Skip to main content

​ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ​ ( ದಿನ -1)

ರವಿ!! ರೂಪಿ!! ಮತ್ತು ನಾನು(ಚೇತನ್) ಚಳಿಗಾಲದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಲ ತುಣುಕುಗಳ ಆಸ್ವಾದನೆಗೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಟ್ರಿಪ್ಪು. ಮಿಜಾಲ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರೋ ಗಂಡು ಮಕ್ಳದೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಸಮ ಮದ್ವೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಟೆಂಪೋ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ನಂಥ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು, ವ್ಯಾಗನಾರ್ ಗೂ ಸಾಕೆನಿಸುತ್ತಲಿದೆ.

ಪ್ರವಾಸದ ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಹೊನ್ನವಿಲೆ. ಅಂದರೆ ನನ್ನೂರು. 
ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಬೇಗಬೇಗ ಕಾರು ಹತ್ತಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು.
ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂದು ಹಠ ತೊಟ್ಟಿರುವ ನಾವುಗಳು, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ.. ಮದುವೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಸಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಪೋಷಕರ ಬ್ರೇನ್ ವಾಷ್ ಮಾಡುವ ಯಾನೆ ಫಿಟಿಂಗ್ ಇಟ್ಟು ಬರುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಾಂಘಿಕವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಲಿದ್ದೆವು. ಈ ಬಾರಿ ಬಲಿ ಕಾ ಬಕ್ರ ನಾನು.


ಸಕ್ರೆಬೈಲು!!
ಪಸ್ಟು ವಿಸಿಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಥಳ ಸಕ್ರೆಬೈಲು.  ಸಕ್ರೆಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆನೆ ಬಿಡಾರವಿದೆ. ಆನೆ ಸವಾರಿ, ಆನೆ ಸೆಲ್ಫಿ, ಸೊಂಡಿಲು ಆಶೀರ್ವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ರಜಾ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಜನ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಒಂದೊಂದು ಸೊಂಡಿಲ ಆಶಿರ್ವಾದಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ಸೊಂಡಿಲ ಸಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಲು ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು, ಸೊಂಡಿಲಿನ ಏಟಿಗೂ, ಕೋರೆ ಹಲ್ಲಿನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದೆವು. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಾವುತ ಫೇಡ್!! ಫೇಡ್!! ಅಂತ ಆನೆಯ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಾರಿಸಿದ. ಅವನು ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಡುದ್ನೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಸಣಕಲ ನನ್ಮಗ!! ಸೊಂಡಿಲಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಎಳ್ಕೊಂಡು, ಸುಮ್ನೆ ಮುಖದ ಕಾಲಿಟ್ಟರೂ ಅವ್ವಚ್ಚಿ-ಅಪ್ಪಚ್ಚಿ ಆಗೋಗ್ತಾನೆ.

 ಅಂಥವನ ಬಳಿ ಹೊಡೆತ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಆನೆ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ಬಂತಾದರೂ..., ಆ ಏಟುಗಳು ನಮಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಆಗುವ ನೋವಿನ ತೀವ್ರತೆಗೂ!! ಆನೆಗೂ ತುಂಬಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಈ ಕರ್ಮವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಕ್ಕಾಗದೇ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆನೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದೆವು.


ಮರಿ ಆನೆಯೊಂದು ಥೇಟು ಬೆಳದ ಹಂದಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ತನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ಸರಾಗವಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಲಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ಆನೆಯ ಮರ್ಮಾಂಗವು ಬೃಹದಾಕಾರವಾಗಿ ಹೊರಬಂದು ನೆಲ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು.ಸೊಂಡಿಲೆತ್ತಿ ಊಳಿಡುವಂತೆ ಆನೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಚೋಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಸದಾ ಸೊಂಡಿಲು ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ನೆಲಕ್ಕೆ ತಾಗದಂತೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವ ಆನೆಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಪಾಪವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಆನೆ ಕೊರಳಿಗೆ ಒಂದು ಜೋಳಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿ ಅದರೊಳಗೆ ಸೊಂಡಿಲು ಇಟ್ಟರೆ ಹೆಂಗೆ ಅಂತ ನನ್ನ ವಿಚಿತ್ರ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಹರಿಯಬಿಟ್ಟಾಗ, ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನ ಮಿಸ್ಟರ್ ಪರ್ಫೆಕ್ಷನಿಸ್ಟ್ .. ರೂಪೇಶ್ .. ಗಂಡು ಆನೆಗಳಿಗೆ ಕೋರೆ ಹಲ್ಲುಗಳಿವೆ. ಸೊಂಡಿಲನ್ನು ಕೋರೆ ಹಲ್ಲಿಗೆ ಹೆಬ್ಬಾವಿನಂತೆ ಸುತ್ತಿಸ್ಕೊಂಡು ಬ್ಯಾಲನ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದ. ಅಂದರೆ ಆನೆಗಳಿಗೆ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಸೊಂಡಿಲಿದೆ ಅಂತ ಆಯ್ತಲ್ಲವೇ..?. ಇಲ್ಲ!! ಇಲ್ಲ!! ಸೊಂಡಿಲು ಶಾರ್ಟ್ ಇದ್ದರೆ ತಿನ್ನುವಾಗೆಲ್ಲಾ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. adjustable ಲೆಂತ್ ಸೊಂಡಿಲು ಇರಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಹನ್ನೊಂದು ಘಂಟೆ ಆದಮೇಲೆ ಆನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಾಡಿಗೆ ಓಡಿಸಿಬಿಡುವರು, ಮೇಯೋದಕ್ಕೆ. ಸಕ್ರೆಬಯಲಿಗೂ ಸಣ್ಣ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಅಗಾಧವಾದ ಪಶ್ಚಿಮಘಟ್ಟದ ಕಾಡೊಳಗೆ ನಾಟ ಸಾಗಿಸಲು ಮತ್ತು ಜೆ-ಸಿ-ಬಿ ತರಹದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಲು ಆನೆ ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಆನೆಗಳಿಗೆ ಫಿಸಿಕಲ್ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ. ಮದಿಸಿದ ಆನೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಂದು ಪಳಗಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರ ಅಂಬಾರಿ ಹೊರುವುದಕ್ಕೂ, ಸೊಂಡಿಲೆತ್ತಿ ಘೀಳಿಡುತ್ತಾ ಜನಗಳಿಗೆ ಮನರಂಜನೆ ನೀಡುವುದಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಲಿವೆ. 

ಮುಂದಿನ ಪಯಣ ಮಂಡಗದ್ದೆ ಪಕ್ಷಿಧಾಮ!!
ಮಂಡಗದ್ದೆ ಪಕ್ಷಿಧಾಮ ಅಂತ ಬೋರ್ಡ್ ಇತ್ತು. ಬರ್ಡ್ ವೀವ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಕೂಡ ಇತ್ತು. ಪಕ್ಷಿ ಅಂತನ್ನುವಂತವೇನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಗಾಜನೂರಲ್ಲಿ ತುಂಗ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನ ಎತ್ತರ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿರುವುದರಿಂದ ಮಂಡಗದ್ದೆಯ ಬಹುಭಾಗ ಮುಳುಗಡೆಯಾಗಿದೆ. ಹಕ್ಕಿಗಳೆಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು..? ವೀವ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಹತ್ತಿ ನಿಂತಾಗ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಮನೆಯವನೊಬ್ಬ ಬಂದೂಕಿನ ನಳಿಕೆಯಿಂದ ರಬ್ಬರ್ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿ ಕೋತಿಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಕೋತಿಗಳಾದರೋ ತೆಂಗಿನ ಮರ ಹತ್ತಿ ಬಿಂದಾಸ್ ಎಳನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವು.



ಮುಂದಿನ ನಮ್ಮ ಪಯಣ!! ತೀರ್ಥಳ್ಳಿ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕವಲೆದುರ್ಗ ಕೋಟೆ. ತೀರ್ಥಳ್ಳಿ!! ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಕೊನೆಯ ಪಟ್ಟಣ. ಮುಂದೆ, ಘಟ್ಟ ಇಳಿಯುವವರೆಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ ನಗರವಿರಲಿ!! ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ರೆಸ್ಸು ಕೇಳೋದಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ರು ಸಿಗೋದು ವಿರಳ. ಅಲ್ಲೇ ಗೇರೇಜ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಕಾರಿನ ಚಕ್ರಗಳ ಗಾಳಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದೆವು. ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ  ಈ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಲಾಂಗ್ ಡ್ರೈವ್ ಹೊರಟಿದ್ದು. ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ, ಮುಂದಿನ ಸೀಟಿಗೆ ಜಿದ್ದು ಮಾಡಿ, ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಬೇರೆಯವರು ಕುಳಿತರೆ ಅಂಥವರನ್ನು  ಹೆರಾಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರವಿ!! ಈ ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿಗೆ ಪಿಕ್ಸ್ ಆದಂತಿದ್ದ. ನನ್ನ ಚಾಲನಾ ಕೌಶಲ್ಯದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ನಂಬಿಕೆಯಿರದವನು, ತಾನು ಮೂರು ಮೂರು ಲೈಫ್ ಇನ್ಶುರೆನ್ಸ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವುದಾಗಿ ಪದೆ ಪದೆ ಕನವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಏಕಮಾತ್ರ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಆತನ ಉರಿಸುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನನಗೆ ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. 

ಕವಲೆದುರ್ಗ ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಗೆ ಏರಿದ್ದ. ಮೊಟಾರು ರಸ್ತೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಗದ್ದೆ ಏರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಮತ್ತು ಎರಡು ಕಿಲೋಮೀಟರಷ್ಟು ಕಾಡೊಳಗೆ ನಡೆದರೆ ಮೂರು ಸುತ್ತಿನ ಕವಲೆದುರ್ಗದ ಕೋಟೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮೇಲೇರಿದಂತೆಲ್ಲಾ ತಣ್ಣಗೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ನೆತ್ತಿ ಸುಡುವಷ್ಟು ಬಿಸಿಲಿದ್ದರೂ, ಬೆವರಿದ್ದಾಗಲಿ, ದಣಿವಾಗಲಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ.


ಈ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆ ಶತಮಾನದಲ್ಲೂ, ಬಹುದೂರದವರೆಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಊರುಗಳು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಉರೊಳಗೂ .. ಮನೆಮನೆಗಳು ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಇಳಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವಷ್ಟು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಯು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿಯೂ ಇವೆ. ಪಾಪುಲೇಷನ್ ಡೆನ್ಸಿಟಿ ಅನ್ನೋದು ತುಂಬಾನೆ ಕಮ್ಮಿ. ಇಂಥಾದ್ರಲ್ಲಿ ಮುನ್ನೂರು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಈ ಅಭೇದ್ಯ ಕಾಡೊಳಗೆ ಇಂಥಾದ್ದೊಂದು ಕೋಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಆಳುತ್ತಿದ್ದವರ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ.


ನೀರು ತುಂಬಿದ್ದ ಕೊಳ!! ದೇವರಿದ್ದ ದೇವಸ್ಥಾನ!! ಒಣಗಿದ ಪಾಚಿ ಲೇಪಿಸಿದ್ದ ಕೋಟೆಯ ಗೋಡೆಗಳೂ ಮತ್ತು ಕಾಂಪೌಂಡುಗಳು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋದವು. ಕೋಟೆಯ ಮೂರು ಸುತ್ತು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಅರಮನೆಯೊಂದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅರಮನೆ ಅಂದರೆ, ಛಾವಣಿ ಮಾಯ ಆಗಿರುವ, ಕಲ್ಲುಕಂಬದ ಪಿಲ್ಲರುಗಳೆಲ್ಲವೂ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿರುವ, ಬಿದ್ದಿರುವ ಮತ್ತು ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಗೋಡೆಗಳಿರುವ ಒಂದು ಮನೆ.  ಇಲ್ಲಿ ಅರಸ ಬಾಳಿದ್ದರಿಂದ ಆತನ ಮನೆಯನ್ನು ಅರಮನೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಸಂಭೋದಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು, ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯ ಅರಮನೆಯನ್ನೂ ಇದನ್ನೂ  ಹೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ರಾಣಿಯ ಅಂತಃಪುರ!! ಸ್ನಾನಗೃಹ!! ಮುಂತಾದ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ತಲೆ ಹೊಕ್ಕು.. ಅವುಗಳು ಇದ್ದಿದ್ದ ಭಾಗಶಃ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡಿದೆವು. ಒಂದಷ್ಟು ಮೈ ಉಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಿದೆವು ಅನ್ನಿ!! 

ಎರಡು ಕಡೆ ಉರಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಐದು ಕಡೆ ಬೆಂಕಿ ಬರುವ ಒಲೆಯೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆಯಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೂ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಬೆಟ್ಟ-ಕಾಡುಗಳು, ಸನ್ ಸೆಟ್ಟು, ಹಿನ್ನೀರು  ಮುಂತಾದವೆಲ್ಲ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದರು. ನಮಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕುತೂಹಲವಾಗಲೀ!! ಶಕ್ತಿಯಾಗಲೀ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಣ್ಣಗೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೋಟೆಯ ಗೋಡೆಯೊಂದನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತೆವು. ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಸುಮಾರಾಗಿ ಕಾಡೆಲ್ಲಾ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಕವಲೆದುರ್ಗದಿಂದ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ಕುಂದಾದ್ರಿಯ ಕಡೆಗಿತ್ತು. ಹೊತ್ತು ಇಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಗಳೇ ಅಪರೂಪವಾಗಿರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಟೆಲುಗಳೂ ದುರ್ಲಭ. ಹೇಗೋ..   'ಕೈಮಾರ' ಎಂಬ  ಊರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಕೈಮಾರದ ಸರ್ಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಹೋಟೆಲುಗಳು ಕಾಣಿಸಿದವು. ಒಂದು ಮೀನು ಊಟದ ಹೋಟೆಲು. ಇನ್ನೊಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹೋಟೆಲು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ವೆಜ್ ಇರಲಿ!! ಅಂತ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಹೋಟೆಲೊಳಗೆ ಹೋದರೆ, ಅವರು ಇರೋದಕ್ಕಿಂತ ಇಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಸರ್ವ್ ಮಾಡೋ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ್ದು ನೋಡಿ, ನಾವೇ ಹೊರ ಬಂದೆವು. ಸರಿ!! ಅಂತ ಮೀನು ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋದೆವು. ಊಟ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ. ನಮ್ಮ ಪಯಣದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಒಳ್ಳೆಯ ಊಟ ಅಂತ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ತೀರ್ಥಳ್ಳಿ ಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಉಳಿದಂತೆ ಹಸಿವು ತೀರಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಂತ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು.



ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕುಂದಾದ್ರಿ ಬೆಟ್ಟದ ಬುಡಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು. ಈ ಮೊದಲು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ರಸ್ತೆ ಇರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ ಕುಂದಾದ್ರಿ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆದರೆ ಈಗ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ರಸ್ತೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಇದೆ. ನುಣುಪಾದ ರಸ್ತೆಯಾದರೂ.. ರಸ್ತೆಯೇ ನೆಟ್ಟಗೆ ನಿಂತು ಬೆಟ್ಟ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೋಂದು ಸ್ಟೀಪ್ ಹೈಟು!! ಏರ್ಪಿನ್ ಕರ್ವ್ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ ಸಣ್ಣ ಕರುಳಂತೆ ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ ರಸ್ತೆ.


ಮೂರು!! ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಗೇರಿನಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ಅಮ್ಮೋ!! ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಹತ್ತುತ್ತಿತ್ತು. ಸರಿ!! ಇನ್ನೇನು ಮೊದಲನೆಯದಕ್ಕೆ ಎಳೆಯೋಣ ಎಂದು ಕ್ಲಚ್ ಒತ್ತಿದೆ, ಆ ಜರ್ಕಿಗೆ ಗಾಡಿ!! ವಾಪಾಸು ಇಳಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಎಷ್ಟೇ ಆಕ್ಸಿಲರೇಟರ್ ಕೊಟ್ಟರೂ!! ಕಾರಿನ ಗಾಲೆ ತನ್ನ ಕಕ್ಷೆಯಲ್ಲೇ ಸುತ್ತುತ್ತಿದೆಯೇ ಹೊರತು ನೆಲ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಕಾರು, ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ನಿಂತದ್ದನ್ನು ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದು. ತೊಡೆಗಳು ನಡುಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಬ್ರೇಕ್ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ರೂಪಿಗೆ ಕಾರು ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ!! ರೂಪಿ ಮಾತ್ರ 'ಏನ್ ಮಹಾ ಅಪ್ಪು ಇದು!! ಓಡುಸ್ತಿಯಾ.. ಓಡ್ಸೋ ಲೇ!! ' ಅನ್ನುತ್ತಾ ಧೈರ್ಯ ಕೊಟ್ಟ. ಹಿಂದೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಕಾರನ್ನು, ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಳಗಿಸಿ!! ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಮೊದಲ ಗೇರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬರ್ರ್ ಬರ್ರೋ ಅನಿಸುತ್ತಾ ಹೋದೆ.. ಟಯರು ಸುಡುತ್ತಿದ್ದ ವಾಸನೆ!! ಇಂಜಿನಿನ ಆರ್ತನಾದ!! ಕಾರೊಳಗೆ ಪಿನ್ ಡ್ರಾಪ್ ಸೈಲೆನ್ಸ್!!  ಎದುರು ಬರುತ್ತಿರುವ ಗಾಡಿಗಳು!! ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬ ಕಾರಿನವನು!! ಲೊಳ್ಗ-ಬಳ್ಗ ರೋಡು!!


ಕುಂದಾದ್ರಿಯ ತುದಿ ತಲುಪಿದಾಗ ನನ್ನ ಕಿವಿಯಿಂದ ಬಿಸಿಗಾಳಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ರವಿ ಉಳಿದ ಜೀವ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಮಾತು ಮರೆತಿದ್ದ. ರೂಪಿ ಮಾತ್ರ ಏನೂ ಆಗಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ, ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಹೋದ. ಬಹುಷಃ ರೂಪಿಗೆ ಕಾರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಿದ್ದೇ ಆದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇಂಥ ದುಸ್ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.


ಕಾಡು!! ಬೆಟ್ಟಗಳು!! ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ!! ಮಂಜು!! ನಿಶ್ಯಬ್ಧ!! ಇಂಥವೆಲ್ಲಾ ಯಾವತ್ತೂ ನಮಗೆ ಬೋರ್ ಅನಿಸಿಲ್ಲ.  ನೋಡಿ ನೋಡಿ!! ಕಣ್ಣು ದಣಿಯಬೇಕಷ್ಟೆ ಹೊರತು ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೋಗಬೇಕೆನಿಸುವ ಚೈತನ್ಯ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿಗೂ ಕುಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲ. 
ಕುಂದಾದ್ರಿಯಿಂದ ಸುತ್ತಣ ಪಶ್ಚಿಮಘಟ್ಟದ ನೋಟ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು. ಮುಖದ ಮೇಲೆ ರಾಚುತ್ತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯನ ಹೊಂಬಣ್ಣದ ಕಿರಣಗಳು ತಣ್ಣಗಾಗಲು ಇನ್ನೂ ಸಮಯವಿತ್ತು. ಕಪಲ್ ಗಳ ಸೆಲ್ಫಿಗಳು!! ಒಂಟಿ ಹುಡುಗರ ಗುರಾಯಿಸುವಿಕೆಗಳು!! ನಡೆದೇ ಇತ್ತು.  ರೂಪಿ, ಕಲ್ಲು ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದವನು ನಿದಿರೆಗೆ ಜಾರಿದ. ದೂರದವರೆಗೂ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬರಲು ಹೋಗಿದ್ದ ರವಿ ಮಾತ್ರ, ಅಲ್ಲೊಂದು ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಜೈನ ಮುನಿಗಳು ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಕೂತಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಬೋಳು ಕಥೆ ಹೊಡೆದು, ನನ್ನನ್ನೂ ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರುವಂತೆ ಪುಸಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಇವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸಲೀಸಾಗಿ ನಂಬಿ ಮೋಸ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವನು ನಾನಾದ್ದರಿಂದ, ಈ ಬಾರಿ!! ' ಇಲ್ಲ!! ಅಲ್ಲಿ  ಗುಹೆಯೂ ಇಲ್ಲ.  ಮುನಿಗಳೂ ಇಲ್ಲ.' ಅಂತ ನಿಷ್ಟುರವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಕುಳಿತೆ. ಆದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಗುಹೆ ಇದ್ದು!! ಮುನಿಗಳು ಇದ್ದು!! ನಾನು ನೋಡದೆ ಇರೋ ಅಂಥದ್ದನ್ನು ಈ ಬಡ್ಡಿಮಗ ನೋಡಿದ್ದಿದ್ರೆ, ಅನ್ನೋ ಆಲೋಚನೆಯೊಂದು ಪದೆಪದೆ ಬಂದು ಡಿಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದ ಬೆಕ್ಕಿನ ನಿದಿರೆ ಇಂದ ಎದ್ದ ರೂಪಿಯನ್ನು, ಒಂದು ತಾಸಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಗಿ ರೇಗಿಸಿ!! ಅವನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಶಸ್ವಿಯಾದೆವು. ಅವನಂತು!! ಕೊನೆವರೆಗೂ 'ಇಲ್ವೋಲಾ ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷ ಮಲಗದಂಗೆ ಆಗಿದ್ದು. ಒಂದು ಘಂಟೆ ಮಲಗಿದ್ದೆನಾ' ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. 

ಈ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಜೈನ ಮಂದಿರವಿದೆ. ಜೈನರು ಎಷ್ಟು ಏಕಾಂತ ಪ್ರಿಯರು!! ಎಂಬುದು ಈ ಮಂದಿರ ನೋಡಿದರೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ತನ್ನ ಬಾಹುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಳ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡು ಕೆಂಬಣ್ಣದ ಉಂಡೆಯಾದ. ಕ್ರಿಸ್ಟಲ್ ಕ್ಲೀಯರ್ ರೆಡ್ ರೌಂಡು. ಕೆಳಗೆ ಬರುಬರುತ್ತಾ ಕೆಂಪು ಕಪ್ಪಾಗುತ್ತಾ ... ನೆಲವಿನ್ನೂ ದೂರವಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕರಗಿ ಹೋದ. ಬೆಳಕು ಕಡಿಮೆಯಾಯ್ತು. ಮನುಷ್ಯ ಸಂಚಾರವೂ ಖತಮ್ ಆಯ್ತು. ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೋ ಇಲ್ಲೋ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಲೈಟು ಹೊತ್ತಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಮಂಜು ಮೈ ಉಜ್ಜಿಕೊಂಡು ಮೋಡಗಳಂತಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯ್ತು. ಗಾಳಿಯೂ ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯ ಸದ್ದು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ಚಂದಿರನ ಸಾಥ್ ಬೇರೆ. ಎದ್ದು ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೇ ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತೆವು.

ಸಂಪೂರ್ಣ ಕತ್ತಲಾದ ಬಳಿಕ!! ಕಾರಿನ ಕಡೆಗೆ ಟಾರ್ಚ್ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಡೆದೆವು. ಭೂತದ ಸಿನಿಮಾ ತೆಗೆಯಲು ಬೇಕಾಗಿರುವಷ್ಟು ಲೊಕೇಷನ್ ಮತ್ತು ಅಂಥಹ ಕಥೆಗೆ ಸ್ಪೂರ್ಥಿಗಳು ಈ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾಗಿದ್ದವು.  ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಇಳಿದು!! ಊಟೋಪಾಚಾರಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಹತ್ತಿರ ಇರುವ ನಗರವನ್ನು ಅರಸುತ್ತಾ ನಡೆದೆವು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ನಮ್ಮ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ದಿನವು ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಉಳಿದೆರಡು ದಿನಗಳಿಗೆ ಅಂಥಾ ಪ್ಲಾನುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ.







ಕವಲೆದುರ್ಗದ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಸೆಲ್ಫಿ



ಕವಲೆದುರ್ಗದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು`


ಕುಂದಾದ್ರಿ ಬೆಟ್ಟದಿಂದ
ಕುಂದಾದ್ರಿಯ ಜಿನ ಮಂದಿರ
ಕುಂದಾದ್ರಿ ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಒಂಟಿ ಮನೆ

ಕುಂದಾದ್ರಿಯಿಂದ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ


ಕುಂದಾದ್ರಿಯಿಂದ ವಾಪಾಸ್

Comments

Popular posts from this blog

ಕರಾಂತಿ ಹುಡುಗಿ

ಕ್ರಿಸ್-ಮಸ್ ರಜೆಗೆ ಅಂತ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕು ರಜಾ ದಿನಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅಪ್ಪನ ಹಳೇ ಸುಜುಕಿ ಬೈಕು ಹತ್ತಿ ಸಿಟಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟೆ. ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳಿಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತವರೂರು ಆಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ನಗರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಕು ಓಡಿಸಿದರೂ, ರಸ್ತೆ ದಿಢೀರನೆ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು " ಕಾಮಗಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ " ಎಂಬ ನಾಮಫಲಕ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನ ಬಳಿ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸ್ಕೂಟಿಯೊಂದು ಸರ್ರನೆ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸ್ಕೂಟಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪರಿಚಿತ ಮುಖ, ನನ್ನ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ಗೆಳತಿ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದವನೇ ಅವಳು ಹೋದ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ತುಂಗಾ ನದಿ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಡೌಟೇ ಇಲ್ಲ!! ಅವಳೇ ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ!! ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ! ಅಂದರೆ ಐದು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗುಡ್ಡೆಕಲ್ಲು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಲ್ಲವೇ.

ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತೋ, ಹತ್ತೋ ಆಗಿತ್ತು. ಸಿ-ಇ-ಟಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಲು ಗುಡ್ಡೇ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ಪಳಯುಳಿಕೆಗಳಂತಿದ್ದ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯನ್ನು ಇಬ್ಬರು ದಾಂಡಿಗರು…

ಬಿಸಿಲುಕುದುರಿ-ಸವಾರಿ ; ಚೆನ್ನೈ ಬಸ್ ಪಯಣದ ಒಂದು ಅನುಭವ

ಬೂಟು ಪಾಲೀಶ್ ಮಾಡಿ, ಇಸ್ತ್ರಿ ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ‘ಇವತ್ತಾದರು
MTC ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಗಬಹುದು’ ಎಂಬ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಿಂತ-ನೀರಲ್ಲಿ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉದ್ಬವವಾಗಿದ್ದ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಬೂಟ್ಸು ನೆನೆಯದಂತೆ
ಕೃತಕ ಕೆರೆಯನ್ನು ದಾಟಿದೆ. ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿಗಾಗಿ ಹೋಟೆಲಿನ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದೆ. ತೂಡೆ
ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ಲುಂಗಿಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸಪ್ಲೈಯರು ಬಕೇಟು-ಸೌಟು ಹಿಡಿದು ಅತ್ತಿತ್ತ
ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಉಪಹಾರದ ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ.

ರಸ್ತೆಯ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿಯೇ ಕೋಳಿ-ಸಾಗಿಸುವ ಲಾರಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ, ಸುವಾಸನೆಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ,
‌ಯಾತ್ರಿ-ಸಮೂಹ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಂಬರಿನ ಬಸ್ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ
ವಾಸನಾ-ಗ್ರಂಥಿಯನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಾ, ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡೆ. ಬಸ್
ಸ್ಟಾಪಿನ ಎದುರಿಗೆ ಏಳೆಂಟು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಯಾರಪ್ಪಾ ಈ
ಮಹಾನುಭಾವ ಎಂದು ಆ ಎತ್ತರದ ಕಟೌಟಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಓದಲು
ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಜಿಲೇಬಿಗಳನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಲಿಪಿಯಿಂದ ಒಂದು
ಪದವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ತೆಲುಗಾಗಿದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದಬಹುದಾಗಿತ್ತು.
ಕಟೌಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂವು ಮತ್ತು ದೀಪದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಇವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೊಗೆ
ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡವರಿರಬಹುದು ಎಂದು ಊಹಿಸಬಹುದಾಗಿ…

ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಂಕ

ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆದ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರವೂ, ಸೊಹೈಲಾ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ. (ಸೊಹೈಲ ಮತ್ತು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಹೋಗಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿರಲಾಗುತ್ತದೆ.) 


' ಅಭದ್ರತೆ; ಅಸಹಾಯಕತೆ; ದೌರ್ಬಲ್ಯ; ಭಯ ಮತ್ತು ಕೋಪ, ಇವುಗಳ ಜೊತೆ ನಾನು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಹೋರಾಡ್ತಾನೆ ಇರ್ತೇನೆ. ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಒಬ್ಬಳೇ ನಡ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗುವಾಗ, ಹಿಂದೆ ಇಂದ ಬಂದ ಯಾವುದೋ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳದ ಸದ್ದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಯ ಮೂಡಿಸತ್ತೆ. ಅದೆಲ್ಲಿ, ಕಿರುಚಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೊ ಅಂತ ಹೆದರಿ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನ ಬಿಗಿದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಕುತ್ತಿಗೆ ಸುತ್ತುವ ಸ್ಕಾರ್ವ್ಸ್ ಹಾಕೋದಕ್ಕೂ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅದ್ಯಾರೋ ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಹಿಸುಕುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗತ್ತೆ. ಸೌಹಾರ್ದ ಸ್ಪರ್ಷಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಮದ ವಾಸನೆ ಬರತ್ತೆ. '

ಎರಡು ಕ್ಷಣದ ಕಾಮ ತೃಷೆ, ಒಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವಿಸಬಲ್ಲದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಆಗತಾನೆ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಪರಿಚಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಯುವ ಮನಸ್ಸು, ಮತ್ತೆಂದೂ ಚೇತರಿಸಿಕ್ಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತೆ ವಿಕಾರಗೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ರೇಪ್ ಅಂದ್ರೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬಳ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಸೆಕ್ಸು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಶೋಷಿಸಿಬಿಡಬೇಕು, ಅನ್ನುವ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅದು ನಮ್ಮಂತುಹುದೇ ಒಂದು ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿಯನ್ನ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹೊಸಕಿ ಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. 

ಬಹುಷಃ ಹಳೇ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿ…

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ.

ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ.
ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು.

'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ...
'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ '
ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು.

' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

' ಲೋ!! ಇವ್ರು ಆಲ್ಬಂ ಕೊ…

ಇಬ್ಬರು ಪೋಕರಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ

ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪಪ್ಪಾಯ ಗಿಡದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಇಬ್ಬರು ಪುಂಡ ಹುಡುಗರು
ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಅಭಿ ಒಂದನೆ ಕ್ಲಾಸು. ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಹೆಸರು ಆಕಾಶ್ ಎಲ್
ಕೆ ಜಿ. ಮರಿ ಬ್ರದರ್ಸ್. ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳು. ಶನಿವಾರದ ಶ್ವೇತ ಸಮಾನ-ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ
ಬಿಚ್ಚದೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಪ ಸರ್ಫ್-ಎಕ್ಸೆಲ್-ನ 'ಕಳೆ ಕೂಡ ಒಳ್ಳೆಯದು'
ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಭಲೇ ತರ್ಲೆಗಳು. ತೋಟದ ಮುಟ್ರು-ಮುನಿ
ಮುಳ್ಳುಗಳ ಮೆಲೆಯೇ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡಬಲ್ಲರು. ಬೇಲಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸರಿದಾಡುವ ಪಟ್ಟೆ
ಪಂಜ್ರ ಮರಿಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾ ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ
ನೋಡುವರು. ತಾತನ ಹೆಗಲೇರಿ ಕುಳಿತು, ನೆಲ ಉಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು......  ಬಿಲ ತೋಡುವುದರ ವರೆಗೆ
ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಜ್ನಾನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಆದರೆ ಈ ಪುಟಾಣಿಗಳು ಮೇಸ್ಟ್ರು
ಹೊಗಳುವ ರೇಂಜಿಗೆ, ಮಾರ್ಕ್ಸು ತೆಗೆಯುತ್ತಿಲ್ಲಾ ಎಂಬುದೇ ನವ ಜಾಗತಿಕ ಯುಗದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ
ಬಾಧೆ.

' ಏನ್ರೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರ ಅಲ್ಲಿ. ?' ಕೂಗಿದೆ. ' ಹಾ ಏನೋ ಮಾಡ್ತಿದೀವಿ. ನಿಂಗೇನು?? '
ಎಕೋ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಉತ್ತರಗಳು ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಂದ ಬಂದವು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ.
ಕಿರಾತಕರು ತಾತನ ಶೇವಿಂಗ್ ಬ್ಲೇಡು ಕದ್ದು ತಂದು ಹುಲ್ಲು
ಕಟಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

'ಲೇ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ, ಕೊಡ್ರೋ ಬ್ಲೇಡು. ಡೇಂಜರ್ ಅದು. ಕೈ ಕುಯ್ದುಬಿಡತ್ತೆ. &quo…

ಒ೦ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ

“ ಅಮ್ಮಾ!! ಅವಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಯಾಕಮ್ಮಾ… ? ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ?. ನೋಡು!! ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ-ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ. !!”.

“ ಸಾರಿ!! ಕಂದ. ತಪ್ಪಾಯ್ತು. ನಿನ್ನಾಣೆ ಮರೆಯೊಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ
ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ, ಸರೀನಾ. ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಇರೋ ಟೈಮಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ
ಬರುತ್ತಲ್ಲೋ ಮಗನೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಬಂದದ್ದೂ; ಹೋದದ್ದು ಗೊತ್ತ್ ಇಲ್ಲ.
ಆದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ಎಷ್ಟೇ. ಕಷ್ಟ ಆದರು. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೊಣ. ”

‘ ಆಯ್ತಮ್ಮಾ. ಸರಿ!! ’ ಎಂದನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು
ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನಾಜೂಕು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು
ಅವರು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

October 7, 2010 ‘ ಹೋಳಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದ ಮಗು, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರು ಊಟಕ್ಕೆ
ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.’ ಅಮ್ಮ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಮಗನ ಬರುವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ,
ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರಟುತ್ತಾ
ಕೂರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ “ ಪಾಪ ಮಗು!! ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ,
ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಸರ-ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್…

ತೀರದ ಹುಡುಕಾಟ

ಘಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಊರೆಲ್ಲಾ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ, ಗಡಿಯಾರ ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್-ಕ್ಲಿಕ್ ಗಲಾಟೆ ಆರಂಭಿಸಿತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ದ್ವಂದ್ವಗಳು. 'ಅರೆ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಕೂಡ ತನ್ನ ಮರಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿಯುವವರೆಗೂ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಗುಟುಕು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಹಾರಲು ಬಿಡುತ್ತದೆ.'

​ಹೀಗಿರುವಾಗ ರೆಕ್ಕೆ ಮೂಡಿ ವರುಷಗಳು ಕಳೆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಾರಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೇಕೆ.? ಅರೆ!! ಮನುಷ್ಯರು ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ, ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷತೆ ಏನಿದೆ. ? ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇನೋ ನಮಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸವೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವರಲ್ಲಾ... ನಿನಗೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ಕಟ್ಟಬೇಕು ಎಂಬ ಸುಳ್ಳು ಆಸೆಗಳು. ನಾನಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕವನಾ..? ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ.., ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನ. ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೊಂಬೆಯನ್ನಾಗಿಸಿದರು. ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವಳು ‘ ಅಪ್ಪ ನಿನ್ ಮೇಲೆ ಅತೀ ಪ್ರೀತಿ ಇಟ್ಟಿದಾನೆ ’. ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಘನತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಲಿಪಶು ಮಾಡುತ್ತಿರುವರು. ಛೇ ಭವಿಷ್ಯದ ವಿಶ್ವಮಾನವನಿಗೆ ಎಂಥಹ ದುರಂತ ಪೋಷಕರು.

ಯಾರೋ ನನ್ನನ್ನು ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ಆಸರೆಯ ಅಪ್ಪುಗೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್…

You are Beautiful ; ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿಗೆ ಹೀಗೊಂದು ಕಾಂಪ್ಲಿಮೆಂಟು

ಮನಸ್ಸು ಎರಡನೇ ಸಾರಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡ್ತು : ‘ ಬೇಡ ಮಗ!! ಕೆರ ಕಳ್ಕೊಂಡು ಹೊಡಿತಾಳೆ. ’


ನೋಡೋಣ ಬಿಡು. ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಏನನ್ನಾದ್ರೂ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತಿದ್ರೆ, ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಒಂದಿನ ವಿಷಾದ ಇರಬಾರದು. ನಾನೇನು ಅವಳಿಗೆ ಐ ಲವ್ ಯು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ. ಒಳ್ಳೇದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅಂತ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ… ಸೋತುಪುರುಕ ಆಗಿ ಬಿಡ್ತೇನೆ’

ಹೇಳೋದಾದರೂ ಏನು…? ಏನಿಲ್ಲ, ‘ ಯು ಆರ್ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್’ ಅನ್ನೋದು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು-ಕಮ್ಮಿ ಏನ್ ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ..?

ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣ್ತಾಳೆ. ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದಿನ ಎದುರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಯ್ಯಂತ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ರೆ, ‘ಅಬ್ಬಾ!! ಏನ್ ಹುಡ್ಗಿ’ ಅಂತ ಅಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ತೆರೆದ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚೊದರೊಳಗಾಗಿ ಅವಳ ನೆನಪುಗಳು ಕಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವೇನೊ. ಆದರೆ ಅವಳು ದಿನಾ ನಾಲಕ್ಕು ವರೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ, ಕೆಫೆಟೇರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಡುಮ್ಮನೆ ಬಾಡಿ-ಗಾರ್ಡ್ ಗಳು ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಆ ಅಂಥವಳು ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯೋವರೆಗೂ, ‘ಒನ್ ಓ ಕ್ಲಾಕ್ ‘ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಚೇರ್ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತು, ಅವಳನ್ನ ನೋಡ್ತೇನೆ. ಖುಷಿ ಅಂತೂ ಆಗತ್ತೆ. ತಾನು ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿರೋದು ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನ, ಅವಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾಗಿ ಯಾರೂ ಹೇಳಿರಬಾರದು. ಹಂಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ!! ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಗುಂಗು ಇದ್ದುಬಿಡತ್ತೆ.

ಸರಿ, ಹೇಳೋದಾದ್ರೂ ಏನು!! ಮತ್ತದ…

ತಡಿಯ೦ಡಮೋಳ್-ಗೆ ಸಾಗಸಮಯ ಯಾತ್ರೆ!!!

ತಡಿಯಂಡಮೋಳ್ ಮಡಿಕೇರಿಯ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರ. ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ
ಮಲಗುವುದು ಬಿಟ್ಟು, ತಡಿಯಂಡಮೋಳ್ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಹತ್ತಿ, ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಿ, ಬೆಂಕಿ
ಹಚ್ಚಿಟ್ಟು, ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ತೂಕಡಿಸಿದೆವು. ಈ ಸೌಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ದೂರ
ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತಾ. ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಾವು ಏಳು ಜನ ಆಪ್ತಮಿತ್ರರು ' ಅಬಿ-ಜಾಬಿ-ರವಿ-ರೂಪಿ-ಗಜ-ಷೇಕು ಮತ್ತು ನಾನು '
ಚಾರಣಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಇವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ದರ್ಶನವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವುದು,
ಸ್ಥಳ ಪುರಾಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು, ಮುಖಸ್ತುತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಈ
ಬರಹದ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ. ಮುಂದುವರೆಯೋಣ.

ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಜೆಯಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೊರಟವರು, ಮಧ್ಯ-ರಾತ್ರಿ ಎರಡರ
ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕುಶಾಲನಗರ ತಲುಪಿದೆವು. ಉಳಿದಿದ್ದ ಅಲ್ಪ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು
ಜಾಬಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದು, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಚಾರಣಕ್ಕೆಂದು ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನಿಂತೆವು. ನಮ್ಮಂತಹ
ಅತಿಥಿಗಳ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಪುಣ್ಯ ಜಾಬಿಗೆ ಲಭಿಸಿತ್ತು. ಆ ಪುಣ್ಯಕಾರ್ಯದಿಂದ ಜಾಬಿಯನ್ನು
ವಂಚಿತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಅವನ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ
ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆವು. ನಂತರ ಒಂದು ಕಾರು ಮತ್ತು ಒಂದು ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ
ಮಡಿಕೇರಿಯತ್ತ ಸಾಗಿತು. ಪರ್ವತ ನಗರ ಮಡಿಕೇರಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ನಾಪೋಕ್ಲು ಎಂಬ ಊರಿನ
ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕಕ್ಕಬ್ಬೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 12.

ಕರ್ನಾಟಕ…

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು.
ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು.
ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ.
ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು.
ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು.
ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ.
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ,
ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು.
ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು.
ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ
ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು
ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ
ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ,
ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕ…