Skip to main content

​ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ

'ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಯಾರೂ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ' ಅಂತ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ!! ಪಂಜೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ಒಬ್ಬನೇ, ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಬ್ರದರ್ ಶ್ರೀಧರನ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆಗೆಂದು ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅನುಭವ!! ದೊಡ್ಡವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ ಹೋಗಿ, ಸಡಗರದ ರೀತಿ ಮಾಡಿ.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗದಷ್ಟು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ.

ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂಬ್ರೆಲಾದಂತ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಭಲೆ ಭಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಆಗಮನ.
ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು, ಮುಂದೆ ಬಡಿದು ಹೋದಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಜಿನ್ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆವು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂತು.

'ಸೋನು ಇಲ್ ಬಾ.. ' ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು, ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಆ ನಾಯಿಗೂ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ-ನಾನೂ, ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಹುಡುಗಿಯ ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಂ ಒಂದನ್ನು ತಂದು ಕೈಗಿಟ್ಟು!! ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಂತೆಯೂ ...
'ಹಾ.. ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ,ಇವಳೇ ಹುಡುಗಿ '
ಅಂತ ಯುಗಾದಿ ಚಂದ್ರನ ತರಹ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ರು.

' ಮನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡೋರು ಯಾರು ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ .. ' ಅಂತ ಪದೆಪದೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

' ಲೋ!! ಇವ್ರು ಆಲ್ಬಂ ಕೊಟ್ಟಿರೋದೆ, ಫೋಟೊ ನೋಡ್ಕಂಡು ಎದ್ದೋಗ್ರಿ ಅಂತ. ಮತ್ತೆ ಹುಡುಗಿನೇನು ತೋರ್ಸಲ್ಲ!! ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡ್ಕಂಡ' ಅಂತ ಕೇಳಿದ ಶ್ರೀಧರ.

' ನೋಡಿದ್ದಾದ್ರು ಎಲ್ಲಿ !!.? ಬಿಸ್ಕತ್ ತಟ್ಟೆ ದಬಾರಾಂತ ಎತ್ತಾಕಿ ಹಂಗೆ ಹೋದ್ಲು.' ಅಂದೆ.

ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ಬಂತು ಅನ್ಸತ್ತೆ!! ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಅವರ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಕೂರಿಸಿದರು.

ಒಂದೈದು ನಿಮಿಷ ನೋಡಿದ್ದಷ್ಟೇ!! ಅವರ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ .. ಹುಡ್ಗಿಯ ಒಂದಷ್ಟು ಗುಣಗಾನ ಮಾಡಿ ಒಳಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋದ್ರು.
ಹುಡುಗಿ ಜೊತೆ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಆಗಿ ಮಾತಾಡಿದ ಮೇಲಷ್ಟೇ.. ನಾನು ಮದ್ವೆಗೆ ಒಪ್ಪೋದು ಅಂತ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೆನಾದರೂ ... ಇಲ್ಲಿನ ಪರಸ್ಥಿತಿ ಪ್ರತಿಕೂಲವಾಗಿತ್ತು. ನಾನೆಲ್ಲಾದ್ರೂ -
'ಒಂದ್ ನಿಮಿಷ ನಿಮ್ ಹುಡ್ಗಿನ ಸೈಡಿಗೆ ಕಳುಸ್ತೀರಾ, ಮಾತಾಡ್ಬೇಕಿತ್ತು!!' ಅಂದಿದ್ರೆ ಖಂಡಿತ ಕಳುಸ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.

ನಾವು ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೇ ಸುಂಕ ಅಂತ, ಎದ್ದು ಬಂದೆವು.

​*****  *****​
ಮದುವೆಯೇ ಬೇಡ ಅಂತಿದ್ದವನಿಗೆ -
' ಸುಮ್ನೆ ನೋಡಿಕಂಡ್ ಬಾ!! ನೋಡಿದ್ದವೆಲ್ಲಾ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಾ!! ನಾವೇನು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಲ್ಲಪ್ಪಾ. ಬೇಡ ಅಂದ್ರೆ ಬೇಡ!! ಶಾಸ್ತ್ರ ಸರಿ ಬಂದಿಲ್ಲ ಅಂತ.. ಯಾರಿಗೂ ಮುಖಚಟ್ಟು ಆಗದಂಗೆ.. ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಮಾಡ್ತೀವಿ.' ಅಂತ ಹೇಳಿ ದಬ್ಬಿದ್ದಳು ಅಮ್ಮ.

ಹುಡುಗಿ ಹೆಂಗಿದಾಳೆ ಅಂತ!! ಕೇಳಿದಾಗ..
' ಚೆನ್ನಾಗಿದಾಳೆ' ಅಂದೆ. ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪೋಕೆ ಮುಂಚೆ ಮಾತಾಡ್ಬೇಕು ​ಅಂತಲೂ ​ಅಂದೆ.

ಇದಾಗಿ ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ, ​ಹುಡುಗಿಯ ಮತ್ತು ಅವರ ಮನೆಯವರ ಸಕಲ ಡಿಟೆಕ್ಟಿವ್ ಕೆಲಸಗಳು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡು... ಅನುಮತಿ ಸಿಕ್ಕು...  ಮೊಬೈಲು ನಂಬರುಗಳು ಸಿಕ್ಕು!!
ಐಸು ಕ್ರೀಮ್ ಪಾರ್ಲರ್ ನಲ್ಲಿ ಅನೌಪಚಾರಿಕ ಭೇಟಿ ಫಿಕ್ಸ್ ಆಯಿತು.

ಈ ಭೇಟಿಯ ಸಫಲತೆಗಾಗಿ, ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತರು ತಮ್ಮ ಅನುಭವಾಮೃತವನ್ನು ಧಾರೆ ಎರೆದಿದ್ದರು.

ಮದುವೆ ಅಂದ್ರೆ ಓಕೆನಾ..? ಅನ್ನೋದರಿಂದ ಮೊದಲುಗೊಂಡು...  ಮನೆಯವರ ಒತ್ತಾಯ ಇದಿಯಾ..?? ನಾನು ಮನಸ್ಪುರ್ವಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗಿದ್ದೀನಾ..?? ಆಸಕ್ತಿಗಳೇನು ..?? ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೇನು..??
ಇಂಥ ಕೆಲವೊಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ, ಉತ್ತರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ... ಮಾತುಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಜಡ್ಜ್ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿತ್ತು. 

ನಾನು ಹುಡ್ಗಿನ ಮಾತಾಡುಸ್ಬೇಕು ಅಂದಾಗೆಲ್ಲಾ, ನಮ್ಮಮಂಗೆ ಭಯ!!

'ಏನೇನೋ ಕೇಳ್ಬೇಡ'
ಅಂತ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

' ನನಗಷ್ಟು ಗೊತ್ತಿಲ್ವಾ..!! ನನ್ನೇನು ಅನಾಗರಿಕ ಅನ್ಕೊಂಡಿದೀಯಾ.' ಅಂದ್ರೆ..

'ಆ ಥರಾ ಅಲ್ಲಪ್ಪಾ!! ಹುಡ್ಗಿ, ಇನ್ನು ಚಿಕ್ಕವಳು. ನಮ್ಮ ಹತ್ರ ಮಾತಾಡೋ ಹಂಗೆ!! ಅವಳಿಗೂ ಏನೇನೋ ಕೇಳಿ, ತಲೆ ತಿನ್ಬೇಡ. ಅವ್ರ ಮನೆಕಡೆ ಎಲ್ಲಾ ಒಪ್ಪಿದ್ದಾರೆ. ' ..  ಅಂತ ನನ್ನ ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಭೇಟಿಯನ್ನ ತುಚ್ಚವಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಸಂಬಂಧ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಹಾಗೆ ಪ್ರೆಶರ್ ಕ್ರಿಯೇಟ್ ಮಾಡಿದಳು.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತೇ ಆಡದಂತಿದ್ದವಳು!! - ಮೂರು ಸ್ಕೂಟಿಗಳ ಚೂಟಿ ಹುಡುಗಿಯರ ದಂಡಿನ ಜೊತೆಗೆ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ಪಾರ್ಲರ್ ಗೆ ಬಂದಳು.  ಇವಳನ್ನೇನ ​ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದು ಅನ್ನೋ ಅನುಮಾನವೂ ಬಂತು. ಹುಡುಗಿಯ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೆಲ್ಲಾ​ ​ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆ​!!​ ನಿಂತು ವಿಷ್ ಮಾಡಿ ಹೊರಟು ಹೋದರು.

ಅವಳು ಜ್ಯುಸ್ ಕುಡಿದಳು. ನಾನು ಗಡ್ ಬಡ್ ಐಸ್-ಕ್ರೀಮ್ ತಿಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ.
ನಾಲಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊರಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.​ ಅದರಲ್ಲೂ, ನನ್ನ ಕನ್ನಡ ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದ್ದುದೂ ಕಮ್ಮಿ!!

ಅಂತೂ-ಇಂತು ಅದೇನು ಮಾತು-ಕಥೆಯಾಯಿತೋ... 'ಬೇಡ' ಅನ್ನೋಕೆ ಸರಿಯಾದ ಕಾರಣ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. 
******​ ​****​**​

ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನಗಳನ್ನ ಭೇಟಿ ಆಗ್ತಾನೆ ಇರ್ತೇವೆ. ತುಂಬಾ ದಿನಗಳ ಅಥವಾ ವರ್ಷಗಳ ಮಾತು-ಕಥೆ, ಅನ್ಯೂನ್ಯತೆಗಳ ನಂತರವಷ್ಟೇ, ನಮಗ್ಯಾರೊ ಇಷ್ಟವಾಗ್ತಾರೆ. ಅವರುಗಳ ಜೊತೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳುಸ್ತೀವಿ. ಪದೆಪದೆ ಸಿಕ್ಕು, ಹರಟಬೇಕು ಅನ್ಕೋತೀವಿ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ!! ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಟ್ಟು!! ಯಾರ ಕೈಗೂ ಸಿಗದೆ ನುಲುಚಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತೇವೆ.

ಅಂಥಾದ್ರಲ್ಲಿ, ಯಾರು ಅಂಥ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಏನು ಅಂಥ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ... ಮದ್ವೆನೇ ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ.
ಸಾಯೋತಂಕ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಜೀವಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ.

ನೋಡಿ-ಮಾತಾಡಿ.. ಒಪ್ಪಿಯಾದ ಮೇಲಲ್ಲವೇ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದು ಅಂಥ ಕೇಳಿದರೆ!!
'ಹಾ!! ಅದೂ.. ಸರಿ', 
ಆದರೆ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಾದರೂ ಏನು..?

ಹಂಗೇ.. ಮದ್ವೆ ಅನ್ನೋದು... ಅಕ್ಕಿ ಸ್ಯಾಮ್ಪಲ್ ನೋಡಿದಂಗೂ ಅಲ್ಲ... ಮೊದ್ಲು ಒಂದ್ ಕೆಜಿ ತಂದು ಅನ್ನ ಮಾಡಿ, ಆಮೇಲಿಂದ... ಸರಿ ಅನ್ಸುದ್ರೆ ಒಂದು ಮೂಟೆ ಹೊತ್ತು ತರೋಕೆ...

'ಒಂದು ಚಾನ್ಸು ' ಅಂತ ಇಬ್ಬರೂ ತಗಳಲೆ ಬೇಕಿತ್ತು. 
ಆದರೆ.. ಅದೃಷ್ಟವಂತ ಅನ್ಸತ್ತೆ!! ಲಕ್!! ಇತ್ತು.
ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದು, ಬಂಗಾರದಂತಹ ಹುಡುಗಿಗೆ(ಬಂಗಾರಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಅವರೆಲ್ಲಿ ಒಪ್ತಾರೆ, ಅಲ್ವೇ!! ).

ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ .. ಒಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ತಕ್ಕವರಲ್ಲ.

ಅವಳು, ತನ್ನ ದಶಕಕ್ಕಿಂತ ಹೊಸಬಳು, ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಹುಡುಗಿ!!
ಮನೆತುಂಬಾ ಜನಗಳು ಇರ್ಬೇಕು ಅಂತ ಆಸೆ ಪಡೋ ಸಂಘ ಜೀವಿ. 

ನಾನು, ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಹಳಬನೇ, ಸೊಲ್ಪ ಮೂಡಿ!!
ಆದಷ್ಟು ಒಂಟಿಯಾಗಿರಲು ಇಷ್ಟ ಪಡುವ ಭಾವಜೀವಿ.      

ಪರಸ್ಪರರು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಯಾವುದೇ ಸಮಾನ ಅಭಿರುಚಿಗಳಿಲ್ಲ.

ಹೀಗಿರುವಾಗ.., ಸಂಸಾರದ ನೌಕೆ ಮೀಯುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ..?
  

***** *****
ನಾ.. ನು!! ಅಂದ್ರೆ ಜೀವ ಬಿಡ್ತಾಳೆ.   ಆ ಆಸೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪದೆ ಪದೇ ಅಚ್ಚರಿಗೊಳ್ಳೋದನ್ನ  ಕಾಣುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ... ನನ್ನ ಉಳಿದ ಆಯಸ್ಸನ್ನ  ರಿಸರ್ವ್ ಆಗಿ ಇಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸತ್ತೆ.

ಅವಳ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಯು, ನನ್ನ ತಟಸ್ಥ ವಿಡಂಬನೆಯೂ - ಸರಸ!! ಸಮರಸದ ವಸಂತಗಳು ಮುಗಿದದ್ದು ತಿಳಿಯದಷ್ಟು ವೇಗ ಜೀವನಕ್ಕೆ. ಜಗಳ, ಮುನಿಸು, ಕೋಪ, ಕ್ರೋಧ, ಕಾಳಜಿ, ಪ್ರೀತಿ, ಮುದ್ದು - ಒಂದು ಜಾಯಮಾನಕ್ಕಾಗುವಷ್ಟು ಭಾವಗಳ ನಿಗಿನಿಗಿ ತಿಕ್ಕಾಟ.

ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತುಸು ಹೆಚ್ಚೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವಂತಿದೆ. ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಇನ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಹೇಳುದ್ರೆ ಸಾಕು... ಅರ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ತಡೆದು -​ ​
'ಹಿಂಗ್ ಹಿಂಗೇ... ಮಾಡಿರ್ತೀಯ' ಅಂತ ಉಳಿದದ್ದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ತಲೆಗೆ ಮೊಟಕುತ್ತಾಳೆ.

ಒಂದು ಕ್ಷಣ, ಸಂಸಾರವೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದವಳಂತೆ, ಮನೆ ಯಜಮಾನಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ.
ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷಣ ಮುದುಡಿ ಹೋಗಿ, ಮುದ್ದಾಗಿ ಎಳೆ ಮಗುವಿನಂತೆ ಕೈಯೊಳಗೆ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.

ಒಂದು ಕಡೆ ಪೈಸೆ ಪೈಸೆ ಉಳಿಸಿ, ಮುಂದಿನ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಾಳೆ,
ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಈ ಕಿತ್ತೊಗಿರೊ ಬೈಕ್ ಯಾವಾಗ ಬದಲಿಸ್ತಿರಾ ಅಂತಾಳೆ.

ನಾ ಕಂಡುಕೊಂಡಂತೆ... ಅಮ್ಮನಿಗೂ-ಮಡದಿಗೂ ಇರುವ ಒಂದು ಸಾಮ್ಯತೆ ಅಂದ್ರೆ -
ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುವವರೇ...
ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅಂದ್ರೆ -
ಒಬ್ಬರು!!(ಅಮ್ಮ) ಏನೇ..  ಉತ್ತರ ಹೇಳಿದ್ರೂ ನಂಬುತ್ತಿದ್ದರು.
ಇನ್ನೊಬ್ಬರು!!(ಮಡದಿ) ಏನೇ ಉತ್ತರ ಹೇಳಿದ್ರು.. ತಿರುಗ ಅದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳ್ತಾರೆ.
ಟೈಮ್ ಮತ್ತು ಸ್ಪೇಸ್ ನಲ್ಲಿ ಟ್ಯಾಲಿ ಆಗದೆ ಇರೋ ಎರಡು ಉತ್ತರಗಳನ್ನ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಕಕ್ಕಿಸಿ... ಸಿಕ್ಕಿಬಿಳುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ.. ಹೆಂಡತಿ ನಿಪುಣಳು.. ಶರಣಾಗದೆ, ಬೇರೆ ವಿಧಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ!! 😀

ಮದುವೆಗೆ ಮುಂಚೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ.. ನಮಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಸ್ಪೇಸ್ ಇರತ್ತೆ.
ಇಷ್ಟ ಬಂದಂಗಿರೋದು!! ಉಂಡಾಡಿಗುಂಡನ ಥರ!! ಮದುವೆ ಆದಮೇಲು ಕೂಡ ಅಂಥದ್ದೇನಾದ್ರು ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಅಂತ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ರೆ.. ಅದೊಂದು ಮೂರ್ಖತನ.
ಈ ಸಂಸಾರದ ಮಾಯೆಯೊಳಗೆ ಕಳೆದೇ ಹೋಗಿರುವ ಭಯ, ಕೆಲವು ಸಾರಿ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸತ್ತೆ.
ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಾಗ.... 'ಬರ್ತಾ!! ಒಂದು ಲೀಟರ್ ಹಳದಿ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಹಾಲು ತಗೊಂಡು ಬಾ' ಅನ್ನೋ ಹೆಂಡತಿಯ ಫೋನ್ ಕಾಲು, ಫ್ರೀ ಫಾಲ್ ತರ ಭ್ರಮೆಗಳನ್ನು ಕಳಚಿಸಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಹಾಕತ್ತೆ.

ಮದುವೆ ಮೂಲಕ​ ಶುರುವಾಗಿರುವ...  ​ ಹೊಸ ದಿಗಂತದ ಕಡೆಗಿನ ಪಯಣಕ್ಕೀಗ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಸಂಭ್ರಮ.

ಎರಡು ಮಳೆಗಾಲ ಮುಗಿಸಿರೋದು ಅಂದ್ರೆ ತಮಾಷೇನಾ!!

Comments

Popular posts from this blog

ಕಾಮೆಂಟ್ ಕವಿಗಳು

ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಯಾರಾದ್ರು ಬರೆದಾಗ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಆಗತ್ತೆ. ಆ ರೀತಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ
ಬರೆದವರನ್ನ, ಸರಿಯಾಗಿ aknowledge ಮಾಡಕ್ಕಾಗದೇ ಇದ್ರೂ ಕೂಡ, ಅವರುಗಳ ಸಾಲುಗಳು
ಮಾತ್ರ, ನನ್ನ ಖುಷಿಯ ಬುತ್ತಿಯ ತುತ್ತುಗಳಂತಿವೆ.

ಅರೆಘಳಿಗೆಯ ಮನೋಲ್ಲಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ನನ್ನ ಪದ್ಯಗಳಿಗೂ ಮತ್ತು ಮೆಚ್ಚಿ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ
ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿರುವ ಕಾಮೆಂಟ್ ಕವಿಗಳಿಗೂ ಇಬ್ರಿಗೂ ಥ್ಯಾಂಕ್ಯು. ಕೆಲವು ಕವಿತೆಗಳು
ಮತ್ತು ಕವಿತೆಯ ಭಾವಕ್ಕೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಗೆಳೆಯರ ಪ್ರತಿ ಭಾವಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ
ಹಾಕುತ್ತಿರುವೆ. Enjoy :)

1. ಕನಸೂರ ದಾರಿಯಲಿರೆಪ್ಪೆ ಕೂಡಿದ ಮೇಲೆ,  ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಾಯಾನಗರಿ(ಕನಸು)  ಮೈ ಕೊಡವಿ ಏಳುವ ಪಾತ್ರಗಳು  ಸೂತ್ರ ಹರಿದು ಸಜ್ಜಾಗುವ  ಎಲ್ಲೋ. ನೋಡಿದ ಮುಖಗಳು.
ಕನಸೂರ ದಾರಿಯಲಿ  ಅಂತ್ಯಗಾಣದ ದೃಶ್ಯಗಳು.  ಭ್ರಮೆಯ ಸೂರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ  ನನ್ನ ಕೂಡುವ ಜೀವಗಳು.
ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಥೆ,  ಕಥೆಯೊಳಗೊಂದು ಉಪಕಥೆ  ಎಚ್ಚರವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದಲು ಬದಲಾಗುವ ಪಾತ್ರಗಳು.
ಕನಸುಗಳ ಮೌನ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ  ಕಲ್ಪನೆಗಳದ್ದೆ ಕಾರು-ಬಾರು  ಅಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಾಜ, ಅವಳೇ ರಾಣಿ,  ನನ್ನ ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲಾ ಸೈನಿಕರು.
ಮೊದಮೊದಲು ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಗೆಳೆಯ ನಿರಂಜನ ಈ
ಕವಿತೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ.
`ಕನಸುಗಳ ಮೌನ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನೆಗಳದ್ದೆ ಕಾರು-ಬಾರು  ಅಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಾಜ……. ಅಲ್ಲಿ ನೀ ಪ್ರಣಯರಾಜ, ಪ್ರೇಮ…

ತುಂಗಭದ್ರ ; ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು

ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು.
ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು.
ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ.
ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒ೦ದೇ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು.
ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕ೦ಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ , ಇವರನ್ನು ಒ೦ದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತ೦ದಿಡಬೇಕು ಎ೦ದು ಕುಹುಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ೦ತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದರು.
ಕೂಡ್ಲಿ!!! ತು೦ಗೆ ಮತ್ತು ಭದ್ರೆಯರು ಸೇರುವ ತಾಣ.
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವರಾಹ ಪರ್ವತದ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜನಿಸುವ ಈ ಗೆಳತಿಯರು ಹುಟ್ಟುತ್ತ ಬೇರಾಗಿ,
ಹರಿಯುತ್ತ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ... ಕೂಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಒ೦ದಾಗುವರು.
ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ದೇಹ, ಒ೦ದು ಸೆಳೆತದ೦ತೆ ತು೦ಗಭದ್ರೆಯಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯುವರು.
ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಮಲಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯರು. ಓರಗೆಯವರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ
ಮನೆಯವರು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬರು ಇರದಿರುವಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು
ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ. ವಿಮಲಾ
ಕಟ್ಟಿದ ಹೂವನ್ನೇ ಸರಳ ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇವರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯವರೂ,
ಇವರನ್ನು ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮರಿಗೆ ಕ…

short write ups

ಚಕ್ಲಿಹೊಳೆ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಅಂತ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ರಾಮು ' ತಾನು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿಯೂ,
ಅಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಡ್ರಾಪ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುವಂತೆಯೂ ' ಕೇಳಿದ. 'ಸರಿ ನಡೆಯಪ್ಪಾ ' ಅಂದೆ.

'ಬರೋದು ಬಂದಿದ್ದೀಯ. ಪೂಜೆ ಟೈಮು,ಒಳಕ್ ಬಂದು ಹೋಗು' ಅಂದ. ಉದ್ದದ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು
ಕಾಯುವುದಾದರೆ ಹೊರಗಿಂದಲೇ ಉದ್ದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಹೊರಟು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ದೇವರು ಕೂಡ,
ಫ್ರೀ ಆಗಿ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನದೇನು ಅಭ್ಯಂತರ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅದು ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನ. ಒಂದು ದಿನದ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ಮದುವೆಯಾಗಿದ ರಾಮುವಿನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ,
ಅಂದ್ರೆ ನವ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ 'ಶ್ರೀ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ' ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾಕಷ್ಟು ಭಕ್ತ
ಸಮೂಹ ಭಕ್ತಿರಸದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು. ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ತೀರ್ಥ ಕುಡಿದು ಮೂರು
ಸುತ್ತು ಹಾಕಿ ಹೊರಡಲು ಅನುವಾದೆ.

ರಾಮು - 'ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿದೀವಿ, ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು; ಕೂತು; ಕೇಳಿ
ಪ್ರಸಾದ ತಗೋಂಡು ಹೊಗಿವಂತೆ. ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಂಜೆ-ಮೇಲೆ ಸಿಗ್ತೇನೆ' ಅಂದ. ಕಥೆ ಮುಗಿದ
ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ರವೆ ಉಂಡೆಯಂತದ್ದು ಅಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ
ಮೇಲೆ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ವೆರೈಟಿಯಾಗಿ ರವೆ ಉಂಡೆ ಮಾಡುವರು.
ಆದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಪ್ರಸಾದದ ರುಚಿಯೇ ಬೇರೆ. ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ
ರೂಮಿನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಕಷ್ಟಮಿ ಬರೋದ…

ಒ೦ದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ

“ ಅಮ್ಮಾ!! ಅವಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡ್ತೀಯ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕಾದರೆ ಯಾಕಮ್ಮಾ… ? ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ?. ನೋಡು!! ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ-ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಿಳೀತಾ. !!”.

“ ಸಾರಿ!! ಕಂದ. ತಪ್ಪಾಯ್ತು. ನಿನ್ನಾಣೆ ಮರೆಯೊಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ
ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ, ಸರೀನಾ. ಅಡಿಕೆ ಕೊಯ್ಲು ಇರೋ ಟೈಮಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ
ಬರುತ್ತಲ್ಲೋ ಮಗನೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಬಂದದ್ದೂ; ಹೋದದ್ದು ಗೊತ್ತ್ ಇಲ್ಲ.
ಆದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ಎಷ್ಟೇ. ಕಷ್ಟ ಆದರು. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡೊಣ. ”

‘ ಆಯ್ತಮ್ಮಾ. ಸರಿ!! ’ ಎಂದನು ಚಿರಂಜೀವಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು
ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನಾಜೂಕು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು
ಅವರು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

October 7, 2010 ‘ ಹೋಳಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದ ಮಗು, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರು ಊಟಕ್ಕೆ
ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.’ ಅಮ್ಮ ಹೋಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಮಗನ ಬರುವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ,
ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರಟುತ್ತಾ
ಕೂರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ “ ಪಾಪ ಮಗು!! ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೇಲಿ,
ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಸರ-ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು, ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್…

​ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ​ ( ದಿನ -1)

ರವಿ!! ರೂಪಿ!! ಮತ್ತು ನಾನು(ಚೇತನ್) ಚಳಿಗಾಲದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಲ ತುಣುಕುಗಳ ಆಸ್ವಾದನೆಗೆಂದು ಹೊರಟವರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಟ್ರಿಪ್ಪು. ಮಿಜಾಲ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರೋ ಗಂಡು ಮಕ್ಳದೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಸಮ ಮದ್ವೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಟೆಂಪೋ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ನಂಥ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು, ವ್ಯಾಗನಾರ್ ಗೂ ಸಾಕೆನಿಸುತ್ತಲಿದೆ.
ಪ್ರವಾಸದ ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಹೊನ್ನವಿಲೆ. ಅಂದರೆ ನನ್ನೂರು.  ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಬೇಗಬೇಗ ಕಾರು ಹತ್ತಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂದು ಹಠ ತೊಟ್ಟಿರುವ ನಾವುಗಳು, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ.. ಮದುವೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಸಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಪೋಷಕರ ಬ್ರೇನ್ ವಾಷ್ ಮಾಡುವ ಯಾನೆ ಫಿಟಿಂಗ್ ಇಟ್ಟು ಬರುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಾಂಘಿಕವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಲಿದ್ದೆವು. ಈ ಬಾರಿ ಬಲಿ ಕಾ ಬಕ್ರ ನಾನು.

ಸಕ್ರೆಬೈಲು!! ಪಸ್ಟು ವಿಸಿಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಥಳ ಸಕ್ರೆಬೈಲು.  ಸಕ್ರೆಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆನೆ ಬಿಡಾರವಿದೆ. ಆನೆ ಸವಾರಿ, ಆನೆ ಸೆಲ್ಫಿ, ಸೊಂಡಿಲು ಆಶೀರ್ವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ರಜಾ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಜನ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಒಂದೊಂದು ಸೊಂಡಿಲ ಆಶಿರ್ವಾದಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ಸೊಂಡಿಲ ಸಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಲು ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು, ಸೊಂಡಿಲಿನ ಏಟಿಗೂ, ಕೋರೆ ಹಲ್ಲಿನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿಯೂ …

ಕಾರು, ದೇವರು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ

ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕಾರು ಕೊಡಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಆ ಕಾರನ್ನು ಮನೆವರೆಗೂ ತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಕರ್ಮವು 'ಕರುಣ' ನ ತಲೆಗೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು. ಕಾರು ಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಲೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯಲು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ವಾದ. ಆದರೆ ಕೂಸು ಹುಟ್ಟದೇ ಕುಲಾವಿ ಹೊಲಿಸೋದು ಬೇಡ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅಂತೂ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಮನೆವರೆಗೂ ಕಾರು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ.


ಅಮ್ಮ; ಕಾರಿಗೆ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿಯೇ ಪೂಜೆ ಮಾಡಲು ಅನುವಾದಳು. ಅಪ್ಪನಂತು, ‘ ಎಷ್ಟು ಕೊಡಬೋದು ಹೇಳಿ ಕಾರಿಗೆ..? ’ ಅಂತ ಪೂಜೆಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಊರಿನ ಸಹ ವರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿ; ಕೇಳಿ; ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ; ತನ್ನ ಮಗ ಮೋಸ ಹೋಗದೇ ವ್ಯವಹಾರವೊಂದನ್ನು ಕುದುರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾರು ತಂದಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನು ಪದೆಪದೆ ಕ್ರಾಸ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ. ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂಭ್ರಮಗಳನ್ನು ಮರೆಸುವಂತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ನಾನ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.


ಕಾರಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚೌಕಾಸಿ-ಡೀಲ್ ಅನ್ನು ಕರುಣನ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ನಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿದ್ದೆ. ಪೂಜೆ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೀತಲಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಕಡೆ ಕಾರಿನ ಗುಣಗಾನ ಮತ್ತು ಅವಗುಣಗಾನದ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಗಳೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.


ಹೇ!! ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಕಾರಾ… ರೀಸೇಲ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಕಮ್ಮಿ. ಯಾರ್ ತಗೋತಾರೆ.?


ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತೇನೋ, ಮಾಡೆಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೇದು


ಎಷ್ಟ್ ಓಡಿದೆ..? ಟೈರ್ ಹೊಸಾವ. ಸ್ಟ…

ಒಂದು ಅಪಘಾತದ ಸುತ್ತ

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷ. ಶೈಲು, ರವಿ ಹೊರತಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ( ಗುಂಪಿನ ಹೆಸರು ಬಿ ಬಿ ಹುಡುಗರು) ಉಳಿದೋರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಶೈಲುಗೆ, ಸಿಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಾಧ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ರವಿ:

ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲು ಅವನಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಖುಷ್ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇತ್ತು. ಸುಮಾರು ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಎಡತಾಕಿದರೂ, ಒಂದಕ್ಕೂ ಆಯ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅಭಿ, ಜೋಬಿ, ಶೇಕ್ ನಂತ ಗಮಾಡ್ ಗಳಿಗೇ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿರೋವಾಗ, ಧೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ ‘ರವಿ’ ಗೆಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಖೇದಕರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ರವಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ, ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಲಕ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಮಸ್ಯೆ. ಕೋಡಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇರೋದು. ಆದರೂ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಕಂಪನಿ ಮಿಸ್ ಆದಾಗಲೂ. ‘ ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡದು, ಕಾಯ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಬಿಡು, ಮಗ ’ ಅಂತ ನಾವು, ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ‘ನನಗೆ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ ಮಗ. ಆದರೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕಂಪನಿ, ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟಾಪ್ ಟೆನ್ ಒಳಗೆ ಬರೋದನ್ನ, ಜಸ್ಟು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತು. ‘ಎನ್ನುವನು. ‘ಎಲಾ ಬಡ್ಡಿಮಗನೆ ’ ಅಂದುಕೊಂಡುಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಇಂತಹ ಸಂದಿಗ್ಧ, ಸುಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಿ ಇ …