ್ರು  ಯಾರಪ್ಪ..?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾ ಆಫೀಸಿಂದ ಎಸ್ಕೇಪ್ ಆಗಿ, ಹೊರ ಬಂದೆ.  ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿರೋ(ವಯಸ್ಸಾಗಿರೋ.. ) ಹುಡುಗರ ಕಾಲ್ ಬಂದರೆ, ಅವರು ಹೇಳೋಕ್ ಮುಂಚೇನೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕಂಡ್ ಬುಡಬೇಕು, ‘ಮದ್ವೆಯ… ಮಮತೆಯ ಕರೆಯೋಲೆ ‘ ಅಂತ .
ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ನಟ್ಟ ನಗುವ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
“ಹೇಳೊ ಮಾರಾಯ ದೇವ್ರು ಯಾರು ..? ” ಅಂದೆ.
“ಇಲ್ಲೇ ಮಗಾ.. ಸಾಸ್ವೆಹಳ್ಳದಿಂದ, ಒಂದು ದೇವಿ  ” ಅಂದ.
ನಾನು, ನಟ್ಟ ಪಿಯುಸಿ ನಲ್ಲಿ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ಸು ಗಳು. ಹತ್ನೆ ಕ್ಲಾಸು ಓದುತ್ತಿದ್ದ, ಒಂದು ಹುಡುಗಿನ ಅವ್ನು ‘ನಮ್ಮ ದೇವ್ರು’ ಅಂತ ಕರೀತಿದ್ದ.
ಆ ನೆನಪಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆತನನ್ನು ರೇಗಿಸಲೆಂದೇ “ದೇವ್ರು ಯಾರು..? ” ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದು.
ಹುಡ್ಗ ಒಂದ್ ಸೆಕೆಂಡ್ ಫ್ಲಾಶ್ ಬ್ಯಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಅನ್ಸತ್ತೆ.
ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥಕ್ಕೆ, ಮದ್ವೆ ಗೆ ಎರಡಕ್ಕೂ ಆಮಂತ್ರಣ ಕೊಟ್ಟು, “ಅಪ್ಪಾಜಿ  ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಕೊಡು ” ಅಂದ.
” ನಮ್ಮಪ್ಪ ನ್ನೇನೊ ಕರೆಯೋದು. ನಾನೇ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಬಿಡು ” ಅಂದೆ.
ಅವರಿಗೂ ಕರೆಯಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಮಾಡಿ ನಂಬರ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡ.
“ನೀನು ಮದ್ವೆ ಆಗು… ನೀನು ಮದ್ವೆ ಆಗು… ” ಅಂಬೋ ಕೊರ ಕೊರ ಕೊರ ಅನ್ನೋ ಗ್ರಾಮಾ ಫೋನು ಮತ್ತೊಂದು ರೌಂಡು ನಮ್ಮನೇಲಿ ಪ್ಲೇ ಆಗತ್ತೆ.
______________________________________________________________________________
ಸೊ, ಒಂಟಿ ಸಲಗವಾಗಿ ಮೂವತ್ತರ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುವ ನನ್ನಂತ ನತದೃಷ್ಟ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳ ನಿತ್ಯ ಗೋಳಿದು.
ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಯಾರು; ಯಾವ ಮೂಲೆನಲ್ಲಿ ಮದ್ವೆ ಆಗಿ; ಮಕ್ಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡ್ರು.. ಆ ಕಂಪನದ ತೀವ್ರತೆ .. ನಮ್ಮನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತದೆ.
ಬೇರೆಯವರ ವಿಷ್ಯ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಕಥೆ ಇದು.
“ನಿನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ; ಪರ್ಸನಾಲಿಟಿಗೆ; ಹುಡ್ಗೀರು ಸಿಗೋದೆ ಕಷ್ಟ. ಅಂತಾದ್ರಲ್ಲಿ.. ವಯಸ್ಸೂ ಆಗಿಬಿಟ್ರೆ .. ಮುಂದೆ ನಿನಗೆ ಮದ್ವೇನೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ.. ” ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವಧೆ ಮಾಡೋದಕ್ಕೂ ಹೆತ್ತವರು ಹೇಸುವುದಿಲ್ಲ.

“ಏನು…? ಆಗ್ತೀನಿ ಅಂದುಬಿಟ್ರೆ.. ಇವತ್ತೇ ಮದ್ವೆ ಆಗಿಬಿಡತ್ತಾ.. ಹುಡ್ಗೀರು ಸಿಗೋದು ಕಷ್ಟಾನಪ್ಪ. ಅಷ್ಟು ಸುಲಭ ಅಲ್ಲ. ಇವಾಗ ಶುರು ಮಾಡಿದರು, ಮಳೆಗಾಲ.., ಆಷಾಡ…, ಶೂನ್ಯಮಾಸಗಳು, ಕಳ್ಕಂಡು … ಹುಡ್ಗಿ ಒಪ್ಪಿ … ನೀನು ಒಪ್ಪಿ.. ಮನೆತನಗಳು ಮ್ಯಾಚಾಗಿ…  ದೇವ್ರುಗಳು ಊ.. ಅಂದು … ವಸಿ ಕೆಲ್ಸಾ ಇದಿಯಾ.. ಏನಿಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೂ ಕೊನೆಪಕ್ಷ ವರ್ಷ ಎರಡು ವರ್ಷಾ.. ಮೇಲಾಗುತ್ತೆ…  ”
ಆಗದೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿಯಾದ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೂ ಮದುವೆ ಮಾಡುವ ಯೋಚನೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

” ನಿಮ್ಮ ಅಂಕುಲ್ ನೋಡು.. ಲೇಟಾಗಿ ಮದ್ವೆ ಆಯ್ತು. ಮಗೂನು ಲೇಟಾಗಾಯ್ತು. ಇನ್ನು ಮಕ್ಳು ಮಿಜಾಲ್ಟಿಗೆ ಬಂದು, ಅವನನ್ನು ಸಾಕೋ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ … ಅವನು ಮೆತ್ತುಗಾಗೊಗ್ತಾನೆ.    ನೋಡುದ್ಯಾ…? ನಿನ್ನ ಕಥೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಧರಿದ್ರವಾಗೋಗುತ್ತೆ…. ” ನನ್ನ ಅಂಕುಲ್ ಗೆ ಮುಂದಿನ ಜೀವ್ನ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟ ಇರೋದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

” ಆ ರಾಮುನ ನೋಡಿದ್ಯಾ..? ಅವರ ಮನೇಲಿ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಆಸ್ತಿ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಮದ್ವೆ ಆಗೋ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಏನೇನೊ ಹಠ ಮಾಡಿ ಮುಂದೆ ಹಾಕ್ತಾ ಹೋದ. ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಹುಡುಕದೇ ಇರೋ ಜಾಗವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂತಾವ್ರ ಕಥೇನೆ ಹಿಂಗಾಗಿದೆ.. ”  ಅಂದ್ರೆ ನಿನ್ನಂತವನ ಕಥೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಬೇವರ್ಸಿಯಾಗ್ಬೋದು ಅಂತೇನೋ ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ.


“ಸರಿ!! ಅದೇನೊ ದೊಡ್ಡ ಓದು ಓದ್ತೀನಿ.. ಅಂದೆ. ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲ್ಸ ಹುಡುಕ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ಐತೆ. ತಂಗಿ ಮದ್ವೇನು ಮಾಡಿಯಾಯ್ತು. ಇನ್ನು ಮದ್ವೆ ಆಗಕ್ಕೆ ಏನಪ್ಪಾ ನಿನಗಿರೋದು ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಮು. ”
ಅಂದ್ರೆ!! ಈಗ ನಾನೊಬ್ಬ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಹೊಡಿತಿದೀನಿ. ಏನೋ..  ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವನ ರೀತಿಯಾಗಿ ಫುಲ್ ಬ್ಯುಸಿ!! ಫುಲ್ ಟೆನ್ಷನ್!! ಮಾಡ್ಕಂಡು ಓಡಾಡ್ತಾ ಇರಬೇಕು. ಬೆಳ್ಳಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಪಾಪದ ತಲೆಗೂದಲೂ, ಇವರ ಕೆಂಗಣ್ಣಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿ ಕೊಳ್ಳದೇ ಇರಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

” ನೋಡು ಮಗ, ಇದು ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಏಜು. ಆಗದಿತ್ತ!! ಈಗ್ಲೇ ಒಂದು ಗಟ್ಟಿ ನಿರ್ಧಾರ ತಗಂಡು ಆಗಿಬಿಡು. ಇಲ್ವಾ..!!    ಫುಲ್ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಮದ್ವೇನೆ ಆಗಲ್ಲ!! ಹಿಂಗೇ ಇದ್ದು ಬಿಡ್ತೀನಿ ಅಂತ ಕಠಿಣ ನಿರ್ಧಾರ ತಗಂಡು ಇದ್ದು ಬುಡು. ಮುಂದೆ ಯಾವಗಲೋ ಆಗೋ ಥಾಟು ಇದ್ರೆ, ಮುಂದೆ ಯಾಕೆ..? ಈಗ್ಲೇ ಆಗು. ಹೌ ಡಜ್ ಇಟ್ ಮೇಕ್ಸ್ ಎನಿ ಡಿಫರೆನ್ಸ್.. ” ಅದಾಗಲೇ ಮದುವೆಯಾಗಿ; ಮಗುವಿನ ತಂದೆಯಾಗಲು ಹೊರಟಿರುವ ನನ್ನದೇ ಏಜಿನ; ನನ್ನ ಸೋದರ ಸಂಬಂಧಿ ಗೆಳೆಯನ ಉವಾಚವಿದು.

” ಮದ್ವೆ ಬಗ್ಗೇನೆ ಕನ್-ಫ್ಯೂಜನ್ ಇಡ್ಕಂಡು, ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ರಾ…?  ಮದ್ವೆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಾಟ ಆಡಬಾರದು. ನಿಮಗೆ ಕ್ಲಾರಿಟಿ ಇಲ್ಲ ಅಂದ ಮೇಲೆ,  ಹೆಂಗ್ರೀ!! ನೀವು ಮದ್ವೆ ಆಗ್ತೀನಿ ಅಂತ ಒಪ್ಕೋಂಡ್ರಿ. ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ನಂಬಿ; ನಮ್ಮನೇಲೂ; ನಾನೂ; ಒಂದಷ್ಟು ಆಸೆಗಳು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ್ವು. ಇನ್ನೊಂದ್ ಸಾರಿ ಯಾರಿಗೂ ಹಿಂಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಬೇಡಿ. ” ಇದು ಒಬ್ಬಳು ಹುಡ್ಗಿ; ಅವಳನ್ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ; ಒಪ್ಪಿ; ಆಮೇಲೆ ಬೇಡ ಅಂದ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಉಗಿದಿರುವ ಮಾತುಗಳು.

“ಲೋ!! ನೀನ್ಯಾಕೊ ಬೇಡ ಅಂದೆ..  ”     ಅಂದ್ರೆ.

” ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಇಷ್ಟ ಆಗಿದ್ರು.  ಆಮೇಲೆ ಅವರನ್ನ ಮಾತಾಡ್ಸಿದ ಮೇಲೆ ಜಾಸ್ತಿನೆ ಇಷ್ಟ ಆದರು. ಇನ್ನೇನು ಮದ್ವೆ ಆಗೇಬಿಡತ್ತಾ ಅನ್ನಿಸಿ.. ಗಾಬರಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ.. ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಶಿಷ್ಯಾ!!! ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನ ಹೊರೋದಕ್ಕೆ .., ನಾನಿನ್ನು ರೆಡಿ ಆಗಿದೀನಾ ಅನ್ನೋ ಡೌಟ್ ಬಂತು. ಹೆದರಿಬಿಟ್ಟೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಮದ್ವೇನೆ ಬೇಡ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ..”  ಅಂತಾನೆ.
_______________________________________________________________________________

ಇದು ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರ.
ಇದರ ಮಧ್ಯೆ  ಇದ್ಕಂಡು, ಮದ್ವೆ ‘ಈಗ ಬೇಡ..’ ಅಂತಾ ಇರೋ ನನ್ನ ಮಾತಿನ ಮರ್ಮವಾದರೂ ಏನು..?
ಕೂದ್ಲು ಬೆಳ್ಳಗಾಗುತ್ತೆ.. ಅಂತಲೂ
ವಯಸ್ಸಾಗಿಬಿಟ್ರೆ ಹುಡುಗಿ ಸಿಗಲ್ಲ ಅಂತಲೂ
ನಾನು ಮೆತ್ತಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ, ನನ್ನ ಸಂತಾನವೊಂದು ನನ್ನ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಗೆ ರೆಡಿಯಾಗಬೇಕು ಅಂತಲೂ
ದುಡಿದು ತಿನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಕೆಲ್ಸ ಇದೆ ಅಂತಲೂ
ಅದು ಬಿಟ್ರೆ, ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲ ಅಂತಲೂ
ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಿರುವವರ ನಡುವೆ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಾಗುತ್ತೇವೆ ಅಂತಲೂ
ಅಮ್ಮನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತಲೂ
ಅಜ್ಜಿ ಕಣ್ಣು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರೋದ್ರೊಳಗೆ ಆಗಬೇಕು ಅಂತಲೂ…
ಮದ್ವೆ ಅಂತ ಆಗೋಕಾಗುತ್ತಾ …?

“ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ ಹೆಂಗಪ್ಪಾ ಸಂಸಾರ ಮಾಡೋದು …? ” ಅನ್ನೋ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ.
“ಹುಡ್ಗಿ ಸಿಗ್ತಾಳಾ …?” ಅನ್ನೋ ಕೀಳರಿಮೆಯಾಗಲಿ “ಸಿಗದೇ ಏನು ..?” ಅನ್ನೋ ಮೇಲರಿಮೆಯಾಗಲಿ ಇಲ್ಲ.
ಹಂಗಾದ್ರೆ What is the matter ..?

ಮದ್ವೆ ಬಗ್ಗೆ ಇರೋದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ‘ತಾತ್ಸಾರ ‘ ಅಷ್ಟೇ.. ಅಂದ್ರೆ, ಅಂಥಾ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇರೋದು.
ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕನಸುಗಳನ್ನ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಬದುಕುವಂತ ಭಾವಜೀವಿ ಬೇರೆ, ಏನೇ ಆದರೂ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕೆಣಕುವಂತಿರಬೇಕು.

” ಸರಿ!! ಒಂದು ಹುಡುಗೀನ ನೋಡು; ಮಾತಾಡ್ಸು;  ಯಾರಿಗ್ಗೊತ್ತು; ಆಮೇಲೆ ನೀನೆ ದುಂಬಾಲು ಬೀಳಬಹುದು ” ಅಂಬೋದು ಅಮ್ಮನ ಕಿವಿಮಾತು.
ಅವಳು ಹೇಳುವುದೂ ಸರಿ ಅನಿಸುತ್ತಾದರೂ… , ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅವೆಲ್ಲಾ ಮರೆತೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಅದರೂ,  ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಾರಣ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಬೇಕು ಅನ್ನೋಕು ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಆಗದೇ ಇರೋದಕ್ಕಾಗುತ್ತೆಯೇ...?

ಆದ್ರೆ ಒಂದು ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ರೀತಿ ಆಗಬೇಕಷ್ಟೆ. ಅದೊಂದು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ; ಅಕಸ್ಮಾತಾಗಿ ನಡೆದು ಹೋಗವಂಥದ್ದು ..? ಅಚಾನಕ್!! ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಅಂತೇನೇನೊ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲ ಹಂಗೆ(ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವರ ಜಾಡು ಹಿಡಿದಾಗ ಹೇಳಿದ ಅನುಭವಾಮೃತವಿದು)... ಆಗಿದ್ದು; ಹೋಗಿದ್ದು; ತಿಳಿಯದ ಹಾಗೆ.
ಗಾಯ ಆದಾಗ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ನೋವಾದಾಗಲಾದರೂ ಗೊತ್ತಾಗೆ ಆಗುತ್ತಲ್ವಾ ... 

Monday, March 16, 2015

ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು - 9 ಗಂಟೆಗಳ ರಾತ್ರಿಪೂರ ರಂಗ ಪ್ರಯೋಗ

ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು ಕಾದಂಬರಿ, ನಾಟ್ಕ ಆಡ್ತಾರಂದಾಗ,
ಇದು ನಾಟ್ಕ ಆಡೋ ಮಟೀರಿಯಲ್ಲಾ..? ಅಂತೇನೋ ಅಚ್ಚರಿ.

ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ್ದುನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೋರಿಸೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ..?
ಗುತ್ತಿನಾಯಿ ಹುಲಿಯನ ಮೂಗಿಗೆ ಇಂಬಳ ಸಿಗೆಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡೋದು;
ಹುಲಿಕಲ್ ನೆತ್ತಿಯ ಮ್ಯಾಲೆ ಕುರ್ಕ ಘೀಳಿಡುವುದು;
ಪೀಂಚಲು-ಐತನ ಶೃಂಗಾರ ಕ್ಷಣಗಳು;
ಚೀಂಕ್ರ ಸೇರಗಾರನ ನರಿ ನಡಾವಳಿ;
ಮಳೆ; ತುಂಬಿ ಹರಿಯುವ ಹೊಳೆ;

ಇದು ಭಾರೀ ಕಾದಂಬರಿ ಮತ್ತು ಓದುವಾಗಿನ ಅನುಭವವೂ ಭೂರಿಯಾಗಿದೆ. ಮಹಾಭಾರತ, ರಾಮಾಯಣದಂತೆ ಈ ಕಾಲದ ಮಹಾ ಕಾದಂಬರಿ ಅಂತಂದರೂ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಏನಲ್ಲ. ಇಂಥ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಕಾದಂಬರಿಯ ವಸ್ತು-ವಿಷಯವನ್ನು 9 ತಾಸುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಟಕದ ಮೂಲಕ ದಾಟಿಸಬಹುದಷ್ಟೇ ಹೊರತು, ಓದುವಾಗ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನುಭವವನ್ನು ದಾಟಿಸುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ.

ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಪೀಡಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದದ್ದು. ಆದ್ರೆ ನಾಟಕ ನೋಡಿದಾಗಿನ ಅನುಭವವು, ಓದಿದಾಗಿನ ಅನುಭವಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ, ಮತ್ತೊಂದು ತೆರನಾದ ಅನುಭವ ಅಂತ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತನ್ನದೇ ರೂಪ ಪಡೆದು ಗುಯ್ ಗುಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಪಾತ್ರಗಳು ತಟಕ್ಕನೇ ಅಂಥದ್ದೇ ಮ್ಯಾನರಿಸಂನ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಜೀವಂತವಾಗಿ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಮರುಸೃಷ್ಟಿಯ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ(ಅಧ್ಭುತ) ಪ್ರಯತ್ನವು ನಾಟಕದ ಪ್ರತಿ ಅಂಕದಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸತ್ತೆ.

ನಾಲಕ್ಕು ಬೃಹತ್ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿದೆ. ಇವು ಅಂತಿಂಥ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲ.
ಹಂದಿ ಬೇಟೆಯಾಡುವಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾದ ಪೊದೆಯಂಥಹ ಕಾಡಿದೆ.
ತೂಗು ಸೇತುವೆ, ಕೆರೆ, ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ತೆಪ್ಪ, ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನರ್ತಿಸುವ ದಯ್ಯಗಳು, ಮೂರ್ನಾಕು ಅಂತಸ್ತು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಹುಲಿಕಲ್ಲು ನೆತ್ತಿ, ಮಲೆನಾಡಿನ ಮನೆಯ ವಿಶೇಷವಾದ ಒಳಾಂಗಣ, ಚರ್ಚು, ಕಮ್ಮಾರಸಾಲೆ, ಬಾವಿ, ಅಂತಕ್ಕಸೇಟ್ತಿಯ ಹೋಟೆಲ್ಲು, ಕರ್ಮಿನು ಸಾಬರ ಕುದುರೆ, ಜೀವರತ್ನಯ್ಯ ಪಾದ್ರಿಯ ಮಿಷನ್ ಸ್ಕೂಲು, ಬೆಟ್ಟಯ್ಯನ ಬಿಸೇಕಲ್ಲು ಸವಾರಿ, ಹೊನ್ನಳ್ಳಿ ಹೊಡೆತ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಪಾತ್ರಗಳ ಪ್ರತಿ ಜಿದ್ದಾ-ಜಿದ್ದಿಗೂ ಸಾವಕಾಶವಾಗುಷ್ಟು ಸ್ಥಳವಿದೆ. ಹಿನ್ನಲೆ ಇದೆ. ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕಿನ ಚಿತ್ತಾರವಿದೆ.ಕಳೆದುಹೋಗಲು ಬೇಕಾಗುವಷ್ಟು ಹಿನ್ನಲೆ ಸಂಗೀತವಿದೆ.

ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಉಪಮೆಗಳನ್ನು ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವುದು  ಕಷ್ಟದ ವಿಷಯ. ಬಹುಷಃ ಇದು ಯಾವುದೇ ಕಾದಂಬರಿಯು, ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಅಡಾಪ್ಟ್ ಆಗುವಾಗಿನ ಮಿತಿ. ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು.

ಕಾದಂಬರಿ, ಸೆಟ್ಟು, ಮತ್ತೊಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಏನೇ ಇರಲಿ. ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿರುವ ಎಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಪ್ಪಟ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಫುಲ್ ಮಾರ್ಕ್ಸು ಕೊಡಲೇಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಜೀವಂತ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಪಾರ್ಟ್ ಮಾಡೋರು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿರ್ತಾರೆ ಅಂದ್ರೆ, ರಾತ್ರಿಯ 9 ತಾಸುಗಳಷ್ಟು ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಪ್ಲೇ ಆದರೂ; ಜನ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಚಪ್ಪಾಳೆ, ಶಿಳ್ಳೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸಚೇತನಾರಾಗಿ ತನ್ಮಯರಾಗಿ ಇರ್ತಾರೆ.


ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ ತುಂಬಾ ಫ್ರೆಂಡುಗಳನ್ನ ಕರೆದೆನಾದ್ರೂ, ಯಾರೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಜನಗಳಾದ್ರೂ ಇರ್ಲಪ್ಪ ಅಂದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ, ಅಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಜನಸಾಗರ. ಸಾವಿರ ಜನ ಹಿಡಿಸೋ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಸಾವಿರದ ಮುನ್ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ. ಹುಡುಗರು, ಚಂದ ಹುಡುಗಿಯರು, ಮುದುಕರು, ಮಕ್ಕಳಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು. ಕುವೆಂಪು; ಜ್ನಾನಪೀಠ; ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿ; ಅಂತೆ-ಕಂತೆಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಜನ ಬಂದ್ರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡುವಂಥದ್ದು ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟೂ ಜನ ಅದೇ ಎನರ್ಜಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೆಳಕು ಹರಿಯುವವರೆಗೂ, ಅಂಡು ಉರಿಯುವ ಕಲ್ಲು ಕಟ್ಟೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕೂತು ನಾಟಕ ನೋಡಿದರೆಂದರೆ ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶ್ರೇಯ ನಾಟಕ ತಂಡಕ್ಕೆ, ಇಂಥದ್ದನ್ನೂ ಮಾಡಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಕನಸುಕಂಡು ಸಾಧಿಸಿರುವ ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ಬಸವಲಿಂಗಯ್ಯ ನವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತೆ.

ಇನ್ನೂ ನಾಲಕ್ಕು ಶೋಗಳು ಬಾಕಿ ಇವೆ. ಮುಗಿಯೋದ್ರೊಳೊಗೆ ನೋಡ್ಕಂಬುಡಿ. ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬುಕ್ ಮೈ ಸೋನಲ್ಲಿ ಬುಕ್ ಮಾಡಿ. ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡು; ಬೈಕೊಂಡು, ಬೇಕಾ..? ನಮಗೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಅಂದುಕೊಂಡೇ ನಾಗರಬಾವಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕಲಾಗ್ರಾಮದ ಗೇಟಿನ ವರೆಗೂ ಹೋಗಿ. ಅಲ್ಲಿವರೆಗೂ ನಿಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಮೋಟಿವೇಷನ್ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಎಳೆದು ಕೂರಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನ ನಾಟ್ಕ ಮಾಡ್ತದೆ. ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಭಾವವೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸತ್ತೆ. 















 


ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮುಖ್ಯರಲ್ಲ;
ಯಾರೂ ಅಮುಖ್ಯರಲ್ಲ;
ಯಾವುದೂ ಯಕಃಶ್ಛಿತವಲ್ಲ;
ನೀರೆಲ್ಲವೂ ತೀರ್ಥ. ತೀರ್ಥವೂ ನೀರೆ.

Saturday, January 3, 2015

ದೇವರು, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬನಿಗೂ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ದರ್ಶನ ಕೊಡುವನೇಕೆ.?

ನಿದಿರೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಜುಮ್ ಎನ್ನುವಂತ ಸದ್ದು. ಹೊಟ್ಟೆ ಮಳಸಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲಿಂದಲೇ ಕೈ ಚಾಚಿ ಸ್ವಿಚ್ ಒತ್ತಿದೆ. ಬೆಳಕಲ್ಲಿ, ಗಡಿಯಾರ ಹನ್ನೆರಡು ದಾಟಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷವಾಗಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ.
ಎದ್ದು ಕುಳಿತೆ. 'ಅಂಥಾ ಲೇಟ್ ನೈಟ್ ಏನಲ್ವಲ್ಲಾ.'  ಓದು ಮುಗಿಸಿ, ಮಲಗಲು ಹೋಗುವುದೇ ಒಂದರ ಮೇಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇವತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಗನೇ ಮಲಗಿದ್ದೆ.

'ಹಸಿವು' ಅಂದ್ರೆ  ಹಿಂಗೆಲ್ಲಾ ಇರತ್ತಾ..? ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿಯಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಬೇಕು, ಅಶ್ಟೇ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ. ಊಟ ಮಾಡದೆಯೇ ಮಲಗಿದ್ದು ತಪ್ಪಾಯ್ತು.

ಸ್ಟೌವ್ ಬತ್ತಿ ಮೇಲೆತ್ತಿ, ಬೆಂಕಿಕಡ್ಡಿ  ಗೀರಿ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿದೆ. ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಊದುತ್ತಾ; ಹಾ..!! ಬೆಂಕಿ ತಾಗಿದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಬಿಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಅನ್ನವು, ಸೀಮೆಣ್ಣೆ ವಾಸನೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ದಬಾಕಿದ್ದ ಕುಕ್ಕರ್ ಇಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಕ್ಕಿಯ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದೆ. ನನ್ನ ಅಚ್ಚರಿಗೆ, ಅಕ್ಕಿ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿದ್ದು ಕಂಡಿತು. 'ಛೇ!! ಮುಗಿದು ಹೋದದ್ದು ನೆನಪಿದ್ದರೂ; ತರಲಾರದಷ್ಟು ಮೈಗಳ್ಳತನ.' ಇಂತ ಮೈಗಳ್ಳತನದಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವು 'ರಾತ್ರಿ-ಊಟ' ಗಳು ಸ್ಕಿಪ್ ಆಗಿದ್ದಾಗಿಯೂ; ಇವತ್ತಿನ ಹಸಿವು; ಅಬ್ಬಾ!! ಯಾವತ್ತೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ಟೌ ವ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡು ಉರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಬತ್ತಿ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ 'ಉಫ್' ಅಂದೆನಾದರೂ ತತ್ತಕ್ಷಣ ಸ್ಟೌ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ರೋಮಿನಿಂದ ಹೊರಗೋಡಿದೆ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ರೂಮಿಡೀ ಸೀಮೆಣ್ಣೆ ಘಾಟು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಹೊರಗೆ ವಠಾರ ತಣ್ಣಗಿದೆ. ಮಲಗಿದ್ದರೂ; ಮಲಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲ ರೂಮುಗಳೂ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿವೆ. ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ನಿಲಯದ ಹದಿನೆಂಟು ಸಿಂಗಲ್ ಬ್ಯಾಚುಲರ್ ರೂಮುಗಳೂ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ; ಇಲ್ಲ ಕೆಳಗೆ, ಗ್ರೌಂಡ್ ಫ್ಲೋರಿನ ಮೂಲೆ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಟಿವಿಯ ಸದ್ದು ಬರುತ್ತಿದೆ. 'ಆಂಧ್ರದವನಂತೆ; ಇಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಂಕಲೋ ಪನವಂತೆ; ತಿಂಗಳಿಗೆ ಟ್ವೆಂಟಿ ಥೌಸಂಡ್ ಜೀತಮಂತೆ; ಅವನ ರೂಮಲ್ಲಿ ಟಿವಿಯಂತೆ; ಡಿಶ್ ಅಂತೆ; ' ಪಕ್ಕದ ರೂಮಿನ ಗೆಳೆಯ ಗೌಡರಮುನಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು ನೆನಪಾಯ್ತು. ಅವನೂ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿರಬೇಕು.

ಸ್ಟೌ ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು. ಸೀಮೆಣ್ಣೆಯ ಘಾಟು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಒಳನಡೆದು ಕದವಿಕ್ಕಿದೆ. ನಿದ್ರೆ ಅಂತೂ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ವ್ಯಾಲೆಟ್ಟಿನಿಂದ ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ತೆಗೆದೆ.  'ಸೈಕಲ್ ಹತ್ತಿಕೊಂಡು; ಶಿವಮೊಗ್ಗ ನಗರದ ಮುಖ್ಯ ಬಸ್ ನಿಳಾಣಕ್ಕಾದರೂ ಹೋಗೋಣವೇ..? ಬೇಡ, ತಲೆ ಚಕ್ಕರ್ ಬಂದಂತಾಗುತ್ತಿದೆ.' ನೋಟು ತೆಗೆದು ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟೆ.


ಅಬ್ರಕ ದಬ್ರ ಗಿಲಿಗಿಲಿಮಿಲಿ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಂತೆ; ನೋಟು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನವಾಗಿ ಬದಲಾಗಬೇಕಂತೆ; ಅಯ್ಯೋ ಅಶ್ಟು ಬೇಡ ಚಿತ್ರಾನ್ನ ವಾಗಿಯಾದರೂ ಬದಲಾಗಬೇಕಂತೆ; ಹಹಹ; ಹಸಿವು ಜೀವಕ್ಕಿದೆ. ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಹಸಿವಿಲ್ಲ. in fact ಅವು ಎಂದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿವೆ. ' ದೇವರು ಅಂದ್ರೆ, ಏನು..? ಯಾವನಿಗ್ಗೊತ್ತು. ನಾನಂತು ಇದುವರೆಗೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಕಥೆ ಹೇಳುವವರು; ಅಥವಾ ಕಥೆ ಕಟ್ಟುವವರು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ನೋಡಿರುವವರೇ. ಸಾಕ್ಷಿ ಏನು..? ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ನಂಬಬೇಕಾ..?' ಏನೇನೋ ಕನವರಿಕೆಗಳು. ಈ ಆಲೋಚನೆಗಳು ವಿಷಯಾಂತರಗೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ವಿಸ್ಮಯ.

ಲೈಟು ಕೆಡಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಮಲಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣವೆನಿಸಿತು. ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಾಗ, ಯಾರೋ ಕದ ಬಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು. ರಾತ್ರಿ ಒಂದರ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ. ಮುನಿ ಇರಬೇಕು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೆ. ಎದುರಿಗೆ 'ರಂಗಜ್ಜ' ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಟಿಫನ್ ಬಾಕ್ಸಿದೆ.

---

ರಂಗಜ್ಜ ನಮ್ಮ 'ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ನಿಲಯ' ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ವಠಾರವನ್ನು ಕಾಯುವ ವಾಚ್-ಮ್ಯಾನ್. ಎಂಭತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವಯಸ್ಸಾಗಿರುವ ಹಣ್ಣಣ್ಣು ಮುದುಕನೊಬ್ಬ ವಾಚ್-ಮ್ಯಾನ್ ಅಂದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಬಹುದು. ಬಹುಷ: ಕಾವಲಿಗೆ, ಕಮ್ಮಿ ಬೆಲೆಗೆ ಒಂದು ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿಯಂತಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಎಂದಿರಬೇಕು. ಮೇಲಿನ ಫ್ಲೋರ್-ಗೆ ಹೋಗುವ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಜಾಗವೇ ರೂಮಿನಂತಾಗಿ; ರಂಗಜ್ಜನ permanent ನಿವಾಸ; ಒಂಥರ ಕರ್ಮಭೂಮಿ.

' ಏನ್ ರಂಗೂ ' ಅಂದೆ, ಎಂದಿನ ಸಲಿಗೆಯಲ್ಲಿ.

'ಇವತ್ತು, ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಬಂದಿದ್ದಳು. ನೋಡ್ಕೋಂಡ್ ಹೋಗೋದಕ್ಕೆ; ಊರಿಂದ ' ಒಂದೊಂದು ಉಚ್ಛಾರಕ್ಕೂ, ಬೊಚ್ಚು ಬಾಯಿಯ ಗಾಂಧಿತಾತನ ತಲೆಯು ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಕನೆಕ್ಷನ್ನೇ ಇಲ್ಲದೆ ಮೇಲೆ ತೇಲುತ್ತಿತ್ತು.

' ಬರುವಾಗ; ಮನೆಯಿಂದ ಚಪಾತಿ-ಪಲ್ಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಂದಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಹಲ್ಲು ಅರೆಯುತ್ತವೆ ಅನ್ನೋ ಭ್ರಾಂತು ಅದಕ್ಕೆ. ವಾಪಾಸ್ ಹೆಂಗ್ ಕಳಿಸ್ಲಿ..? ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದ್ ಸಾರಿ ಯಾವತ್ತಾದ್ರು ನೋಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ; ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತರೋದಾದ್ರೆ, ದೋಸೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ತಾ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ. ' ರಂಗುವಿನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿತ್ತು. ಮೆತ್ತಗೆ ಅನ್ನ ಬೇಯಿಸಿಕೊಂಡು, ಹೋಟೆಲಿಂದ ತಂದ ಸಾರಿನಲ್ಲಿ ಕಿವುಚಿಕೊಂಡು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದುದನ್ನು  ನೋಡಿದ್ದೆ.

' ನಿನಗೆ ಕೊಡೋಣ ಅಂತಿದ್ದವನು, ಮರೆತು ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಈಗ ವಂದ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಅಂತ ಎಚ್ಚರ ಆಯ್ತು. ಮೇಲೆ ನೋಡ್ತ್ತೀನಿ; ನಿನ್ನ ರೂಮ್ ಲೈಟ್ ಇನ್ನ ಉರೀತಲೇ ಇದೆ. ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಬುದ್ದಿಗೆ; ನೆನಪು ಬಂದು ತಂದೆ. ಊಟ ಆಗಿದ್ರು, ತಿಂದು ಮಲಗು. ಏನಾಗಲ್ಲ..'  ಬೇಡ-ಬೇಡ ಎನ್ನುವ ಸುಳ್ಳು ಸೌಜನ್ಯದಿಂದಲೇ ನಾನದನ್ನು ಪಡೆದೆ.

ಬಹಳಷ್ಟು ಕಾರಣಗಳಿಗೆ; ಆ ಚಪತಿ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಖಾದ್ಯವೆನಿಸಿತು. 'ನಿನಗೆ ಶರಣಾದರೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಂಬಿದವರನ್ನು ನೀನು ಕೈಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ' ವಿವೇಕಾನಂದರು ದೇವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಇಂಥದೇ ಸಂಧರ್ಭದ ಮಾತೊಂದು ನೆನಪಾಯ್ತು.
ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇನ್ನೂ ಡೈಲೆಮ್ಮ ಇದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಶರಣಾಗುವ ಮಾತೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು. ಆದರೂ ಈ ಕ್ಷಣ ನನಗೆ ದೊರೆತ ಜೀವದ್ರವ್ಯದ ಮೂಲ ಯಾವುದು..? ದೇವರು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಬಂದು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೇ ದರ್ಶನ ಕೊಡುವನಾ..? ಛೇ!! ಛೇ!! ಇದೆಲ್ಲಾ ಕಾಕತಾಳೀಯ ಅಷ್ಟೇ.

ಅಂಗಾತ ಮಲಗಿದ್ದವನು, ಕೈ ಚಾಚಿ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದೆ. ತೇಗಿನ ಜೊತೆಗೆ ಬಂದ 'ಅನ್ನದಾತೋ ಸುಖೀಭವ' ಅನ್ನೋ ಉಕ್ತಿ ನನ್ನ ಕಿವಿಗೂ ಕೇಳಿಸಿತು. ಮಂತ್ರದಿಂದ ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಉದ್ರಲ್ಲ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ರಂಗುಗೆ ದೋಸೆ ಕೊಡಿಸಬೇಕು.

ನನ್ನೊಳಗೊಬ್ಬನ ಹುಡುಕುತ್ತಾ

ಇದೀಗ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ, ನೈತಿಕತೆ ಅಂದುಕೊಂಡು.. ಹ್ಯಾಕ್ ಸಾ ಬಿಲೇಡು ತಗಂಡು ಕುಯ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋದು,
ಟೈಟಲ್ ನೋಡುದ್ ತಕ್ಷಣ ಗೊತ್ತಾಗಿರ್ಬೇಕು.
ಬರೆಯೋದಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿರೋದು ಕೂಡ ಅದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ….
ಹುಡುಕ್ತಾನೆ ಇದ್ದೇನೆ. ನನ್ನೊಳಗಬ್ಬನು ಎಲ್ಲಿ ಅಂತ. ಬದಲಾಗುತ್ತಲಿರುವ ನನ್ನವೇ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಡೆಲ್ಟಾಗಳನ್ನು .. ನೋಡಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕಂಗಾಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಳಬೇಡ, ಕೊಲಬೇಡ, ಹುಸಿಯ ನುಡಿಯಲು ಬೇಡ, ತನ್ನ ಬಣ್ಣಿಸಬೇಡ, ಇದಿರ ಅಳಿಯಲು ಬೇಡ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಸಿನ್ಸೀಯರ್ ಆಗಿ ಓದಿ, ಕೇಳಿ, ಮೆಚ್ಚಿ  ಅಹುದುಹುದು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಪ್ರಜ್ನೆ…
ಇವತ್ತು ಇವೇ ಸಾಲುಗಳ ಮೇಲೊಂದು ಸ್ಟಾರ್ ಇಟ್ಟು , ಕಂಡೀಷನ್ಸು ಅಪ್ಲೈ ಅನ್ನುತ್ವೆ .  ನನ್ನ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತವೆ.

ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ!! ನನ್ನದೇ ಕಾಲದ ಜೊತೆಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಬಂತಾ … ಅಥವಾ
ತಪ್ಪು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೂ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆಯುವ  ‘ ಕರಪ್ಟ್- ಪ್ರೌಢಿಮೆ’ ಯನ್ನು ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಜೀವನಾನುಭವ ನೀಡಿತಾ …?
ಹಂಗಾದ್ರೆ ನಿಜವಾದ ಸರಿ ಯಾವುದು…? ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ತಪ್ಪು  ಯಾವುದು …?

ಸೆಕೆಂಡ್ ಪಿ-ಯು ಓದುವಾಗ….
ಬಹಿರಂಗಗೊಂಡಿದ್ದ  ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಿಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಇಲ್ಲವೆಂದು ಕಳಿಸಿದ್ದೆ.
ಕಾರಣ!! ಉತ್ತರ ಹೇಳುವಾಗ, ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ,  ಓದಿ, … ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅವೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಬರೆದು …, ಪಾಪಪ್ರಜ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಂಬ ತಪ್ಪು ಅನ್ನೋ ಭಯ.
ಮುಂದೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗು ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಂತದೆಲ್ಲಾ ತಪ್ಪು ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ.
“ಹೇ!! ಎಜುಕೇಷನ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಸರಿಯಿಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲಿ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾಗಿ ಒಬ್ಬರ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಅಳೆಯೋದಿಲ್ಲ” ಅಂತ ತಪ್ಪಿಗೆ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಕೊಡುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಜ್ನೆ ಪ್ರೌಢಿಮೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿತ್ತು.
ಇಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿರುವುದು ನನ್ನ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ. ಅದನ್ನು ಸರಿಯೆಂದು ಸಮಾಧಾನಿಸಲು ಹೋಗುವುದೂ ಕೂಡ ಕರ್ಮದ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುವಿಕೆ.

ಬಹುಷಃ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆಗೆ!! ಶಿಕ್ಷೆಯ ಭಯ ಬಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ …, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧದ ಅಲೌಡ್ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದಾಗಿ ವಾದಿಸಿ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ
‘ಕರಪ್ಟ್- ಪ್ರೌಢಿಮೆ’ ದಿನದಿನದ ಜೊತೆಗೆ ಜನಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗಬಹುದು.

ಹಂಗಾದ್ರೆ ಧೈರ್ಯ ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ದವ್ನು ಮತ್ತು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವನು ಹೆಚ್ಚು ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು. ಧೈರ್ಯ ಕಮ್ಮಿ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಭಯದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಅನ್ನೋದು ತಪ್ಪೆಂದು ಬಿಟ್ಟು ಬಾಳಬಹುದು. ಇವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ತಪ್ಪು ಯಾವುದು ಮತ್ತು ಸರಿ ಯಾವುದು.
ನಮ್ಮ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಹೋದದ್ದು ಎಲ್ಲಿಗೆ.
ಮೌಲ್ಯಗಳು ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ, ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಸತ್ಯ ಗಳ ಕಥೆ ಏನಾಯ್ತು..?

ನನ್ನ ಖುಷಿಯ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಿದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ನೆನಪುಗಳು

BH ರೋಡ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ದೇವಸ್ಥಾನ ಇದೆ. BH ಅಂದರೆ Banglore to Honnavar ಅಂತ. ತುಂಬಾ ಲಾಂಗ್ ಮತ್ತು ಪೇಮಸ್ ರೋಡು. ಹೈವೆ ಗೀವೆ ತರ ಇದಕ್ಕೂ  ಬಿಹೆಚ್ ಅಂತಾರೆನೊ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಅರ್ಥ ಇದೆ ಅನ್ನೋದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತಿಳಿದದ್ದು. BH ರೋಡಲ್ಲಿ, ಶಿವಮೊಗ್ಗದಿಂದ ಬೆಂಗ್ಳೂರ್ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬರೋವಾಗ, ಭದ್ರಾವತಿ ಬಿಟ್ಟು  ಸುಮಾರು ಕಾಲ್ ಗಂಟೆ ಮೇಲೆ,  ಬಲಭಾಗಕ್ಕೆ  ಈ ದೇವಸ್ಥಾನ ಕಾಣ್ಸತ್ತೆ.  ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ದೂರದವರೆಗೂ ಯಾವ ಮನೆ-ಮಹಲು-ಮಠ-ಮನುಷ್ಯರುಗಳಿರುವ ಕುರುಹಿಗಳು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದೆ ಅನ್ನೋದೊಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ದೇವಸ್ಥಾನವು ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿಯೇ ಮರ-ಗಿಡ-ಬಟಾ ಬಯಲುಗಳ ನಡುವಿದೆ.


ಸರಿ ಈಗ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ.
ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಜ್ಜಿ  ಕುಳಿತಿರುತ್ತದೆ. ‘ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಹೊರಗೂ ಅಂಟಿಕ್ ಪೀಸ್ ಗಳ ಥರ ಬಿಕ್ಷುಕರು ಕುಳಿತಿರ್ತಾರೆ; ಅದ್ರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷತೆ ಏನಿದೆ ‘ ಅನ್ನಬಹುದು. ಹೌದು ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಏನೂ ವಿಶೇಷತೆ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೇನೆ ಇದ್ರಲ್ಲೂ ಏನು ವಿಶೇಷತೆ ಇಲ್ಲ.

ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನವನು ಇದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಈ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಾ ದೊಡ್ಡವನಾಗ್ತಾ ಬಂದ್ರು; ಅಜ್ಜಿ ಮಾತ್ರ ಅಜ್ಜಿಯಾಗಿಯೇ ಇದ್ರು.

ಕಾಲ ಹೋಗ್ತಾ…; ಹೋಗ್ತಾ…; ಅಜ್ಜಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಖಾಲಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶೆಟರ್ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯ್ತು. ಅಜ್ಜಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೆ ಸರಿ ಹೊಂದುವಂತೆ; ನಾಯಿ ಗೂಡಿನಂತಹ ಪುಟ್ಟ ಶೆಡ್ಡು ಅದು. ಮಳೆ ಇರಲಿ; ಬಿಸಲಿರಲಿ; ಅದೇನು ಆಶ್ಚರ್ಯವೋ ಎಂಬಂತೆ ಅಜ್ಜಿಯ ದರ್ಶನ ಒಂದು ಸಾರಿಯೂ ತಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಲ್ಲೇ ಪಿಕ್ಸು.
ತರೀಕೆರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಅಮ್ಮ(ಅಜ್ಜಿ) ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗೆಲ್ಲಾ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಂಪು ಬಸ್ಸಿನ ಕಿಟಕಿ ಗಾಜಿನ ಒಳಗೆ ನಾನು; ಶೆಡ್ ಒಳಗೆ ಅಜ್ಜಿ.

ಹತ್ನೇ ಕ್ಲಾಸು ರಿಸಲ್ಟ್  ಬಂದ ದಿನ, ಸ್ವೀಟು ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು; ನಮ್ಮಜ್ಜಿಗೆ ಕೊಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅಪ್ಪನ್ ಜೊತೆ ಬೈಕಲ್ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೆ.
ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದ ಅಪ್ಪ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಳಿ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಸ್ವೀಟ್ ಬಾಕ್ಸಿನಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಸ್ವೀಟು ತೆಗೆದು, ನಮ್ಮ ಆಂಟಿಕ್ ಪೀಸಿನಂತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಗೂ ಕೊಟ್ಟೆ.
ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಖುಷಿಯ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಿದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ನೆನಪುಗಳು ಉಳಿದವು.

ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವಾಗೆಲ್ಲಾ … ಆ ಒಂದು ಜಾಗ ಬರುವ ಸೂಚನೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ; ಹಾ ಬಂತು-ಬಂತು-ಬಂತು; ಎನ್ನುವ ಹುಡುಗಾಟಿಕೆಯ ಸಹಜ ಕುತೂಹಲವು ನಾನು ದೊಡ್ಡವನಾಗುತ್ತಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂತು.
ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂವಹನ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಮೀಸಲು.

ಹೀಗೆ ಬಸ್ಸೊಳಗೆ ನಾನು; ಗೂಡೊಳಗೆ ಅಜ್ಜಿ.

ಹೀಗೆ ಕೆಲವು ವರುಷಗಳು ಕಳೆದವು.
ಒಂದ್ ಸಾರಿ; ಗೂಡೊಳಗಿಂದ ಅಜ್ಜಿ ಮಾಯ ಆಯ್ತು, ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಇನ್ನೂ  ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಆದ ಮೇಲೆ ಶೆಡ್ ಕೂಡ ಮಾಯ ಆಯ್ತು.  ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ; ಅಜ್ಜಿ ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರು.

ಅಲ್ಲೊಂದು ಅಜ್ಜಿ ಇತ್ತು ಎನ್ನುವ ಯಾವ ಕುರುಹುಗಳಿಲ್ಲದ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲವಾಯ್ತು.
ಆದ್ರೂ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ಆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ; ಅಯಸ್ಕಾಂತದಂತೆ ಸೆಳೆಯುವ ಆ ಜಾಗ ಮಾತ್ರ; ಅಲ್ಲಿ ಏನೋ ಇದೆ ಅಂತ ಹೇಳತ್ತೆ. ಅಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿ ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಕೈಗಳು ಎದೆ ಮುಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತವೆ. ಅದು ದೇವರಿಗೋ; ಅಥವಾ ಅಜ್ಜಿಗೋ ಮತ್ಯಾರಿಗೋ ಕಾಣೆ. ಎನೂ ಇಲ್ಲವಾಗಿಯೂ; ಅಪರೂಪದ್ದೇನೋ ಕಾಣುವ ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವ.