Monday, March 16, 2015

ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು - 9 ಗಂಟೆಗಳ ರಾತ್ರಿಪೂರ ರಂಗ ಪ್ರಯೋಗ

ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗಳು ಕಾದಂಬರಿ, ನಾಟ್ಕ ಆಡ್ತಾರಂದಾಗ,
ಇದು ನಾಟ್ಕ ಆಡೋ ಮಟೀರಿಯಲ್ಲಾ..? ಅಂತೇನೋ ಅಚ್ಚರಿ.

ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ್ದುನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೋರಿಸೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ..?
ಗುತ್ತಿನಾಯಿ ಹುಲಿಯನ ಮೂಗಿಗೆ ಇಂಬಳ ಸಿಗೆಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡೋದು;
ಹುಲಿಕಲ್ ನೆತ್ತಿಯ ಮ್ಯಾಲೆ ಕುರ್ಕ ಘೀಳಿಡುವುದು;
ಪೀಂಚಲು-ಐತನ ಶೃಂಗಾರ ಕ್ಷಣಗಳು;
ಚೀಂಕ್ರ ಸೇರಗಾರನ ನರಿ ನಡಾವಳಿ;
ಮಳೆ; ತುಂಬಿ ಹರಿಯುವ ಹೊಳೆ;

ಇದು ಭಾರೀ ಕಾದಂಬರಿ ಮತ್ತು ಓದುವಾಗಿನ ಅನುಭವವೂ ಭೂರಿಯಾಗಿದೆ. ಮಹಾಭಾರತ, ರಾಮಾಯಣದಂತೆ ಈ ಕಾಲದ ಮಹಾ ಕಾದಂಬರಿ ಅಂತಂದರೂ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಏನಲ್ಲ. ಇಂಥ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಕಾದಂಬರಿಯ ವಸ್ತು-ವಿಷಯವನ್ನು 9 ತಾಸುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಟಕದ ಮೂಲಕ ದಾಟಿಸಬಹುದಷ್ಟೇ ಹೊರತು, ಓದುವಾಗ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನುಭವವನ್ನು ದಾಟಿಸುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ.

ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಪೀಡಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದದ್ದು. ಆದ್ರೆ ನಾಟಕ ನೋಡಿದಾಗಿನ ಅನುಭವವು, ಓದಿದಾಗಿನ ಅನುಭವಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ, ಮತ್ತೊಂದು ತೆರನಾದ ಅನುಭವ ಅಂತ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತನ್ನದೇ ರೂಪ ಪಡೆದು ಗುಯ್ ಗುಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಪಾತ್ರಗಳು ತಟಕ್ಕನೇ ಅಂಥದ್ದೇ ಮ್ಯಾನರಿಸಂನ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಜೀವಂತವಾಗಿ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಮರುಸೃಷ್ಟಿಯ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ(ಅಧ್ಭುತ) ಪ್ರಯತ್ನವು ನಾಟಕದ ಪ್ರತಿ ಅಂಕದಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸತ್ತೆ.

ನಾಲಕ್ಕು ಬೃಹತ್ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿದೆ. ಇವು ಅಂತಿಂಥ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲ.
ಹಂದಿ ಬೇಟೆಯಾಡುವಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾದ ಪೊದೆಯಂಥಹ ಕಾಡಿದೆ.
ತೂಗು ಸೇತುವೆ, ಕೆರೆ, ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ತೆಪ್ಪ, ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನರ್ತಿಸುವ ದಯ್ಯಗಳು, ಮೂರ್ನಾಕು ಅಂತಸ್ತು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಹುಲಿಕಲ್ಲು ನೆತ್ತಿ, ಮಲೆನಾಡಿನ ಮನೆಯ ವಿಶೇಷವಾದ ಒಳಾಂಗಣ, ಚರ್ಚು, ಕಮ್ಮಾರಸಾಲೆ, ಬಾವಿ, ಅಂತಕ್ಕಸೇಟ್ತಿಯ ಹೋಟೆಲ್ಲು, ಕರ್ಮಿನು ಸಾಬರ ಕುದುರೆ, ಜೀವರತ್ನಯ್ಯ ಪಾದ್ರಿಯ ಮಿಷನ್ ಸ್ಕೂಲು, ಬೆಟ್ಟಯ್ಯನ ಬಿಸೇಕಲ್ಲು ಸವಾರಿ, ಹೊನ್ನಳ್ಳಿ ಹೊಡೆತ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಪಾತ್ರಗಳ ಪ್ರತಿ ಜಿದ್ದಾ-ಜಿದ್ದಿಗೂ ಸಾವಕಾಶವಾಗುಷ್ಟು ಸ್ಥಳವಿದೆ. ಹಿನ್ನಲೆ ಇದೆ. ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕಿನ ಚಿತ್ತಾರವಿದೆ.ಕಳೆದುಹೋಗಲು ಬೇಕಾಗುವಷ್ಟು ಹಿನ್ನಲೆ ಸಂಗೀತವಿದೆ.

ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಉಪಮೆಗಳನ್ನು ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವುದು  ಕಷ್ಟದ ವಿಷಯ. ಬಹುಷಃ ಇದು ಯಾವುದೇ ಕಾದಂಬರಿಯು, ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಅಡಾಪ್ಟ್ ಆಗುವಾಗಿನ ಮಿತಿ. ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು.

ಕಾದಂಬರಿ, ಸೆಟ್ಟು, ಮತ್ತೊಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಏನೇ ಇರಲಿ. ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿರುವ ಎಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಪ್ಪಟ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಫುಲ್ ಮಾರ್ಕ್ಸು ಕೊಡಲೇಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಜೀವಂತ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಪಾರ್ಟ್ ಮಾಡೋರು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿರ್ತಾರೆ ಅಂದ್ರೆ, ರಾತ್ರಿಯ 9 ತಾಸುಗಳಷ್ಟು ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಪ್ಲೇ ಆದರೂ; ಜನ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಚಪ್ಪಾಳೆ, ಶಿಳ್ಳೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸಚೇತನಾರಾಗಿ ತನ್ಮಯರಾಗಿ ಇರ್ತಾರೆ.


ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ ತುಂಬಾ ಫ್ರೆಂಡುಗಳನ್ನ ಕರೆದೆನಾದ್ರೂ, ಯಾರೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಜನಗಳಾದ್ರೂ ಇರ್ಲಪ್ಪ ಅಂದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ, ಅಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಜನಸಾಗರ. ಸಾವಿರ ಜನ ಹಿಡಿಸೋ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಸಾವಿರದ ಮುನ್ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ. ಹುಡುಗರು, ಚಂದ ಹುಡುಗಿಯರು, ಮುದುಕರು, ಮಕ್ಕಳಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು. ಕುವೆಂಪು; ಜ್ನಾನಪೀಠ; ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿ; ಅಂತೆ-ಕಂತೆಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಜನ ಬಂದ್ರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡುವಂಥದ್ದು ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟೂ ಜನ ಅದೇ ಎನರ್ಜಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೆಳಕು ಹರಿಯುವವರೆಗೂ, ಅಂಡು ಉರಿಯುವ ಕಲ್ಲು ಕಟ್ಟೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕೂತು ನಾಟಕ ನೋಡಿದರೆಂದರೆ ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶ್ರೇಯ ನಾಟಕ ತಂಡಕ್ಕೆ, ಇಂಥದ್ದನ್ನೂ ಮಾಡಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಕನಸುಕಂಡು ಸಾಧಿಸಿರುವ ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ಬಸವಲಿಂಗಯ್ಯ ನವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತೆ.

ಇನ್ನೂ ನಾಲಕ್ಕು ಶೋಗಳು ಬಾಕಿ ಇವೆ. ಮುಗಿಯೋದ್ರೊಳೊಗೆ ನೋಡ್ಕಂಬುಡಿ. ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬುಕ್ ಮೈ ಸೋನಲ್ಲಿ ಬುಕ್ ಮಾಡಿ. ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡು; ಬೈಕೊಂಡು, ಬೇಕಾ..? ನಮಗೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಅಂದುಕೊಂಡೇ ನಾಗರಬಾವಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕಲಾಗ್ರಾಮದ ಗೇಟಿನ ವರೆಗೂ ಹೋಗಿ. ಅಲ್ಲಿವರೆಗೂ ನಿಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಮೋಟಿವೇಷನ್ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಎಳೆದು ಕೂರಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನ ನಾಟ್ಕ ಮಾಡ್ತದೆ. ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಭಾವವೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸತ್ತೆ. 















 


ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮುಖ್ಯರಲ್ಲ;
ಯಾರೂ ಅಮುಖ್ಯರಲ್ಲ;
ಯಾವುದೂ ಯಕಃಶ್ಛಿತವಲ್ಲ;
ನೀರೆಲ್ಲವೂ ತೀರ್ಥ. ತೀರ್ಥವೂ ನೀರೆ.

No comments:

Post a Comment