Skip to main content

ಕಾರು, ದೇವರು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ






ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕಾರು ಕೊಡಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಆ ಕಾರನ್ನು ಮನೆವರೆಗೂ ತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಕರ್ಮವು 'ಕರುಣ' ನ ತಲೆಗೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು. ಕಾರು ಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಲೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯಲು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ವಾದ. ಆದರೆ ಕೂಸು ಹುಟ್ಟದೇ ಕುಲಾವಿ ಹೊಲಿಸೋದು ಬೇಡ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅಂತೂ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಮನೆವರೆಗೂ ಕಾರು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ.


ಅಮ್ಮ; ಕಾರಿಗೆ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿಯೇ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಅನುವಾದಳು. ಅಪ್ಪನಂತು, ‘ ಎಷ್ಟು ಕೊಡಬೋದು ಹೇಳಿ ಕಾರಿಗೆ..? ’ ಅಂತ ಪೂಜೆಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಊರಿನ ಸಹ ವರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿ; ಕೇಳಿ; ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ; ತನ್ನ ಮಗ ಮೋಸ ಹೋಗದೇ ವ್ಯವಹಾರವೊಂದನ್ನು ಕುದುರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾರು ತಂದಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನು ಪದೆಪದೆ ಕ್ರಾಸ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ. ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂಭ್ರಮಗಳನ್ನು ಮರೆಸುವಂತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ನಾನ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.


ಕಾರಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚೌಕಾಸಿ-ಡೀಲ್ ಅನ್ನು ಕರುಣನ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ನಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿದ್ದೆ. ಪೂಜೆ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೀತಲಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಕಡೆ ಕಾರಿನ ಗುಣಗಾನ ಮತ್ತು ಅವಗುಣಗಾನದ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಗಳೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.


ಹೇ!! ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಕಾರಾ… ರೀಸೇಲ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಕಮ್ಮಿ. ಯಾರ್ ತಗೋತಾರೆ.?


ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತೇನೋ, ಮಾಡೆಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೇದು


ಎಷ್ಟ್ ಓಡಿದೆ..? ಟೈರ್ ಹೊಸಾವ. ಸ್ಟೇಪ್ನಿನು ಕೊಟ್ಟಿದಾರಾ..?


ಅಫಿಷಿಯಲ್ ಯೂಜು ಅನ್ಸತ್ತೆ


ಹೇ… ಬರಿ ನಲವತ್ ಸಾವ್ರ ಅಷ್ಟೇನಾ ಓಡಿರೋದು..?? ಮೀಟ್ರು ರೀಡಿಂಗು ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿರ್ ಬೇಕು.


ಮಾರುತಿ ಅಲ್ವೇ ಸೈಕಲ್ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡೋನು ... ಕಾರ್ ಬಿಚ್ಚಿ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡ್ತಾನೆ. ಮೇಂಟೆನೆನ್ಸ್ ಕಮ್ಮಿ. ಅರಾಮು


ಕಾರೇನೊ ತಂದ್ರಿ, ಎಲ್ ನಿಲ್ಲುಸ್ತೀರಾ..?


ಟ್ರಾಕ್ಟರ್ ಓಡಿಸೋರಿಗೆ, ಕಾರೇನು ಕಷ್ಟ ಅಲ್ಲ; ಆರಾಮಾಗಿ ಓಡಿಸ್-ಬೋದು, ಪವರ್ ಸ್ಟೇರಿಂಗು; ಒಂದೇ ಕೈಲಿ ತಿರುಗಿಸಿ ಬಿಡ್ಬೋದು


ಇತ್ಯಾದಿ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದವುಗಳು.


ಪೂಜೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ನಿಂಬೆ ಹಣ್ಣು ತುಳಿಸಿ ಕರುಣನನ್ನೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಹೊಸ ಹಳೆ ಕಾರಿನ ಪೂಜೆಗೆಂದು.
 
ನಮ್ಮೂರಿನಿಂದ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗ್ರಾಮದೇವರು, ಬಸವಣ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣ ದೇವರು ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಯೊಳಗಿಂದ ಮೂಡಿದ್ದಾನೆ. ಮೊದಲು ಬಸವಣ್ಣ ದೇವರ ತಲೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ವರುಷಗಳು ಕಳೆದಂತೆ, ಬಸವಣ್ಣ ಕುಳಿತಿರುವ ಕಾಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರ ಬಂದಿದ್ದು; ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಬಸವಣ್ಣ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಪೂಜೆಯ ಶೃಂಗಾರಕ್ಕೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂಚೆ ದೇವರನ್ನು ತೊಳೆಯುವ ಸಂರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ, ಕುಳಿತಿರುವ ಅರ್ಧ ದೇವರನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡಬಹುದು.
 
ಬಸವಣ್ಣನ ಇದೇ ಕಥೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಒರಿಸ್ಸಾದ ಗೆಳೆಯ ಮಾನಸ್ ಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೇ… “ ಭಗವಾನ್ ಜಬ್ ಪೂರಾ ಬಾಹರ್ ಆಯೇಗಾ..!! ಓ ಭಾಗ್ ಜಾಯೆಗಾ” ಎಂದ. "ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ!! ವರುಷ ವರುಷಕ್ಕೂ ದೇವರು ಕೊಂಚ ಕೊಂಚ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಜನಗಳು ನೋಡಿಯೇ, ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು" ಅಂದರೆ , "ದೇವರು ಹೊರಗ್ ಬಂದ ದಿನ ನನಗೂ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳು, ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನಾನ್ ಬದುಕಿದ್ರೆ.. ಬರ್ತೀನಿ" ಅಂಥ ಜೋಕ್ ಕಟ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ.


"ಲೋ, ಆ ದಿವ್ಸ ಪ್ರಪಂಚ ಪ್ರಳಯ ಆಗುತ್ತಂತೆ" ಅಂತ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಉರಿಸ್ತಾನೆ.

ಪೂಜಾರಿಯವರು ಕಾರಿನ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಚಾಕ್ ಪೀಸಿನಲ್ಲಿ ದೇವರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬರೆದು, ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರು. ಅವರ ಸರ್ವೀಸ್ ಚಾರ್ಜ್ ಅನ್ನು ಅವರದೇ ಆರತಿ ತಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿ, ಕೈ ಮುಗಿದೆ. ಕರುಣ ಮಾತ್ರ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಇಂಚಿಂಚನ್ನೂ ಬಿಡದೆ, ಬಡಿದು ಬಡಿದು ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿದ್ದ. ತನ್ನ ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರು ಬುಧ್ದಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲೂ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ.


“ಅಬ್ಬಬ್ಬಬ್ಬಾ ಏನ್ ಕಟ್ಟಿದಾರೆ ಮಗ, ಈ ದೇವಸ್ಥಾನ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಹಳೇದ್ ಇರ್ಬೋದು…?” ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ.


“ನಾನು ಹುಟ್ಟೋಕೆ ಮುಂಚೆ ಇಂದಾನು ಈ ದೇವಸ್ಥಾನ ಇಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನಮ್ಮಪ್ಪ ಹುಟ್ಟೋಕ್ ಮುಂಚೆಯಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ಬೋದು. ಸುಮಾರು ಐವತ್-ಅರವತ್ ವರ್ಷ ಹಿಂದೆ ”


“ಹಾಕ್… ಥೂ… ಈ ಒಂದೊಂದು ಕಂಬಗಳ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಮೌಲ್ಯ ಗೊತ್ತಿದಿಯಾ ನಿನಗೆ. ನನ್ನ ಊಹೆ ಪ್ರಕಾರ ಇವು ಈ ಶತಮಾನದ್ದಂತು ಅಲ್ಲ” ಅಂದ.


“ಹೋ!! ಹೌದಾ .. ಇರ್ಬೌದು.” ಅಂದೆ.


ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಅವನು ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಹಿರಿಯ ತಲೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವರು … “ಇದು ಚ್ವಾಳ್ರು ಕಟ್ಟಿದ್ದ ದೇವಸ್ಥಾನ. ಚ್ವಾಳ್ರು ಕಾಲುದ್ದು” ಅಂದ್ರು. ಕರುಣ ಸಖೇದಾಶ್ಚಾರ್ಯದಿಂದ ಬಾಯಿ ತೆರೆದ.


“ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಓದೋಕೆ ಮುಂಚೆ, ನಿನ್ನ ಊರನ್ನು ನೀನು ಮೊದಲು ಓದು. ಹೊರಗಿಂದ ಯಾರಾದ್ರು ಬಂದ್ರೆ, ನಿಮ್ಮೂರನ್ನ ಹಿಂಗೇನಾ ಪರಿಚಯಿಸೋದು” ಅಂತ ಉಗಿದ.


“ನನಗೆ ಪೌರಾಣಿಕ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇದೆಯೇ ಹೊರತು ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ” ಅಂದೆ, ಜಟ್ಟಿ ಬಿದ್ದರೂ ಮೀಸೆ ಮಣ್ಣಾಗಿಲ್ಲವೆಂಬಂತಹ ಬಿಗುವಿನಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಸರಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗಾದರೂ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎನಿಸಿತು.


“ನಮ್ಮ ಮೇಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೆ , ತಿಳಿ ಬಿಳಿ ಸಿಮೆಂಟ್ ಕೊಟ್ಟರೂ ಕೂಡ ಇಂಥ ಫಿನಿಷಿಂಗ್ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಅಳ್ತಾವೆ. ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆಗಳು, ಉಳಿ, ಸುತ್ತಿಗೆ ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಎಂಥಾ ಕೈಚಳಕ. ಕಲ್ಲು ಗಳನ್ನೇ, ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಡಯಾಗನಲ್ ಆಗಿ ಇಡ್ತಾ ಛಾವಣಿ ಮಾಡಿದಾರೆ. ಹೊರಗಿನ ಪೌಳಿ ಕೂಡ ಆರ್ಟಿಸ್ಟಿಕ್ ಆಗಿದೆ. ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಒಂದು ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಎಲಿವೇಷನ್ ಕೊಡೋದಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ ಆಗತ್ತೆ” ಅಂದ


“ಅಂದ್ರೆ ಚೋಳರು ನಿಮಗಿಂತ ಒಳ್ಳೇ ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರುಗಳು ಅನ್ನು…?”


“ಆಬ್ವಿಯಸ್ಲಿ!!”
 
ಕಾರು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ತೋಟದ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟೆವು. ಅಪ್ಪ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಮಚ್ಚು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ತೋಟದಲ್ಲಿ ಎಳನೀರು ಕುಡಿದುಕೊಂಡು ಬನ್ನಿರೆಂಬುದು ಅಪ್ಪನ ಆಜ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದ ಕರುಣ ಎಂಬ ಕರುಣನಿಗೆ ಒಂದು ಎಳನೀರು ಹೆಚ್ಚೇ..? ತೋಟದ ಮುಂದೆ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮಚ್ಚು ಹಿಡಿದು ವೀರಾವೇಶವಾಗಿ ಒಳ ನಡೆದೆ. ಅವನ ಕೈಗೆ ಮಚ್ಚು ಕೊಟ್ಟು

“ನೋಡ್ಲಾ.. ಇದು ತೆಂಗಿನ ಮರ. ಎಳನೀರು ಮರದ ಮೇಲೆ ಬಿಡೋದು. ಮರ ಚಿಕ್ಕವು. ಸೊ!! ಕೈಗೆನೆ ಏಟುಕ್ತಾವೆ. ಎಷ್ಟ್ ಬೇಕಾದ್ರು ಕಿತ್ತು, ಕೊಚ್ಚಿ ಕುಡಿ” ಅಂದೆ.


“ಹಂಗಾದ್ರೆ ನಿಂಗೆ ಎಳನೀರು ಕೊಚ್ಚೋದಕ್ಕೂ ಬರಲ್ವಾ ..?” ಅಂಥ ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

“ಖಂಡಿತವಾಗ್ಲು ಬರಲ್ಲ. ಅಂಥಾ ಸಿಚುಯೇಷನ್ನು ಇದುವರ್ಗು ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಬಂದ್ರೆ ಅವರೇ ಕೊಚ್ಚಿ ಕೊಡ್ತಾರೆ. ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಬಂದಾಗ ಎಳನೀರು ಕುಡಿಯಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ” ಅಂದೆ.


“ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕೂತು, ಟಕ್ಕು ಟಕ್ಕು ಅನ್ನೋದ್ ಬಿಟ್ರೆ ಬೇರೆ ಬರಲ್ವಾ…? ರೈತನ ಮನೆಗೆ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕಿ ನೀನು” ಅಂತ ಪಂಚ್ ಡೈಲಾಗ್ ಹೊಡೆದ.


“ಲೋ!! ಬೇಕಂದ್ರೆ ಕೊಚ್ಚಿ ಕುಡಿ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ, ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮಪ್ಪ ಕೊಚ್ಚಿ ಕೊಡ್ತಾರೆ, ಕುಡಿವಿಯಂತೆ” ಅಂದೆ.

ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಅವನೇ ಕೊಚ್ಚಿ ಕುಡಿದ. ಅವನು ಕೊಚ್ಚಿ ಕೊಟ್ಟ ಎಳನೀರನ್ನು ನಾನು ಕುಡಿದದ್ದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿತ್ತು.

ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ; ಕಲಿಯುವವರೆಗೂ ಕಾರಿಗೊಂದು ಶಾಶ್ವತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡಲಾಯ್ತು.

ಅದೇನು ಸೈಕಲ್ಲೇ, ಎದ್ದು ಬಿದ್ದು ಕಲಿತು ಓಡಿಸೋದಕ್ಕೆ.

 ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಸ್ಕೂಲ್
 


-->

Comments

  1. ಸರಳವಾಗಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಬರೆಯೋದು ಹೆಂಗೆ ಅಂತ ನಿನ್ನಿಂದ ಕಲಿಬೇಕು. ನಾನೆಲ್ಲೋ ಕಡೆಗೆ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದ ಪ್ರಸಾದ ನಿನ್ನ ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಟ್ವಿಸ್ಟ್ ಇರುತ್ತೆ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Thanks Manjunath
      ಹಹ!! ನಿನ್ನ ಕಲ್ಪನೆ ಕೂಡ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.
      ಈ ಬರಹಕ್ಕೆ ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟು ಅಂತ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಫ್ಲೋ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ ಆ ಮೂರುಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಲಿಂಕ್ ಮಾಡಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಂತಲೇ ಮೂರು ಹೆಸರಿಟ್ಟೆ. You may also like this http://kanasuru.com/life-at-kudru-island/

      Delete
  2. http://blog.kanasuru.com/2013/11/blog-post_29.html

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ.

ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ.
ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು.

'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ...
'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ '
ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು.

' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

' ಲೋ!! ಇವ್ರು ಆಲ್ಬಂ ಕೊ…

ಕಾಮೆಂಟ್ ಕವಿಗಳು

ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಯಾರಾದ್ರು ಬರೆದಾಗ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಆಗತ್ತೆ. ಆ ರೀತಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ
ಬರೆದವರನ್ನ, ಸರಿಯಾಗಿ aknowledge ಮಾಡಕ್ಕಾಗದೇ ಇದ್ರೂ ಕೂಡ, ಅವರುಗಳ ಸಾಲುಗಳು
ಮಾತ್ರ, ನನ್ನ ಖುಷಿಯ ಬುತ್ತಿಯ ತುತ್ತುಗಳಂತಿವೆ.

ಅರೆಘಳಿಗೆಯ ಮನೋಲ್ಲಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ನನ್ನ ಪದ್ಯಗಳಿಗೂ ಮತ್ತು ಮೆಚ್ಚಿ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ
ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿರುವ ಕಾಮೆಂಟ್ ಕವಿಗಳಿಗೂ ಇಬ್ರಿಗೂ ಥ್ಯಾಂಕ್ಯು. ಕೆಲವು ಕವಿತೆಗಳು
ಮತ್ತು ಕವಿತೆಯ ಭಾವಕ್ಕೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಗೆಳೆಯರ ಪ್ರತಿ ಭಾವಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ
ಹಾಕುತ್ತಿರುವೆ. Enjoy :)

1. ಕನಸೂರ ದಾರಿಯಲಿರೆಪ್ಪೆ ಕೂಡಿದ ಮೇಲೆ,  ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಾಯಾನಗರಿ(ಕನಸು)  ಮೈ ಕೊಡವಿ ಏಳುವ ಪಾತ್ರಗಳು  ಸೂತ್ರ ಹರಿದು ಸಜ್ಜಾಗುವ  ಎಲ್ಲೋ. ನೋಡಿದ ಮುಖಗಳು.
ಕನಸೂರ ದಾರಿಯಲಿ  ಅಂತ್ಯಗಾಣದ ದೃಶ್ಯಗಳು.  ಭ್ರಮೆಯ ಸೂರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ  ನನ್ನ ಕೂಡುವ ಜೀವಗಳು.
ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಥೆ,  ಕಥೆಯೊಳಗೊಂದು ಉಪಕಥೆ  ಎಚ್ಚರವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದಲು ಬದಲಾಗುವ ಪಾತ್ರಗಳು.
ಕನಸುಗಳ ಮೌನ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ  ಕಲ್ಪನೆಗಳದ್ದೆ ಕಾರು-ಬಾರು  ಅಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಾಜ, ಅವಳೇ ರಾಣಿ,  ನನ್ನ ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲಾ ಸೈನಿಕರು.
ಮೊದಮೊದಲು ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಗೆಳೆಯ ನಿರಂಜನ ಈ
ಕವಿತೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ.
`ಕನಸುಗಳ ಮೌನ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನೆಗಳದ್ದೆ ಕಾರು-ಬಾರು  ಅಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಾಜ……. ಅಲ್ಲಿ ನೀ ಪ್ರಣಯರಾಜ, ಪ್ರೇಮ…

ಒ೦ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ

“ ಅಮ್ಮಾ!! ಅವಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಯಾಕಮ್ಮಾ… ? ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ?. ನೋಡು!! ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ-ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ. !!”.

“ ಸಾರಿ!! ಕಂದ. ತಪ್ಪಾಯ್ತು. ನಿನ್ನಾಣೆ ಮರೆಯೊಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ
ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ, ಸರೀನಾ. ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಇರೋ ಟೈಮಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ
ಬರುತ್ತಲ್ಲೋ ಮಗನೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಬಂದದ್ದೂ; ಹೋದದ್ದು ಗೊತ್ತ್ ಇಲ್ಲ.
ಆದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ಎಷ್ಟೇ. ಕಷ್ಟ ಆದರು. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೊಣ. ”

‘ ಆಯ್ತಮ್ಮಾ. ಸರಿ!! ’ ಎಂದನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು
ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನಾಜೂಕು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು
ಅವರು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

October 7, 2010 ‘ ಹೋಳಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದ ಮಗು, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರು ಊಟಕ್ಕೆ
ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.’ ಅಮ್ಮ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಮಗನ ಬರುವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ,
ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರಟುತ್ತಾ
ಕೂರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ “ ಪಾಪ ಮಗು!! ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ,
ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಸರ-ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್…

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು.
ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು.
ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ.
ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು.
ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು.
ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ.
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ,
ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು.
ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು.
ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ
ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು
ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ
ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ,
ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕ…

​ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ​ ( ದಿನ -1)

ರವಿ!! ರೂಪಿ!! ಮತ್ತು ನಾನು(ಚೇತನ್) ಚಳಿಗಾಲದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಲ ತುಣುಕುಗಳ ಆಸ್ವಾದನೆಗೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಟ್ರಿಪ್ಪು. ಮಿಜಾಲ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರೋ ಗಂಡು ಮಕ್ಳದೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಸಮ ಮದ್ವೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಟೆಂಪೋ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ನಂಥ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು, ವ್ಯಾಗನಾರ್ ಗೂ ಸಾಕೆನಿಸುತ್ತಲಿದೆ.
ಪ್ರವಾಸದ ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಹೊನ್ನವಿಲೆ. ಅಂದರೆ ನನ್ನೂರು.  ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಬೇಗಬೇಗ ಕಾರು ಹತ್ತಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂದು ಹಠ ತೊಟ್ಟಿರುವ ನಾವುಗಳು, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ.. ಮದುವೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಸಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಪೋಷಕರ ಬ್ರೇನ್ ವಾಷ್ ಮಾಡುವ ಯಾನೆ ಫಿಟಿಂಗ್ ಇಟ್ಟು ಬರುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಾಂಘಿಕವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಲಿದ್ದೆವು. ಈ ಬಾರಿ ಬಲಿ ಕಾ ಬಕ್ರ ನಾನು.

ಸಕ್ರೆಬೈಲು!! ಪಸ್ಟು ವಿಸಿಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಥಳ ಸಕ್ರೆಬೈಲು.  ಸಕ್ರೆಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆನೆ ಬಿಡಾರವಿದೆ. ಆನೆ ಸವಾರಿ, ಆನೆ ಸೆಲ್ಫಿ, ಸೊಂಡಿಲು ಆಶೀರ್ವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ರಜಾ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಜನ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಒಂದೊಂದು ಸೊಂಡಿಲ ಆಶಿರ್ವಾದಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ಸೊಂಡಿಲ ಸಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಲು ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು, ಸೊಂಡಿಲಿನ ಏಟಿಗೂ, ಕೋರೆ ಹಲ್ಲಿನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿಯೂ …

ಒಂದು ಅಪಘಾತದ ಸುತ್ತ

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷ. ಶೈಲು, ರವಿ ಹೊರತಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ( ಗುಂಪಿನ ಹೆಸರು ಬಿ ಬಿ ಹುಡುಗರು) ಉಳಿದೋರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಶೈಲುಗೆ, ಸಿಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಾಧ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ರವಿ:

ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲು ಅವನಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಖುಷ್ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇತ್ತು. ಸುಮಾರು ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಎಡತಾಕಿದರೂ, ಒಂದಕ್ಕೂ ಆಯ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅಭಿ, ಜೋಬಿ, ಶೇಕ್ ನಂತ ಗಮಾಡ್ ಗಳಿಗೇ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿರೋವಾಗ, ಧೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ ‘ರವಿ’ ಗೆಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಖೇದಕರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ರವಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ, ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಲಕ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಮಸ್ಯೆ. ಕೋಡಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇರೋದು. ಆದರೂ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಕಂಪನಿ ಮಿಸ್ ಆದಾಗಲೂ. ‘ ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡದು, ಕಾಯ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಬಿಡು, ಮಗ ’ ಅಂತ ನಾವು, ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ‘ನನಗೆ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ ಮಗ. ಆದರೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕಂಪನಿ, ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟಾಪ್ ಟೆನ್ ಒಳಗೆ ಬರೋದನ್ನ, ಜಸ್ಟು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತು. ‘ಎನ್ನುವನು. ‘ಎಲಾ ಬಡ್ಡಿಮಗನೆ ’ ಅಂದುಕೊಂಡುಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಇಂತಹ ಸಂದಿಗ್ಧ, ಸುಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಿ ಇ …

ಮದ್ವೆ 'ಈಗ ಬೇಡ..'

ಟೀ ಕುಡಿಯೋದಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗ ಎದ್ದೋಗದು ಅನ್ನೋ ಯೋಚ್ನೆಲಿದ್ದಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ, ನಟ್ಟ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ.
“ಹಲ್ಲೋ…ದೇವ್ರು  ಯಾರಪ್ಪ..?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾ ಆಫೀಸಿಂದ ಎಸ್ಕೇಪ್ ಆಗಿ, ಹೊರ ಬಂದೆ.  ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿರೋ(ವಯಸ್ಸಾಗಿರೋ.. ) ಹುಡುಗರ ಕಾಲ್ ಬಂದರೆ, ಅವರು ಹೇಳೋಕ್ ಮುಂಚೇನೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕಂಡ್ ಬುಡಬೇಕು, ‘ಮದ್ವೆಯ… ಮಮತೆಯ ಕರೆಯೋಲೆ ‘ ಅಂತ .
ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ನಟ್ಟ ನಗುವ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
“ಹೇಳೊ ಮಾರಾಯ ದೇವ್ರು ಯಾರು ..? ” ಅಂದೆ.
“ಇಲ್ಲೇ ಮಗಾ.. ಸಾಸ್ವೆಹಳ್ಳದಿಂದ, ಒಂದು ದೇವಿ  ” ಅಂದ.
ನಾನು, ನಟ್ಟ ಪಿಯುಸಿ ನಲ್ಲಿ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ಸು ಗಳು. ಹತ್ನೆ ಕ್ಲಾಸು ಓದುತ್ತಿದ್ದ, ಒಂದು ಹುಡುಗಿನ ಅವ್ನು ‘ನಮ್ಮ ದೇವ್ರು’ ಅಂತ ಕರೀತಿದ್ದ.
ಆ ನೆನಪಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆತನನ್ನು ರೇಗಿಸಲೆಂದೇ “ದೇವ್ರು ಯಾರು..? ” ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದು.
ಹುಡ್ಗ ಒಂದ್ ಸೆಕೆಂಡ್ ಫ್ಲಾಶ್ ಬ್ಯಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಅನ್ಸತ್ತೆ.
ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥಕ್ಕೆ, ಮದ್ವೆ ಗೆ ಎರಡಕ್ಕೂ ಆಮಂತ್ರಣ ಕೊಟ್ಟು, “ಅಪ್ಪಾಜಿ  ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಕೊಡು ” ಅಂದ.
” ನಮ್ಮಪ್ಪ ನ್ನೇನೊ ಕರೆಯೋದು. ನಾನೇ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಬಿಡು ” ಅಂದೆ.
ಅವರಿಗೂ ಕರೆಯಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಮಾಡಿ ನಂಬರ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡ.
“ನೀನು ಮದ್ವೆ ಆಗು… ನೀನು ಮದ್ವೆ ಆಗು… ” ಅಂಬೋ ಕೊರ ಕೊರ ಕೊರ ಅನ್ನೋ ಗ್ರಾಮಾ ಫೋನು ಮತ್ತೊಂದು ರೌಂಡು ನಮ್ಮನೇಲಿ ಪ್ಲೇ ಆಗತ್ತೆ.
______________________________________________…