Skip to main content

Posts

Showing posts from 2015

ಕಾರು, ದೇವರು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ

ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕಾರು ಕೊಡಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಆ ಕಾರನ್ನು ಮನೆವರೆಗೂ ತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಕರ್ಮವು ಕರುಣನ ತಲೆಗೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು. ಕಾರು ಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಲೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯಲು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ವಾದ. ಆದರೆ ಕೂಸು ಹುಟ್ಟದೇ ಕುಲಾವಿ ಹೊಲಿಸೋದು ಬೇಡ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅಂತೂ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಮನೆವರೆಗೂ ಕಾರು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ. ಅಮ್ಮ; ಕಾರಿಗೆ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿಯೇ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಅನುವಾದಳು.
ಅಪ್ಪನಂತು, ‘ ಎಷ್ಟು ಕೊಡಬೋದು ಹೇಳಿ ಕಾರಿಗೆ..? ’ ಅಂತ ಪೂಜೆಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಊರಿನ ಸಹ ವರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿ; ಕೇಳಿ; ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ; ತನ್ನ ಮಗ ಮೋಸ ಹೋಗದೇ ವ್ಯವಹಾರವೊಂದನ್ನು ಕುದುರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾರು ತಂದಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನು ಪದೆಪದೆ ಕ್ರಾಸ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ. ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂಭ್ರಮಗಳನ್ನು ಮರೆಸುವಂತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ನಾನ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾರಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚೌಕಾಸಿ-ಡೀಲ್ ಅನ್ನು ಕರುಣನ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ನಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿದ್ದೆ.
ಪೂಜೆ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೀತಲಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಕಡೆ ಕಾರಿನ ಗುಣಗಾನ ಮತ್ತು ಅವಗುಣಗಾನದ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಗಳೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
‘ ಹೇ!! ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಕಾರಾ… ರೀಸೇಲ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಕಮ್ಮಿ. ಯಾರ್ ತಗೋತಾರೆ’ ,
‘ ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತೇನೋ, ಮಾಡೆಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೇದು ’,
‘ ಎಷ್ಟ್ ಓಡಿದೆ..? ಟೈ…

ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು; ಪುಟ್ಟಪ್ಪನ ಕನಸಿನ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳು

' ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು ' ಕಾದಂಬರಿ ಬಗ್ಗೆ  ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲೇಬೇಕು. ಯಾಕಂದ್ರೆ 'ಕಾನೂರು ಹೆಗ್ಗಡತಿ' ಕಾದಂಬರಿ ನನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದು, ಮುನ್ನುಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಮೊದಲ ಪುಟದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಮಲೆನಾಡನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಕಾವ್ಯದ್ವಾರದಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರುವ ನನಗೆ, ಹಿಂದಿನ ಕಾದಂಬರಿಯ ಹ್ಯಾಂಗೋವರ್ ಕಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದು ಒಂದು ಕಾರಣವಾದರೆ, 'ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ.. ' ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಹಸಿ ಹಸಿ ಭಾವಗಳೆಲ್ಲಿ ಹೊಸದುರಿಂದ ಓವರ್-ರೈಡ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತವೆಯೋ ಅನ್ನೋ ಭಯ.

ಹಲವು ಗೆಳೆಯರ ಅಭಿಮಾನದ ಮಾತುಗಳು 'ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ.. ' ಕಾದಂಬರಿ ಓದುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸಿತ್ತು.

ಒಂದು ವೀಕೆಂಡ್ ಸಂಜೆ ರವಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದಾಗ ಅವನು 'ಹಲೋ' ಅನ್ನುವ ಬದಲಾಗಿ...

'ನಾನು ಹೇತು ಬಂದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ನೀನು ಕೂತು ಬಂದಿಲ್ಲ; ಅಶ್ಟು ಸೊಕ್ಕಾ ನಿನಗೆ' ಅಂದ.

ಶ್ಯಾನೆ ಕನ್-ಪ್ಯೂಸ್ ಆಯ್ತು. 'ನಿನ್ನ ಈ ಬೈಗಳದ ಮರ್ಮವೇನು..? ಗೆಳೆಯಾ ' ಅಂದಾಗ....,

'ನಿನಗೆ ಅಲ್ಲ ಮಗ! ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು ಕಾದಂಬರಿ ಓದ್ತಾ ಇದೀನಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ಮತ್ತೊಂದು ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹಿಂಗೆ ಹೀಯಾಳಿಸುತ್ತಿದೆ...' ಅಂತ ವಿವರಿಸಿದ. ಜೊತೆಗೆ ತಾನು ನಾಲ್ಕನೇ ಬಾರಿಗೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವುದಾಗಿಯೂ... ಕಾದಂಬರಿ ಅಂದರೆ ಹಿಂಗೆ ಅಭೂತಪೂರ್ವವಾಗಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದೂ ಅದರ ಗುಣಗಾನ ಮಾಡಿದ.


ಮದ್ವೆ 'ಈಗ ಬೇಡ..'

ಟೀ ಕುಡಿಯೋದಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗ ಎದ್ದೋಗದು ಅನ್ನೋ ಯೋಚ್ನೆಲಿದ್ದಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ, ನಟ್ಟ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ.
“ಹಲ್ಲೋ…ದೇವ್ರು  ಯಾರಪ್ಪ..?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾ ಆಫೀಸಿಂದ ಎಸ್ಕೇಪ್ ಆಗಿ, ಹೊರ ಬಂದೆ.  ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿರೋ(ವಯಸ್ಸಾಗಿರೋ.. ) ಹುಡುಗರ ಕಾಲ್ ಬಂದರೆ, ಅವರು ಹೇಳೋಕ್ ಮುಂಚೇನೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕಂಡ್ ಬುಡಬೇಕು, ‘ಮದ್ವೆಯ… ಮಮತೆಯ ಕರೆಯೋಲೆ ‘ ಅಂತ .
ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ನಟ್ಟ ನಗುವ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
“ಹೇಳೊ ಮಾರಾಯ ದೇವ್ರು ಯಾರು ..? ” ಅಂದೆ.
“ಇಲ್ಲೇ ಮಗಾ.. ಸಾಸ್ವೆಹಳ್ಳದಿಂದ, ಒಂದು ದೇವಿ  ” ಅಂದ.
ನಾನು, ನಟ್ಟ ಪಿಯುಸಿ ನಲ್ಲಿ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ಸು ಗಳು. ಹತ್ನೆ ಕ್ಲಾಸು ಓದುತ್ತಿದ್ದ, ಒಂದು ಹುಡುಗಿನ ಅವ್ನು ‘ನಮ್ಮ ದೇವ್ರು’ ಅಂತ ಕರೀತಿದ್ದ.
ಆ ನೆನಪಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆತನನ್ನು ರೇಗಿಸಲೆಂದೇ “ದೇವ್ರು ಯಾರು..? ” ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದು.
ಹುಡ್ಗ ಒಂದ್ ಸೆಕೆಂಡ್ ಫ್ಲಾಶ್ ಬ್ಯಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಅನ್ಸತ್ತೆ.
ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥಕ್ಕೆ, ಮದ್ವೆ ಗೆ ಎರಡಕ್ಕೂ ಆಮಂತ್ರಣ ಕೊಟ್ಟು, “ಅಪ್ಪಾಜಿ  ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಕೊಡು ” ಅಂದ.
” ನಮ್ಮಪ್ಪ ನ್ನೇನೊ ಕರೆಯೋದು. ನಾನೇ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಬಿಡು ” ಅಂದೆ.
ಅವರಿಗೂ ಕರೆಯಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಮಾಡಿ ನಂಬರ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡ.
“ನೀನು ಮದ್ವೆ ಆಗು… ನೀನು ಮದ್ವೆ ಆಗು… ” ಅಂಬೋ ಕೊರ ಕೊರ ಕೊರ ಅನ್ನೋ ಗ್ರಾಮಾ ಫೋನು ಮತ್ತೊಂದು ರೌಂಡು ನಮ್ಮನೇಲಿ ಪ್ಲೇ ಆಗತ್ತೆ.
______________________________________________…

ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು - 9 ಗಂಟೆಗಳ ರಾತ್ರಿಪೂರ ರಂಗ ಪ್ರಯೋಗ

ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು ಕಾದಂಬರಿ, ನಾಟ್ಕ ಆಡ್ತಾರಂದಾಗ,
ಇದು ನಾಟ್ಕ ಆಡೋ ಮಟೀರಿಯಲ್ಲಾ..? ಅಂತೇನೋ ಅಚ್ಚರಿ.

ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ್ದುನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೋರಿಸೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ..?
ಗುತ್ತಿನಾಯಿ ಹುಲಿಯನ ಮೂಗಿಗೆ ಇಂಬಳ ಸಿಗೆಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡೋದು;
ಹುಲಿಕಲ್ ನೆತ್ತಿಯ ಮ್ಯಾಲೆ ಕುರ್ಕ ಘೀಳಿಡುವುದು;
ಪೀಂಚಲು-ಐತನ ಶೃಂಗಾರ ಕ್ಷಣಗಳು;
ಚೀಂಕ್ರ ಸೇರಗಾರನ ನರಿ ನಡಾವಳಿ;
ಮಳೆ; ತುಂಬಿ ಹರಿಯುವ ಹೊಳೆ;

ಇದು ಭಾರೀ ಕಾದಂಬರಿ ಮತ್ತು ಓದುವಾಗಿನ ಅನುಭವವೂ ಭೂರಿಯಾಗಿದೆ. ಮಹಾಭಾರತ, ರಾಮಾಯಣದಂತೆ ಈ ಕಾಲದ ಮಹಾ ಕಾದಂಬರಿ ಅಂತಂದರೂ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಏನಲ್ಲ. ಇಂಥ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಕಾದಂಬರಿಯ ವಸ್ತು-ವಿಷಯವನ್ನು 9 ತಾಸುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಟಕದ ಮೂಲಕ ದಾಟಿಸಬಹುದಷ್ಟೇ ಹೊರತು, ಓದುವಾಗ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನುಭವವನ್ನು ದಾಟಿಸುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ.

ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಪೀಡಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದದ್ದು. ಆದ್ರೆ ನಾಟಕ ನೋಡಿದಾಗಿನ ಅನುಭವವು, ಓದಿದಾಗಿನ ಅನುಭವಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ, ಮತ್ತೊಂದು ತೆರನಾದ ಅನುಭವ ಅಂತ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತನ್ನದೇ ರೂಪ ಪಡೆದು ಗುಯ್ ಗುಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಪಾತ್ರಗಳು ತಟಕ್ಕನೇ ಅಂಥದ್ದೇ ಮ್ಯಾನರಿಸಂನ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಜೀವಂತವಾಗಿ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಮರುಸೃಷ್ಟಿಯ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ(ಅಧ್ಭುತ) ಪ್ರಯತ್ನವು ನಾಟಕದ ಪ್ರತಿ ಅಂಕದಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸತ್ತೆ.

ನಾಲಕ್…

ದೇವರು, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬನಿಗೂ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ದರ್ಶನ ಕೊಡುವನೇಕೆ.?

ನಿದಿರೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಜುಮ್ ಎನ್ನುವಂತ ಸದ್ದು. ಹೊಟ್ಟೆ ಮಳಸಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲಿಂದಲೇ ಕೈ ಚಾಚಿ ಸ್ವಿಚ್ ಒತ್ತಿದೆ. ಬೆಳಕಲ್ಲಿ, ಗಡಿಯಾರ ಹನ್ನೆರಡು ದಾಟಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷವಾಗಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ.
ಎದ್ದು ಕುಳಿತೆ. 'ಅಂಥಾ ಲೇಟ್ ನೈಟ್ ಏನಲ್ವಲ್ಲಾ.'  ಓದು ಮುಗಿಸಿ, ಮಲಗಲು ಹೋಗುವುದೇ ಒಂದರ ಮೇಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇವತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಗನೇ ಮಲಗಿದ್ದೆ.

'ಹಸಿವು' ಅಂದ್ರೆ  ಹಿಂಗೆಲ್ಲಾ ಇರತ್ತಾ..? ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿಯಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಬೇಕು, ಅಶ್ಟೇ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ. ಊಟ ಮಾಡದೆಯೇ ಮಲಗಿದ್ದು ತಪ್ಪಾಯ್ತು.

ಸ್ಟೌವ್ ಬತ್ತಿ ಮೇಲೆತ್ತಿ, ಬೆಂಕಿಕಡ್ಡಿ  ಗೀರಿ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿದೆ. ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಊದುತ್ತಾ; ಹಾ..!! ಬೆಂಕಿ ತಾಗಿದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಬಿಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಅನ್ನವು, ಸೀಮೆಣ್ಣೆ ವಾಸನೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ದಬಾಕಿದ್ದ ಕುಕ್ಕರ್ ಇಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಕ್ಕಿಯ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದೆ. ನನ್ನ ಅಚ್ಚರಿಗೆ, ಅಕ್ಕಿ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿದ್ದು ಕಂಡಿತು. 'ಛೇ!! ಮುಗಿದು ಹೋದದ್ದು ನೆನಪಿದ್ದರೂ; ತರಲಾರದಷ್ಟು ಮೈಗಳ್ಳತನ.' ಇಂತ ಮೈಗಳ್ಳತನದಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವು 'ರಾತ್ರಿ-ಊಟ' ಗಳು ಸ್ಕಿಪ್ ಆಗಿದ್ದಾಗಿಯೂ; ಇವತ್ತಿನ ಹಸಿವು; ಅಬ್ಬಾ!! ಯಾವತ್ತೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ಟೌ ವ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡು ಉರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಬತ್ತಿ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ 'ಉಫ್' ಅಂದೆನಾದರೂ…

ನನ್ನೊಳಗೊಬ್ಬನ ಹುಡುಕುತ್ತಾ

ಇದೀಗ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ, ನೈತಿಕತೆ ಅಂದುಕೊಂಡು.. ಹ್ಯಾಕ್ ಸಾ ಬಿಲೇಡು ತಗಂಡು ಕುಯ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋದು,
ಟೈಟಲ್ ನೋಡುದ್ ತಕ್ಷಣ ಗೊತ್ತಾಗಿರ್ಬೇಕು.
ಬರೆಯೋದಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿರೋದು ಕೂಡ ಅದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ….
ಹುಡುಕ್ತಾನೆ ಇದ್ದೇನೆ. ನನ್ನೊಳಗಬ್ಬನು ಎಲ್ಲಿ ಅಂತ. ಬದಲಾಗುತ್ತಲಿರುವ ನನ್ನವೇ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಡೆಲ್ಟಾಗಳನ್ನು .. ನೋಡಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕಂಗಾಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಳಬೇಡ, ಕೊಲಬೇಡ, ಹುಸಿಯ ನುಡಿಯಲು ಬೇಡ, ತನ್ನ ಬಣ್ಣಿಸಬೇಡ, ಇದಿರ ಅಳಿಯಲು ಬೇಡ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಸಿನ್ಸೀಯರ್ ಆಗಿ ಓದಿ, ಕೇಳಿ, ಮೆಚ್ಚಿ  ಅಹುದುಹುದು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಪ್ರಜ್ನೆ…
ಇವತ್ತು ಇವೇ ಸಾಲುಗಳ ಮೇಲೊಂದು ಸ್ಟಾರ್ ಇಟ್ಟು , ಕಂಡೀಷನ್ಸು ಅಪ್ಲೈ ಅನ್ನುತ್ವೆ .  ನನ್ನ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತವೆ.

ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ!! ನನ್ನದೇ ಕಾಲದ ಜೊತೆಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಬಂತಾ … ಅಥವಾ
ತಪ್ಪು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೂ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆಯುವ  ‘ ಕರಪ್ಟ್- ಪ್ರೌಢಿಮೆ’ ಯನ್ನು ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಜೀವನಾನುಭವ ನೀಡಿತಾ …?
ಹಂಗಾದ್ರೆ ನಿಜವಾದ ಸರಿ ಯಾವುದು…? ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ತಪ್ಪು  ಯಾವುದು …?

ಸೆಕೆಂಡ್ ಪಿ-ಯು ಓದುವಾಗ….
ಬಹಿರಂಗಗೊಂಡಿದ್ದ  ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಿಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಇಲ್ಲವೆಂದು ಕಳಿಸಿದ್ದೆ.
ಕಾರಣ!! ಉತ್ತರ ಹೇಳುವಾಗ, ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ,  ಓದಿ, … ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅವೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಬರೆದು …, ಪಾಪಪ…

ನನ್ನ ಖುಷಿಯ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಿದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ನೆನಪುಗಳು

BH ರೋಡ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ದೇವಸ್ಥಾನ ಇದೆ. BH ಅಂದರೆ Banglore to Honnavar ಅಂತ. ತುಂಬಾ ಲಾಂಗ್ ಮತ್ತು ಪೇಮಸ್ ರೋಡು. ಹೈವೆ ಗೀವೆ ತರ ಇದಕ್ಕೂ  ಬಿಹೆಚ್ ಅಂತಾರೆನೊ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಅರ್ಥ ಇದೆ ಅನ್ನೋದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತಿಳಿದದ್ದು. BH ರೋಡಲ್ಲಿ, ಶಿವಮೊಗ್ಗದಿಂದ ಬೆಂಗ್ಳೂರ್ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬರೋವಾಗ, ಭದ್ರಾವತಿ ಬಿಟ್ಟು  ಸುಮಾರು ಕಾಲ್ ಗಂಟೆ ಮೇಲೆ,  ಬಲಭಾಗಕ್ಕೆ  ಈ ದೇವಸ್ಥಾನ ಕಾಣ್ಸತ್ತೆ.  ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ದೂರದವರೆಗೂ ಯಾವ ಮನೆ-ಮಹಲು-ಮಠ-ಮನುಷ್ಯರುಗಳಿರುವ ಕುರುಹಿಗಳು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದೆ ಅನ್ನೋದೊಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ದೇವಸ್ಥಾನವು ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿಯೇ ಮರ-ಗಿಡ-ಬಟಾ ಬಯಲುಗಳ ನಡುವಿದೆ.


ಸರಿ ಈಗ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ.
ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಜ್ಜಿ  ಕುಳಿತಿರುತ್ತದೆ. ‘ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಹೊರಗೂ ಅಂಟಿಕ್ ಪೀಸ್ ಗಳ ಥರ ಬಿಕ್ಷುಕರು ಕುಳಿತಿರ್ತಾರೆ; ಅದ್ರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷತೆ ಏನಿದೆ ‘ ಅನ್ನಬಹುದು. ಹೌದು ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಏನೂ ವಿಶೇಷತೆ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೇನೆ ಇದ್ರಲ್ಲೂ ಏನು ವಿಶೇಷತೆ ಇಲ್ಲ.

ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನವನು ಇದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಈ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಾ ದೊಡ್ಡವನಾಗ್ತಾ ಬಂದ್ರು; ಅಜ್ಜಿ ಮಾತ್ರ ಅಜ್ಜಿಯಾಗಿಯೇ ಇದ್ರು.

ಕಾಲ ಹೋಗ್ತಾ…; ಹೋಗ್ತಾ…; ಅಜ್ಜಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಖಾಲಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶೆಟರ್ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯ್ತು. ಅಜ್ಜಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತ…